De laatste 7 jaar

De operatie

 .

 

Op een zondag in oktober 1997 werd ik om een uur of  2  opgenomen in het Flevoziekenhuis ,Robert en de kinderen brachten mij weg! We werden ontvangen door een verpleegster,die ons op ons gemak stelde. Na vele papieren ingevuld te hebben werd ik naar mijn kamer gebracht, een 2 persoonskamer met toen nog uitzicht op het weerwater. En een kamergenote! Nadat Rob en de kinderen weg waren begon het wachten, wachten op de dokter, de narcotiseur,het lab en moest ik op de kamer blijven. Langzamerhand drong het tot mij door, het was echt, het ging om mij, het was mijn lijf, mijn borst,mijn leven en ik, wij moesten hier doorheen. Nu was ik echt patient en iedereen was alleen maar lief voor mij.Mijn nieuwe zijden pyama aan en mijn nieuwe pantoffeltjes naast het bed, bijna helemaal klaar.Wennen aan het ziekenhuisleven,bezoek tijdens het bezoekuur, een knuffel van de kinderen en  toen de laatste nacht in als complete vrouw. Ze waren allemaal heel begaan met mij en erg lief, met de belofte dat Robert de volgende ochtend bij mij mocht wachten tot ik naar de OK ging, Een slaappil voor de nacht en daarna de slaap proberen te vatten, wat wonderlijk ook nog lukte!

De dag van de operatie

 Zoals in alle ziekenhuizen werd ik al vroeg gewekt voor de operatie,een laatste blik op mijn rechter borst, afscheid nemen van iets wat heel dierbaar was. Wat onze kinderen had gevoed.en een stukje van mijn vrouwelijkheid uitmaakte , een operatie hemd aan, de thermometer en de bloeddrukmeter en ik was helemaal klaar voor het avontuur .Gelukkig kwam Rob ook ,totdat ik naar de OK moest. De chirurg vertelde nog wel even dat er ook lymfenklieren bij mijn sleutelbeen weg werden genomen.Deze werden meteen onder de microscoop nagekeken ,wanneer daar een uitzaaing in gevonden zou worden bleef mijn borst zitten en werd er eerst chemo gegeven. Waar moest ik nu op hopen ???Dat de borst er toch maar helemaal afging ? of ?

Een vreselijk lieve narcotiseur hielp me door de laatste minuten voor OK heen.Uren later werd ik al rillend weer wakker in de uitslaapkamer, Meteen voelen of mijn borst was weggehaald en ja "gelukkig" wel, betekende dus dat er geeen uitzaaingen onder het sleutelbeen zaten ! Van deze dag weet ik niet zo heel veel meer, half slapend en uitermate duf, en zoals  gewoonlijk na een operatie spugend !!

Wel bezoek van Rob en de kinderen die beduusd naar een spugende moeder  met infuus en drains keken  Aangezien ik bleef spugen mocht het infuus er niet uit. De chirurg kwam nog even langs met de mededeling dat alles goed was gegaan ! Ach dit was maar de eerste dag, na wat pillen tegen de misselijkheid was het de volgende dag alweer een stuk beter.Heb mezelf gedoucht onder begeleiding van een verpleegster en mijn platte borst aanschouwd (Nog wel ingepakt)Schrok van het a-symetrische, volgens mij went dat nooit! De eerste de beste middag kwamen er al veel vrienden, collega's en mijn schoonmoeder op bezoek.en ik   ik voelde me opperbest, zelfs zo dat ik praatjes voor 10 had.Niemand die dat begreep en ikzelf al helemaal niet. Achteraf is dit waarschijnlijk een bijwerking van de morfine geweest .

 

Na de operatie

 In het ziekenhuis na de operatie

De verpleging was erg lief , nam alle tijd en bleef vaak even praten, vooral s-avonds kwamen ze even  bij mij zitten.De derde dag heb ik samen met Rob voor het eerst de wond gezien. Raar, plat en een deuk , toch viel het mee. Ik was al een beetje aan het platte gewend, door mijn pyama heen en bij het wassen was ik er al mee geconfronteerd geweest! Wel bleef het wondvocht er uit stromen, de fles zat iedere morgen weer te vol. Het was toen nog een fles en vrij zwaar, Naar huis met drain werd nog niet gedaan. Voor mij was dat heel goed, kreeg daardoor de rust om te herstellen. Thuis zou het een stuk drukker zijn en of ik daar de tijd en ruimte had gehad om mijn emoties te verwerken ???

In deze dagen kwam er ook een lotgenoot langs met de prothese, een stoffe ding die ik in mijn BH kon spelden, Ze bleef een tijdje en probeerde ook mijn emoties los te krijgen wat haar niet lukte. Ik had geen band met haar en vond het maar moeilijk. Iedereen vond het maar raar dat ik zo nuchter en rustig alles beleefde, toch was dat echt zo. Pas een aantal dagen bij een  vertrouwde lieve verpleegster Babette die vaak bij mij had zitten kletsen, kwamen de tranen.En zij wist hoe ze hier mee om moest gaan, liet me een tijdje met rust, lekker alleen.

Er kwam ook een oncologisch verpleegkundige bij  mij langs. Zij bereidde me vast een beetje voor op wat komen zou, chemo , bestraling , het zwarte donkere gat waar ik in zou moeten vallen (wat tot op heden nog niet is geweest) Wel was het een vreselijk aardig mens en met haar kon ik  praten.

Al die dagen dat ik in het ziekenhuis heb gelegen mag ik niet klagen over aandacht.Vele lieve vrienden, vriendinnen collega's uit Almere en Geleen  kwamen langs , post en bloemen,  het leek wel een warm bad. En dat was iets wat ik heel hard nodig had !

 

De definitieve diagnose

 Op de laatste dag  in het ziekenhuis kwam de chirurg smorgens vroeg ,bij me met een eerste uitslag  .Het bleek dat ik een tumor had van 2,5 cm en er waren in ieder geval 5 klieren positief waaronder de klier bij mijn sleutelbeen. Ik moest zeker op chemo en bestraling rekenen. Ondanks dat ik het eigenlijk allemaal wel wist, kwam dit hard aan, tegen beter weten had ik  toch gehoopt dat het allemaal wel mee zou vallen. Ook werd er bij verteld dat het met een team besproken zou worden en dat daaruit zou blijken welke behandeling ik nodig had. Jammer genoeg was Rob er niet bij toen de arts mij dit kwam vertellen en moest ik het alleen verwerken.Daar zit je dan alleen op je kamer, koffer gepakt en het gevoel dat het zwaard van damocles boven je hoofd hangt. Dit was slikken.Het rare is dat ik op moment niets meer wist te vragen, dat zou allemaal nog wel komen. Gelukkig kwam Robert al gauw en naar huis. Thuis waar de boel versierd was, een Welkom thuis, Onze jongste was er niet, Hij mocht met een klasgenootje en vriendje een weekje mee naar Drente, fijn voor hem , maar ik miste hem.

Thuis waar het vertrouwd was. De beide meiden heel lief maar ook een beetje stil. Thuis viel ook de stilte op me, ineens was alles weer anders . Veel kaarten en bloemstukjes waren er, weer werd ik verwend, lieve kaarten van veel collega's.