Het dagelijkse leven

Dagelijkse dingen

Thu, 24 May 2012 19:45:00 +0000

En hoe gaat het nu met je?

Nou.. ik heb al twee keer een logje gefabriceerd dat bij het posten verdwijnt. Dus déze gaat eerst in de kopie..

Maar dat wilde je niet weten.

Het gaat. Het houdt niet over. Maar het gaat. Want tja, pijn of niet, aanval of episode of niet - het dagelijks leven gaat gewoon door. En vorige week hadden de kindjes vrij. En dan willen kindjes - niet geheel ten onrechte - aandacht van papa en mama en leuke dingen doen.

Dus dat deden we.

Vórige week donderdag (ik heb wat in te halen door dat niet werkende gedoe hier..) gingen we zwemmen. En naar het strand. Toen nog wat koel, maar wel al heerlijk.
De vrijdag daarna togen we - met de rest van Nederland en Nederland bezoekend toerisme - naar Artis. We pikten de op een-na-laatste parkeerplaats in, liepen zo door - abonnementje, handig - en konden (oh blijdschap) een Artis-foto laten maken. Helaas hadden we buiten de waard, in casu het manneke, gerekend. Want die zag dat hele dierentuingedoe niet zo zitten. Die was er heels niet van overtuigd dat hij niet aan de leeuwen gevoerd zou worden, of ineens bij een giraf op de nek genomen zou worden.
En die was dus NIET van plan een blij koppie te trekken omdat mama zo graag een leuke Artisfoto wilde.

Dus helaas. Dit keer geen Artisfoto. Echt, het was niet om aan te zien - drie grijnzende mensen en 1 donderwolk.
Die donderwolk trok al snel bij na een boterham en de eerste blikken op de dieren. Ah. Ze zitten écht ver van ons weg. En dus trokken we langs buffels, leeuwen, gorilla's (met baby's, te cool!), zeeleeuwen, vlinders, olifanten (de kleine wordt groter, cute), giraffen en zebra's, vissen en alles wat daar bij hoort, wolven, pinquins, chimpansees en nog wat gedierte. Onderbroken door een hapje hier, een slokje daar - en we waren blij dat we de buggy meehadden.
In Artis kan je ook ijsjes eten - en je kan er zelfs cadeautjes kopen. Een harige slingeraap werd om de nek gehangen en is de enige knuffel die IN bed mag. Ik zou nachtmerries krijgen van het beest, zo niet zoonlief. Dochter koos een spel dat we tot op heden nog niet gespeeld hebben - volgende week is het vakantie..

Ja, die dierentuin was geslaagd. Mooi.

Zaterdag op bezoek bij een nicht, om haar 3e dametje te bewonderen. Nicht en man hadden de wijsheid om het aan zee te organiseren - prachtig weer en een zeer geslaagde middag.
Op zondag hebben we 'niks' gedaan - mama dan he, die heeft de hele dag door dutjes gedaan. De energie moet toch érgens vandaan komen..

Prima Hemelvaartweekend dus. Maar ja. Toen begon het échte dagelijkse leven weer. Zonder mogelijkheid van dutjes. Maar wel met alle verplichte nummers die zo nodig zijn om het huishouden op een basaal niveau draaiende te houden. Je kent ze wel: boodschappen, was, eten koken. Het schóónmaken besteed ik al járen uit en daar doe ik dus écht niks aan in zo'n pijnperiode. Dus nee, zoonlief, we gaan niet stofzuigen. Maar wel wel rustigerderustig boodschappen doen. En jij mag met het buurtmeisje spelen. En we genieten van het zonnetje tijdens de repetitie van je zus haar kinderkoor. We halen een ijsje. Jullie spelen nog wat buiten. Mama kookt. En valt vervolgens om negen uur half dood neer, maar ach, daar heeft alleen papa last van zullen we maar zeggen.

Zwemles. Check. Mannetje naar peuterschooltje. Check. Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah.. een vrije woensdagmiddag.. waterbaan, knutselen, touwtje springen - pfew, we zijn er door. Eerste atletiekproefles van dametje. Check - dikke hit overigens, toen ze klaar waren zei madam 'nu al?!'.
Ieps, mannetje heeft wat verkeerds binnen gekregen.. wat gaat er gebeuren..
Nou.. een zweterige, plakkerige, claimerige, drammerige, huilerige, dwingerige (ja ik weet dat het dwingende is), springerige peuterkleuter aan m'n lijf, dát gebeurde er. Niet luisteren, niets willen, alleen maar op en aan mama hangen. Ai.
Dus nadat opa H. vanmorgen was vertrokken ontplofte hier de boel - ik wacht altijd netjes tot het bezoek weg is voordat ik echt boos word, lief van mij - en kalmeerde hij. Iets. Genoeg om rustig te kunnen lunchen en een was op te hangen. Daarna heb ik 'm achterop de fiets gezet - het mannetje, niet opa H. - en ben ik naar een speeltuintje vertrokken. Alwaar ik anderhalf uur taartjes heb mogen bakken, duwen met schommelen, taartjes bakken, modder maken en nog wat schommelen.
Naar huis, zwemtas inpakken en dochterlief ophalen.

