Rezart Palluqi

De dichter is de rechercheur van de zelfvermoorde woorden

Mijn naam is Rezart Palluqi en ik ben geboren in de stad Elbasan, in Albanië. Deze mooie stad, omringd door duizenden groene olijfbomen, moest ik op mijn zestiende verlaten, wegens de golf van emigratie die in die tijd ontstond, na de val van het communisme in 1991. Ik emigreerde naar Griekenland , lopend door de eindeloze hoge bergen en plattelanden van Griekenland, (zonder ezel zoals Don Quichotte) meestal vijf tot zeven dagen. Tussen de jaren 1991-1997, ben ik zeven keer naar Griekenland gegaan, (dus vijftig dagen door de bergen lopend), want visa konden krijgen alleen diegenen die duizenden euro's aan de Griekse ambassade in Tirana betaalden. Wat ik tijdens deze barbaarse jaren heb meegemaakt, zal ongetwijfeld de basis van mijn literaire ontwikkeling zijn. Na 1997 kregen alle emigranten in Griekenland een reguliere verblijfsvergunning. Bliksemsnel, verliet ik het platteland van Thessaloniki, met als bestemming de Griekse eilanden. Op het laatste moment, besloot ik blindelings op de boot naar het eiland Lesbos te stappen. 

Op dit prachtige Griekse eiland ontdekte ik, verborgen diep in mijn hart, de eerste dichtregels. Het was een zonnige middag. Toen ik op de radio het nieuws over de rampzalige afloop van het Piramidespel hoorde, vloeiden er een paar tranen over mijn wangen, en schreef ik mijn eerste dichtregels in het Albanees. Later verdiepte ik mij in de Griekse literatuur en schreef tientallen gedichten in het Grieks, enkele hiervan werden in  Griekse kranten en tijdschriften gepubliceerd. Ik werd medewerker van de lokale krant van Mitilini "Dimokratis", waarin een paar artikelen gepubliceerd werden met als thema: de samenleving tussen autochtonen (grieken) en alochtonen. In 2000/2001 ben ik medewerker en correspondent van de stadskrant Elbasani geweest. Daarin heb ik een paar gedichten gepubliceerd, en tientallen artikelen geschreven, met als thema de ontwikkeling van de jonge Albanese democratie.              

Op Lesbos leerde ik mijn huidige vrouw Ofelia kennen, met wie ik sinds april 2005 in Nederland (Almere) woon. Samen hebben wij twee gezonde zoons, Alban en Omar. Dankzij mijn taalgevoeligheid maakte ik mij ook de Nederlandse taal eigen. In samenwerking met twee andere dichters, Theo van de Vliet (Zwolle) en Annemieke van Rooijen (Dronten), besloten wij in maart 2006, onze eigen dichtenbundels in eigen beheer uit te brengen. Mij bundel heet: "Hoe smaken de tranen van jouw medemens?" Tevens ben ik lid van de dichtersvereniging van Almere, Aldichter, waarmee wij maandelijks vergaderen, feedback doen over onze versgeschreven gedichten, en allerlei activiteiten die meestal plaatsvinden bij Cultureel Centrum Corrosia in Almere Haven.

In Albanië werd in januari 2008 mijn eerste roman getiteld: "De zee zonder golven" uitgegeven en bij de stadsbibliotheek van Elbasan gepresenteerd. De thema's van deze roman zijn mijn autobiografie tot en met 1997 en de politieke gebeurtenissen van 1989-1997. De roman werd zeer warm ontvangen, hooggewaardeerd door de albanese literaire critici. Wie albanees spreekt, kan de kritiek lezen op: http://www.rezartpalluqi.com/   

Zeer mogelijk deze roman in het nederlands vertaald te worden.

Dit jaar werd ik lid van de schrijversgroep van Elbasan. Ik ben correspondent van mijn stadskrant, "Elbasani"                

 Ik heb mijn tweede roman bijna af. Die gaat over de vrede in Balkan.

Mijn droom als kunstenaar is de volken van de wereld dichter bij elkaar te brengen. Het is een moeilijke droom, maar in de kunst of literatuur alles kan.