Εγώ όταν αστειεύομαι λέω την αλήθεια.  

                                                                                                      Είναι το πιο αστείο πράγμα στον κόσμο.   

                                                                                                                                                           George Bernard Shaw           

Χρήσιμα links :

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ                                       

http://tovima.dolnet.gr/  

http://www.ethnos.gr/

http://www.enet.gr/

ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ

http://www.euro2day.gr/?gclid=COLv_qTNsZoCFYGT3wodhjClcQ

ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ

http://www.athinorama.gr/athinoramaClub/data/accompanies/

   Ο καιρός της Αθήνας                                                            

          ΤΑ ΑΓΡΥΠΝΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΝΑΟΥΣΑ

29/06/2009

  Για περισσότερες φωτογραφίες κάντε click εδώ

 For more pictures click here

 Για Kroscienko 2008 click εδώ

Το ταξίδι ξεκίνησε.Για πού το βάλαμε αυτήν την φορά?

Μα για την Κεντρική Μακεδονία ,για τον νομό Ημαθίας και πιο συγκεκριμένα για την Νάουσα, όπου θα γινόταν η ετήσια συνάντηση πολιτικών προσφύγων από την Πολωνία και Σοβιετική Ένωση( Τασκένδη) και τον απογόνων τους.Οι απόγονοι είμαστε εμείς τα παιδιά πολιτικών προσφύγων που γεννηθήκαμε στις χώρες αυτές. Είμαστε "σπλάχνα" των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων,που τα ταραγμένα χρόνια του εμφυλίου κατέφυγαν στις πρώην ανατολικές χώρες και εκεί έχτισαν μια νέα ζωή, χωρίς να αποκόψουν, ωστόσο, τον "ομφάλιο λώρο" με την πατρίδα.

Ταξιδεύοντας από Αθήνα προς Νάουσα είχαμε όλων τον χρόνο να προετοιμαστούμε για αυτήν την συνάντηση.

Και γιατί θα μου πείτε χρειαζόμαστε προετοιμασία για μια τόσο ευχάριστη στιγμή?

Γιατί δεν είναι καθόλου εύκολο να συναντήσεις φίλους και γνωστούς που τους άφησες νέους και σφριγηλούς για να τους ξαναδείς μετά από 34 χρόνια, μεσόκοπους.

Για να βοηθηθούμε επαναφέραμε στην μνήμη μας πρόσωπα και ονόματα,ταυτίζοντας τα με ευχάριστες στιγμές.

Και γιατί μόνο ευχάριστες?

Γιατί ευτυχώς η ανθρώπινη μνήμη όταν ανατρέχει στα νιάτα είναι επιλεκτική και προβάλει μόνο τις ευχάριστες στιγμές ,κρύβοντας στο πίσω μέρος του εγκεφάλου ότι δυσάρεστο πάει να ξεμυτίσει. Αναρωτιόμασταν λοιπόν πως θα είναι η στιγμή που θα αντικρίζαμε τα πρόσωπα των φίλων μας, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα τους αναγνωρίζαμε πρώτα.

Και εκείνη άραγε θα μας αναγνωρίσουν?

Σίγουρα όλοι επιθυμούμε την στιγμή της συνάντησης μια κραυγή του είδους «αχ, εσύ είσαι βρε παιδί μου. Δεν άλλαξες καθόλου» και ας κάνουν πάρτη στο πρόσωπο σου αμέτρητες ρυτίδες και οι σαμπρελίτσες στο ύψος της κοιλιάς χορεύουν σάμπα.Εσύ τις ονομάζεις έκφρασης γιατί έτσι σε βολεύει, αλλά θα έχει την ίδια επιείκεια ο συνομιλητής και φίλος σου?Την ώρα της ιεράς εξέτασης θα σκεφτόμαστε άραγε «Θεέ μου! Ηρθα εντελώς απροετοίμαστη. Χάθηκε να αφεθώ  στα χρυσά χεράκια του Φουστάνου? Θαύματα κάνει ο άνθρωπος»    

Έτσι πορευτήκαμε μέχρι την Νάουσα, και αφού περάσαμε την νύχτα στο ξενοδοχείο, ξεκινήσαμε την επόμενη μέρα την προετοιμασία για την συνάντηση.

Άλλη μία φορά έχω να πώ τα καλύτερα για την "βαριά" βιομηχανία των καλλυντικών και τα προϊόντα της. Μας αναστηλώσανε όσο μπορούσαν. Κρύψανε ότι ήταν δυνατόν να κρυφτεί. Τα παχάκια και οι σαμπρελίτσες της ηλικίας ήταν αδύνατον να αντιμετωπιστούν την τελευταία στιγμή.

Δεν πειράζει. Τόσες φορές την ρουφήξαμε την ρημάδα  την κοιλιά μας.

Τι πειράζει άλλη μια και για έναν τόσο ιερό σκοπό.

Εδώ παίζεται το……….παρελθόν μας.

Ο τόπος της συνάντησης ήταν το πανέμορφο άλσος Αγίου Νικολάου 3 χλμ νοτιοδυτικά της Νάουσας. Ένας παράδεισος στην καρδιά της Ημαθίας. Ειναι ένα κομψοτέχνημα της φύσης με μια  συνετή και υποδειγματική παρέμβαση του ανθρώπου. Αν και απορροφημένη  από την λαχτάρα της αναζήτησης φίλων από τα παλιά , δεν μπορούσα να  μην θαυμάσω τον ποταμό Αραπίτσα να  διασχίζει το άλσος και την πλούσια βλάστηση να οργιάζει γύρω του.Δυστυχώς ο θεός δεν πρέπει να μας έχει  σε ιδιαίτερη εκτίμηση (κάτι ξέρει αυτός) και μας μούλιασε στην βροχή δυσκολεύοντας την αναζήτηση.Ας είναι καλά η δημοτική ξενοδοχειακή μονάδα Vermion με την  ανακαινισμένη αίθουσα του μπάρ-καφέ και εστιατορίου που δέχτηκε όλη αυτή την πολύβουη παρέα   που πλημμύρησε  τον χώρο.          

 Συναντηθήκαμε λοιπόν μετά από 34 χρόνια, γκριζαρισμένοι, με περιττά κιλά, αραιωμένη κόμη, με παιδιά μεγάλα και κάποιοι να απολαμβάνουν και εγγόνια.Αν και οι αναδρομές στο παρελθόν δεν είναι το φόρτε μου και θα έλεγα πως με κουράζουν και με τρομάζουν, γιατί μου αρέσει να κοιτάζω μπροστά και δεν θέλω πισωγυρίσματα και μελαγχολικές αναμνήσεις, η συνάντηση αυτή μου επέτρεψε να κάνω μία παρατήρηση που αφορά της αλλαγές των ανθρώπων στο βάθος χρόνου.

Τις γυναίκες τις αναγνώρισα αμέσως καθώς έχουν την δυνατότητα να περιποιηθούν τον εαυτό τους και να κρύψουν χρόνια.

Στους άντρες ήταν που δυσκόλεψαν τα πράγματα.

Βλέπετε δεν έχουν το δικό μας προνόμιο  "απαλλοτρίωσης " καλοπιστικών σκευασμάτων απο τα ράφια των καταστημάτων..    

Η αμηχανία της πρώτης στιγμής έκδηλη και στις δύο πλευρές.