Die niet mee wilde.

Jaaaaa, fijn...

Desalniettemin toog het blijde gezin tóch naar 't Wed. Alwaar dochterlief al snel vergeten was dat ze niet wilde. De rest van de middag is er lekker in en om het water gespeeld - en heb ik een lekker kleurtje en de eerste dosis zonneallergie opgedaan. Het valt nog mee, dat gaat morgen erger worden.
Hapje eten - dochter weer kont tegen de krib. Oh ja, nee, da's leuk.. gaan ze de rollen omdraaien..

En dus bracht mama een gezeglijk mannetje naar bed. En mocht papa zijn dochter naar bed brengen. Niet dat dát werkte, want die liep een half uur geleden nog te spoken. Heb haar naar bed gestuurd met de mededeling 'ga lezen voor mijn part, maar je komt NIET meer je bed uit'. Ga zo maar eens kijken wat daarvan terecht is gekomen..

Maar die pijn, Sabine, hoe gaat het daarmee?
Nou met de pijn gaat het prima kan ik je vertellen. Ik wou alleen dat 'ie het wat minder naar zijn zin bij me had. Het stricte dieet helpt. Nu nog kunnen slapen. En dat ga ik nu maar eens proberen.

En morgen? Dan ga ik weer heerlijk van het zonnetje genieten. Oh, wat een záligheid..

It's bahaaack..

Sun, 20 May 2012 08:30:00 +0000

Normaal blog ik er eigenlijk weinig tot niet over.
Ik hou het liever voor mezelf.
Het heeft zo weinig zin en je nodigt ongewenste en ongeinformeerde adviezen en meningen uit - en jullie weten wat ik dáár van vind :roll:.

Maar nu..
Pft.

Ik kamp al járen met een 'lastig lijf'. Met 'onzichtbaar ziek' zijn. Pijn - overal he, overal - vermoeidheid, koortsaanvallen. Handen die niks willen, benen die uitvallen, spontane 'menstruaties', opspelende darmen.

En al jaren probeer ik op allerhande manieren er grip op te krijgen. Minder suiker. Meer suiker. Meer bewegen. Minder bewegen. Emigreren naar een land met een warmer en vochtiger klimaat. Verminderen van de belasting. Vermeerderen van de belasting.
De ostheopaat houdt me al jaren op de been. Het had 'over' moeten zijn, maar is het niet en dus is hij mijn onderhoudsmechanicien.
Ik onderhield een forum voor lotgenoten - dat zijn er véél.. - totdat ik niets meer bij te dragen had. Het is iets wat je moet dragen, het is niet anders. Kijk wat er kan en doe wat er niet meer kan op een andere manier - dat is zo'n beetje mijn levenshouding geworden.

Af en toe, als het echt niet meer gaat (en dan gaat het écht niet meer), naar de dokter. Bloed prikken, zaken nakijken. En soms komt er zelfs wat uit.. maar nooit iets dat het geheel verklaard of - ik vraag teveel, ik weet het - het zou kunnen oplossen.
Dus heb ik in de loop der jaren een paar - tegenstrijdige, ook leuk - diagnoses verzameld - en een aversie opgebouwd tegen het naar de huisarts gaan met mijn klachten. Het heeft toch geen zin. Men doet zijn best, maar er wordt niet vérder gekeken, niet integraal gekeken.

Met het gaan slikken van de Yasmin (b)leek er veel gewonnen. Minder pijn. Minder 'op en neer' in de energie.
Met het uitsluiten van de gluten (b)leek er nog veel meer gewonnen. Ineens beduidend meer energie, minder pijn. En dat al ruim anderhalf jaar.

Des te groter is de teleurstelling - en de nijd, ik ben eerlijk - dat ik sinds woensdag weer mijn 'oude' zelf ben. Pijn. Pijn in de heupen, pijn in de rug, pijn in de benen, pijn in de handen. Nee, geen spierpijn. Geen blokkades - ik kan alle bewegingen maken. Het zit van binnen, het komt van binnenuit. Darmen van slag, baarmoeder van slag (.. hoe zég je zoiets?!), temperatuurhuishouding van slag. Oh, wat wordt je daar moe van.

Maar ja, het zal het sterk wisselende weer wel zijn. Het verlies van Harvey. Het verlies van Bayern, gisteravond. De poffertjes in Artis op vrijdag. De koffie. De súiker in de koffie. Het glaasje champagne van gisteren. De glutenvrije ontbijtkoek. De snoepjes.
De reuma die opspeelt. De spastische darm die opspeelt. Mijn hormoonhuishouding die weer eens op zijn gat ligt. Oh nee, dat waren úitingsvormen. Geen oorzaken.

Ik luister naar mijn giechelende kindjes die in bad zitten (hoe lang gaat het goed..) en bedenk waar mijn zwaardere pijnstillers ook al weer liggen. This too shall pass.

