Over een kind met autisme

en het gezin om haar heen

Dianca vertelt over haar zoon Nick

terug

Huilbaby
Bij ons begonnen de problemen met Nick al erg vroeg, hij was een huilbaby. Hij huilde gemiddeld 10 uur per dag. Als hij even niet huilde was hij erg onrustig en alles bewoog aan hem. Hij overstrekte zich als we hem oppaktten en was heel gespannen. Het ging na drie maanden met het huilen wel wat beter dus toen hebben we ons maar aangepast aan zijn drukke gedrag. Hij was erg leergierig en praatte op zijn eerste verjaardag al 3 en 4 woord zinnen. Hij ging ook nooit op onderzoek uit maar vroeg heeeeeel erg veel. Toen hij naar de peuterspeelzaal ging bleek dat hij toch wel veel verder was in zijn cognitieve ontwikkeling dan de andere kinderen. Als de andere kinderen het over een bloem hadden, had Nick het over een Hortensia.

Hoogbegaafd
Ik was in die tijd weer aan de studie, en heb naar aanleiding van Nick's opvallende gedrag een scriptie geschreven over het belang van vroegtijdige onderkenning van hoogdbegaafdheid bij peuters. Er was in de literatuur heel weinig over te vinden, dus ben ik zelf maar gaan schrijven. Heel veel uit het Engels gehaald etc. Mede door al dat lezen konden we Nick op een andere manier gaan behandelen. Ook dankzij mijn onderwijsachtergrond hebben we hem altijd vrij goed op kunnen vangen.
Toen hij naar de kleuterschool ging, viel direct weer op dat hij heel anders was. Maar op de school waar hij toen op zat wilde de leerkracht niet meerwerken. Omdat we toen gingen verhuizen hebben we Nick op een andere school gedaan. Daar kwam de leerkracht na 3 weken naar me toe met een groot aantal vragen over de ontwikkeling van Nick.


Hulpverlening

Ivm enorme driftbuien en slechte motoriek zijn we toen bij bureau Jeugdzorg geweest. Daar hebben mijn ega en ik het hele verhaal gedaan en ons werd verteld dat alle kinderen wel eens boos zijn en dat er wel meer kinderen zijn met een wat slechtere motoriek en dat we wel weer konden gaan. Met alle andere problemen wat betreft angsten en problemen bij overwachte situaties etc. is helemaal niets gedaan. Wij kwamen echt van de koude kermis thuis. Het is toch wel even een stap die je moet zetten op het 'hulpcircuit' in te gaan, en dan kom je er toch wel met een kater van terug.
We hebben toen op verzoek van school een fysiotherapeut ingeschakeld en die heeft een aantal testen afgenomen en daaruit bleek dat het motorische probleem, bij Nick niet sec in de motoriek zat maar dat het meer een visueel probleem was. Hij heeft ons toen doorverwezen naar een optometrisch centrum. Daar bleek dat Nick heel veel moeite had met fixeren. Daar hebben we een half jaar aan besteed met allerlei testen en oefeningen. Nick vond het vreselijk, dus elke dag was het een strijd om die oefeningen te doen. Na een half jaar is hij weer getest en toen bleek dat alle oefeningen niets hadden opgeleverd. Ik heb toen besloten om Nick een poosje rust te gunnen ( en onzelf ook) en de zomervakantie af te wachten en te kijken hoe het in groep 3 zou gaan verlopen.

Tijdens de zomervakantie kwam Nick's vreemde gedrag weer in alle heftigheid naar boven. Niet willen zwemmen in een vreemd zwembad omdat de tegels een andere kleur hadden. Enorm in paniek raken als onze dagindeling ivm het weer een andere wending nam etc. Na de vakantie duurde het 4 weken en hij liep volledig vast op school. Hij begon weer met bedplassen, was bang in het donker, durfde niet te gaan slapen, was erg negatief, had een heel negatief zelfbeeld, en trok zich steeds meer terug.
Ik ben toen zelf op een ochtend naar de huisarts gegaan (zonder Nick) en heb het hele verhaal gedaan. Zij schrok daar enorm van en wilde met spoed een afspraak bij de kinderarts. Ik kon naar huis gaan en zij ging proberen zo snel mogelijk een afspraak te regelen.


Kinderarts

Tussen de middag belde ze op dat we diezelfde middag nog bij een kinderarts terecht konden. Ik had net Nick weer naar school gebracht en kon hem dus een half uur later weer gaan ophalen.Je snapt vast wel dat Nick helemaal van slag was, want ik had hem daar niet op voor kunnen bereiden. Maar in dit geval was ik er wel blij mee want dan kon die arts meteen zien wat er loos was.Ook de kinderarts vond dat er snel wat moest gebeuren en hij is rond gaan bellen. 2 Dagen later belde hij dat we halverwege de volgende week bij de Gelderse Roos terecht konden. Dat is een kinder en jeugd pychiatrisch centrum.
Daar is, na een intake gesprek en een uitgebreide vragenlijst ivm pervasieve ontw. stoornissen, Nick 5 dagdelen getest.

Al met al heeft het hele traject 4 maanden geduurd en nu weten we dus wat hij 'mankeert'. Hij heeft ADHD en het syndroom van Asperger.
Bij ons vielen veel puzzelstukjes op de plek, en wij hebben er eigenlijk weinig moeite mee gehad. We zijn blij dat we hem nu op de goede manier kunnen gaan begeleiden en hopen dat we een aantal problemen voor zijn geweest. Ons leven hing al van structuur aan elkaar, en dat blijft nu nog wel een hele tijd zo.
Ook voor onze dochter wordt het een beetje aanpassen en leren dat ze Nick veel door middel van praten duidelijk moet maken. Maar ze is nog erg jong, bijna 4, dus dat is nu nog wat moeilijk.

Dat is dus ons traject, en het is allemaal erg snel gegaan toen we eenmaal in de mallemolen mee gingen draaien.
Hij heeft nu zijn draai wel weer gevonden, en het gaat vrij goed op school. We zijn nu bezig met de aanvraag voor de rugzak en uit te zoeken aan welke begeleiding Nick nu het meeste behoefte heeft.

Een heel verhaal, maar met een positief einde.

Groetjes, Dianca

Members Area