1 MEI

Vanmiddag regent het eindelijk even niet meer. Hoog tijd om de frambozen- en rozenstruik in de Hof te fatsoeneren. Voor zover mogelijk........

Click here to edit text

2 MEI

Als de zon zich maar even laat zien, gaan de wilde tulpjes meteen open en wordt goed zichtbaar hoe leuk ze combineren met de (ook al mini) narcisjes.
3 mei

Hoe deze doorwaskervel in mijn tuin terechtgekomen is? Geen idee.

Dit voorjaar staat hij er ineens.

Hoe het beesje aan zijn naam komt? Kijk maar eens naar de steeltjes, die dwars door het blad heen lijken te groeien.

Een fraai staaltje optisch bedrog: eigenlijk zitten de blaadjes er juist kunstig omheen gevouwen.
4 MEI

Kievitseitjes: dat zijn toch van die leuke, eivormige klokjes met een schaakbord-patroon?

Ik geloof niet dat deze twee het helemaal begrepen hebben .......

5 mei


Bollen kopen is één ding, maar dan moeten ze nog de grond in. En liefst een beetje snel want:

1. Ze schimmelen in de vochte kruipruimte

2. Mijn liefste wil dolgraag met de hogedrukspuit de met algen begroeide tegels te lijf gaan; daarna wordt een tuinaarde-knoeisessie beslist niet op prijs gesteld.


En als ik dan toch bezig ben, zet ik meteen ook maar de zaailingen in de grond.


Na de eerdere weelde van de voorjaarsbollen (die nog niet eens helemaal waren uitgebloeid, is het maar een kale boel.

 

6 MEI


Inmiddels blijkt in de Hof der Zoetheid dat het weer een slecht pruimenjaar gaat worden. En dat we, als alles meezit, worden bedolven onder de peren. Net als vorig jaar. We eten er nu nóg van.


Ook de witte aalbessenstruik laat zich weer van zijn beste kant zien.


En steken die muurbloemen niet prachtig af tegen al dat frisse groen?


Domweg gelukkig in mijn eigen moestuin........

 
8 mei

De naam "Hondstand" dankt dit bolgewasje duidelijk niet aan de zijn leuke, bungelende bloemetjes maar aan de bolletjes waaruit de planten groeien. Die lijken inderdaad sprekend op de hoektanden van een hond.
9 mei
Twee soorten bloedend-hartjes. Dat levert niet alleen twee verschillende kleuren op, maar ook (subtiel) andere bloemvormen.
 
10 mei

Ik verkoop niet alleen zaden: soms ruil ik ze ook tegen stekjes of wortelstokken.

Zo bemachtigde ik deze jonge pioenrozen, die me ooit op fraaie, witte bloemen zullen trakteren.

Moet ik ze nog wel even planten!
12 mei

Veel gekker moet het niet worden: 'k zag twee katten bingo spelen; oh het was een wónder.....

Als het ze ervan zou weerhouden elkaars vacht uit te trekken, dát zou inderdaad pas echt een wonder zijn!



13 mei


De gouden regen heeft er dit jaar niet zo veel zin in. Om ons een plezier te doen, laat hij nog een paar bloemtrosjes zien, maar we hebben hem weleens beter zijn best zien doen.

Volgend jaar, misschien?
 
14 mei

Als mijn liefste toch in het tuincentrum moet zijn om kattenkorrels in te slaan, neemt hij soms als presentje een plant voor me mee.
Daar doet hij me meer plezier mee dan met een bos (dode!) bloemen. Het kan weleens verrassend uitpakken!
 
16 mei

Zijn ze niet prachtig, deze fluwelige bloedrode violen?

Ik hoop zó dat ze zaad zetten!



Toevalligerwijs blijken deze "pantoffeltjes" (gekocht toen er nog geen bloempje inzat) precies dezelfde kleur te hebben.....
 
18 mei

Ik zit al wéken tegen het bronsgroene, maar enigszins saaie, blad van deze Anemone blanda aan te kijken.
Maar zie: vandaag zit er ineens een bloem in! Is dat geen aardig verjaardagscadeautje?
 
19 mei
Al weken zijn de scholeksters, die zich op ons platte kiezeldak hebben genesteld, druk in de weer met het uitbroeden en grootbrengen van hun kroost. Hetzelfde kroost dat ze in juni van driehoog van het dak kieperen, regelrecht in ons voorportaal.
Vandaag vinden we een jonkie in onze achtertuin. Helaas blijkt het te zijn overleden. Hoe het juist daar terecht is gekomen, zal wel altijd een mysterie blijven.
Ondanks deze tegenslag, blijven de schollies druk in de weer. Het lijkt erop dat ze (ongebruikelijk) dit jaar twee jongen hebben gekregen. Over toeval gesproken!
Dat al die activiteiten gepaard gaan met een hoop herrie en af en toe een halve worm in de koffie, nemen we voor lief. Niet alle zegen komt van boven, blijkbaar......
 