Afscheid

Tue, 15 May 2012 12:00:00 +0000

Een jaar geleden begon het op te vallen.

Hij werd magerder. Wat minder mobiel. Sliep wat meer.
Maar hij at goed, deed goed zijn behoeften, pikte nog steeds mijn kaas en vis - en de snorhaartjes stonden goed.

En toen belandde hij ongewild in het asiel.
En toen gingen de baasjes ineens 5 weken weg - en kwamen terug met een 4e baasje.

Het werd allemaal minder.
Maar hij at goed, deed zijn behoeften - weliswaar soms op een ongepaste plaats, maar goed - en pikte nog steeds mijn vis. Voor een stukje kaas zette hij zijn klauwtjes in mijn been en werd er naar me geblerd. Duidelijk..
Er werd gespind bij knuffels en de snorhaartjes stonden goed.

Sinds anderhalve week lag hij op z'n kussen. Op de bank springen of de trap op en af.. het ging niet meer. Er werd wat minder bewogen. Maar nog wel gegeten en gespind. En blije snorhaartjes.
Zondag kwam hij van zijn kussen om iedereen in de kamer eens te bekijken. En hier en daar even langs een been te strijken. Hij spinde bij de knuffelpartij, 's avonds.
Ik heb 'm nog gehoord, 's nachts.

Maandagochtend was de keuken vies. En lag hij met zijn kop op zijn pootjes voor zich uit te staren. Geen reactie meer. Geen gespin. Moeizame ademhaling.
Dochterlief afscheid laten nemen - en haar er op voorbereid dat hij er waarschijnlijk niet meer zou zijn als ze thuis zou komen van school. Slik.
Dierenarts gebeld - tja, het is de eerste keer dat ik een kat zie doodgaan. Tranen over het onvermijdelijke.
Kat met kussen en al in kratje getild. Het mannetje op achterbank. 'Komt Harvey nog terug mama?' 'Nee schat, ik denk het niet'. 'Maar wie gaat 'm dan te eten geven?'

Slik.

Bij de dierenarts was het na 1 seconde al duidelijk: inderdaad stervende. Geen blijk van pijn. Wilt u 'm mee naar huis om het daar af te laten lopen, of wilt u dat we hem op weg helpen?

Slik.

Doe dat laatste maar.

Een prikje voor de slaap. Een prikje voor de eeuwige slaap. En weg was Harvey. M'n trouwe maatje gedurende 17 jaar, 1 maand en 20 dagen.

Komt Harvey nu nooit meer terug, mama? Nee schat.
Krijgen we het kussen dan ook nooit meer terug, mama?

De Voorstelling

Tue, 15 May 2012 11:50:00 +0000

De dagen gieren hier voorbij..

Ondermeer met de (mentale) voorbereiding op De Voorstelling van dit jaar: De Rode Prinses in de H'lemse schouwburg. Ballet. Door dochterlief - mama op het podium? Whahahha.

Mama liep dit jaar áchter het podium. Ik had me opgegeven om als hulpouder 'ons' groepje te begeleiden. En dan zie je ook meteen wat er allemaal bij komt kijken, bij zoiets als 'De Voorstelling'. Wat een smetteloze organisatie. Wat een plezier. Wat een spanning - bij groot en klein en ook wel degelijk bij de leraren en de begeleiders.

De eerste doorloop van de finale was een groot fiasco - dochterlief was niet de enige die het drukker had met om zich heen kijken dan op te letten wat ze ook alweer moest doen.
De eerste doorloop van het geheel ging al wat beter, maar oooohh... net te laat was ze iedere keer..

De schminck was snel klaar, de meisjes gingen lekker wat eten en drinken (en de begeleidende mama ging ze aan- en uitkleden, want tja.. in 3 uur wachten moet er altijd wel eentje naar de wc. En als er eenmaal een sssssschaapje te horen is...) en wat stoeien en doen.
Tijd voor de tweede doorloop van de finale. Beter. Veel beter.

En toen was het tijd voor echte werk. Toen konden al die kleine kuikens ineens wél stil zijn op de trappen en achter het toneel. Toen liepen de spanningen op tussen de coulissen. En toen... toen moesten ze.
En ging het helemaal leuk en goed en prima.

Rollebollend en huppelend kwamen ze van het toneel af. Nog net een glimp van de optredende peuters - die worden apart gehouden, ook ivm de stress - waar dit jaar een stel huppelende konijntjes tussen zaten. Té cute.

Terug naar boven. Nee, we zijn nog niet klaar. Nee, je mag nog niet de stokjes uit je haar/je schortje af/je joggingbroek aan. Ga maar even wat drinken. Dat werd paardje rijden, maar ach.

Terug naar beneden (.... sigh... ) voor de finale. En die ging helemaal goed.

Terug naar boven (..) voor het omkleden en mijn bloemen en de tassen en daarna..

kindjes afleveren in de foyer. Applaus, blije gezichten, bloemen - de kindjes werden hartelijk ontvangen.

