Navigation:
Mama-amputatie.
Mama-amputatie
Nu is het tijd om afscheid te gaan nemen
je hebt me al die jaren trouw gediend
een deel van mij
mijn kinderen gevoed met jou
en dank zij jou was ik vrouw
Maar toch, nu moet je weg
er zit een dreiging
diep in mij
en iedere dag opnieuw weer huil ik
omdat jij en ik zo samen horen.
Ik wist niet dat ik zoveel tranen had
dat afscheid nemen van jezelf
zo'n pijn kan doen
en toch ben ik nog ik
als jij verdwenen bent.
Met dank aan degene die dit gedicht schreef
Feest
Feest
En dan is het
feest in mijn hart
om trossen paddestoelen
het bos is nu een sprookjestuin
Weer thuis vind ik
de bloemen en de kaarten
de warme signalen
van mensen waarvan
ik houden mag
Gedompeld voel ik me
in medeleven en in troost
ziek zijn heeft ook mooie kanten
en ik kijk met verwondering
naar mijn nieuwe ik....
Een vrienden boom
De vriendenboom.
Ergens op de wereld staat een levensboom
een sterke boom,
de vriendenboom.
Eén die niet van zon en regen leeft
maar van een beetje tederheid,
vriendschap en genegenheid
we zijn het langzaamaan vergeten.
"t Is misschien een onvervulde kinderdroom,
die boom van mij,
de vriendenboom,
maar hij zou er moeten wezen.
Overal waar mensen samen zijn
arm of rijk en groot of klein
dat moest de hele wereld weten.
Als je maar oprecht naar die boom wilt zoeken
staat hij heel dichtbij, misschien
kun je 'm uit je venster zien,
maar hij staat nergens in de boeken.
Als je durft te leven zonder angst of schroom,
dan groeit hij wel
de vriendenboom.
En je zult het met me eens zijn:
't allermooiste van de hele schepping
is de vriendenboom.
Wonder
Wonder
Kanker is
ruimte in je hoofd
omdat alle kleine dingen
ineens niet meer belangrijk zijn
Alleen nog
grote lijnen over
hoe lang nog meedoen
met de bomen, de bloemen en de wind.
In de tuin
omhels ik de kersenboom
die me laat weten dat ik
er nog steeds bij mag zijn.
In het bos
zijn de bomen mooier
wind en zee en bloemen
het wonder waar ik deel van ben.
Een vlok geluk
Een vlok geluk
Planten
Bomen
Vlinders
Kleur
Bloemen
Kruiden
grassen
Geur
Stilte
Ver weg
Van alle
sleur
Ver weg
van druk
Eeen vlok Geluk
Je hebt geen keus
Je hebt geen keus
je hebt geen keus
leven geeft en neemt
Leven streelt en beukt,
Veel dat je verrukt
veel dat je verbijstert
Veel dat je teistert
Je hebt geen keus
geloof er aan,
Als je maar trouw blijft aan je naam
Als je maar je gezicht niet verbergt
Geloof er aan
Als je maar mens blijft
Lopend langs de spiegel
lopend langs de spiegel
zie ik opeens,
ongewild
mijn eigen spiegelbeeld.
En ik merk dat ik
niet langer schrik
niet wegkijk
om de lege
platte plek
niet te zien.
En ik voel dat ik
verbaasd ben
en ontroerd
door de broosheid
de breekbaarheid
de onschuld
van mijn geschonden bovenlijf.
En ik zie
dat a-symetrie
zijn eigen schoonheid heeft.