En ondertussen bij Sabine...
Achter de schaatsbaan
|
|
Zo'n feestelijke dag met al zijn voorbereidingen en heen en weer geren en gesjees hakt er altijd al wat in bij mij.
Maar nu ben ik dus echt gesloopt.. alles doet zeer, alles is stijf of aan het krampen - en IK heb niet eens geschaatst...
Maar goed, warm bad, pijnstillertje of wat en zo maar mijn bedje in.
Ik was in ieder geval errug blij met de aanwezigheid van manlief (ja, nu mag hij het weer drukker krijgen hoor 8)), want in je eentje 8 kikkertjes bij elkaar houden.. nah.
Wat vandaag me echter de das om deed was het volgende:
In Ghana is mijn trouwring stuk gegaan, het diamantje is er uit gevallen.
Ik heb na terugkomst contact opgenomen met de leverancier, A.tlantis in Dronten. Na wat heen en weer gemail over probleem, oplossing en kosten waren we eruit: de tussenruimte zou dichtgesoldeerd worden, er zou een nieuw diamantje geplaatst worden. Of ik maar even mijn trouwring wilde opsturen. Zo gezegd, zo gedaan.
En het duurde. En het duurde. En het duurde.
Van de week kwam het langverwachte telefoontje: de ring was klaar en zou opgestuurd worden.
En vandaag ontving ik dus een pakketje.
Ik maak het open en haal er een ring uit.
Mooi, daar niet van, maar niet MIJN ring. Dit was een nieuwe ring met een nieuwe inscriptie. What the h....?!
Spontaan barstte ik in tranen uit. Ik wil geen NIEUWE ring, ik wil mijn oude gerepareerd terug!
Op advies van manlief klim ik in de telefoon.
Alwaar ik het volgende te horen krijg:
'ja, we zijn vergeten je te melden dat we dat altijd doen. De oude, kapotte, gaat dan terug naar de fabrikant en er wordt een geheel nieuwe voor je gemaakt. Normaal bellen mensen altijd dat ze zo blij zijn met de mooie nieuwe ring. Ja, ik snap dat je het vervelend vindt, maar wat wil je dat ik doe? De oude is terug naar de fabrikant (lees: al omgesmolten). Een ring op die manier repareren kan helemaal niet, het wordt niet mooi, het blijft een zwakke plek en op deze manier heb je een mooie nieuwe ring waar je jaren mee vooruit kan´
Wat ik ook zei, het beste mens wilde gewoon NIET horen wat ik zei: dat als ik dit van te voren geweten had, ik mijn ring nooit opgestuurd zou hebben. Dat ik aan mijn ring gehecht ben. Dat ik voor lief nam dat het misschien wat minder mooi zou worden. Dat ze dit toch echt hadden moeten vertellen.
Maar nee, ik kwam er niet doorheen. Ik moest maar gaan genieten van mijn nieuwe ring. En van de verjaardag van mijn dochter.
En ik.. ik blijf te beleefd. Ik heb opgehangen en heb een potje staan janken.
Nu ik het zo opschrijf wordt ik boos - en weer verdrietig. Want om op deze manier met een emotioneel geladen voorwerp als een trouwring om te gaan.. ik kan er écht met mijn pet niet bij.
Of ben ik nu echt zo´n raar mens? Wat vinden jullie?
Categories: Persoonlijke overpeinzing
Post a Comment
Oops!
The words you entered did not match the given text. Please try again.
10 Comments
Hoe kan het nou dat zo'n bedrijf niets van gevoelswaarde weet ?!
Stel je even voor, de eerste schoentjes van je (inmiddels volwassen kind), zooltje ligt los en je laat het repareren bij de schoenmaker. Krijg je een gloednieuwe terug. Dat wil je toch óók niet? Dat is toch niet hét schoentje? De ring die je hebt gekregen is toch niet dé ring waarmee jij en Frank getrouwd zijn?
Nee hoor Sabine, je bent NIET gek. Trouwens, in een ring zit jouw/jullie energie. Dat kan een nieuwe ring toch niet vervangen? Zo'n nieuwe ring is toch 'leeg'? Al issie dan nog zo mooi?
Ik snap trouwens het geneuzel niet dat repareren niet kan. Mijn opa's trouwring is na zijn overlijden aangepast (ja, dééls in een andere vorm gesmolten) om er een passende ring voor mijn moeder van te maken. Opa's energie zit er nog steeds in. Daar gaat het uiteindelijk om. Daarbij, de ene ring is uiteraard de andere niet, maar de ring van mijn vriendin is na breuk wél gewoon gerepareerd. Niks zwakke plek.
Natúúrlijk hadden ze je moeten inlichten. Het is JOUW ring! Die kunnen ze toch niet zomaar weggooien? JIJ bent degene die dat beslist. Niet zij.
Uiteraard blijf je er natuurlijk mee zitten dat je oude ring weg is. Misschien kan je de nieuwe ring een beetje 'eigen' maken door hem samen met Frank, op een mooie dag met z'n tweetjes (b.v. op het strand? op de plek waar jullie getrouwd zijn? of op een andere plaats die voor jullie speciaal is?) opnieuw 'in te wijden'. Samen opnieuw je trouwgeloften herhalen en opnieuw ringen uitwisselen? Mooi momentje van maken?
En nee je bent zeker niet gek, ik vind dat echt ongehoord stupide en ongevoelig en ik geloof er niets van dat ze normaliter worden gebeld met mensen die o-zo blij zijn.
Blehhh...
Helemaal als je vantevoren een afspraak maakt over hoe/wat/waarom en kosten. Dan hadden ze je zeker moeten zeggen dat ze niet repareren maar renoveren!
Ik kan me je woede/frustratie en verdriet heel goed voorstellen! Je oude ring was het niet eindigende teken van jullie verbond, een nieuwe kan dat niet vervangen.
Oops!
Oops, you forgot something.