En mijn dametje huppelde naar haar opa's en oma's en broertje toe. Die laatste had het hele stuk ademloos zitten kijken. De juffen kwamen nog even gedag zeggen - een aardig deel van de klas trad vandaag op maar desalniettemin errrug leuk dat ze kwamen - en de dag ging verder thuis.

Ja, zondag was een goeie dag. En nu maar wachten op de dvd. Kan mama De Voorstelling tenminste ook nog een keertje zien.

Later, als ik groot ben..

Tue, 08 May 2012 19:05:00 +0000

Vroeger, toen ik nog jong en onbezonnen was, wilde ik..

- rechter worden, wat ik heel lang heb volgehouden maar er helaas nooit tussen heb kunnen komen. Verkeerd persoonlijkheidsprofielletje..
- of dokter. Totdat de werkelijkheid van scheikunde roet in het eten gooide. Oh well..
- of astronaut. Totdat mijn evenwichtsorgaan écht niet meer tegen ronddraaiende bewegingen kon - of 3D films..
En toen wist ik het niet meer en werd ik maar manager.. ook nuttig. Tenminste, als je het met een beetje hart voor je mensen doet.

Ik wilde een wit vrijstaand huisje met een appelboom in de achtertuin, waar een schommel aan hangt. Het is tot op heden een oranje (ja, echt) hoekhuis met een krentenboompje in het achtertuintje die ik er NIET wil hebben.. maar de droom blijft.

Ik wilde groots en meeslepend leven - totdat ik ontdekte dat je daar hóndsmoe van wordt en geen klap mee opschiet.

Ik schreef graag. Ik tekende. Ik hield van 'samen' - maar niet met een te grote groep. Thee, chocola, drop. Oud geworden koek uit de koektrommel snaaien.
Buiten fietsen, naar de lucht kijken. Film kijken. Woordspelletjes doen. Touwtje springen. Lekker aan het strand lopen en in zee zwemmen (een aantal jaar geleden deden we dat begin mei. Brrr..). Uberhaupt veel zwemmen. En dansen. Wanneer het maar kon. Liefst twee keer per week de hele nacht. Maakte eerlijk gezegd niet uit waarop.

Ik wilde flirten, zoenen, lachen, houden van en van gehouden worden.

Ik wilde mensen begrijpen (...) en begrepen worden (.....). Ik wilde helpen. Niet zorgen. Wel helpen. Er zijn.

Ik wilde een verschil maken. Als het dan niet groots en meeslepend is of kan, dan maar in het klein.

En ondertussen denderde het leven door. Gingen er mensen. Kwamen er mensen. Die ook weer gingen. Waren er banen, waren er huizen, waren er liefdes. Kwamen er twee prachtige kinderen op mijn pad. En een heerlijke man. Samen, in een oranje huis. Met een boom waar geen schommel in kan. Maar dan lopen we wel naar de speeltuin.

En nu? Nu wil ik, later, als ik groot ben....
schrijven, tekenen, samen op pad - maar niet met een te grote groep. Thee drinken, chocola eten - drop is niet glutenvrij..
De glutenvrije koekjes zijn oud ook prima te doen. Net als boekweitpannenkoeken met kaas.

Fietsen, wandelen, naar de film. Woordspelletjes doen - maar nu op de telefoon. Touwtje springen, met dochter en zoon. Lekker naar het strand, niet veel lopen, maar desalniettemin genieten. In zee zwemmen zodra het weer het toelaat. Meer zwemmen - straks, als het mannetje naar school is. Dansen? Oh, graag... maar waar?!
Ik wil flirten, zoenen met m'n man, lachen met mensen - houden van en van gehouden worden. Nah, ik ben geen steek veranderd.

Ik begrijp mensen nog steeds lang niet altijd. Begrip verwacht ik inmiddels ook lang niet altijd. Ik help waar ik kan. Ik zorg alleen voor diegenen die mijn zorg nodig hebben. Ik ben er. Ook voor jou, als je dat wilt.

Ik probeer nog steeds een verschil te maken, elke dag weer. Hoe klein ook. Ik heb gezien dat het telt.

Ik wil (nog steeds, sigh) de opleiding Humanistiek doen.
Ik wil een eigen winkel.
Ik wil - ga ik het zeggen? - eigenlijk nog een derde kindje. Een kleintje. Ze zit al in mijn hart en mijn hoofd, maar snappen doe ik er niks van. Waar ga jij dan vandaan komen, kleine meid? Maakt niet uit, je bent welkom.

Ik wil mijn beschermengel terug. Totdat ik omhoog keek en zag dat hij nooit weggeweest is.

En ik wil nog steeds dat vrijstaande witte huisje met die appelboom in de achtertuin. Want ik wil op die schommel zitten. Onder een sterrenhemel. Met een ieder die me lief is veilig slapend in hun bed.

Ik ga terug naar mijn basis. Ben benieuwd of die laatste 15 kilo teveel dan ineens ook als sneeuw voor de zon gaan verdwijnen - maar dat terzijde.

