Robby De Bock

Het blijft hier redelijk stil op m'n site, ploegmaat Wouter is voor mij een nieuwe website aant maken, waarvoor veel dank !

Ondertussen is het nieuwe jaar aangebroken en zijn er enkele cadeautjes binnengekomen, hieronder alvast de 'happy new year!' vanwege Exustar.  Bedankt voor de vele jaren van ondersteuning Exustar, bedankt van het topmateriaal !

Zoals je deze week op m’n facebook en twitter kon lezen zullen Michiel Van Aelbroeck en ikzelf volgend jaar met remmen van het merk Brake Force One gaan rijden. Daar m’n remmen de afgelopen jaren meermaals een pijnpunt op m’n Cannondale waren ging ik op zoek naar iets anders. Alle merken hebben wel hun troeven, maar vaak is het toch een compromis tussen remkracht, gebruiksvriendelijkheid en gewicht. Tot nu, want Brake Force One is een nieuw bedrijf dat met een totaal nieuw remconcept op de markt komt. Ze beloven een hogere remkracht, minder onderhoud, meer afstand tussen de blokken en schijf en dit alles bij een lager gewicht. Bijna te mooi om waar te zijn, daarom is het product al door vele instanties getest én goedgekeurd (oa velotech, mountainbike.be). Een technisch report kan je hier lezen.

Nog niet overtuigd? Vraag me in de loop van 2012 eens voor een korte proefrit op een van m’n Cannondales.

De laatste update is alweer geleden van m'n laatste wedstrijd, ondertussen al een maand geleden. Ondertussen ben ik druk bezig geweest met allerlei zaken, niet in het minst de studie, jammer genoeg. Sinds enkele weken ben ik nagenoeg fulltime stage aan het lopen bij Ephicas, een Delftse technostarter die aerodynamische oplossing voor vrachtwagens creëert. De Sidewing is het product waarmee ze een lager brandstofverbruik en hogere veiligheid voor zwakke weggebruikers bekomen, zie foto.

Sinds enkele weken ben ik ook weer aan 't trainen, in de week kom ik amper aan fietsen toe door m'n stage, al kan ik gelukkig in het weekend een en ander compenseren. Als extra motivatie kreeg ik onlangs een hoop materiaal van Exustar toegestuurd, nieuwe schoenen, pedalen, bidonhouders en handschoenen komen altijd van pas, bedankt! Niet zomaar bedankt, dankzij Jollian van Exustar kan ik al sinds ik bij de nieuwelingen rijdt rekenen op ondersteuning! Echt top, niet in het minst omdat ik zo ongeveer met de lichtste pedalen van het hele peloton rijd. Foto's van de carbon topschoenen volgen later..

Nog extra nieuws; aankomend seizoen zullen Michiel Van Aelbroeck (ploegmaat, trainer, ostheopaat) en ikzelf ondersteund worden door een nieuwe sponsor.  Ik maak hem binnenkort bekend, de ondersteuning heeft een grote waarde dus het minste dat ik kan doen is een aparte post wijden aan hen.. stay tuned. 

‘winst’ in lmtb As

Aangezien ik niet naar Turkije zou gaan koersen zonder enige trainingsprikkel trok ik naar de lmtb in As. In een ijzige kou en op een, naar Vlaamse normen, mooi parcours ging de start nog goed. Al gauw besefte ik dat 3 weken rust waarvan 10 dagen verkoudheid me meer slecht hadden gedaan dan dat de eerste trainingsweek kon compenseren. Ik finishte uiteindelijk derde scratch na belofte Sander Elen en een master die ik zelfs niet kende. Ik werd wel winnaar bij de elites, feest!

C1 Alanya, Turkije

Na de zware intervaltraining die As was trok ik gefocussed naar het Turkse Alanya. In gezelschap van Jorgen Flion en verzorgers werd het sowieso een fijne vakantie, 20°C en een prachtig technisch parcours deden er alleen maar schepjes bovenop. Doel was om op een ‘gemakkelijke’ manier uci-punten te sprokkelen, maar net als in het voorjaar in Israël was ik niet de enige die zo dacht. Aan de start werd ik als zevende afgeroepen, er waren dus zes ‘betere’ jongens komen opdagen.

Bij de eersten weg, maar in de eerste bocht geeft Mels me een subtiele tik die me vijf plaatsen kost, ik kan alsnog als vierde de eeuwige singletracks indraaien en achter (en voor) mij vallen al serieuze gaten. De eerste maakt er een one-man-show man, ik daarentegen lijk botsauto te spelen met elke steen die op het parcours ligt, en dat waren er veeeeeeeeel.

