Erik Sikkema

World Class Pipe-organ Recordings - Ultra Linear Stereo Image

English and Swedish Reviews

(5 stars review in Choir & Organ, Sept./Oct. 2010
Those used to romanticised interpretations of Mendelssohn's sonatas may find this recording uncomfortable, especially in Werckmeister III temperament.  Mendelssohn, however, had a penchant for classically voiced organs and was full of praise for the southern German organ builder Johann Nepomuk Holzhey.  The 1787 organ in Weissenau, surviving in original condition, is an excellent choice.  Dimmock's recording succeeds in illustrating Mendelssohn's lineage to the great Bach tradition with extremely persuasive performances of the six organ sonatas.
- Rupert Gough

5.0 von 5 Sternen
Großartig - interpratatorisch wie aufnahmetechnisch, 4. Oktober 2008
Abendmusik Dietrich Buxtehude, Magnus Kjellson-Göteborg Barock
Ich bin begeistert. So eine tolle CD-Aufnahme gelingt leider viel zu selten. Aber der Reihe nach.

Der Titel ist das einzig Misslungene an der CD, denn hier werden keine Versuche unternommen, eine der legendären "Abendmusiken" von Diet(e)rich Buxtehude zu rekonstruieren, sondern einfach ein paar Werke von ihm musiziert. Aber wie! Leute, die in der internationalen Alte-Musik-Szene weitestgehend unbekannt sind, schaffen es, renommierte "alte Hasen" auf die hinteren Plätze zu verweisen. Solisten, Ripienisten, Instrumentalisten, alle singen und spielen sie zusammen, aus einem Guss. Dirigent Magnus Kjellson wagt es, die Werke für sich sprechen zu lassen statt daran herumzudeuten; er muss ein wahrer Teamarbeiter sein, denn alle Teilnehmenden arbeiten hörbar an einem gemeinsamen Ziel mit, anstatt etwa den eigenen Part besonders herausstellen zu wollen. Über allem liegt eine optimistische Spannung, ein fröhlicher Drive, so dass diese Musik frisch und spontan herüberkommt - und das alles gesangs- und spieltechnisch auf international absolut konkurrenzfähigem Niveau.

Ein weiterer, der so gute Arbeit geleistet hat, dass man seinen Part kaum bemerkt, ist der Aufnahmeingenieur Erik Sikkema. Endlich mal einer, der den Raum einfach mitmusizieren lässt! Ihm gelingt das Kunststück, dass man als Hörer immer einen konstanten, wohlbalancierten und stets zusammenhängenden Gesamtklang erlebt. Dabei ist die Klangauflösung ungewöhnlich hochwertig und die Dynamik angenehm kraftvoll.

Der dritte Star der CD ist die Orgel der Örgryte Nya Kyrka in Göteborg, ein großes, prächtiges, im Jahre 2000 eingeweihtes Instrument, das vom norddeutschen Orgelbau und besonders Arp Schnitger inspiriert ist und sich als Continuo-Instrument aufs beste mit den anderen Musizierenden verbindet - eine sinnvolle, nie herausstechende und doch tragende Unterstützung vom zartesten Solo bis zum vollen Tutti.

Diese Scheibe gehört auf jeden Fall unter die Top 10 meiner gewiss nicht kleinen CD-Sammlung und wird, wie es aussieht, diesen Platz noch lange innehaben, da ein so glückliches Zusammenwirken von kluger Interpretation und schlüssiger Tontechnik leider selten ist.
From Amazon. Christian P.

Dieterich Buxtehude: The Bach Perspective, Volume 2 Hans Davidsson

Style: Thirty-three compositions by the 17th-century German-Danish composer greatly admired by J.S. Bach.

Worldview: "The purpose of this . . . project is to explore the encounter between Buxtehude's organ music and the North German Baroque Organ in Örgryte nya kyrka in Göteborg."

Overall quality: An exemplary presentation of both Buxtehude and the state-of-the-art ULSI recording process.

From Five noteworthy new or recent classical CDs reviewed by Arsenio Orteza at




Jacques van Oortmerssen at St Bavo Haarlem

Challenge Classics




It is so nice to see a well-presented booklet on an organ release; good quality paper, type-face not too small, three languages, registrations, specification and a well-written, if concise, multi-faceted note, although perhaps a little light on photos.