20 mei

Er zijn van die plekjes in je tuin die je tot wanhoop drijven, omdat het maar niet wil lukken om er iets moois van te maken. Te veel zon, of juist te weinig; te weinig water, of juist te veel.

De eeuwige kale plekken, zeg maar.

Achter ons minivijvertje, dat is er ook zoéén. Dit jaar probeer ik het met een azalea (die hopelijk nog flink zal groeien in de komende jaren),prachtkaars en ridderspoor.

't Zal mij benieuwen......
21 mei

Als plant moet je flink je best doen om op te vallen tussen al dat groen dat het uitzicht uit onze huiskamer vormt. Het is dit boompje (en al zijn broertjes en zusjes) in ieder geval goed gelukt, vind ik.
 
22 mei

De groen uitgeslagen tegels in de Hof zijn mijn liefste een doorn in het oog. Hoog tijd om er de hogedrukspuit erop te zetten.

Let vooral op de liefdevolle manier waarop hij de viooltjes heeft afgedekt, die dit jaar spontaan tussen de voegen zijn ontsproten en waaraan ik inmiddels zeer gehecht ben geraakt.
 
Het resultaat? Een glimmend schone tuin, waar ik de komende weken geen plant meer durf te planten. Van al die geknoeide aarde worden die tegels weer zo zwart........
 
23 mei

Het ganzennest is leeg. Als je goed kijkt zie je een verdwaalde eierschaal. Echter, er is in de wijde omgeving geen kuiken te bekennen. De wensouders dwalen ietwat doelloos rond.

Een gevalletje van nestroof? Misschien wel door eerdergenoemde ganzenhaters?

Je zou ze moeten opdienen, dat soort mensen, op een bedje van rucola met een pittig sausje erover!
24 mei

Heel lang leek het erop dat de Fuchsiastruik naast het waterwerk in de winter het loodje had gelegd.

Waar ik in voorgaande jaren nog steen en been klaagde over zijn omvang en expansiedrift, betreurde ik nu zijn heengaan.

Enigszins voorbarig, blijkt nu. Het is even goed zoeken op dit plaatje, maar onderuit de stam (en ook de grond) komen allemaal nieuwe scheuten tevoorschijn.

Nu is het alleen nog een kwestie van "kop eraf"!
25 mei

Onderweg tussen de tramhalte en thuis (of vice versa, dat kan ook), loop ik altijd langs een strook groen waarin allerhande struiken worstelen om te overleven. Ze zien er niet heel fantastisch uit, daarom kijk ik er allang niet meer naar. Toch valt vandaag mijn oog op de bloesems van deze Rhododendron. Deze soort heeft bloemen die mooi verbloeien, van lila naar bijna wit. 


Notitie aan mezelf: deze zomer eens kijken of het lukt om een stuk of wat stekken te nemen.....

 
26 mei

Een deel van de aantrekkingskracht van de akelei is gelegen in het feit dat het een beetje een ingewikkelde bloem is. Dat maakt hem ook een tikje mysterieus. Immers, de enige manier waarop je hem écht goed kan bekijken is wanneer je er -plat op je rug- onder gaat liggen!

Click here to edit text

27 mei

Het is weer tijd om me even los te rukken van de dagelijkse gang van zaken, zowel in de tuin(en) als daarbuiten.

Dit voorjaar doen we dat in Spanje.

Dat houdt in dat dit logboek de komende drie weken niet wordt gevuld, maar dat maak ik later weer goed!

Wil je me volgen tijdens mijn Spaanse avonturen? Kijk dan eens in ons reisdagboek.
 

30 mei (Bielsa, via Orléans en Cahors)


Ben jij nog maagd? Ik weet, het is een merkwaardige vraag om een reisverhaal mee te beginnen. Maar ja, tijdens de ruim zeven uur die het ons kost om van Den Haag naar Orléans te rijden, dwalen mijn gedachten geregeld af. Mijn rol, die van bijrijder, is immers nogal klein.

Zo na een uurtje of vier rijden popt er in mijn brein een herinnering op aan mijn midelbare schooltijd toen ik (bejaarde eindexamentudent) in de kantine genoemde vraag hoorde. Gesteld door een brugsmurf, nota bene. Ik denk dat toen een haarscheurtje ontstond dat later zou uitgroeien tot een volwassen generatiekloof. For the record, de brugsmurf was inderdaad nog maagd. Haar vriendinnetjes leeuw en weegschaal…..