Ups en downs

Sun, 06 May 2012 18:25:00 +0000

Het is net het weer hier. Een dagje mooi, een dagje bagger. Een dagje lekker, een dagje k.lote. Een dagje zon, een dagje onweer. Altijd fijn als het buitenleven het binnenleven weerspiegelt. Zouden mijn kinders barometer-gevoelig zijn?
Ik ben het in ieder geval wel.. m'n handen worden gek van dit op en neer gedoe. Maar dat terzijde.

Vakantie, oh heerlijkheid. Op dinsdag het mannetje naar 't peuterschooltje en het meiske naar een vriendinnetje. Op woensdag naar de kinderkermis - geweldig weer, prima timing, mama. Oh, wat vond hij alles mooi en leuk - en oh, wat zijn we nét te lang gebleven... met een overprikkeld en doodop huilend manneke terug naar huis.
Op donderdag een fijn moeder-dochterdagje met een 3-d film (ja, daar heb ik last van gehad maar het is niet anders), ontbijten en lunchen buiten de deur, beetje shoppen, boekjes kopen en vooral veel gebabbel.
Vrijdag even bij opa H. en oma T. langs. Het dametje bleef op voor de dodenherdenking en heeft genoeg stof ter overpeinzing voorlopig.
Zaterdag met het dametje naar de kapper in Hoofddorp - prima geslaagd, mooi vlechtkapsel dat me never nooit niet gelukt was en al helemaal niet met de handen van dit moment.
Helaas was papa met het mannetje naar de kapper die het de vorige keer redelijk gedaan had - maar nu om de een of andere dwaze reden er met de pet naar gegooid heeft. Het arme kind is bekant káál en nee, daar gaat hij niet meer naar terug. Volgende keer maar mee naar Hoofddorp!
Daarna kwamen opa en oma nog even - mama ging met oma de stad in; papa ging met de kindjes naar de muziek (foto in het H'lems Dagblad!) en opa trok zijn eigen plan.
Allemaal prima en gezellig en af en toe wat gedoetjes.

Maar vandaag.. vandaag was het vooral 'blaf je moeder af'-dag. En als het dáár nu bij gebleven was.. maar nee, het mannetje ging ook nog eens in de overdrive. En dan kun je dus benoemen wat je wilt, maar het éinde van het liedje is een moeder die zichzelf toch écht de hele dag 'niet doen' 'hou eens op' 'laat elkaar eens met rust' hoort zeggen. Met nada resultaat. Uiteraard.

Dus dachten wij na een ochtendje van dit - en het éindelijk in elkaar zetten van die I.keakast die me van al het losse speelgoed in de kamer moet verlossen, én de was - geneuzel 'kom, we gaan naar het strand'. Het mannetje nam zijn nieuwe, ijzeren, schep mee. En zijn bal. Het meisje pakte haar schep uit de kofferbak. Yeeeeeeeeeeeeeeeeeh, op naar het strand!

Het was er lekker. Er werd gerend, geschept, gespeeld, in het water gestapt (..) en in het zand getekend.
Waarna meneer háár tekeningen bedierf. Daar een standje voor kreeg. In een flits háár in het gezicht sloeg. Met de schep.

Niet de ijzeren, gelukkig.

Whoei... 'ne boze mama..
Loeiend kind aan arm
Adem hebbend voor duin op
Harder lopen luchtte een beetje het hart

En toen waren we dus bij de auto. En in de auto. Loeiende sirene in de auto 'Ik wihihihil niet naar huis'
Ja, dat snap ik..

'Jij wilt niet naar huis
Jij hebt even niks te willen
Jij maakte Tani's tekening stuk
Jij kreeg een standje
En toen ging jij Tani sláán met de schép
Dat kan écht niet' (helaas ging mijn stem daar alsnog de hoogte in..)'

Stilte op de achterbank.
Een meisje dat haar broertje ging troosten (..!)
Nagesnik thuis.
Nagepraat thuis.

Even buitenspelen.
Mama, mag ik springtouw?
Ja hoor man, ga maar pakken.

Wat 'ie deed weet ik nog steeds niet, maar het resultaat van de actie was 1 springtouw buiten
1 kind op de grond en 1 gat in de lip. Correctie: dóór de onderlip.

Agossie...

En zo leidde de tweede enorme huilbui van de dag tot een om half 5 slapend mannetje. In bed gelegd. Net wakker geworden. Maar die gaat dus om 4 uur vannacht klaarwakker zijn... ai...

Koninginnedag

Tue, 01 May 2012 18:55:00 +0000

Was het geen wonder? Regen en kou op de dagen ervoor, heerlijk warm en stralend blauw op dé dag - het menneke's eerste Koninginnedag in Nederland kon niet beter weer hebben gehad.

Hij liep zich al even af te vragen wat we dan gingen dóen, op 'koningendag'. En op de dag zelf verbaasde hij zich: waar was toch die koningin? En wanneer gingen we voor haar zingen?
De koningin heeft hij op televisie gezien - leuk, papa - en we hebben voor haar gezongen toen we in de stad liepen. Dan valt het minder op ;).