Of special interest is a new recording technique called ULSI (Ultra Linear Stereo Image), which gives a more natural sound balance in the lower octaves a more precise stereo image and a more natural dynamic behaviour.  (More information can be found at  Its claims are true, there is a very much more precise and solid stereo image and an easy effortlessness to the sound, it becomes even more of a joy listening to sounds of this wonderful organ.  The playing too is effortless, but perhaps a little too effortless, seeming rather matter-of-fact, lacking in risk and excitement.  Recommended for its purity.


Adrian Richards, The Organ Magazine






Published with kind permission of KMT Magazine, Sweden:


Hans Davidsson has recently released a recording called ”Dieterich Buxtehude and the Mean-Tone Organ”. It is a double CD and the first of three sets that will cover the complete organ works of Dietrich Buxtehude. It is not merely another recording of the complete organ works of Buxtehude, but a recording with a vision and a pedagogical design.


The idea is to record Buxtehude on a large organ in mean-tone, something that has never been done before. The reason it hasn’t been done before is that that there has been a belief that the music of Buxtehude has been intended for well-tempered organs – but convenience has probably also played a part. Newer research has shown that the organ works of Buxtehude were written in a context where mean-tone temperament was an important ingredient. A counter-argument based around the existence of pieces in remote keys- such as the preludes in f#-minor and A major – is not sustainable since the keyboard compositions of Buxtehude’s time didn’t have the same function as they began to have around hundred years later in music history. Composing and improvising were still two parts of the same practice, so a composition lived a life that probably consisted of a large number of improvised versions and one or several written down versions (perhaps even in different keys). The written notation of a piece was a tool to develop and spread (to colleagues and students) that organ playing that was mostly improvised.


“Pedagogical design” is a somewhat clumsy way to say that Hans Davidsson’s recording is so much more than a recording.  The buyer gets a richly illustrated booklet, and if he or she is not content with the exciting essays there are even more detailed program notes and registration indications of the record label’s website. The program notes are excellent examples of texts that contain a good balance of facts, speculations and explanations of musical choices.


I suspect a larger ambition behind this very complete production.  The aurally and visually magnificent organs, the important role of the organist in both church service s and local musical life and a music making where composition, improvisation and interpretation were different sides of the same practice: all these aspects of the North German Baroque organ art can be made into a story about the golden age of organ art. And that is what Hans Davidsson achieves with rhetorical power in both playing and texts. The story of the golden age makes us question our present but also- paradoxically – enables us to shape our future. Presumably that is the intention, and I think that is excellent.


This is a double CD that can be recommended in every respect to be bought, listened to, studied and challenged by:


Buy this record if you are interested in sound recording and are curious about what Erik Sikkema’s USLI-technique means. It is enough to listen to it with just open ears to realize that organs seldom sounds this good on records, you can hear both the room and the details.


Listen to this music if you, in an increasingly more noisy, more tone deaf and more insensitive world are in need of good examples and inspiring role models to be able to continue your work as a church musician, organist or pedagogue! Here is a story from the golden age of organ art, from the 17th century North Germany where the bourgeois proudly invested in magnificent organs and where the organist was a kind of musical preacher.


Study this production even if you have heard all earlier and current recordings of Buxtehude’s organ works, and even if you have played them all! There are new details to discover, new relationships to understand and new interpretations to experience. Hans Davidsson has begun a rereading of the musical heritage of Buxtehude; a rereading that surprises, challenges and pleases. It is for example an excellent idea to use the history of David and Goliath as an interpretive pattern for the battered Prelude Fugue and Ciacona in C-major. To play Buxtehude in mean-tone is a risky decision, but here it is so well argued and convincingly done that all you can say is: of course, this is the way it must be. It must be impossible not to be seduced by the lovely principals and flutes of the Örgryte organ.


Be challenged by this record if you think that music can’t be talked about. It is reasonable that you sometime not speak instead of playing or listening. But there is a rich tradition, at least within what is nowadays called western art music, to talk about music, and to let that speaking and knowledge enrich the interpretation and the listening. Hans Davidsson shows with his interpretation of the Preludium in D-major (BuxWV 139), that there is instrumental music that is so close to speech that even if it doesn’t speak, it can be understood clearly.


Hans Davidsson’s ”Buxtehude and the Mean-Tone Organ” is a brilliant combination of musicality, fantasy, learning and pedagogy. Buy it! Since both the musicianship and program notes are so rich in information the record should be enjoyed in small doses, but that is a good thing: it lasts longer!