Bij ingaan van ronde 3/5 lig ik zevende, maar dan kom ik er door en terwijl iedereen fouten begint te maken zet ik m’n snelste ronden in gang. Ik finish uiteindelijk als vierde, opnieuw vierde dus.. (derde elite, maar da telt niet). Dit levert me opnieuw 25uci-punten op en zo kom ik in de nieuwe wereldranking op plek 106, net voor Sven Nys en op die manier ben ik dus geclasseerd als vierde Belg. Jorgen finisht na wat materiaalpech en een opstootje met een Turkse vriend als dertiende, beiden in de punten dus, missie geslaagd.

Een dikke pluim nog voor m’n fietsenmaker Resi-bike en de combinatie Schwalbe snakeskin met Nozisch latexvloeitstof, sinds half augustus rijd ik nu drie maanden over erg ruwe internationale omlopen en niet een keer lieten ze me in de steek !

Het seizoen afsluiten deden we met een trainingstrochtje met de nummers twee en drie van de koers, een Pool en Oostenrijker Hochenwarter die zich als Rus voordoet 

Bij deze een welgemeende dankuwel aan iedereen die me het afgelopen seizoen gesteund heeft; ploegsponsoren, prive-partners, het ploegbestuur, vrienden, familie, fans, Charlotte, verzorgers, .. Bedankt !!!

Net als de voorbije seizoenen zal ik ook aankomend seizoen in de kleuren van Waasland Mountainbike Team afwerken. Dankzij het team en bijhorende sponsoren beschik ik al enkele jaren over zowat alles wat  nodig is om me naar een hoger niveau te brengen. En met succes gezien m'n prestaties op nationaal en tegenwoordig ook internationaal niveau, ik nader ook stilaan de uci top100.  Grote dank dan ook aan iedereen die bijdraagt aan m'n sportieve carriëre ! 

In 2012 zal ik dus niet rijden voor een 'groot' team, en wel om twee redenen. Enerzijds bleek ook dit jaar dat veel ploegen een grootse uitstraling (willen) hebben, echter als puntje bij paaltje komt bleek uiteindelijk vaak dat m'n huidig team me vaak meer mogelijkheden kon bieden dan de zogenaamde 'topteams'. Zo kan ik met oa dankzij Resi Bike volgend jaar beschikken over maar liefst vier Cannondales, ideaal voor mij gezien ik afwisselend in Delft en België zit.

Anderzijds haalde ik m'n beste resultaten pas op het einde van het seizoen, op een moment dat de meeste internationale teams al lang volzet zijn. Dit komt deels door enkele keren pech in de wedstrijd en ook het feit dat ik in het voorjaar de topconfrontaties lichtjes meed om zo iets makkelijker uci-punten te kunnen scoren. Deels ook omdat ik door strategisch te pieken pas in topconditie kwam op een moment dat sommigen al wat uitgeblust zijn. Wie niet sterkt/de sterkste is moet maar slim zijn

Net als tijdens m’n eerste wereldbekers was verzorger Patrick weer de man op wie ik kon rekenen om me te ondersteunen bij een internationale wedstrijd, eeuwige dank! Op donderdag vertrokken kon ik op vrijdagavond nog een rondje doen bij invallende duisternis bij een temperatuur van dik 5°C, brr. Ik trof er een typisch ardennen-parcours dat me op het lijf geschreven was, een lange klim over boomwortels en met 2 ijskoude rivierpassages, een zigzagafdaling, een asfaltklim aan bijna 15% en vervolgens opnieuw een snelle afdaling richting finish. Hier wordt volgend jaar het WK verreden dus stonden er een pak toppers aan de start, ik had bij de voorinschrijvingen pas startnummer 20, en toen moesten Lakata, Kulhavy en Näf nog bijgevoegd worden, alle drie al huidig- of ex-wereldkampioenen! Toen ik zaterdagavond plots ook nog fel kniepijn kreeg trok ik met een bang hartje naar de start, top15 zou al erg mooi zijn!

Met veel moeite ging ik na de start ook in die positie het veld in, zeven ronden later zou ik uiteindelijk als VIERDE finishen ! Een koersverloop schets ik al wekelijks, bij deze dus wat anekdotes.

