Het dagelijkse leven

Ik las vanmorgen een blogje over een rommelkontje die het vermogen heeft spullen spoorloos te laten verdwijnen en daar moest ik erg hard om lachen.
Niet omdat het zo herkenbaar is, maar omdat ik voorzie dat het herkenbaar gaat wórden.

Wij hebben hier namelijk een verzamelaarstertje in huis. Dat betekent dat er veel het huis ín komt, en er niks úit mag. Combineer dat met papa-verzamelaar en mama-verzamelaar en je kunt je misschien enige voorstelling van onze vliering maken.

De redenen wáárom we 'verzamelen' verschilt.
Papa verzamelt cd's & muziekbladen. Hij bewaart vakliteratuur (... aargh..). Valt mee, maar geloof me, het levert behoorlijke stapels her en der op. Want wat doe je in hemelsnaam met oude muziekbladen en vakliteratuur?
Oh, en papa gooit nooit oude spullen en kleren weg. Dat doet mama inmiddels voor hem ;-)

Mama verzamelt boeken & stripbladen. En potjes en dingetjes. (Het is die laatste ongedefinieerde categorie die wat zorgen baart.. zo wil ik namelijk nog wel eens van smaak verschieten - waardoor ik nu een hele doos met oude houten en gekleurde fotolijstjes heb. Maar die doe ik niet weg, neeeee... ik mocht eens terug in die smaak schieten..)
Ze bewaart alle mooie kaarten die hier bezorgd worden in mappen (als ze er aan toe komt ze in te voegen.. tot die tijd zitten de kaarten in lades. En dozen. En in de kast. En.. nou ja, overal eigenlijk..).
Oh, en mama heeft een 'dingetje' met het wegdoen van kleren die niet meer passen of niet leuk (genoeg) meer zijn. Je weet namelijk maar nooit.. kapotte of versleten kleding daar heb ik geen moeite mee: weg ermee.

Mama heeft óók een dingetje met de kleine kleertjes van haar kindjes. Die doe ik ook liever niet weg.. maar daar heb ik wat op gevonden. Eén doos(je) voor beiden, waar de lievelingsspulletjes van heel klein in gaan.
Klinkt goed toch?
Zal ik maar niet verklappen dat er op de vliering nog een 50-liter doos of 4 staat met 'nog mooi' kleding die misschien ooit nog eens van pas komt.

Dochterlief verzamelt álles. Kleine speelgoedjes, acties van supermarkten (please, geef het ons niet!), oud en nieuw tekengerei. Uitgedroogde verf en klei. Groot speelgoed, al dan niet kapot. En nee, dat doet ze niet op haar kamer.
Op haar kamer liggen de verkleedspullen, de knuffels, de boeken, de poppenspullen en haar bureautje al.
En in de lades onder haar bed bewaart ze haar schatten: de DS, de Storio en het nieuwe fototoestel.
Opruimen is voor haar het verplaatsen van locatie a naar b. Weggooien is er niet bij. Zoekraken ook niet.
Want als mama het waagt om na een jaar ongebruikte frutsels weg te doen... dan klinkt de ochtend daarna 'mama, waar is....' op een licht verongelijkte toon.

Ze ruikt het.

Uiteraard kan ze nooit haar wanten, sjaal, tas, gymspullen e.d. vinden - maar dat is het zoekvermógen dat nog ontwikkeld moet worden. Mijn sleutels weet ze overigens altijd feilloos te vinden ;-)

Het is nog te vroeg om te zien wat voor type het menneke is. Hij speelt in ieder geval dankbaar met alle kleine speelgoedjes die zijn zus in de loop der jaren verzameld heeft. Is het toch nog ergens goed voor.