Hans Hellsten, Swedish Church Music Journal
Professor of organ at the School of Music in Malmö, Sweden
Translation Fredrik Tobin




Hans Davidsson har nyligen kommit ut  med ”Dieterich Buxtehude and the Mean-Tone Organ. Det är en dubbel CD och den första av tre vilka tillsammans omfattar

Dietrich Buxtehudes samtliga orgelverk.  Men det är inte bara ytterligare en inspelning av Buxtehudes orgelverk. Det är en inspelning med en idé och en pedagogisk utformning.


Idén är att spela in Buxtehude på en stor orgel med medeltonstemperering. Detta har inte gjorts tidigare. Skälet har varit att man trott att Buxtehudes musik varit avsedd för orglar av vältempererat slag - men att det också varit bekvämare har säkert också haft betydelse. Nyare forskning har dock visat att Buxtehudes orgelverk är skrivna i ett sammanhang där medeltonstemperaturen har varit en viktig beståndsdel. Framför allt kan förekomsten av stycken i ”avlägsna” tonarter – t.ex. preludierna i fiss-moll och A-dur –inte användas som argument för en bestämd temperering, då en nedskriven klaverkomposition under Buxtehudes tid inte hade samma funktion som den hade börjat få ungefär hundra år senare i musikhistorien. Komponerandet och improviserande var två delar i samma praxis. En komposition ”levde ett liv” som förmodligen bestod i ett stort antal improviserade versioner och en eller flera nerskrivna versioner (kanske till och med i olika tonarter). Nedskrivandet var ett sätt att utveckla och vidareföra (till kollegor och elever) det orgelspel, som alltså huvudsakligen var improviserat. 


”Pedagogisk utformning” är ett lite otympligt sätt att säga att Hans Davidssons Buxtehudeinspelning inte bara är just en inspelning utan mycket mer. Köparen får också ett rikt illustrerat texthäfte, och är han eller hon inte nöjd med de spännande uppsatserna om Buxtehudes orgelmusik och instrument, kan han eller hon gå vidare till detaljerade programkommentarer och verkregistreringar på skivbolagets nätsidor. Den som vill lära sig någonting om Buxtehudes orgelmusik har här alltså en rik källa. Programkommentarerna är för övrigt ett utmärkt exempel på en text om musik där fakta, spekulation och redovisning av artistiska val är i mycket god balans.


Bakom denna mycket kompletta produktion anar jag också en ambition. De klangligt och visuellt magnifika orglarna, organistens viktiga roll i utformandet av gudstjänster men också i det lokala musiklivet och ett musicerande där komposition, improvisation och interpretation var olika sidor av samma praxis, alla dessa aspekter av den nordtyska barockorgelkonsten kan göras till en berättelse om en orgelkonstens ”guldålder”. Med retorisk kraft i både spel och texter är det precis vad Hans Davidsson gör. Berättelsen om guldåldern gör att vi kan ifrågasätta vår egen tid och – paradoxalt nog – även aktivt forma vår framtid.  Förmodligen är det avsikten. Det tycker jag är utmärkt.


I alla avseenden är detta därför en dubbel-CD att köpa, att lyssna på, att studera och att utmanas av:


Köp den här skivan, ni som är intresserade av ljudteknik och är nyfikna på vad Erik Sikkemas så kallade ULSI-teknik innebär! Det räcker dock med ett par öppna öron för att upptäcka att så här bra låter orglar sällan på skiva, här hörs både rum och detalj.


Lyssna på den här musiken, alla ni som i en allt bullrigare, tondövare och okänsligare värld behöver goda exempel, inspirerande förebilder - eller bara något vackert att drömma om - för att kunna fortsätta ert arbete som kyrkomusiker, organister eller pedagoger! Här är en berättelse från orgelkonstens guldålder, från det sextonhundratalets Nordtyskland där borgarna stolt investerade i magnifika orglar och där organisten var ett slags predikant i musik.


Studera den här skivproduktionen, ni som redan har hört alla tidigare och nuvarande inspelningar av Buxtehudes orgelverk, men även ni som har spelat alla Buxtehudes orgelverk! Det finns nya detaljer att upptäcka, nya sammanhang att förstå, nya tolkningar att uppleva. Hans Davidsson har påbörjat en nyläsning av det buxtehudeska orgelarvet, en nyläsning som både överraskar, utmanar och behagar. Att använda historien om David och Goliath som tolkningsmatris för den sönderspelade ”Preludium, fuga och ciacona i C-dur” är en utmärkt idé. Att spela Buxtehude i medelton är ett risktagande, men här så välmotiverat och övertygande genomfört att man bara kan säga: självklart, så måste det vara. Att inte bli förförd av Örgryteorgelns ljuvliga principaler och flöjter måste vara omöjligt.