Μετά από εξονυχιστική παρατήρηση ανακαλούσα τις μορφές τους σαν ψηφιδωτό που το ξανάφτιαχνα κομμάτι-κομμάτι μέσα στο μυαλό μου.Έρχονταν σιγά-σιγά και οι φωνές, οι αφές, η αίσθηση του άλλου που δεν αλλάζει όσο κι αν περνούν τα χρόνια.

Και ξαφνικά η αρχική παγωμάρα ράγισε, και ράγισε και ο χρόνος.

Και βρεθήκαμε να κοιτάζουμε θαρραλέα ο ένας τον άλλον χωρίς δισταγμό και να αναπολούμε με γλύκα την εφηβεία μας.

Και αν θέλετε να ξέρετε κάναμε και καταμέτρηση ρυτίδων, και τις βρήκαμε   ακριβώς όσες έπρεπε να έχουμε στην ηλικία μας.

Βγάλαμε φωτογραφίες από όλες τις πιθανές οπτικές γωνίες και διαπίστωσα ότι άνθρωποι που μου άρεσαν τότε μου άρεσαν περιέργως και πάλι ,αυτοί που δεν είχα ιδιαίτερη χημεία τότε ήταν το ίδιο απόμακροι μαζί μου και τώρα, αλλά εξίσου απαραίτητοι για την ιεροτελεστία της επιστροφής στα χρόνια της νιότης μας.

Το ραντεβού δόθηκε για του χρόνου, αλλά δεν ξέρω αν θα ξανάρθουμε όλοι, αν υπάρξει πάλι η ίδια χημεία μεταξύ μας, και αν βρω το κουράγιο να ξαναπάω εγώ, γνωρίζοντας ότι τα πράγματα δεν επαναλαμβάνονται ποτέ με τον ίδιο τρόπο.Η επαναλήψεις η θα είναι αποτυχημένες και θα μοιάζουν με παρωδία της αρχικής, η θα  μας γίνουν απαραίτητες και τότε αλλοίμονό μας.

Αλλά και πάλι που να ξέρεις τι παιχνίδια μπορεί να παίξει το μυαλό μας.

Εκεί που λύγισα ήταν η συνάντηση με μια μικρόσωμη μαυροφορεμένη γυναίκα, με ένα γλυκό και πονεμένο χαμόγελο.

Στάθηκε μπροστά μου και την άρπαξα αυθόρμητα στην αγκαλιά μου σαν να ήταν μικρό παιδάκι που θέλεις να το αγκαλιάσεις.Καταλάβαινε άραγε τι χείμαρρο συναισθημάτων  απελευθέρωνε ειδικά η δική της παρουσία? Πώς ήθελα να κλάψω από την ευγνωμοσύνη για την ύπαρξη της και μόνο? Πώς την ταύτιζα με την παιδική μου ηλικία και  την θεωρούσα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και της οικογένειας μου?

Την κοίταξα στα μάτια και είδα ένα κενό βλέμμα που δεν μπορούσε να ακολουθήσει αυτήν την  συναισθηματική έξαρση  που βίωνα εγώ.

Η χρόνος έβαλε και εδώ το χεράκι αφαιρώντας της την δυνατότητα να  αντιληφθεί και να καταλάβει πλήρως την ιδιαιτερότητα των στιγμών που ζούσε.

Δεν πειράζει γλυκιά  Ναταλία ,εμένα μου φτάνει που υπάρχεις, και η δική σου ύπαρξη λειτουργεί σαν βάλσαμο για την δική μου γενιά που έχει χάσει και συνεχίζει να χάνει προσφιλή πρόσωπα. 

Θέλω να σταθώ με ιδιαίτερη ευλάβεια και συγκίνηση στην  γενιά των γονιών μας. Πώς να αισθάνονταν άραγε αυτοί οι λίγοι  που κατάφεραν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα και μετράγανε μόνο απουσίες?

Που να σταθεί το μάτι τους? Αναζητούσαν φίλους, γνωστούς και συνοδοιπόρους στην ξενιτιά και δεν τους βρίσκανε.

Τι απέραντη μοναξιά.Μια γενιά αποδεκατισμένη.

Να μην μπορούν να  ανταλλάξουν  λέξη με φίλους τους, να τους πουν για την προκοπή των παιδιών τους, να μετρήσουν τα εγγόνια τους και να δώσουν κουράγιο ο ένας στον άλλο.

Και κάνουμε θέμα εμείς τις ρυτίδες μας.Πόσο θα θέλανε αυτοί οι άνθρωποι να μετρήσουν μία, μία τις ρυτίδες στα πρόσωπα φίλων και γνωστών.

Υ.Γ

Θέλω να αναφερθώ ιδιαίτερα στους καλού φίλους από την Γιελένια Γκούρα που η συνάντηση τους μας γέμισε χαρά. Να τους ευχαριστήσω για την εγκαρδιότητα και την αγάπη που απλόχερα μας χάρισαν και μας έκαναν να ξαναγίνουμε έστω στιγμιαία η παρέα των νεανικών χρόνων. Ήταν από αυτούς που η χαρά για την συνάντηση ήταν διάχυτη στο πρόσωπο τους και σύντομα ξεπεράσαμε την πρώτη αμηχανία. Το είχαμε πολύ ανάγκη και θα τηρήσουμε την υπόσχεση που δώσαμε για τακτική επαφή.

Τώρα που σας βρήκαμε δεν θα σας χάσουμε.

Και κάτι ακόμα.

Μην νομίζετε ότι το ταξίδι της επιστροφής μας στην Αθήνα ήτανε στρωμένο με ροδοπέταλα. Μετά από το «καλό ταξίδι» που μας ευχηθήκατε, μας την έπεσε σύσσωμη η ελληνική πολιτεία για να μας βγάλει ξινό αυτό το ταξίδι αναδρομής στα παλιά.

Και τι έκανε?

Απλούστατα, άπλωσε σαν μπουγάδα προκομμένης νοικοκυράς στο μεγαλύτερο κομμάτι του άξονα Θεσσαλονίκης-Αθήνας κώνους για  έργα οδοποιίας, τα οποία  προφανώς σκοπεύει να εκτελέσει την επόμενη χιλιετία, και κάνοντας αφόρητη εως αδύνατη την οδήγηση. Προχωρούσαμε σε απίστευτα αργούς ρυθμούς κάνοντας την απόσταση Θεσσαλονίκη-Αθήνα σε 10 ώρες. Σπάσαμε το ρεκόρ Gines.

Μόνο τηλέφωνα και e-mail δεν ανταλλάξαμε με κάθε κώνο ξεχωριστά.

Για τέτοια οικειότητα μιλάμε (με τους κώνους βεβαίως, βεβαίως).

Αλλά είπαμε, "τα καλά κόποις κτώνται"

   Συνάντηση μετά απο 35 χρόνια.Δεν άφησε η μία το χέρι της άλλης για μισή ώρα.

  juvri_x@yahoo.gr

ΕΣΕΙΣ ΠΟΣΕΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΕΣ ΕΧΕΤΕ?

12/06/2009

α μάθατε?

