Het dagelijkse leven

Ah, het dagelijks doorploegen (.. nee hoor, zo erg is het niet ..) van verschillende blogs begint zijn vruchten af te werpen - of liever gezegd 'onderwerpjes'. Want af en toe, lieve lezers, word ik zelluf een beetje moe van het 'het gaat hier goed/slecht/minder' ook al is het gezien de fase waarin we verkeren nog zo normaal en wellicht machtig interessant voor deze en gene lezer. Effe niet.

En over schaatsen ga ik het al helemaal niet hebben. Nou ja, het meiske gaat in de krokusvakantie 5 ochtenden lessen. Ik wil wel schaatsen, maar mijn enkels hebben daar zo hun eigen ideëen over. En geloof me, daar baal ik nu het Spaarne dicht is óntzettend van.

Oh nee, ik ging het er niet over hebben.

Het onderwerpje dat mij kietelde was 'hoe eet jij'.

Nee, niet of je met mes en vork eet..
Wat voor gewoonten hebben júllie thuis?

Ik kom zelf uit een gezin waar we 's ochtends apart ontbeten - vaderlief had de boterhammetjes en de thee klaargezet en ging vroegerdanvroeg de deur uit, ik was nummertje twee die wakker werd en at mijn bammetje op de bank met een boekje op - en 's avonds aan tafel aten, met uitzondering van de vrijdag en de zaterdag, dat waren makkelijke dagen.
En tussen de middag vraagt u zich af - in de periode dat mijn mama thuis kwam tussen de middag aten we samen, maar anders was het boterhammetje klaarmaken en lekker op de bank opeten.
Het is voor mij nog steeds dé manier van ontspannen: boek, bordje met tegenwoordig glutenvrije crackertjes en kop thee en wegkruipen in een hoekje van de bank. Ik ben er even niet.
De jongste heeft dat al door, oudste probeert nog steeds 'in te breken'.

Manlief at geloof ik áltijd aan tafel, ontbijt, tussen de middag en 's avonds, maar helemaal zeker weten doe ik dat niet.

Dus toen wij een kindje kregen begonnen wij blijmoedig aan tafel. Gezellig.

Not.

Want toen manlief eenmaal weer aan het werk was bleek het een énorme bezoeking om met 1 kindje aan tafel te eten. Kindje wilde dat niet. Kindje hield wel van aandacht, maar eten was voor kindje ontspanning en dan wilde kindje juist géén aandacht. Kindje wilde aan de kleine tafel. En omdat mama dat eerlijk gezegd wel zo relaxed vond - zie boven.. - is dat ook heel lang zo geweest: als mama en oudste samen aten, dan aten we achter.
Maar met nummertje twee op stapel, bedacht ik mij dat dit niet altijd het handigste of het gezelligst was. En dus verhuisden we terug naar de grote tafel. Ontbijt & avondeten - en ook lunch in het weekend.

Totdat de jongste begon te muiten. Die wilde namelijk óók aan de kleine tafel eten. Gezellig, met z'n zus.

En nu is er hier dus eigenlijk niet veel lijn meer in te vinden, behalve deze: op de dagen dat de kinders níet door willen eten, eten (ontbijt, avondeten) we aan de grote tafel. Minder afleiding, sneller resultaat. En prima, want we nemen even de dag door en zo voorts.
En als we weten dat papa mee-eet, 's avonds. Dan ook. Wel zo gezellig.
En lunchen in het weekend, dat doen we aan de grote tafel. Da's namelijk ook gezellig.
Of bij hoogtijddagen - dan wordt de tafel vergroot en kunnen er tot 11 man aan onze tafel aanschuiven. Heel gezellig.

Maar wij - papa en mama dus - vinden het óók gezellig als de kinders aan de kleine tafel hun eitjes oppeuzelen en wij even achter de krant kunnen schuilen door de weeks 's ochtends.
Of soms zit mama aan de grote tafel en de kindjes aan de kleine tafel - ik geef toe, dat zijn de dagen waarop mijn energie wat laag is.

Al met al hebben ónze kinderen straks weinig om tegen te ageren op dit gebied - of het moet zijn dat ze ineens heel erg van de strakke 'eetregels' worden