Navigation:
Hoe het begon
Een aantal jaren geleden werd ik geconfronteerd met borstkanker. Begin september 1997 ontdekte ik een knobbel in mijn borst, nou ja een knobbel, het was meer een streng, en ook bult in mijn oksel. Het was alsof er een elektrische schok door mij heen ging. dus toch ? Anderhalf jaar daarvoor had ik deze streng in mijn borst ook gevoeld, maar aangezien mijn moeder toen net de diagnose eierstokkanker had gekregen had ik zoiets van, dat kan niet, stel je niet aan, toch er toen mee naar de dokter maar deze voelde niets, nam bloed af en vertelde als het bloedonderzoek goed is hoef je nergens bang voor te zijn. Dus zo gezegd zo gedaan en het bloed was goed !!! Gerustgesteld ! Alhoewel, soms kwam er toch een duiveltje, er zit wat! Maar liet mijn gevoel in slaap sussen met: het bloedonderzoek is goed !! Door de bult in mijn oksel kon ik er niet meer omheen.Toch maar meteen naar de dokter en deze schrok,verwees me onmiddelijk door naar het ziekenhuis voor een mammografie. Gelukkig kon ik daar vrij snel terecht, 2 weken was de wachttijd maar. Op een donderdagmiddag om 4 uur kon ik er terecht en werden mijn borsten samen geperst, niets kon ik aflezen op het gezicht van de radiologe, ook liet ze niets los. Achteraf bleek dat ze dezelfde middag nog mijn huisarts hadden gebeld dat het goed mis was. De volgende ochtend probeerde de huisarts mij al vanaf 9 uur te bereiken, maar ja mobieltjes waren er nog niet en ik was en bleef tot het middag uur onbereikbaar. Tussen de middag thuis komend was Robert (mijn man) ondertussen al bijna in alle staten. Gelukkig belde de huisarts vrij snel terug met de mededeling dat het goed mis was.Hij had al een afspraak gemaakt bij de chirurg in het Flevo ziekenhuis voor de donderdag daarna. Vanaf dat moment wist ik zeker dat het kanker was en hoefde eigenlijk verder de punktie niet meer af te wachten. Heb me ziek gemeld en ben niet meer terug geweest naar mijn werk !
De tijd voor de operatie
De weken voor de operatie heb ik in een roes beleeft. Veel gewandeld met de hond en met mijn man. Maar ook veel achter de computer,nog geen internet maar wel patience.De computer die we net van mijn schoonmoeder gekregen hadden, bracht afleiding!
Ondertussen vlogen mijn gedachten alle kanten op. Mijn dochter was jarig, zou ik haar volgende verjaardag nog halen?? De jongste was pas 9, nog veels te jong om zonder moeder achter te blijven.Zowiezo waren mijn kinderen nog veel te jong en ik ook.Toch moet ik zeggen dat ik al die tijd goed sliep en dat is eigenlijk nooit veranderd.
Verder hoe moet ik dit nu aan mijn moeder vertellen ?? Mijn moeder die zelf ziek was, die weer aan de chemo moest met taxol. Ik voelde me schuldig naar mijn moeder toe. Gelukkig kon mijn zusje haar goed opvangen.Maar ook mijn schoonmoeder die alleen ons had en zeer regelmatig vertelde dat ze blij was met mij als schoondochter ( Of dat terecht is ??)Een buurvrouw ingeschakeld zodat zij bij mijn schoonmoeder kon zijn als wij haar belden.(De tijd ontbrak om helemaal naar Arnhem te gaan).
Uiteindelijk was het maar goed dat de buurvrouw bij haar was want ze was helemaal van de kaart.
Toch probeerden wij deze week ook nog wat te genieten van elkaar, er was een fijne warme sfeer, dicht bij elkaar ! Ook kreeg ik vele vele kaarten, briefjes,telefoontjes, dat was iets wat goed deed, heel goed !
Verder waren er allerlei onderzoeken in het ziekenhuis. Het was net de malle molen waar we in terecht kwamen.
Bloedprikken, echo, longfoto's, scans. Het ziekenhuis leerden we van haver tot gort kennen.Wel kregen we een voorkeurs behandeling, nergens hoefden we lang te wachten en de mensen waren allemaal uiterst vriendelijk. Was dit nou fijn of juist niet???
Twee weken na de uitslag werd ik op een maandag begin oktober 1997 geopereerd.