Strak in het oranje uitgedost waren zus- en broerlief (ja, de foto's volgen later - wees blij met wat je krijgt..). Oranje haarverf; glitters; vlaggetje op de wang en matching t-shirts. Mama kon effe los, ha ha haha , nu kan het nog..
En dan heb je bekijks, ook in ons adoptie-gezinde stadje, als je met twee van die beauty's de stad in loopt.
Al snel vonden we de drukte van de (kleiner als vorig jaar, of verbeeldde ik me dat nu?) vrijmarkt. En al snel was het mannetjes eerste item gescoord: een echte ferrari, hagelnieuw in de doos. 'Op marktplaats doet 'ie 50 euro, mevrouw!' Eh.. dan moet ú 'm toch echt op marktplaats zetten, dame..
Uiteindelijk heb ik er 11 euro voor betaald - toch nog 3,50 teveel wat mij betreft, maar vooruit, ik kreeg het ding niet meer uit mijn zoon zijn vingers..

De volgende die wat vond was mama zelf: een ouderwetse draagmand met aan beide zijden een deksel. Gevoerd en al, was 'ie voor 2 euro van mij. Leuk voor een picknick vond de dochter; leuk voor mijn wol vond de mama.
In de mand verdween vervolgens een niet geheel compleet (bleek later, maar goed..) yahtzee-thema spel voor kleine kinderen en een geheel complete goocheldoos voor het dametje. De koningin te rijk was ze!
En toen spotte mama een 'Paddington'. Ook nieuw. In de doos. Voor 1 euro. Ja, dat was de deal van de dag.

Ondertussen had het kleine (ok, het grote ook) grut honger gekregen en we doken een zijstraatje in. Aldaar stond een vriendelijke dame héérlijke crepes te bakken - en nog veel lekkerdere glutenvrije zoute galettes. Met kaas en peper, om te smullen.
We vervolgden onze weg naar een pleintje waar altijd wel wat te doen is voor kleinere kinderen. Zoonlief ging los op het springkussen - en had meteen aansluiting met een dametje dat hem onder haar hoede nam. Hij liet het zich graag aanleunen.
Dochterlief ging de oud-Hollandse spelletjes langs en beluisterde de kinderen die optraden op het plein.
Na een uurtje was het wel goed zo, en de tocht werd voortgezet. Via een straatje waar nu al voor het 4e jaar op rij een echtpaar in hun garage de meest heerlijke satéh staat te maken, op zo'n klein kolengrilletje..
Ja, daar moest toch echt gestopt worden. Happerdehap, opperdepop.

Nog geen 50 meter verder was een optreden wat aandachtig bekeken en beluisterd werd - leuke covers, fijn gezongen - en waar een drankje gedaan werd. Mama en de kinders slenterden verder. Er werd een mooie cars-puzzel gescoord. Stukje Gierstraat. Koningstraat. Bandje. Heftige punkrock, met leadzanger slechts in onderbroek. Grote hilariteit bij de omstanders toen bleek dat die twee schattige kindjes én konden headbangen als de beste (onvermoede talenten bij zoonlief!) én dat de jongste van het stel geen enkele schroom had om zich uit te gaan kleden - wat die meneer mag, mag ik toch ook?!

Nou... nee dus. Met een áángeklede en protesterende zoon verdergelopen en de jongleur bewonderd. 'Mama, centje geven'. Mama was door haar kleingeld heen, en dus werd er een briefje van 5 uit mijn portemonnee getrokken - nee, ik heb niks in te brengen.. - en was de jongleur enorm dankbaar.

Een rondje in de draaimolen - ik heb nog 4 kaartjes, ze moeten ieder nog twee keer deze week ha ha ha - en vervolgens het staartje van de vrijmarkt. Alwaar we vrienden troffen en de middag een andere wending nam. Hen 'verlost' van wat koopwaar - het dametje heeft er twee mooie jurken bij en een wekkertje, het mannetje was ineens een paar autootjes rijker - en geholpen de boel op te doeken. Naar hun huis, alwaar papa zich weer bij ons vervoegde - tja, internationaal werk.. - en er wat gespeeld en gedronken en gepraat en gedaan werd.
Toen het tijd om te eten was vertrokken we naar de Ged. Oude Gracht, waar een hele hele goeie thaise - take-away zit. Knalvers, voor je neus gemaakt, boordenvol groenten. En met noedels. Er is gesmikkeld en gesmuld. Via het nieuwe Raakscomplex - daar móest ijs gegeten worden én gebreak-danced - naar ons huis gehuppeld. En daar in het laatste zonnetje van de dag nog lekker wijn gedronken terwijl er met ál het speelgoed dat in huis is gespeeld werd. Tenminste, zo leek het :roll:.

Had je een leuke dag, Nikko?

NEEE! Stomme dag. Stomme koningendag!

Ah, je vindt het jammer dat de dag voorbij is.

