
Sufizm (arab. taṣawwuf تصوف ) - zbiorcze określenia dla ezoterycznych nurtów mistycznych w islamie. Pochodzi ono od słowa suf صوف (wełna) oraz safa (czystość, świętość), bowiem sufi czerpiąc wzór z orientalnych zakonów świętych, sadhu ubierali się w białe wełniane włosiennice. Sami Arabowie często zwali sufich fakirami (faqīr فقير), co znaczy "ebionita", "ubogi", albo derwiszami (darwī درويش), co pochodzi od perskiego słowa "wyrzeczony". Sufi są znani z wielkiej duchowej mądrości, ekstatycznych tańców, wielkich charyzmatycznych cudów, żarliwej modlitwy, ascezy i wyrzeczenia, mistyki!
Sufizm jest próbą osiągnięcia jedności z boskim Absolutem (Allah). W
najpowszechniejszej formie polega na regularnych modlitwach, recytacji
formuł religijnych i boskich imion, grupowych śpiewach, studiowaniu
świętych pism islamu, a przede wszystkim na wyparciu się niższego, ciemnego ego.
Jednymi z najznaczniejszych sufich byli Rabia Al-Basri, Dżunajd, al-Halladż, al-Ghazani i Ibn al-Arabi, Pir Moinuddin z Ajmer, Pir Szarfuddin Maneri, Pir Nizamuddin Auliya. Pierwszym sufim jest w swej istocie Święty Prorok Muhammad, który dokonał religijnej reformacji judaizmu i chrześcijaństwa, a w misteryjnych naukach ustnych zasymilował i oczyścił nauki żydowskiej kabały oraz mistyki chrześcijańskiej, które były dobrze znane i rozpowszechnione na Bliskim Wschodzie. Pierwsze szkoły myśli i praktyki sufickiej pojawiły się szerzej w VII wieku w Basrze, u początku powstania islamu, religii objawionej przez Boga Świętemu Prorokowi Muhammadowi.
DROGA MISTYKI

Na Ścieżce Sufi preferujemy Transmisję,
jako technikę wewnętrznej transformacji. Udzielamy treningu poprzez transmisję w
pięciu głównych Ścieżkach: ezoteryce, uzdrawianiu, mistyce przyrody, religijnym nabożeństwie i braterstwie. Jest to specyficzne właśnie dla Ścieżki Sufich i wynika z
duchowej koncesji mistrzów linii sukcesji Cziszti. Przedstawiając skrótowo, transmisja jest
zjawiskiem duchowym, przy pomocy której Szajch czy Murszid mocą swego wewnętrznego
poziomu wpływa na duchowy rozwój ucznia. Wyobraź sobie magnes i obok
niego w obrębie magnetycznego pola opiłki żelaza. Szajch podobnie jak
magnes, działa na uczniów. Poprzez bliski kontakt, opiłki metalu
nabierają cech magnesu. Ich biegunowość po pewnym czasie będzie taka
sama jak magnesu. Podobnie mówimy o transmisji od serca do serca.
Jakość i cechy serca Szajcha są stopniowo transmitowane do serca
studenta, pobudzają serca uczniów. Albo, jeśli chcesz spojrzeć inaczej, wyobraź sobie iż
siedzisz w słońcu, bez żadnego wysiłku czy prób z twojej strony, jesteś
ogrzewany przez słoneczne promienie. Szajch jest tak jak źródło ciepła, światła i wiedzy.
Transmisja przypomina to właśnie zjawisko.
Wszyscy uczniowie są traktowani według
stopnia ich szczerości, zdolności i tęsknoty za boskością. Ich wiara,
kolor, kultura, płeć są bez znaczenia. Dla nas mężczyźni i kobiety są
sobie równi. W przeszłości żyło wiele świętych kobiet. Kobiety mogą osiągnąć wysoki poziom duchowy, tak samo wysoki jak mężczyźni.
W rzeczy samej, kobiety które są prawdziwie szczere często mogą rozwijać się
duchowo szybciej niż mężczyźni, dlatego że są z natury bardziej
wrażliwe i obudzenie ośrodków świadomości (latifa) może nastąpić u nich
wcześniej. Istotna jest praktyka, praca i służba!
