|
ادبیبان آذربایجان
استاد شهریار
محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، فرزند حاج میر آقا خشکنابی که خود از اهل ادب بود، در شهر پاک تبریز ، در سال 1285ش چشم به جهان گشود.
زمانی که شهریار به سن رشد رسید، تحصیلات ابتدایی خود را در مکتبخانه ی قریه زادگاهش، آغاز کرد و نخستین آموزگار او مادر مهربانش که از او بسیار یاد کرده و سپس مرحوم امیرخیزی بود.
پس از چندی او به تهران کوچ کرد و تحصیلات خود را در مدرسه ی دارالفنون به پایان رساند . در سال 1303ش بود که او به مدرسه ی پزشکی رفت و آخرین سال پزشکی را با هر سختی و مشقتی که داشت، پشت سر گذاشت و در دوره ی انترنی بود که گرفتار عشقی جانسوز شدو همان سبب گردید، پزشکی را رها کند و به خدمات دولتی مشغول شود.
او با آن که در این عشق جانسوز و شور انگیز ناکام شد، ولی روزنه ای جدید بر روی او گشوده شد.
در آغاز جوانی و شعر سرایی، «بهجت» و پس از آن که به تهران رفت «شیوا» تخلص می کرد، و در آخر با تفعلی که بر دیوان حافظ کرد در مقابل این
شعر تخلص شهریار را برای خویشتن برگزید.
غم غریبی و محنت چو بر نمی تابم
به شهر خود روم و شهریار خود باشم
در باره ی شخصیت حضرت شهریار باید گفت : او مردی فروتن، رقیق قلب، مهمان دوست و مهمان نواز و در یک کلام، درویش مسلک بود. علاقه ی زیادی به گوشه های مختلف هنری از قبیل موسیقی، نقاشی، خوشنویسی و ... داشت. خط نستعلیق به ویژه تحریر را خوب می نوشت و در جوانی سه تار را بسیار نیکو و دلنشین می نواخت، آن چنان که استاد بی همتای موسیقی ابوالحسن صبا را آنچنان دگرگون می کرد که اشک او جاری می شد .
بی گمان تلخ ترین دوره ی زندگی شهریار، مرگ جانسوز مادرش بود که در سال 1333ش رخ داد و شاهکار به یاد مانده ی «ای وای مادرم» از همان دوران است. او مادر خود را نیز چون پدر در قم به خاک سپرد.
شهریار چندی در اداره ی ثبت اسناد نیشابور و مشهد خدمت کرد و در سال 1315ش بود که به تهران منتقل شد و مدتی در شهرداری و پس از آن در بانک کشاورزی به کار پرداخت.
سرانجام خاک شور انگیز تبریز او را به سوی خود کشاند، و در بانک کشاورزی همانجا به کار ادامه داد و بازنشسته شد و 27 شهریور 1367 ش جهان را به درود گفت.
او را در مقبرة الشعرای تبریز که آرامگاه شاعران و هنرمنداد آن دیار است، به خاک سپردند.
استاد شهریار در همه ی گونه های شعری، غزل، قصیده، مثنوی، رباعی و حتی نیمایی و شعر نو ، شعر می سرود و بر آن تسلط داشت. و مجموعه ی «حیدر بابا» یکی از بی نطیرترین مجموعه شعرهای استاد است که به زبان تورکی آذربایجانی نگاشته و به چندین زبان زنده ی دنیا ترجمه شده است. روحش شاد.
|
