Het dagelijkse leven

Aaaaaahhh, dit had het 'tweede deel van de verjaardag' logje moeten worden voor  't dametje - weet je, ik haal het gewoon uit elkaar. Dus. Dit logje gaat níet over het tweede deel van de verjaardag van Tani.

Waar gaat het dan wel over?
Over bulten.
Over beentjes die ineens twee keer de normale omvang hebben.
Over kindjes die met bulten op hun beentjes de ene dag gewoon gymmen en de volgende dag ineens niet meer willen lopen.

Ik hoor u denken 'wah?!'

Wij hadden geschaatst, woensdag - nou ja, de kinders hadden geschaatst.
En op donderdag hadden zowel het dametje als het menneke een bult op hun scheenbeen.
Harde, hollandse mama als ik ben, dacht ik 'geirriteerd scheenbeenvlies, gaat vanzelf weer over, effe rustig aan'. En dus is het meiske niet gaan balletten en toen was het bij haar over.
Bij het menneke bleef de bult zitten. Hij zei wel eens 'auw' maar sprong vervolgens net zo hard op de bank op en neer (nee, dat mag niet.. en nee, daar trekt hij zich nog vrij weinig van aan). Dus mama dacht 'ach'.
Op zaterdag is hij aan mijn aandacht ontsnapt - verjaardag, opa en oma die de kinderen naar bed brengen, dat soort werk.

En toen was het zondag. Na een ochtend spelletjes spelen met die gewillige slachtoffers - echt, de hele kast is leeg gehaald - van een opa en oma, was het tijd om naar buiten te gaan.
Wil hij toch niet lopen..
Liep hij toch een partij raar..

Dus mama dacht praktisch: 'buggy'. Dat werkte prima. Maar eenmaal thuis huilde het moppie van de pijn en ging mama toch maar eens kijken. Ai... Een tweede bult, ditmaal aan zíjkant van het been. Weg theorie.
We hebben even aan de huisartsenpost gedacht, maar gedismissed: glibberige zondag = enorm druk. Bed en de volgende ochtend naar de huisarts.

Nou, en toen zaten we dus de rest van de maandag in het ziekenhuis. Nee, niet het AMC. Die vertikken het overigens zelfs uitslagen te verstrekken aan hun collega's.. toen ik aan het einde van de dag wegging waren ze er nog steeds niet..

Maar terug naar het ziekenhuis. Ik trof een kinderarts met adoptiekindjes - dat praat een stúk gemakkelijker! - maar ook zij wist niet wat hier van te maken.
Foto - gelukkig niet gebroken.
Dermatoloog - infectie, maar geen idee waarvandaan.
Radioloog - echo, yup flinke infectie. Nog geen abcesvorming, geen schade aan bot. Pfew.
En toen het toetje: bloedprikken..

Ik de dames van de prikpoli uitgelegd hoe dat de vorige keren was gegaan. Zij wisselden een blik.
En daar kwam ze, onze heldin. Klein pittig dametje, dat tegen Nikko zei: schreeuw maar lekker hoor, ik snap dat je bang bent.
Die een vlindernaaldje pakte - in plaats van een losse dunne naald.
Die kon zien waar ze de vorige keren (mis) geprikt hadden en even met haar tong klikte.
Die naadloos en feilloos het naaldje op zijn plek zette, waarna aan het afnemende volume van Nikko te horen was dat dit huilen geen pijn meer was maar nog een restje angst. Liep prima, 6 buisjes bloed, geen probleem. Zie je wel..

Maar wat een held, dat mannetje van ons.
Antibiotica voor 10 dagen en mama heeft maar wat sinaspril gekocht - dat slaapt misschien wat lekkerder. Ik ga zo eens kijken. Vrijdag mogen we terug. Hopelijk slaat de antibiotica aan! Was trouwens ook nog een verhaal: komen we thuis, wil ik de eerste dosis geven, zit er alleen poeder in de fles.. niet aangemaakt.
En omdat ik 'vermoedde' dat het niet de bedoeling was dat ik daar zelf water bij ga doen de ziekenhuisapotheek maar gebeld. Foutje.. en het werd bezorgd. Door het dametje dat de fout gemaakt had - ja, zei ze, ik ben een leerling en ik wist dit niet.
Niemand haar verteld dat je een antibioticadrankje nog effe moet aanmaken..
Nou ja, zei ik, deze doe je nooit meer fout.
Ja, zei ze, dat zei mijn begeleidster ook al.

Ben ik toch benieuwd of de begeleidster niet ook nog effe een tik op haar vingers gehad heeft: die had het namelijk moeten controléren voordat het de deur uit ging..

Oh, en het dametje? Die was eerst heel boos dat haar broertje naar de dokter 'mocht' en dat hij aandacht kreeg en zo - zo erg is het echt niet hoor, Nikko, hoorden we toch wel om de twee minuten op die maandagochtend.
Oei..
Na een kort gesprekje met haar papa was ze gisteren toch wel wat liever voor hem. Iets voor hem pakken, hem optillen om hem neer te zetten (hij maakt er ook dankbaar gebruik van, ha ha ha) bij het speelgoed. Jaloezie is één ding, het ongebreideld uiten een tweede.. we gaan zien hoe het vandaag gaat.