Ja mama..

En ons menneke vertrok naar dromenland, na een ontspannen, liefdevolle en fijne eerste Koninginnedag.

Ons meiske vertrok niet veel later - na een wat mopperige start was ze al snel weer vol in de feeststemming en toen de vrienden aansloten kon haar dag niet meer stuk.

Dat we er nog maar velen met elkaar mogen vieren, lieve schatten.

Verliefd

Thu, 26 Apr 2012 18:20:00 +0000

Al jaren wil ik het: een nieuw servies dat bij elkaar past. Maar dat niet eentonig wordt. Waarin blauw de hoofdkleur is.

Ga er maar aan staan..

Zie ik eens wat, denk ik er over na - altijd doen in dit geval, altijd doen - en dan bedenk ik me dat dag in dag uit tegen diezelfde bloemetjes/stipjes/streepjes aankijken me waarschijnlijk erg snel gaat vervelen.

De ene dag wil ik iets bonts. De andere dag mag het wel wat rustiger. Ja, dat gaat wat worden met mij.

Maar nu gaat het écht wat worden. Ik ben verliefd geworden op een servies dat al heeeeeeeeeeeeeeeeel lang bestaat en met de hand gemaakt wordt. Nog steeds. In dat land waarvan de mensen zich hier ineens wat minder welkom voelden na het instellen van een zeker meldpunt en zo..

Tál van decors die állemaal bij elkaar passen. Een soort mix en match met een oneindige variatie.
Ik weet het zeker, dit gaat het worden. De mokken (de rechte he, die bolle buikjes vind ik weer niks) alleen al doen me kwijlen. En ze hebben ook keukentextiel en en en.. aaaaaaah, de hebzucht slaat toe!

Nu manlief nog 'even' overtuigen. OF gewoon de nieuwe verzameling gaan beginnen. Wanneer was ik ook al weer jarig? Sjips, dat duurt nog wel even..

Dit weekend

Tue, 24 Apr 2012 17:35:00 +0000

Zag een heerlijk rustige zaterdag, met gekeuvel, gespeel, gelees, getelevisie-kijk, gelach, gestoei en slechts weinig geruzie en gedoe. Het enige stressmomentje was het 'gezamenlijk boodschappen' doen. Dat doe ik liever niet - en het feit dat ik al bij de kassa stond terwijl manlief de kinderen nog aan het voortdrijven was zegt waarom. Twee kapiteins op één schip leidt tot een muitende bemanning...

'S avonds at ons manneke voor het eerst asperges. Met zijn geliefde eitje. En ham. En gesmolten roomboter - sinds hij roomboter heeft ontdekt hoeft hij niets anders meer op zijn boterham - en aardappeltjes. En wat piccalilly, want dat vindt mama er lekker bij. De kindjes ook, zo bleek.
Het bordje ging schoon leeg - ja, dat wilde hij wel vaker eten.
Kijk, da's mooi om te horen.

Ook mooi om te horen waren de woorden 'I love you'. Het Nederlandse equivalent krijgt hij niet over de lippen - hij kan het inmiddels nét aanhoren, zonder meteen te gaan roepen 'ik niet van jou' en zo - maar daar was zowaar spontaan de Engelse versie. Maar zal ik je wat verklappen, manneke van me? Mama en papa wéten dat allang al. Die zijn helemaal niet zo onder de indruk van die afwijzende houding van jou. Die beginnen hun pappenheimertje te kennen. 'When in doubt, react negative'. En 'indien moe, ga nog vele malen drukker doen'.
Stoeien, knuffelen, stiekum toch doen wat mama vraagt, even snel een kusje pikken, iets voor een ander meenemen - ja ja, we zien het allemaal wel. En dus knuffelen we je extra als je loopt te mokken en benoemen we wat we zien en doen we tussenvoorstellen tot we blauw om de neus zien - en zowaar.. het werkt bij je!

Onze kleine grote meid lijkt ook te merken dat er een andere wind waait en die vond het ineens tijd om zelfstandig te gaan douchen en aankleden. En wordt daar uiteraard volmondig om geprezen. Wat een heerlijkheid, een niet-mokkend-meisje dat zichzelf op weg helpt - en zich dan ineens wel gehoord voelt in haar verzoek om hulp bij tandjespoetsen oid..

Ook de zondag was een viertal-dag. Voor het dametje hadden we een jaar geleden al een serie kinderconcerten (6+) geboekt, en op deze zondag bleek er een kleutersinfonietta mee samen te vallen.
En daar gingen we: papa en meiske naar boven, mama en manneke naar beneden.
Dacht ik af en toe stiekum nog een kleine adhd-er in huis te hebben gekregen, nu weet ik wel beter. Gebiologeerd heeft hij de volle 45 minuten naar de muziek geluisterd, naar het spel gekeken en met de liedjes meegedaan. Daarna mochten de kinderen de violen, cello en bas van dichtbij bekijken - en de strijkstok vasthouden en uitproberen. Hij heeft alle 6 de instrumenten gehad :D

Daarna nog wat drinken en hop, naar huis. Lekker eten: kippenboutjes met bonenprut.
En toen was dat fijne weekend al weer om.. jammer..