Τα νέα είναι φρεσκότατα , προέρχονται από Harvard μεριά και αφορούν  άκουσον-άκουσον την "πολλαπλή νοημοσύνη".Τι είναι τούτο αδέλφια που εγώ η Χριστίνα,εσύ Γιώργο,εσύ Μαρία,εσύ Γιάννη και πολλοί άλλοι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι κουβαλάμε από τα γενοφάσκεια μας .Εγώ μέχρι πρότινος είχα την εντύπωση ότι έχω μόνο μία και μοναδική νοημοσύνη την οποία και πρόσεχα σαν τα μάτια μου.

Δηλαδή την φρόντιζα και την περιποιούμουνα με αγάπη και στοργή, και ενίοτε την ξεσκόνιζα, την μπουγάδιαζα και όταν μου μαύριζε την έχωνα και στην χλωρίνη.

Και τώρα μου ήρθε η πληροφορία και όλα αλλάξανε.

Αλλά ας βάλουμε τα πράγματα σε κάποια τάξη για να καταλαβαίνουμε για τι μιλάμε και ας ξεκινήσουμε από την θεωρεία της Multiple Intelligences (πολλαπλής νοημοσύνης) .

Λοιπόν η θεωρεία λέει ότι τις έχουμε οκτώ (τις νοημοσύνες ντέ) ,οι οποίες έχουν την έδρα τους σε διαφορετικά σημεία του εγκεφάλου και προσδιορίζει και την  νευρολογική διαδικασία(η θεωρεία ), δηλαδή σε ποιο σημείο του εγκεφάλου μας εδράζεται η κάθε νοημοσύνη. 

Ας της αναφέρουμε μία,μία για να ξέρουμε τι κουβαλάμε εντός μας.

• Γλωσσική νοημοσύνη
• Μαθηματικολογική νοημοσύνη
• Μουσική νοημοσύνη
• Χωροταξική νοημοσύνη
• Σωματική-κιναισθητική νοημοσύνη
• Νατουραλιστική νοημοσύνη
• Διαπροσωπική νοημοσύνη
• Ενδοπροσωπική νοημοσύνη

Ο ι ειδικοί λένε ότι μέχρι και σήμερα το παγκόσμιο εκπαιδευτικό σύστημα στηρίζεται μόνο στην Γλωσσική και Μαθηματικολογική νοημοσύνη.

Δηλαδή όταν το εκπαιδευτικό σύστημα και πιο συγκεκριμένα οι εκπρόσωποι τους όπως οι δάσκαλοι και οι καθηγητές σου έλεγαν «παιδί μου τι σκράπας είσαι στα μαθηματικά» αυτό δεν σήμαινε ότι στερούμασταν μιας δεδομένης νοημοσύνης, αλλά ότι ο δάσκαλος η ο καθηγητής δεν ήξερε να εφαρμόσει τα κατάλληλα εργαλεία αυτής της συγκεκριμένης νοημοσύνης για να μπορέσουμε να την αναπτύξουμε σε μεγαλύτερο βαθμό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν δινόταν και δεν δίνεται η δυνατότητα για την ανάπτυξη της μέγιστης ικανότητας ενός μαθητή. Κάθε άνθρωπος μπορεί να αξιοποιήσει δύο, τρία  η περισσότερα είδη νοημοσύνης για την επίτευξη του στόχου όπως πχ. ο βιολίστας που αξιοποιεί τρία είδη, όπως την διαπροσωπική (για να βρίσκεται σε συμφωνία με τους άλλους μουσικούς),την μουσική (για να αποδίδει εκφραστικά το μουσικό κομμάτι) και την κιναισθητική (για να παίζει σωστά το κομμάτι).Το μυστικό λοιπόν στην θεωρεία είναι πως θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε καλύτερα όλες τις δυνατότητες του ανθρώπου για καλύτερη απόδοση σε τομείς που έχει αποκλίσει .

Δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να διδάξουμε π.χ.άλγεβρα η ιστορία αλλά πάρα πολλοί διαφορετικοί που να ταιριάζουν στο μαθησιακό στύλ των διαφόρων μαθητών

 Και τώρα τι κάνουμε?

Πώς θα πορευτώ εγώ, που ανακάλυψα ξαφνικά ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δίδασκε βασιζόμενο μόνο στην γλωσσική και μαθηματικολογική νουμοσύνη και εγώ με τα μαθηματικά είχα την σχέση "μακριά και να αγαπιόμαστε " οπότε μου έμεινε μόνο η γλωσσική? 

Η ανακάλυψη είναι δραματική και εξηγεί επιτέλους πολλά πράγματα.

 Μια ζωή πορευόμουν μισή και ανέσωστη.

Τι φταίμε εμείς οι παλιοί να πεθάνουμε χωρίς να γευτούμε όλες τις νοημοσύνες από λάθη του παγκόσμιου εκπαιδευτικού συστήματος?

Γιατί να μην θέλω και εγώ ολίγη από νατουραλιστική η έστω διαπροσωπική νοημοσύνη?

Το μόνο που μας σώζει είναι ότι στην ερώτηση, τι συμβαίνει  με τους ανθρώπους που πήραν την ζωή τους λάθος, υπάρχει μια ενθαρρυντική απάντηση ότι ποτέ δεν είναι αργά και με την σωστή προσέγγιση μπορούν όλα τα άτομα να αναπτύξουν τομείς που είχαν ξεχασμένους και να απολαύσουν την ολοκλήρωση  που τους έλειπε.

Λοιπόν εγώ προτείνω μια θαρραλέα βουτιά στην λίστα των "νοημοσιών" για ένα νέο ξεκίνημα

Εγώ όμως από πού να ξεκινήσω?

Α, το βρήκα!

Από την Μουσική νοημοσύνη θα ξεκινήσω ,καθότι όταν κάποτε τόλμησα να ζητήσω μουσική παιδία από τον αυστηρό, πλην τίμιο πατέρα ,εισέπραξα μια μεγαλοπρεπή άρνηση, που ακόμα θυμάμαι, συνοδευμένη από σχόλιο του τύπου «όλα τα είχαμε η μουσική μας μάρανε»Μια ζωή το έχω αποθυμένο ότι η μουσική έχασε τον Σγούρο της και εγώ την αναγνώριση που μου έπρεπε .Λοιπόν από αυτήν την νοημοσύνη θα ξεκινήσω και θα πάρω την εκδίκηση μου.Αν δεν γίνω εγώ σολίστ  πιάνου (καθότι λάτρης του πιάνου από παιδάκι) να μην με λένε Χριστίνα.

Εκείνη στην οποία αποκλείεται να κάνω κρούση για να τα βρούμε είναι η μαθηματικολογική γιατί είπαμε "μακριά και να αγαπιόμαστε"

 Εξάλλου πώς να την αναπτύξω,όταν ο καλός και στοργικός πατήρ με ρωτούσε με αυστηρό ύφος,που επιβαλλόταν να έχει ο γονιός της εποχής του «πόσο κάνει παιδί μου 3*2 »και εγώ από την τρομάρα μου το έβρισκα πάντα 7?

 Τι προκοπή να κάνω εγώ στην ζωή μου με το 3*2=7?

 Έχασε το εκπαιδευτικό σύστημα την ευκαιρία να μου αποδείξει ότι είναι  6 και εγώ την ευκαιρία να αγαπήσω τα μαθηματικά.

 Για τέτοιο δράμα μιλάμε.

