Het dagelijkse leven

Ik kreeg een mail. Over mijn verdwenen - en vervangen - trouwring en mijn klacht daarover.

Beste Sabine,

Via de telefoon op je 06 nummer is het me niet gelukt maar ik wil toch nog even reageren op je mail van 2 februari j.l.

Allereerst wil ik je mijn welgemeende excuses aanbieden voor het feit dat ik je niet van te voren heb verteld dat je trouwring vervangen zou worden.

Eerlijk gezegd heb ik op dat moment niet stil gestaan bij de emotionele waarde van je trouwring.

Natuurlijk weet ik het wel en normaliter vertel ik het er ook altijd bij als we een nieuwe ring gaan maken maar bij jouw ring heb ik er totaal niet aan gedacht.

In de hectiek van december heb ik ook niet aan mijn medewerkster doorgegeven dat de door jouw ingeleverde ring gerepareerd moest worden en zij is er van uit gegaan dat er een nieuwe ring moest komen.

Ik heb nog contact gehad met mijn leverancier maar kreeg daar te horen dat gedragen ringen gelijk omgesmolten worden en helaas niet meer te traceren zijn.

Ik blijf het een vervelende gescheidenis vinden en natuurlijk zit het mij ook dwars.

Ik hoop dat je mij kunt vergeven en dat je de ring alsnog zonder nare bijgevoelens zult dragen.

Met vriendelijke groet,

Justine

De ring ligt me nu aan te staren - ga jij mij nog dragen?
De opmerking staart mij ook aan - ga ik een totaal onbekende die iets gedaan heeft waar ik érg verdrietig om ben vergeven?

Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik a. vermoed van niet (oeh..) en b. misschien ter zijner tijd maar nú nog effe niet.
Voor een normaliter behoorlijk vergevingsgezind mens is dat effe schrikken. Het blijkt makkelijker boos te zijn/blijven op iemand die ik niet ken. Van vergeven is pas sprake als je de méns kent, met al zijn makken, nukken en fijne kanten.