• In ronde twee merk ik dat er (uitzonderlijk) mij iemand passeert in het klimmen, blijkt het de Zwitser Näf te zijn, een meester-technicus waar ik al jaren fan van ben. Een afdaling later rijdt hij het gat dicht op de Oostenrijkse kampioen Markt (die gast die in Heubach nog van mij wegreed in de slotafdaling), ondertussen rijd ik zowaar het gat dicht op Näf ! Hij btw op z’n fully, ik op de hardtail 

• Halfkoers zit ik in een groepje als er een tank komt aansluiten; Alban Lakata. WK marathon van 2010 en een postuur zoals Cancellara, nog zo’n held dus. Zo rijd ik in een groepje met de nummers 1, 4, 5, 6 en 8. Ik check even, jawel, ik heb pas startnummer 20 gekregen, moraal!

• De hele koers lag het eerste viertal ver voorop, de laatste ronde valt Alpentour-winnaar Hochenwarter echter zo fel stil dat ik op de laatste klim kan aansluiten. Ik ‘rust even uit’ en zie het bovengenoemd groepje naderen van 50m tot 5m van m’n achterwiel. Op dat moment demarreer ik, iedereen past en ik neem 10m, 1,5km later aan de finish houd ik 2sec over op de nummers vijf en zes, van timing gesproken 

• De Belgen domineerden alles ! Bij de juniors won Schuermans voor een Waal, bij de beloften won Carabin voor Scheire en Luyten op vier, bij de elites won Van Hoovels en stond ik op vier.

Uitslag:

1. 1. Kevin Van Hoovels, BEL, uci 20

2. 2. Gerhard Kerschbaumer, ITA, uci 17

3. 3. Fabian Giger, SUI, uci 14

4. 4. Robby De Bock, BEL, uci 134

5. 5. Karl Markt, AUT, uci 16

6. 6. Uwe Hochenwarter, AUT, uci 55

7. 7. Ilias Periklis, GRE, uci 30

8. 8. Jan Skarnitzl, CZE, uci 23

9. 9. Alban Lakata, AUT, uci 58

10. Marek Galinski, POL, uci 44

Gisteren ben vierde geworden op BK Marathon dat gelijktijdig plaatsvond met de Bart Brentjens Challenge, een marathon in Eijsden, op de grens van Belgisch/Nederlands Limburg. Na een slechte eerste koershelft werd ik als lichtgewicht en op kleine wieltjes mooi negende in de scratch uitslag. 103km mountainbiken in 3u47, pfu!

Groot verslag volgt later

Nadat ik me een halve week miserabel voelde cancelde ik spijit genoeg de uci-koers in Gieten, vroeg opstaan om dan drie uur met de auto te toeren zag ik niet zitten.  Zondagochtend na lang uitslapen plots beslist om een poging te wagen in de eerste limburgse winterwedstrijd in Reppel, dus ook verzorger Patrick maar uit zijn bed gebeld en off we went :).

De koers: tegen 30km/u met een pelotonneke stijven over een parcours dat zelfs wegcoureurs ontechnisch zouden noemen. Af en toe moesten er enkelen lossen, zelf wegrijden echter was hier quasi onmogelijk, temeer omdat het goede ochtendgevoel toch niet meteen werd vertaald in benen die er zin in hadden.  Zeer verdienstelijke poging wel van Maarten Wauters, hij reed een halve koers zo'n 15" voor een groepje bestaande uit Mels, Dams, Elen en mezelf.  Maarten werd wegcoureurgewijs in de laatste km's ingerekend dus draaide het op een spurt uit. Ik miskeek me en ging te snel aan, niet goed als ene Fabrice Mels nog in uw wiel zit. World Cup sprint-eliminator-gewijs degradeerde hijj me en zo strandde ik in z'n wiel. Gelukkig zat er alsnog een 'zege' in vermits ik als eerste elite de meet passeerde. hoplaa..

 Dat ik op het einde van het seizoen nog in uitstekende vorm verkeer kon ik de afgelopen weken al merken. Toen vond ik steeds een parcours op m’n maat geschreven waar het verschil in de klims werd gemaakt. Zoetermeer was echter pure interval, klims van maximaal 20” op het buitenblad, een afdaling, en opnieuw klimmen. Dat gedurende acht ronden rond de skipiste Snowworld waar de zon het een van de meest aangename wedstrijden maakte voor rijders en publiek. Ik had echter een thuisvoordeel, Delft ligt op 10km van Zoetermeer, dus tijd om m’n sponsor/universiteit TU Delft wat extra aandacht te geven (check m’n helm).