 Τώρα καταλαβαίνω τι μου συνέβαινε και είχα αυτές τις σκόρπιες και ατάκτως ερριμμένες ανησυχίες και αναζητήσεις τις οποίες δεν μπορούσα να εξηγήσω και να βάλω σε μια τάξη.Ήταν οι υπόλοιπες 7 νοημοσύνες που πάσχιζαν να ξεμπουκάρουν από τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου μου και κανείς δεν έκανε τον κόπο να βάλει ένα χεράκι.

Τυχερή η σημερινή γενιά που τις δίνεται η δυνατότητα να αναπτύξει και τις οκτώ νοημοσύνες.  

ΒΟΥΚΟΛΟΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ 

                                                                                       Η ομάδα κρούσης έτοιμη για δράση                                                                  Η αδερφή το πήρε πολύ σοβαρά το θέμα

                                         Την πέσαμε στην κερασιά                                                                   Τα χειρουργικά γάντια τι τα θές αδερφή?Επέμβαση στα χόρτα θα κάνεις?

                                                         Μάνα,μητέρα,μαμά                                                                          Να μην φάμε στο Καστράκι (Μετέωρα) μετά απο τόσο κόπο?

                                                                                                                                                                                                                ΤΡΙΚΑΛΑ

Τι ψυχή θα παραδώσεις ,μωρή? 

04/06/2009

Το σπίτι είναι στην θέση του.

Η καινούργια πέργκολα ατενίζει περήφανη τον κυκλαδίτικο ουρανό. Το εσωτερικό του σπιτιού, άστα να πάνε.

Έχω πολλή δουλειά. Τι το θελα αλήθεια το μανικιούρ?

Η επόμενη στάση είναι  στον μικροσκοπικό κήπο όπου ανακαλύπτω ότι τα κηπευτικά που με τόσο μεράκι είχα φυτέψει πριν ένα μήνα. έχουν καλυφθεί από τεράστια χόρτα.

Βλέποντας τον να έχει γεμίσει από παρείσακτα  γαϊδουράγκαθα ανασήκωσα τα μανίκια και έβαλα στόχο να αναδείξω μέσα από το χάος τις ψιλόλιγνες φιγούρες των ντοματιών ,αγγουριών και μελιτζανών .Εφοδιάστηκα με χειρουργικά γάντια (ένεκα μανικιούρ),σκεπάρνι και ψαλίδι κήπου και όρμισα στα ανυπεράσπιστα φυτά σαν ταύρος εν υαλοπωλείο. Το αποτέλεσμα αυτής της αναζήτησης ήταν καταστροφικό.

Η φίλη μας Αλβανέζα όταν ήρθε και επιθεώρησε τα απομακρυσμένα χόρτα, βρήκε τα" πτώματα "15 φυτών (ντοματιές, αγγουριές και μελιτζανιές).

Δηλαδή εγώ βρήκα ένα στα δύο φυτά.

Τα υπόλοιπα τα έφαγε η μαρμάγγα.

Θεέ μου τι ντροπή!

Μόνη μου τα φύτεψα και μόνη μου τα ξεπάστρεψα.

Μα τι ανάξια απόγονος της μαμάς-Ευανθίας είμαι εγώ που στο πατ-κιούτ σου γεμίζει τον κήπο (η Ευανθία βέβαια) με μαρουλάκια, ντοματούλες, σκορδάκια και όλα τα καλά του κόσμου, και ας καταφθάνει στο χωριό τελευταία και καταϊδρωμένη (ένεκα Αθήνας, που ξεχειμωνιάζει).

Τι ανάξιο τέκνο της είμαι που στην εικόνα της καταστροφής η φίλη μας Αλβανέζα, παλιά καραβάνα στο ζωικό και κηπευτικό βασίλειο, αφού πρώτα χαμογέλασε ειρωνικά στην θέα των χειρουργικών γαντιών, με κατακεραύνωσε με ένα βλέμμα που έλεγε «Τι τον θές κυρά μου τον κήπο? Αφού δεν το έχεις , κοινώς δεν κατέχεις πράμα.Άιντε στην κουζίνα σου να πλύνεις κανά πιάτο»

Μάζεψα όλα τα μαραμένα φυτό-πτώματα  και τα κοίταζα με λύπη.

Ήταν σαν να μου λέγανε «Τι ψυχή θα παραδώσεις ,μωρή?»

Μόνο κηδεία δεν έκανα στα μαραμένα φυτό-πτώματα  που κατάντησαν να έχουν αυτό το άδοξο τέλος.

Η ντοματιές που διασώθηκαν  οφείλουν  την περαιτέρω ύπαρξη τους στο μπόι που πρόλαβαν και έριξαν. Αυτές οι ντοματιές και τα προϊόντα τους θα τύχουν ιδιαίτερης περιποίησης για το θάρρος να ξεμυτίσουν από την γή.

Βλέποντας την "προκοπή" μου ο σύζυγος με πήρε από το χέρι (όπως τα καθυστερημένα, από Σύνδρομο Down και πάνω) και με πήγε μπροστά από μια ασθενική βερικοκιά, που μετά από χρόνια και χιλιάδες δεήσεις, αποφάσισε επιτέλους να μας χαρίσει δύο βερίκοκα όλα και όλα και κοιτάζοντας με στα μάτια (ο σύζυγος) είπε τα εξής, τονίζοντας την κάθε λέξη «Αυτό έιναι φρούτο και το λένε βερίκοκο. Αν δεν το κόψεις(που δεν το βλέπω να την γλυτώνει) μπορεί και να μεγαλώσει ,και αν μεγαλώσει (Θεού θέλοντος) μπορείς να το κόψεις και να το φας. Επαναλαμβάνω. Μόνο όταν μεγαλώσει. Το εμπεδώσαμε?

«Το εμπέδωσα»

Η φήμες που κυκλοφορούνε ότι με έχει δέσει με αλυσίδα που δεν φτάνει ως τον κήπο, κρίνονται ως ανυπόστατες.

Ακόμη έχω το ελεύθερο να τον επισκέπτομαι.

Απλώς δεν μου επιτρέπεται να έχω  μαζί μου σκεπάρνι, χειρουργικά γάντια και ψαλίδι κήπου.

Σιγά το πράμα.                                                                                             

Τα χεράκια μου να είναι καλά!!!

Εχουμε και δύο βερίκοκα!!!!!!

                Ντοματιά με το ντοματάκι της .Θα φάμε καλά.                                      Ο κήπος ,δηλαδή η χαρά των γαϊδουράγκαθων

                     Η καινούργια πέργκολα μας                                                                            Ο κήπος μετά την καταστροφική επέμβαση μου

ΟΥΡΗΤΗΡΙΩΝ Η "ΑΘΗΝΑ"

02/06/2009

Αθήνα 02/06/2009 ώρα 18³º και εγώ περπατάω στα στενά του και ιστορικού επονομαζόμενου κέντρου της Αθήνας σε μια τσάρκα που μου αρέσει να κάνω και συνδυασμένη πάντα με γυναικεία ψώνια τα οποία κάλλιστα θα μπορούσα να κάνω  στην γειτονιά μου.Και όμως η Αθήνα και το κέντρο της με προσελκύουν ιδιαίτερα.