Maar we hebben het stiekum nog wat verlengd. Het dametje moest op maandag op een onhandig tijdstip naar het OLVG voor de ruggenfoto - om 2 uur later terug te moeten komen voor een gesprek met de orthopeed. Nee, dat kon niet handiger gepland. En mama had heels geen zin om kindje om 8 uur bij de gymzaal af te zetten en haar anderhalf uur later weer op te moeten halen, dus heb ik haar - geheel tegen mijn principes in - die anderhalf uur ook maar thuis gehouden.

En het was fijn. Samen boodschappen doen, samen in het Hamsterautootje, samen rijstwafeltjes eten, samen even televisie kijken. Toen kwam de oppas voor het mannetje en konden moeder en dochter naar het ziekenhuis. Foto. Eten. Spelletje doen op mama's telefoon - ze heeft haar zin... - en wachten.
Toen het nieuws kwam, was het goed nieuws. De scoliose in haar rug is van 30 graden (grens behandelen) naar 13 (!) graden gegaan. Nu gaan we natuurlijk niet te vroeg juichen en gaan we volgend jaar gewoon weer op controle, maar wat fijn! De hoop dat ze er letterlijk uit gaat groeien neemt toe.
Niet dat ze veel groeit op het moment... tussen oktober vorig jaar en nu maar één centimeter. Maar dat wijten we maar aan alle stress van het laatste half jaar. Ze ligt mooi op de groeilijn naar de 1.65. Ook dat wordt in de gaten gehouden. Te groot is niet fijn, maar te klein ook zeker niet.

Broertjelief is ondertussen volop bezig met zijn inhaalgroei: sinds oktober 2011 is hij 15 (!) cm gegroeid. 97 cm is hij nu. Ja ja..

Mama begint ondertussen steeds bedrevener te worden in het afwenden van ruzies/crisissen en eigen woede-uitbarstingen (ja, die kan ik hebben, ja. Keertje meemaken? Kan hoor!) door het - jawel - te benoemen, te vertellen dat ze het snapt (of niet), te vertellen hoe ze het liever ziet of wat de mogelijkheden zijn en de keus dan aan de kindjes te laten. Het is écht niet te geloven, maar ik heb ondertussen al menige blèrpartij en vechtpartij binnen 10 seconden weten te stoppen hiermee. Ik schiet nog steeds vaker uit mijn slof dan me lief is, maar bedenk me dan ook iedere keer 'oefenen. Ik ben aan het oefenen.'

En we oefenen verder.

En dan even dit..

Fri, 20 Apr 2012 18:05:00 +0000

Dit is een bedelactie. Voor een goed doel. Normaal bedel ik daar niet voor.
En ook nu dragen wij zelf, als gezin, ons steentje bij. Maaaar.... alle kleine steentjes gaan deze mensen helpen aan een mooi nieuw huis. Wij zijn er geweest, tijdens onze reis naar Tanimola. We hebben de directrice in huis gehad toen ze op bezoek kwam in Nederland. Goede mensen. Goed werk. Nodig.
Vandaar het onderstaande bericht. Lees het, denk er over na - en als je wat kan en wilt missen en zéker wilt weten dat het goed terecht komt... nou ja, graag dan!

Ongeveer zeven jaar is door een aantal andere gezinnen met kinderen uit Nigeria, stichting Auntie opgericht (www.auntie.nl). Wij maken deel uit van deze grote familie en gaan elk jaar naar het Auntie-weekend.

Naast de ontmoeting en uitwisseling van onze kinderen en gezinnen in Nederland, zorgt Auntie elk jaar voor steun aan een project in Nigeria. Eerder hadden we bijvoorbeeld een schooltassen-actie en is er een container met speelgoed en kleding verscheept. Bestemd voor kindertehuizen en scholen in plaatsen in Nigeria waar onze kinderen vandaan komen.

Dit jaar is de actie grootser aangepakt, want een van de kindertehuizen heeft dringend nieuwe accommodatie nodig. En dus was daar 'Stenen voor Eruobodo House' .
Draag ook een steentje bij door deze actie financieel te steunen!

Elke bijdrage, ook klein, is heel erg welkom.

Wij kunnen garanderen dat het geld goed terecht komt, door korte lijntjes met de organisatie.

Er zijn elk jaar gezinnen uit Nederland die naar Nigeria gaan. Zo zien wij met eigen ogen wat onze acties opleveren.

Op 9 juni as. overhandigen wij het ingezamelde bedrag voor stenen, aan een vertegenwoordiger van het tehuis die dan in Nederland is.

Maak voor die tijd je bijdrage over op de rekening van stichting Auntie: ING 5144592.

Met vermelding van: BIJDRAGE STENEN.

Namens alle gezinnen van stichting Auntie en de medewerkers en kinderen van Eruobodo House alvast heel erg bedankt!