Terug

De herkenning

Als klein kind ben ik regelmatig meegenomen naar België alwaar men mij misbruikte, zowel ritueel als op andere manieren. Ik was zeker niet het enige slachtoffer van dergelijk misbruik. Voor een deel vond het ritueel misbruik plaats in mijn eigen land, Nederland. Maar het merendeel heeft zich in mijn kinderjaren in België afgespeeld. De daders waren zieke pedofielen die flink betaalden om "het" te mogen doen. 

In 1996 keek ik televisie, ik zat wat te zappen en belandde op een Belgische zender. Daar zag ik ineens een foto van de man met wie ik zoveel te maken had gehad, toen en ook op latere leeftijd. Hij bleek Nihoul te heten. Ik was volkomen overstuur, helemaal verstard, ik wist niet eens waar het programma over ging! 

Diezelfde avond heb ik de BRT gebeld om te vragen wie die man eigenlijk was. Ze wilden natuurlijk van mij weten waarom ik die vraag stelde en ik heb hen kort uitgelegd dat ik een slachtoffer ben van een netwerk dat zowel in Nederland als in België actief is. Nihoul kwam veelvuldig terug in misbruik situaties, zowel actief als passief. Een dag later werd ik gebeld door een verslaggever van het nieuws, Leo Stoops, en hij vroeg mij of ik bereid was een interview te geven. Dat heb ik gedaan, onherkenbaar natuurlijk. Het viel me zwaar, ik trad niet al te veel in details. Na al die jaren was het de eerste keer dat ik ermee naar buiten kwam.

Leo Stoops verwees mij door naar de Belgische politie. Ik kreeg het telefoonnummer van de leider van het onderzoek naar Dutroux, ene Remué. Stoops bevestigde dat wat ik beschreef klopte bij de (niet gepubliceerde en/of uitgezonden) informatie waarover hij beschikte. Uiteraard heb ik die Remué opgebeld. Hij leek heel erg geïnteresseerd en zei dat hij me geloofde en dat mijn informatie zeker interessant zou kunnen zijn voor het onderzoek in de zaak Dutroux. Dat gaf me wat hoop, hij leek me een toffe peer.

Hij vertelde ook dat hij nauw samenwerkte met de FBI, en dat hij ook in dat kader geïnteresseerd was in ritueel en/of satanisch misbruik. Ik zei hem dat ik graag eens met hem wilde praten in dat geval, maar niet via de telefoon. Daarvoor had hij alle begrip. Hij zou me terugbellen, zo beloofde hij. Niets was echter minder waar bleek later. Ik heb Remué nog een paar keer gebeld, maar hij was steeds druk. Te druk om mij te woord te staan. Ik heb hem nog wel gesproken, hij zou contact zoeken met rechercheurs bij de Nederlandse politie, de rechercheurs waar ik aangifte had gedaan van incest tegen mijn stiefvader. Ook dat is nooit gebeurd.

Dutroux had ik inmiddels ook herkend van foto's. Het verhaal lezen kon en kan ik nog altijd niet, ik ben bang dat ik te veel herken. Die foto's zijn al erg genoeg. Ik heb zowel met Dutroux als met Nihoul te maken gehad. Ik kan gedetailleerde beschrijvingen geven aan de Belgische politie als ze dat willen, over wat hun rol was en hoe de diverse huizen waar een en ander gebeurde eruit zagen. Helaas kent België een doofpot affaire. Men steekt de kop in het zand. Er zijn er meer als ik die Nihoul en Dutroux herkend hebben overigens. Ik ben daar niet alleen in.

Terug