 Βολτάρω λοιπόν ανέμελη ,κάτι όμως μου χαλάει αυτήν την πανέμορφη καλοκαιρινή    βόλτα.Σίγουρα δεν μου την χαλάνε οι ορδές  των μεταναστών που έχουν κατακλύσει την Αθήνα  αφού διαρρηγνύω τα ιμάτια μου (κοινώς σχίζω τα ρούχα μου)ότι δεν είμαι ρατσίστρια

 Κάτι άλλο είναι.Όμως τι είναι βρε παιδί μου και δεν μπορώ να το προσδιορίσω?

 Και ξαφνικά! Φευ! Εύρηκα!

 Η μυρωδιά των ούρων είναι που μου χαλάει την καλοκαιρινή μου τσάρκα.

 Όλοι οι δρόμοι του ιστορικού κέντρου αναδύουν μια έντονη οσμή κάτουρου που δεν αντέχεται βρε  αδελφέ. Θέλεις να φύγεις τρέχοντας από το σημείο που νομίζεις ότι βρωμάει περισσότερο και σε περιμένει στην επόμενη γωνία, στην επόμενη βιτρίνα.Που να πας να κρυφτείς.Για την Ομόνοια δεν το συζητώ.Εκεί είναι σκέτο ουρητήριο.

Φίλος που επισκέφτηκε την Βουδαπέστη επί αλήστου μνήμης υπαρκτού σοσιαλισμού(πού ΄σουν νιότη μου πού ΄δειχνες πως θα γινόμουν άλλος) μου αφηγήθηκε ότι κάθε πρωί πλένανε τους δρόμους με μάνικες και συρμάτινες βούρτσες. Φάνταζαν σαν ομάδες κρούσης καθώς σάρωναν  τους δρόμους.

Ρε μπάς και πρέπει από εκεί ακριβώς(από τις συρμάτινες βούρτσες δηλαδή) να ξαναπιάσουμε το κομμένο νήμα, για την αναγέννηση του υπαρκτού σοσιαλισμού?(τι όρος και αυτός.Αλήθεια υπάρχει και ανύπαρκτος σοσιαλισμός?)

Πώς δεν το σκέφτηκε αυτό ο Περισσός? (στις βούρτσες αναφέρομε)

Αφού η καθαριότητα είναι λένε η μισή αρχοντιά.

Η άλλη μισή αρχοντιά αλήθεια που βρίσκεται?

Αλλά να μου πείτε και αυτοί που καθάριζαν τους δρόμους με συρμάτινες βούρτσες τι κατάφεραν? Με την φόρα που είχαν πάρει καθάρισαν κατά λάθος και όλο το οικοδόμημα του υπαρκτού σοσιαλισμού

 Όπως  και να το χειριστώ το θέμα πέφτω στα ……ούρα.

Ηρέμησα μόνο όταν αναλογίστηκα το μήνυμα που έλαβα από Βόρεια Ευρώπη στο οποίο ο αποστολέας καταριόταν την μαύρη τους την μοίρα που τους έλαχε να βρίσκονται ψιλά στον χάρτη με αποτέλεσμα να τους έχει ξεχάσει ο θεός του καλοκαιριού  και να έχουν μουλιάσει από της συνεχιζόμενες βροχοπτώσεις

Ναι αλλά  αν είχαμε τον καιρό της Ευρώπης που ο ήλιος είναι σε μόνιμη άδεια και ξεχνάει να ανατείλει θα είχαμε και εμείς "βρόχες που θα έπεφταν στρέιτ θρου "(γεια σου Ζαμπέτα) και δρόμους μοσχοπλυμένους, και δεν θα κάναμε τσουλήθρες στις ροχάλες.

Τι να πω.

Δύσκολη επιλογή.   

Και με αυτές τις σκέψεις έφυγα από το κέντρο της Αθήνας αφήνοντας το στους συντρόφους του Συνασπισμού η του Σύριζα(με μπερδεύουν αυτά τα ρεύματα και οι τάσεις) να χειροκροτούν τον σύντροφο Τσίπρα ο οποίος με βροντερή φωνή διαβεβαίωνε τους νέους στην πλατεία Κοτζιά ότι «είμαστε κοντά σας.Θα παλέψουμε μαζί σας για ένα καλύτερο μέλλον».

ΟΚ σύντροφε Τσίπρα .Το εμπεδώσαμε.

 Με τα τσίσα όμως τι θα κάνουμε?

Και ολίγον από δήμαρχο.

ΜΠΟΓΙΑΤΖΗΔΩΝ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

27/05/2009

Όταν οι μπογιατζήδες είναι ερασιτέχνες και έχουν βάλει στόχο το άμοιρο και ανυπεράσπιστο τζάκι μπορεί να προκύψουν οι παρακάτω διάλογοι .Το  στοχοποιημένο τζάκι στέκι ακίνητο μην μπορώντας να φανταστεί τι θα κατεβάσει  η οργιώδης εικαστική άποψη των ιδιοκτητών οι οποίοι αποφάσισαν να του ρίξουν μια μοντέρνα πινελιά.

«Εγώ λέω να το κάνουμε πορτοκαλί γιατί και τα έπιπλα μας φέρνουν προς τα εκεί».

«Πορτοκαλί? Never»-αναφωνεί ο σύζυγος « μου θυμίζει την παιδική κρεβατοκάμαρα της οποίας το χρώμα μισούσα. Δεν επιστρέφω εγώ στους παιδικούς μου εφιάλτες.»

«Μα τότε τη χρώμα θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε?»

«Γκρι. Ωραίο χρώμα το γκρι»

«Τον μακαρίτη θα κλάψουμε γλυκέ μου και μου χώνεις το σπίτι στο βαθύ πένθος?»

«Να το ανοίξουμε λιγάκι» -απτόητος ο σύζυγος.

«Να τον κλάψουμε light τον μακαρίτη, δηλαδή».

«Μήπως να κάνουμε την μεγάλη ανατροπή και να το κάνουμε δίχρωμο το τζάκι?» αυτοσχεδιάζω ανενδοίαστα.

«Και με τι ταιριάζει αυτό? Ούτε καν με τα μάτια μας.»

«Η σύγχρονη εικαστική επιτρέπει  ανατρεπτικό συνδυασμό χρωμάτων.»

«Ποια εικαστική ?Το τζάκι θέλουμε να βάψουμε.»

«Κοίτα τι πρόβλημα έχουμε με ένα τζάκι» -σαφώς προβληματισμένος πια ο σύζυγος.

 «Φαντάσου ο Πικάσο..Τώρα κατάλαβα την γαλάζια περίοδο του που όλα μπλέ του έβγαιναν.Δεν ήταν από το Viagra.Λύση στο χρωματικό δίλημμα έψαχνε»

«Τι σχέση έχει το Viagra?»

«Τα βλέπεις όλα μπλε. Φαντάζεσαι να με βλέπεις εμένα μπλέ?»

«Απο την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα.»

«Κανέλλα είπες? Θέλεις το χρώμα της κανέλλας για το τζάκι μας? Ανατρεπτικό το βρίσκω.»

«Άλλα ντάλα τα μεγάλα της παρασκευής το γάλα.»

«Άσπρο θα το αφήσουμε τελικά?»

«Άσπρο? Για χρώμα δεν ψάχνουμε τόση ώρα?»

«Μα είπες γάλα.»

«Δεν με παρακολουθείς.Δεν με παρακολουθείς»

«Σε παρακολουθώ και προτείνω το πράσινο.»