De start kon beter, ik ging pas als tiende de weide in maar kon gelukkig nog enkelen remonteren. Voor me zaten oa Van Hoovels en een vijftal renners van Trek-Milka. Na een ronde zijn de eerste kaarten al geschud, ik zit met Jongewaard in strijd voor plek vijf. Voor ons de beloften Moorlag en Konwa (beiden WK podium), alsook de Benelux-elites Van Hoovels en Peters. Op een podium zijn drie plaatsen, dus brons was mogelijk, zeker vermits Jongewaard als Australisch Kampioen niet in aanmerking komt voor het nevenklassement 

Halfkoers (Konwa ligt dan al een eind achter ons) komen Versluysers Carabin en elite Vermeulen aansluiten, sein voor de Aussi om te gaan versnellen. Vermeulen moet gelijk 50m laten en met het podium in m’n achterhoofd ga ik natuurlijk niet wachten.

In de voorlaatste ronde halen Carabin en ik de Aussie terug in, met drie in strijd dus voor plaats 4 en veel uci-punten. Op een halve ronde van de finish lijk ik uitgeteld als ik een bocht mis (hartslag 190 en losliggend grind gaan niet te best samen na een zware koers), al kan ik nog terugkomen en aan de bevoorrading zowaar Carabin nog passeren. De laatste km is een langgerekte sprint waarin ik vijfde word, tevens derde benelux-elite en goed voor 20 uci-punten.

Achteraf blijkt belofte Moorlag er voor gekozen te hebben om voor de elite-titel te gaan strijden, z’n goed recht natuurlijk en het feit dat hij voor me eindigt getuigt ook van z’n kunde, knap. Zo mis ik alsnog het podium, zonde!

Top 10 scratch:

1. Kevin VAN HOOVELS

2. Bas PETERS (Ned)

3. Henk Jaap MOORLAG (Ned)

4. Chris JONGEWARD (Aus)

5. Robby DE BOCK

6. Sebastien CARABIN

7. Nicolas VERMEULEN

8. Irjan LUTTENBERG (Ned)

9. Frank BEEMER (Ned)

10. Jeroen BOELEN (Ned)

In Beringen vond ik opnieuw een parcours op mijn maat; de mijnterril van enkele kanten redelijk steil beklimmen, afgewisseld met mooie afdalingen en een spectaculaire drop waar al verscheidene renners waren afgevoerd op training. De wedstrijdtactiek voor de openingsfase was meesterlijk eenvoudig; hard gaan waar het breed was, rustigaan op de singletracks. De uitvoering verliep perfect en zo begon ik op kop aan de terril. Pas helemaal op de top passeerde Moorlag me, toen hadden we al een gat van 50m op Van Hoovels die de drop al lopend deed blijkbaar.

Het gevoel was zoals de laatste wedstrijden; goed maar niet super. Gelukkig wel goed genoeg om anderen pijn te doen, al moest ik toch passen toen Scheire me passeerde en er met de Rabobanker vandoor ging. Ik kwam zo in een groepje terecht . met Van Hoovels, Carabin en de sterke eerstejaars Jeff Luyten. In de tweede ronde valt plots m’n shifter van m’n stuur (bout verloren aan de drop), ik kan hem uiteindelijk vasthangen tussen m’n lefty, stuurbord en rem.

In ronde vier (van de negen) komt een beslissend moment in de koers; Van Hoovels valt aan de grote drop wanneer ik nog moet springen. Met het idee ‘die schuiven wel verder naar beneden’ neem ik de jump en zie Kevin en Carabin op de grond liggen, Luyten kan erlangs, ik en Seba na wat hapering ook. Kevin heeft blijkbaar materiaalproblemen dus die kunnen we al vergeten. Seba trekt stevig door en Luyten moet eraf, ik moet ook 10” toegeven, precies het verhaal van tien kleine negers.

Twee ronden later bengel ik nog steeds op 10” van Seba wanneer hij kettingproblemen kent, zo rijd ik de finale in als derde renner, na twee beloften by the way! Op een goeie ronde van het einde komt Australisch kampioen me als een sneltrein voorbij, aanpikken is bijna hopeloos en zo consolideer ik het laatste rondje om als vierde te finishen.

In Heubach haalde ik 9 uci-punten, ditmaal kan ik er 12 bijschrijven om zo rond plek 125 in de nieuwe ranking komen te staan, de top100 (een van de ambities voor dit seizoen) is niet meer zo heel veraf... Next match: het Beneluxkampioenschp in Zoetermeer !

Bij deze een woord van dank aan m’n persoonlijke sponsoren. Dankzij de TU Delft kan ik opnieuw kostenloos gebruikmaken van de uitgebreide fitnessmogelijkheden. Dankzij een nieuwe serie Vangàrd onderlijfjes via Roozze.be kan ik weer in iets aangenamere omstandigheden trainen en koersen. ’t Is nodig want ik zit momenteel met een huidschimmel van te veel te zweten, te veel ambitie zeker....