Utmanas av den här skivan, ni – om ni finns – som säger att man inte kan tala om musik! Att man ibland möjligen inte skall tala istället för att spela eller lyssna är väl rimligt. Men att tala om musik –och låta det talet, den kunskapen berika tolkningen / upplevelsen – det finns det en rik tradition för, åtminstone inom vad som numera brukar kallas västerländsk konstmusik. Och att det finns instrumentalmusik som befinner sig så nära talets gräns, att om än den inte talar, ändå kan förstås, det visar Hans Davidsson bland annat i sin tolkning av Preludium i D-dur, BuxWV 139.


Hans Davidssons ”Buxtehude and the Mean-Tone Organ” är en lysande kombination av musikanteri, fantasi, lärdom och pedagogik. Köp den! Eftersom både musicerande och programkommentarer är så informationstäta bör dock skivan avnjutas i små doser. Men det är   bara en fördel: den vara längre!


Hans Hellsten, KMT Magazine, Sweden 



Hans Davidsson's new Weckman recording was reviewed by David Alker from The Organ Magazine, and received the Star of the Month. Click here for for original PDF as printed in the magazine. 

Sound Quality 10!


  Listen to Menuetto opus 18 nr 5

String Quartets Nos. 5 & 6

Quatuor Mosaïques

Naïve- 8901(CD)
Reference Recording - Prazak Quartet (Praga); Vlach (Supraphon); Emerson (DG)

Producer: Helmut Mühle
Recording engineer: Erik Sikkema


Continuing along the path set by its very good recording of Beethoven's Op. 18 Nos. 1 and 4, Quatuor Mosaïques offers even finer renditions of the last two in the set. Most immediately striking is the ensemble's richly sonorous, full-bodied sound--quite impressive considering the use of period instruments. The Mosaïques' approach to the music is equally robust, with strongly girded tempos and naturally-breathed phrasing. As before, the readings have an 18th-century feel yet paradoxically look beyond the music's era. Listen to the spare yet expansive treatment of No. 5's long variation movement--you'll almost believe you're listening to one of Beethoven's late quartets (this wouldn't be the only time he returned to his early work during his latter days). No. 6 is just as splendid, the slow movement again beautifully elevated, though the outer movements steal the show with their unquenchable vitality. Naïve's vivid, vibrant recording (from 1995) defines the term "high fidelity". The Prazak Quartet remains essential for modern-instrument renditions of this music, but the Quatuor Mosaïques provides a strongly engaging alternative view. [11/18/2005]

--Victor Carr Jr



Tabula Rasa; Darf Ich...
"Come In!"

Gidon Kremer, Tatjana Gridenko (violin)

Kremerata Baltica

Eri Klas

Producer: Helmut Mühle
Recording engineer: Erik Sikkema

Nonesuch- 79582-2(CD)
Reference Recording - Kremer, Sondeckis/ECM; Shaham, Järvi/DG (Tabula Rasa)


Arvo Pärt's Tabula Rasa was written for Gidon Kremer, Tatjana Gridenko, and Eri Klas in 1977, and it's not an overstatement to say that they are technical and emotional masters of this music. Kremer and Gridenko's ECM disc containing this work remains a hallmark Pärt recording. I hesitate to use the word "definitive" though, since another very fine version on DG featuring Gil Shaham is a study in contrast that demonstrates how a masterwork such as Tabula Rasa can receive two entirely different yet equally valid readings. While Shaham's interpretation is colored through and through with a deep sense of awe and radiant hopefulness, Kremer's is a prolonged outcry of disconsolate yearning. It's no secret that Kremer is one of today's most intellectually exciting (and technically accomplished) musicians, and this second recording of Tabula Rasa undoubtedly is a performance that I will return to again and again. The second Pärt work, the brief Darf Ich..., was written in 1995 and revised in 1999. Its inclusion here makes a fine pairing that exemplifies how the composer's language has changed in the past 20-odd years.