«Είναι ανάγκη να φέρω την φύση στο σπίτι? Πάω και την βρίσκω εγώ.»

«Μήπως να το κάνουμε μπλέ?» αντιπροτείνει η κεφαλή του σπιτιού.

«Γιάφκα νεοδημοκρατών  θα το κάνουμε το σπίτι?»

«Μα τι σχέση έχουν οι νεοδημοκράτες με τις γιάφκες? Βρέθηκαν ποτέ στην παρανομία για να έχουν ανάγκη από γιάφκες?Οι γιάφκες ανήκουν στους τρομοκράτες.

«Λάθος κάνεις.Οι γιάφκες ιστορικά ανήκουν στους κομμουνιστές και δεν θέλω παραποίηση της ιστορίας»

«Λές να είχε το ίδιο δίλημμα με την επιλογή χρωμάτων και ο Van Gogh?»-αναρωτιέμαι .

«Αυτός με το μπανταρισμένο αυτί?»

«Δεν ήταν μόνο μπανταρισμένο. Ηταν και κομμένο»

«Δεν αντέχω άλλο» ξεσπάει ο σύζυγος. Θα με αφήσεις να κάνω μερικές χρωματικές δοκιμές και θα σου δείξω το αποτέλεσμα. Αν σου αρέσει θα το κρατήσουμε»

Και πήρε το παιδικό κουβαδάκι και τα χρώματα(λευκο,κίτρινο,κόκκινο) και χάθηκε στα άδυτα της κουζίνας.Η κορώνα του σπιτιού μου είναι απομονωμένη στην κουζίνα   και δημιουργεί. Δεν αναπνέω, δεν ενοχλώ τον δημιουργό (ελπίζω να μην την έχει πέσει στο ψυγείο)  και περιμένω, περιμένω, περιμένω.

Η πόρτα ανοίγει, προβάλλει το παιδικό κουβαδάκι ακολουθούμενο από έναν περιχαρή δημιουργό.

«Αυτό είναι.Τα κατάφερα.Σου αρέσει?»

«Ωραίο  χρώμα»

«Δεν βλέπω ενθουσιασμό»

«Γιατί το λές αυτό?»

«Γιατί ξέρω πως είσαι όταν ενθουσιάζεσαι»

«Λάθος κάνεις.Ούτε ο Van Gogh με ένα αυτί και αυτό μπανταρισμένο δεν θα είχε την έμπνευση σου»

«Και τι σχέση έχω εγώ με τον Van Gogh »

«Όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο»

«Με δουλεύεις?»

»Προς Θεού.Και μάλιστα έχω να σου πω ότι το χρώμα κάνει πολύ ωραίο συνδυασμό με…..με….με……τις κουρτίνες του μπάνιου μας»

Ούφ!!!

juvri_x@yahoo.gr

Facebook-πληκτοι 

22/05/2009 

Με αφορμή το σχόλιο φίλης να βάλω μαι φωτογραφία στο προφίλ μου στο Facebook ,γιατί θα νομίζουν οτι είμαι γάτα θέλω να διευκρινίσω μερικά πράγματα.Δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην γοητεία του Facebook και έριξα και εγώ μια ματιά στο περιεχόμενο του δημοιυργώντας και δικό μου προφίλ.Εντρυφώντας όμως στα άδυτα του κατάλαβα ότι δεν είναι για μένα και προστάτευσα τον εαυτό μου βάζοντας στο λογότυπο τον γνωστό και μη εξαιρετέο κεραμιδόγατο Φιρφιρή ο οποίος με αντιπροσωπεύει επάξια.Δεν σκοπεύω να συνεχίσω την διαχείριση του λογαριασμού μου στο Facebook.To Facebook το θεώρησα απλώς σαν έναν επιπρόσθετο χώρο για την διάδοση της ιστοσελίδας μου η οποία μου καλύπτει απόλυτα την ανάγκη για εκτόνωση και δεν χρειάζεται να καταπατήσω τα χωράφια των νέων.Θα μου πείτε βέβαια ότι και η ιστοσελίδα  είναι ενα μέσω κοινωνικής δικτύωσης.Ναι,αυτό είναι και μου φτάνει.

Θεωρώ ότι ο χώρος του Facebook δεν μου ανήκει.Ανήκει στους νέους.Εμείς οι μεγαλύτεροι πρέπει να αφήσουμε αυτόν τον χώρο στούς νέους για να εκφραστούν ελεύθερα με τις δυνατότητες που απλόχερα τους προσφέρει η σημερινή τεχνολογία.Οι νέοι έχουν τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας που αν προσπαθήσουμε να τους ενστερνιστούμε,μόνο αστείοι θα φανούμε στα μάτια τους.

Και μόνο οι φράσεις όπως «σε σκούντησα,το είδες? »,και «σου έκανα add »δείχνουν σε ποιόν ανήκει ο χώρος.Ας μην το παραβιάσουμε λοιπόν.Είαι δικός τους και δικαιωμτικά τους ανήκει.

Το δείχνουν άλλωστε και τα σταιστικά στοιχεία(βλέπε έρευνα του Οικονομκού Πανεπιστημίου Αθηνών) που έδειξαν ότι η χρήστες με ηλικία 45+ αποτελούν μόνο το 2% του συνόλου των χρηστών.Το Facebook σήμερα έχει την πρώτη θέση στις προτιμήσεις των νέων που σχετίζονται με την χρήση των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης.Πιστεύω ότι μέσα απο την σωστή χρήση του επιτυγχάνεται η επικοινωνία νέων ανθρώπων που υπό διαφορετικές συνθήκες δεν θα επικοινονούσαν ποτέ.

Αυτή είναι η άποψη μου για το συγκεκριμένο μέσω επικοινωνίας την οποία ευθαρσώς καταθέτω  ελπίζοντας να μήν προσβάλλω κανέναν.

Άλλωστε τι ζητάει η αλεπού στο παζάρι των facebookadon?

Δεν πάει καλύτερα στην λαική.

Και απαντώνττας στην παραίνεση της Αντιγόνης της λέω, καλύτερα Αντιγόνη μου να σε φαντάζονται σαν γάτα απο το να αντικρίσουν την ωμή πραγματικότητα.

Και κάτι ακόμη.Θέλει προσοχή ο χώρος.Πάνε χρόνια που στο εξωτερικό μετά το βιογραφικό σου οι εργοδότες ρίχνουν και μια ματιά στο προφίλ σου.Ευχομαι καλή συνέχεια στους ανά τον κόσμο Facebookades.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς.

                                                                                    Η............Γάτα. 

 juvri_x@yahoo.gr

ΑΧ, ΑΥΤΗ Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΙΛΑΡΕΣΚΕΙΑ

 09/05/2009

Διάβασα άρθρο νεαρού δημοσιογράφου που παρουσίαζει της γυναίκες ως άβουλα  πλάσματα που τους πλασάρουν ένα πρότυπο γυναίκας που πρέπει να φορέσουν στολίδια,φορέματα και αρώματα για να γίνουν αρεστές στον μελλοντικό "εξουσιαστή"(λόγια του δημοσιογράφου) δίχνωντας  ξαφνιασμένος που ανακάλυπτε ξαφνικά την γυναικεία φιλαρέσκεια (λες και ανακάλυπτε την Αμερική).Από το "ξάφνιασμα"  του δημοσιογράφου προέκυψε το παρακάτω σημείωμα.