Kandydat przyjmowany na najstarszą Ścieżkę Sufi
powinien być psychicznie i emocjonalnie zrównoważony, w przeciwnym
razie mogą wystąpić czasem pewne trudności. Na pewno godziny spędzone w
medytacji, czy innych praktykach duchowych pomogą w przezwyciężeniu
stresu. W czasie medytacji (murakaba) dokonują się korzystne zmiany
fizjologiczne organizmu ludzkiego. Trening Sufich sprawdza się wobec
osoby która cierpi niepokój czy stres, ponieważ ten stan jest reakcją na brak
celu i sensu życia. W wielu przypadkach depresja i niepokoje prowadzą
do najważniejszego wyzwania w życiu człowieka, to jest dokonania
prawdziwej transformacji. Uspokojenie umysłu to często spotykane
doświadczenie uczniów, którzy są na ścieżce duchowej jaką jest sufizm. Ale nie uważamy
tego stanu jako celu samego w sobie. Będzie to uboczny element
zaangażowanie się w duchową Pracę.
Istnieją trzy podstawowe sposoby podejścia do
Sufizmu, do praktyki duchowej Drogi. Według pierwszego z nich, Sufizm zajmuje się przede wszystkim
wewnętrznym stanem duszy, a nie zewnętrznym zachowaniem. W tym
podejściu mamy do czynienia z kształtowaniem takich cech jak:
cierpliwość, zaufanie i szczerość; takich uczuć jak: wyrażanie szacunku
i miłości; czy wreszcie wewnętrznych przejawów: pokuty, wyciszenia,
wyłączenia oraz praktyk, postów, czuwania, skupienia i kontemplacji.
Wszystkie one pomagają w osiągnięciu wysokiego poziomu duszy. Podobne
podejście do wewnętrznego życia prezentuje wielu współczesnych autorów,
gdy charakteryzują Sufizm jako kodeks serca, czy Oczyszczenie Duszy lub
też Odczuwanie Boskiej Obecności. Takie opisy są przydatne o tyle, o
ile podkreślają zasadnicze zorientowanie Sufizmu i uwydatniają
powiązanie pomiędzy Sufizmem a szariat'em.
Drugie podejście akcentuje
w Sufizmie poszukiwanie jedynej Rzeczywistości, Oświecenia lub Gnozy
(Marifa). Źródła tego punktu widzenia można dopatrzyć się w
wypowiedziach wczesnych Sufich, chociaż ich konkretne sformułowania nie
występują przed Al-Ghazalim i Ibn-Arabim. Taki pogląd jest dość
popularny w współczesnych uczonych zarówno na Wschodzie jak i na
Zachodzie. Ale twierdzenie, że Gnosis - intuicyjne poznanie Boga jest czystą esencją Sufizmu lub
gnostycki Sufizm jest rzeczywistym Sufizmem czy też jego dominującą
formą, wyraża zbytnią arbitralność. Prawidłowa ocena genezy Sufizmu
powinna odwołać się i oprzeć na wielkich założycielach Ścieżki
sufickiej, bardziej niż na dokonaniach Al-Gazalego czy Ibn-Arabiego.
Wreszcie
trzecim podejściem do zrozumienia Sufizmu będzie definiowanie go w
pojęciach 'unicestwienie' (fana) i 'istnienie w Bogu' (baqa). Zgodnie z
tym punktem widzenia zasadniczym przejawem Sufizmu jest już samo
doświadczenie fana i baqa, a nie wiedza związana z tymi pojęciami, lub
która z nich wypływa, a której natura i charakter były różnie
postrzegane przez Sufich. Podsumowując można stwierdzić, że
najważniejszym celem nauk i praktyk sufickich jest uzyskanie
bezosobowego posłuszeństwa Boga i zapomnienie, nie zwracanie zbytniej
uwagi, o wszystkim, co nie pochodzi od Boga. Jest to tendencja do
uwalniania się od miłości tego świata na rzecz wypełniania woli Boga, Alla'h. 