The rest of the program is a study in contrasts of a different kind. Philip Glass' Company is standard Glass. If you like his music, then you'll find this silky performance rewarding; but if you don't, this arrangement of the String Quartet No. 2 won't make you a believer. I wish I could say that the music of the little-known Vladimir Martynov is a welcome find, but I just can't, at least not on the basis of the work presented here. Come In! seems to have wandered onto this disc by accident; it's a corny, syrupy thing with shades of Elgar's "Nimrod" Variation (which is quite easily the best thing about it). Martynov is embarrassingly literal: humanity's need to knock at the door of God/Heaven/Bliss/Truth/whatever is represented by, well, wood blocks knocked together with alarming regularity. While Movement V is inoffensive, overall it's far better suited as a movie-of-the-week score than as an object of Kremer's attentions. The sound is very good: Kremer's sharp strokes aren't dulled or overwhelmed by the more broad sound of the orchestra. It's a shame, really. Without the Martynov, this disc would merit a top rating; but Come In! simply takes up far too much time (about 27 minutes) to be comfortably ignored.

--Anastasia Tsioulcas






Dutch Reviews

Arensky: Pianotrio nr. 1 in d, op. 32

Korngold: Pianotrio in D, op. 1

Escher Trio.

Fineline Classical FL 72407 · 65' · (distr. Challenge Records)


We mogen ons in Nederland, maar ook daarbuiten gelukkig prijzen met twee trio’s die zo langzamerhand de wereld lijken te veroveren: het Devich en het Escher Trio.

Het Escher Trio, bestaande uit Sonja van Beek (viool), Johan van Iersel (cello) en Jeroen Bal (piano) heeft sinds de oprichting in 1994 menig muzikaal hart veroverd met overrompelende vertolkingen van zowel het romantische als het eigentijdse repertoire, en niet alleen in het domein van de kamermuziek. Ook in het ‘grote werk’ zoals in Beethovens Tripelconcert behaalden ze menig succes, onder andere met het Radio Kamerorkest o.l.v. Frans Brüggen. Wie de vele lovende recensies leest naar aanleiding van uitgebreide tournees in Europa en de V.S. en hun deelname aan verscheidene ‘masterclasses’ van o.a. Isaac Stern, Mstislav Rostropovitsj, maar ook van Menahem Presser (door de AVRO uitgezonden in de serie ‘Jonge mensen op het concertpodium’) beschouwt, komt al snel tot de conclusie dat het Escher Trio een belangrijke plaats heeft verworven op grote concertpodia.

Deze cd bewijst het ook. Fenomenale ensembletechniek gaat gepaard met een intense muzikaliteit. Het bruist en het fonkelt in de hoekdelen en de scherzi, afgewisseld door volbloedige passie en ragfijne kleurschakeringen. In het langzame deel (een elegisch adagio) van Arenksy’s Eerste pianotrio creëert het trio bijna zwevende stemmingsbeelden, met het bijzonder fraai uitgesponnen cellothema, de liedachtige pianopartij die zich verheft boven gedempte strijkers.

Het meest opvallende aan Korngolds Pianotrio is het grillige scherzo, dat bijna improviserend tot uitbundig leven komt. Het is een uitgesproken jeugdwerk, want hij voltooide het stuk rond zijn dertiende(!) verjaardag. Aan het slot van het opus maakt een onvervalste Weense wals zijn opwachting, wat eigenlijk wel recht doet aan de niet zo diepgravende teneur van deze compositorische eersteling. Al kan niet worden ontkend dat de piepjonge Korngold toen al het vak verstond!

Erik Sikkema tekende voor de opname en die is ook zoals we het van hem gewend zijn: van grote klasse, met de instrumenten fraai afgebeeld in de akoestiek van de Maria Minor kerk in Utrecht.