Τi έκπληξη έπρεπε να ένιωσαν οι αρχαιολόγοι όταν με τις ανασκαφές τους στις αρχές του αιώνα(Φαιστός,Κνωσός,Μάλια,Ζάκρος) ,ανακάλυπταν τον μινωικό πολιτισμό που όταν ξεπρόβαλε από τα βάθη του παρελθόντος φάνηκε ένας νέος κόσμος,μυθικός,άγνωστος ως τότε,μα απέραντα γοητευτικός.Εκτός από τον τρόπο ζωής τους οι αρχαιολόγοι ανακάλυπταν ότι η θερμή μεσογειακή φύση των κατοίκων τους δημιουργούσε την ανάγκη για ζωή κοσμική και πρόσχαρη.

Αγαπούσαν τις γιορτές,τις τελετές,τον χορό και τα τραγούδια.Η γυναίκες τους είχαν δεσπόζουσα θέση στην κοινωνία,

    Το ανάκτορο της Κνωσού.  Βάλτε ήχο.Αξίζει!!

   Οι αρχαιολόγοι αναφέρουν:«φαντάζεται κανείς τις γυναίκες τους να είναι γεμάτες φιλαρέσκεια και χάρη. Τις φαντάζεται κανείς να ζουν στα κομψά και απλά επιπλωμένα σπίτια τους, δροσερά το καλοκαίρι και θερμασμένα το χειμώνα, με κινητά μαγκάλια, με δωμάτια ολόφωτα και άλλα μισοσκότεινα που ακόμα και τη μέρα πρέπει να φωτίζονται από τους λύχνους και βλέπει ότι ιδιαίτερη φροντίδα τους είναι η ομορφιά τους. Το νερό που κυλά άφθονο στα διαμερίσματα τους δείχνει πως ήξεραν ότι η κύρια βάση της ομορφιάς είναι η καθαριότητα. Έπειτα έρχεται η σωματική άσκηση, που δίνει στο σώμα νεανική ευλυγισία, χάρη και κομψότητα. Οδηγούν ίσως τα άρματα, παίρνουν μέρος στα ακροβατικά γυμνάσια με τον ταύρο και συμμετέχουν πάντα στις γιορτές, στις τελετές και στα συμπόσια. Αντίθετα με ότι συνέβαινε στην αρχαία Ελλάδα που η γυναίκα ήταν κλεισμένη στα βάθη του σπιτιού ή μινωίτισσα είναι πανταχού παρούσα. Η αβρότης των κυριών του μινωικού κόσμου τις τοποθετεί στις πρώτες θέσεις όταν γίνονται δημόσιες συγκεντρώσεις. Φτάνουν με φορεία, που τα κρατούν δούλοι και κατεβαίνουν απ΄αυτά κομψές και αρωματισμένες, γεμάτες πρόσχαρη διάθεση. Στις τοιχογραφίες προβάλλουν φλύαρες και κοσμικές ενώ περιμένουν την έναρξη κάποιας τελετής. Άλλοτε πάλι στα ήσυχα σαλόνια των μεγάρων καθισμένες ώρες γαλήνιες, κεντούν ή παίζουν ζατρίκιο. Η επαφή με το άλλο φύλο τονώνει τη γυναικεία τους φιλαρέσκεια. Από τα ειδώλια μας είναι γνωστή η μινωική μόδα. Η κεντρική αρχή της είναι να τονίσει τη θηλυκότητα και τις καμπύλες του σώματος. Οι φούστες των φορεμάτων, είναι πλούσιες, πολύχρωμες, με πολλά βολάν, άλλοτε με μεγάλες πιέτες, άλλοτε ολοκέντητες, άλλοτε με ζώνες πλατιές που δένουν σε φιόγκους ή σφίγγονται στη μέση. Το κορσάζ πολύ στενό αφήνει συνήθως το στήθος γυμνό, έχει κοντά μανίκια και στολίζεται με κορδέλες, κεντήματα και κάποτε με πανύψηλους γιακάδες. Συχνά φορούν καπέλα και έχουν πάντοτε πλούσια μαλλιά χτενισμένα πολύπλοκα και στολισμένα με κοσμήματα. Πλούσιες και φτωχές τρελαίνονται για τα κοσμήματα, ακριβά ή φτηνά. Συχνά όταν κυκλοφορούν ξυπόλυτες στα γυαλισμένα αστραφτερά δάπεδα των σπιτιών τους έχουν βραχιόλια στα πόδια τους. Φυσικά άλλοτε φορούν παπούτσια και αυτές οι θερμές μεσογειακές γυναίκες είναι βέβαιο πως βάφουν τα χείλη, το πρόσωπο, τα νύχια των χεριών και των ποδιών τους ίσως και τα μαλλιά τους, όπως και οι μεταγενέστερές των Αρχαίες Ελληνίδες».

Βουτιά στον χρόνο αναγκάστηκα να κάνω για να αποδείξω ότι η φιλαρέσκεια των γυναικών δηλαδή η ανάγκη να φαίνονται όμορφες και να καλλωπίζονται, είναι ανάγκη διαχρονική, και όχι μόδα σημερινή.Ακόμη και οι γυναίκες της Άπω Ανατολής που φυλακίζονται στους τοίχους του σπιτιού τους και δεν τους επιτρέπεται να βγούνε έξω, βρίσκουν  τρόπο  να ενισχύσουν την γυναικεία φιλαρέσκεια τους κάτω από το τσαντόρ.Προσάπτοντας την ματαιοδοξία στη γυναικεία φιλαρέσκεια οι παμπόνηροι έμποροι καλλωπιστικών μας πλημμυρίζουν με τα προϊόντα τους.

Και καλά κάνουν και πολύ καλά κάνουμε και εμείς οι γυναίκες που καλοδεχόμαστε τα αστραφτερά στολίδια τους.Τα θέλουμε είναι στην φύση μας και δεν δεχόμαστε κυρήγματα  στο όνομα της επιβαλλόμενης(όπως λένε κάποιες και κάποιοι) εμφάνισης και συμπεριφοράς.

Όχι κανείς δεν μας την επιβάλλει. Μόνες μας την αναζητούμε.Το θέμα είναι να μην εθιστούμε στα πρότυπα τύπου photoshop αλλά να καλλιεργήσουμε το δικό μας προσωπικό στυλ.

Το φύλλο μας είναι από την φύση του φιλάρεσκο και η αποδοχή από τους άλλους προσφέρει μια ιδιότυπη ηδονή.Ακόμη και το άξεστο κομπλιμέντο  του νταβραντισμένου νταλικέρη (τι είσαι εσύ μανάρα μου) μας την ενισχύει και έχει την αξία της.

Το πρόβλημα είναι που θα βρούμε νταλικέρη.