Deze herinnering komt niet zomaar uit de lucht vallen. We zijn immer op weg naar de stad die vooral bekend is om Jeanne d’Arc, de beroemdste (en mogelijk enige) maagd van Frankrijk.

Overigens is Orléans een prettige stad, vol zandstenen gebouwen met die typisch Franse sfeer. Veel gezellige peintjes en terrasjes, smalle straatjes, leuke winkeltjes en her en der een fontein. Een prototype, zeg maar. Het zonnetje is waterig maar het is zwoel.
De stad eert haar Jeanne. Haar maagdelijkheid verzekerd omdat ze al zo jong het leven liet in en oorlog die maar liefst 100 jaar duurde. Spijtig, maar het leverde wel eeuwige roem en een heiligverklaring op. En twee standbeelden. Dat dan weer wel.
We dineren lekker buiten, Chez Don Camilo met een typisch Franse klassieker: Pizza!

De volgende ochtend bezoeken we een botanische tuin. Nu kan het nog, in Spanje zijn ze er nauwelijks. Op zich is hij niet bijzonder maar het is altijd fijn om een in het groen te lopen.
Daarna moeten we nog haasten om op tijd in Cahors te komen. Weer zes uur verder, maar dan heben we buiten de files en wegopbrekingen gerekend. En buiten het noodweer waar we zo af en toe onder doorrijden. Het is een vermoeiende rit en we zijn blij als we er eindelijk zijn.

Cahors is een klein, oeroud bergstadje aan de Lot. Veel oude gebouwen, leuk om een uurtje (of twee) in rond te struinen. Deze nacht slapen we met uitzicht op een duizend jaar oude kerk. Na het diner rollen we drijfnat onze kamer binnen. Alweer een hoosbui tegengekomen!

Van Cahors naar Bielsa is het hemelsbreed niet ver. Maar ja, er liggen wat Pyreneën tussen. De weg naar boven is niet lang maar wel bochtig en gaat door een tunnel. Net al we denken dat we een verkeerde afslag genomen hebben is daar het verlossende bord: Parador Ermita de Pinetas. In de sneeuw, tussen de watervallen. Prachtig en rustiek. Hier gaan we uitrusten. Bij het knisperende haardvuur……

De plaatjes bij dit verhaal vind je hier: http://s208.photobucket.com/user/AnkeFreese/library/Tuinkabouter%20op%20reis/Spanje%202018/S1

 
31 mei (Zaragoza)

De Pyreneeën laten ons voorzichtig los. We volgen de Cinca rivier tot het water samenvloeit met dat van de Ara en wordt opgevangen in een enorm stuwmeer. Daarboven ligt Ainsa. Een middeleeuws stadje dat qua ligging erg mooi is maar net iets teveel opgeleukt. Wel een fijne plek voor de lunch. Zo denken de katten rond het plein er ook over.

Het was niet onze bedoeling. Ongemerkt zijn we een eeuwenoude pelgrimsroute aan het volgen. Niet helemaal naar Santiago de Compostela, maar Zaragoza is het einddoel van vandaag. Wanneer we de brug over de Ebro oversteken is het niet te missen: het bedevaartsoord van Nuestra Señora del Pilar. De betegelde koepels glanzen in het zonlicht. Binnen staat een klein houten Mariabeeld op een zuil. Al het zilver eromheen moet duidelijk maken dat het hier niet om zomaar een beeldje gaat. Het verhaal is dat uit zovele damesromans. En natuurlijk hebben er de meest wonderbaarlijke genezingen plaatsgevonden op de stoepen van dit heiligdom.

Als je het Plaza del Pilar oversteekt en vervolgens achteromkijkt, lijkt het wel het Rode Plein met de koepels van het Kremlin. Het zal wel door de felle zon komen,......

Er zijn nog een moderne fontein, restanten van Romeinse wallen en een kathedraal met mudejar-versieringen te vinden. En de verlokking van al die terrasjes, die stilaan weer beginnen vol te stromen. Toeristen zijn er weinig en blijven niet lang. Die missen nu hoe de klokkentorens worden verlicht. De melodie van de Big Ben galmt over de daken van de hoofdstad van Aragon. Die in Londen zwijgt voorlopig nog.

“Buenas Noches Zaragoza”.

De plaatjes bij dit verhaal vind je hier: http://s208.photobucket.com/user/AnkeFreese/library/Tuinkabouter%20op%20reis/Spanje%202018/S3