Aart van der Wal



 The Complete Organ Works of Matthias Weckmann (2004); Hans Davidsson (orgel), Schola Gothia o.l.v. Ulrike Heider, ULSI-technicus Erik Sikkema. Loft Recordings LRCD 1065/1066/1067. € 45,-, te bestellen via Music Recording Sevice te Leiden,
Een orgel natuurgetrouw opnemen is een opgave die vrijwel altijd veel problemen geeft. Geen instrument heeft zulke gecompliceerde boventoonreeksen, dynamische bereiken en vooral lage tonen. Het ‘corrigeren’ van de daardoor optredende vervormingen resulteert niet zelden in een orgelklank die je wel als zodanig herkent, maar niet kunt thuisbrengen als specifiek instrument. Soms moeten voor een opname zelfs geheel andere registraties worden gekozen dan die je tijdens een concert zou gebruiken. De opnametechniek staat echter niet stil. Enige tijd geleden besprak ik de SA-(Super Audio)CD die Leo van Doeselaar maakte in de Dom te Berlijn. Vergeleken met de standaard opnametechnieken betekent de Super Audio-techniek, vooral door de ruimtelijkheid van de opname, een grote stap voorwaarts.
Tegelijkertijd ontwikkelde Erik Sikkema, een inmiddels in Zweden wonende Nederlander, een alternatief: ULSI, hetgeen staat voor Ultra Lineair Stereo Image. Volgens Sikkema heeft ULSI, ten opzichte van andere opnametechnieken, enkele belangrijke voordelen. Zo zou zijn techniek resulteren in een natuurlijker balans in de opname, m.a.w.: registraties die je tijdens een concert zou gebruiken klinken per definitie ook goed op de opname. Met name geldt dit voor de lage frequenties. Door deze natuurlijke balans ontstaat er een preciezer stereobeeld en is er ook sprake van een betere weergave van de dynamische verschillen. Omdat er met slechts Eén microfoonset wordt gewerkt, krijgt de opname (vooral bij meerdere instrumenten of zangers, maar ook bij een orgel waarbij de ‘werken’ op verschillende afstanden van de microfoon staan) een grotere stereofonische diepte, waarbij de plaats waar de musici zich in de ruimte bevinden werkelijk hoorbaar is.
In 2000 werd het naar Schnitger gereconstrueerde orgel in de Örgryte nya kyrka in Göteborg in gebruik genomen. Dit 4-manuaals instrument met º-komma middentoonstemming is grotendeels een kopie naar het instrument dat Matthias Weckmann bespeelde in de Jacobikerk te Hamburg. Hoewel hij in 1991, als muzikale illustratie van zijn dissertatie Matthias Weckmann: The interpretation of His Organ Music, in de Ludgeri-kerk te Norden al een fraaie CD van de orgelwerken van Matthias Weckmann maakte, liet Hans Davidsson zich er niet van weerhouden nogmaals een integrale opname te maken, nu op dit nieuwe orgel Èn met gebruikmaking van de ULSI-techniek. In vergelijking met Norden, waar ‘slechts’ een drieklaviers orgel ter beschikking stond, bleek een extra klavier veel meer mogelijkheden op te leveren om de uit de 17e eeuw overgeleverde registraties in praktijk te brengen. Sinds 1991 is er ook weer wat nieuwe muziek van Weckmann opgedoken die nu ook op de CD kon worden gezet. Daarbij leverden de stemming, de subsemitonia, de mogelijkheid balgentreders in te zetten Èn de nu beschikbare ULSI-techniek zoveel meer mogelijkheden op, dat evidente commerciÎle bezwaren (wie koopt immers van dezelfde speler nogmaals een integrale van Weckmann, als je die uit 1991 al hebt?) blijkbaar snel opzij konden worden geschoven.

Een zo boventoonrijk orgel is natuurlijk de vuurdoop bij uitstek voor een nieuwe opnametechniek. Hoe klinkt het boventoonspectrum, hoe gedraagt zich de Posaune 32vt in de plenumklank, hoor ik ruimtelijk afstand tussen het rugwerk en het bovenwerk? De conclusie moet zijn dat in al deze aspecten de opname verbazend fraai klinkt. Om te beginnen met de dynamiek: Davidsson gebruikt plena in vele soorten en maten, variërend van prestanten 8, 4 en 2vt. tot drie klavieren gekoppeld inclusief sesquialters en tongwerken. Nog nooit hoorde ik een klankdrager waarbij opgenomen orgelklank zo transparant en uitgebalanceerd uit de speakers komt. Het is verrassend te ervaren dat je niet naar ‘orgelklank’ luistert, maar naar een echt orgel, dat ook nog eens werkelijk ruimtelijk is opgenomen. In de solistische registraties hoor je waar het geluid vandaan komt; je ervaart behalve dynamisch ook ruimtelijk verschil tussen pedaal, rug-, hoofd-, borst- en bovenwerk. De 16-voets baslijnen klinken volstrekt natuurlijk en de soms op papier bizarre Noord-Duitse registraties klinken hier als een klok. (luister fragment)
Hans Davidsson is terecht een expert op het gebied van deze soms weerbarstige maar altijd diepzinnige barokmuziek. Hij weet als geen ander van begin tot eind te boeien met zijn retorische aanpak. De Schola Gothia, die in alternatim de bijbehorende koralen zingt, verleent de opname een extra dimensie. Bij de CD zitten twee boekjes met zeer veel informatie. Om kort te gaan: dit is een geluidsdocument waarbij vele idealen samengaan – speler, orgel en opname - en dat elke orgel- en Noord-Duitse barokliefhebber in zijn kast moet hebben staan!
Peter Ouwerkerk voor Muziek & Liturgie