 Όταν μια γυναίκα λέει «Χάλια είμαι σήμερα. Δεν βλέπομαι. Κοίτα ρυτίδα και κακό» δεν περιμένει να ακούσει «Πράγματι.Εχεις το μαύρο σου το χάλι» αλλά «Που τις βλέπεις καλέ τις ρυτίδες. Μεγεθυντικό φακό χρησιμοποιείς κάθε πρωί? »

Έχει ανάγκη λοιπόν το ψέμα και ας γνωρίζει πολύ καλά ότι οι ρυτίδες κάνουν πάρτη στο πρόσωπο της.Αυτό που πρέπει να βάλουμε στην ζωή μας είναι μια τόσο μικρή και τόσο θαυματουργή λέξη: ΤΟ ΜΕΤΡΟ!!! Ας κρατήσουμε λοιπόν μια ισορροπία λέγοντας ΟΧΙ στην ομοιομορφία, στις υπερβολές και στα πρότυπα.Εμείς οι γυναίκες εκστομίζουμε αβίαστα ένα μεγάλο ψέμα. Καλλωπιζόμαστε λέμε για τον εαυτό μας και όχι για τους άλλους.

Και όμως για όλους τους άλλους εκτός από τους εαυτούς μας καλλωπιζόμαστε.Και όποια γυναίκα πει το αντίθετο δεν είναι ειλικρινής. Έχουμε ανάγκη να κρινόμαστε, είναι το οξυγόνο μας.Και κυρίως από το ίδιο φύλο. Ναι από το ίδιο το φύλο μας. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά οι πονηρές ότι το φύλο μας είναι αυτό που ξέρει να εκτιμήσει την εμφάνιση μας.

Οι άντρες αλλού εστιάζουν  το βλέμμα τους.Οι κακεντρεχείς λένε ότι η φιλαρέσκεια  μας είναι προϊόν  με ημερομηνία λήξης.

Ναι έτσι ακριβώς είναι,  αλλά το προϊόν μέχρι να λήξει πρέπει να καταναλώνετε.  

    juvri_x@yahoo.gr

 ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

06/05/2009

 Δεν μπορώ.Θα το περιγράψω το περιστατικό από την μαμά Αμερική.

Δεν μπορώ να το πάρω μαζί μου.

Πρέπει να το μοιραστώ.

Κάνε λοιπόν ένα στόπ καρέ κύριε σκηνοθέτα και δείξε το σημείο όπου μια χαρούμενη παρέα αφού πρώτα έχει ξεσκιστεί (sorry για την έκφραση) στο φαγητό σε ένα ρεστοράν ,και αφού έχει ονομάσει το γεύμα αποχαιρετιστήριο, καταφθάνει  με το τεράστιο νοικιασμένο 4*4 τζίπ (αλήθεια,ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω σε τι χρησιμεύει αυτή η υπερβολή των φίλων Αμερικανών στα μεγάλα μεγέθη),και ξεφορτώνει από μέσα του εκτός από τις ογκώδεις βαλίτσες και δύο κυρίες,που εμφανισιακά βρίσκονται στην κρίσιμη καμπή ακριβώς πρίν το σίτεμα,δηλαδή ούτε γριές τις λές μα ούτε και νέες και που είναι το χειρότερο υλικό που μπορεί να προκύψει σε μια αεροπορική εταιρία, καθότι είναι απαιτητικές, απόλυτες και δυσκίλιες.

Πίσω τους ακολουθεί ένας κύριος(μεσήλικα θα τον ονόμαζα).

Μία από τις κυρίες που περιγράφω αφορά την αφεντομουτσουνάρα  μου, ελπίζοντας ενδόμυχα να μην ανήκω στην στριφνή κατηγορία των επιβατών που περιγράφω.

Αυτό όμως μόνο ο μεγαλοδύναμος το ξέρει.

Να σας διευκρινίσω ακόμη ποιόν αποχαιρετούσε η χαρούμενη παρέα τρώγοντας τις τεράστιες αμερικάνικες μερίδες στο ρεστοράν.

Λοιπόν ο σύζυγος μου και κορώνα στο κεφάλι μου αποχαιρετάει  εμένα την  σύζυγο του(κοινώς με ξεφορτώνεται), η οποία επιστρέφω στα πάτρια εδάφη αφήνοντας πίσω το κεφάλι μαζί με την κορώνα του συζύγου να καταφθάσουν αργότερα ,και ελπίζοντας ότι θα τιμήσει το στεφάνι που φόρεσε κάποτε.

Η γυναίκες της παρέας έχουμε παραδώσει τα ηνία και το κουμάντο του ταξιδιού στα "στιβαρά" μπράτσα των αντρών που μας συνοδεύουν και δεν κάνουμε καν τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στα εισιτήρια, εναποθέτοντας τις τύχες μας εκτός από τα "στιβαρά" μπράτσα των αντρών και στην πολυετή ταξιδιωτική εμπειρία τους.(χι,χι)

Πάμε τώρα πίσω στην σκηνή του αεροδρομίου.

Αφού η παρέα αντάλλαξε  αγκαλιές , χώρισε . Εγώ δε με την κολώνα του σπιτιού μου μόνο όρκους αιώνιας αγάπης δεν ανταλλάξαμε.

Οι τρεις της παρέας πορεύτηκαν προς το check- in,και οι δύο προς τα ενδότερα της πατρίδας του μπάρμπα Θωμά.

Στο γκισέ του check-in δίνουμε τα εισιτήρια για έλεγχο και τότε……………Θεέ μου,τι είναι αυτό που μας βρήκε.

Η αεροσυνοδός εδάφους,μια μελαχρινή (τι μελαχρινή, κατράμι ήταν η κοπέλα) μας ενημερώνει ότι τα εισιτήρια δεν είναι για την συγκεκριμένη μέρα, αλλά για την επόμενη.

Και τότε αρχίζουν να εκτυλίσσονται μπροστά από το γκισέ της μελαχρινής έως μαυρούλας υπαλλήλου σκηνές από αρχαία τραγωδία.Τα μέλη της παρέας τραβάν τα μαλλιά τους, οδύρονται και χτυπιούνται,μην μπορώντας να κρατήσουν την "παροιμιώδη" ελληνική ψυχραιμία και φλεγματικότητα.Τύφλα νάχει ο Σοφοκλής με τις τραγωδίες του.

Η πρώην χαρούμενη παρέα ορμάει προς τον κινητό διάδρομο αποσκευών, αρπάζοντας τις παραφουσκομένες  βαλίτσες με βρακιά,φανέλες,παπούτσια και άλλα "καπιταλιστικά" καταναλωτικά είδη  (όλα από μάρκες εξαιρετικές δηλ.απο Tommy Hilfinger και πάνω) πρίν αυτές φτάσουν στον προορισμό τους ερρήμην των αφεντικών τους.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της περιπέτειας?

Σας ενημερώνω ότι η παρέα αναγκάστηκε να ανοίξει το πουγκί της και να ξηλωθεί από 162$ each για την αλλαγή εισιτηρίων , για να μην υποστεί την ταλαιπωρία της επιστροφής αφού είχε ξενοικιάσει  το ξενοδοχείο.  Κάπως ακριβά μας βγήκαν αυτά τα καταραμένα "καπιταλιστικά"βρακιά.

Τώρα αν ρωτάτε πως κατάφερε μία παρέα 5 ατόμων να κάνει λάθος στην ημερομηνία πτήσης, αυτό μόνο ο πατερούλης της ψυχαναλυτικής θεωρίας Φρόιντ,αντε και ο Υάλομ μπορούν να εξηγήσουν.

Ουδείς άλλος.Εμείς πάντος περάσαμε πολύ καλά.

Άντε και του χρόνου.

                                                                                              VIDEO ΑΠΟ USA

VIDEO ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΔΡΟ