michał petryk = mikkapet_=+=_yahoo.co.uk


Neutrino

Z obojętnym ładunkiem doświadczeń
mknę jak duch swoich byłych błędów
i obecnych. Może nawet nieco szybciej
niż światło na ocienione siatkówki
w twoich oczach.

Zapominanie nie zajmuje czasu.
Wzgardzona codzienna czynność
uwalnia, jak nic innego...
Ale przypomnienie też...

Gdybym faktycznie był szybszy
wyprzedziłbym fotony o cztery godziny
lecąc na Ziemię z gwiazdozbioru Złotej Ryby,
z okolic Mgławicy Tarantuli w Wielkim Obłoku Magellana.

Ale może wcale mnie tam nie było.
Może nie wyplułem w przestrzeń
osiemnastu słońc i nie byłem
ich częścią.





































Pierwszy dzień lata i drugi

Śniło mi się,
że graliśmy w karty.
Wszystko było moralnie higieniczne tak,
jak wtedy, kiedy poznaliśmy się na kilka miesięcy
raczej na dwa nie dłużej. 
Wtedy chodziłem tam z nadzieją, że cię spotkam.
Liczyłem na niemożliwe.
We śnie grał z nami Sokół.
To chyba był jakiś dziwny poker.

Potem
wbiegłem na wzgórze
tego dnia nie było mgły
i zatoka błyszczała błękitem.
Po śniadaniu błądziłem wśród chorych i bezdomnych.
Szukałem tramwaju, który jechał pod moimi stopami.
Kiedy dojechałem nim nad ocean,
fale pełne były piasku.
Plaża tak gorąca,
że musiałem założyć buty.
Do centrum dotarłem za wcześnie i
poszedłem do chińskiej dzielnicy,
gdzie turyści tłoczyli się między sklepami.
Piłem zieloną herbatę i wysypywałem
piach z butów. Wieczór
nadszedł szybko.
Jedliśmy tajskie dania i spacerowaliśmy po mieście.
Następnego dnia pobiegłem wyżej i inną drogą.














Basen

Richard zapomniał kąpielówek
jedyna rzecz, o której musisz pamiętać,
kiedy idziesz na basen, mówi Wang,
wściec się można.
Leo też był pod wrażeniem.

Moja paczka nie doszła,
zmartwiłem się,
ale potem pomyślałem, że to jak z
kierowcami,
jeśli jedziesz daleko nie możesz
złościć się na każdego,
który minie cię zbyt blisko,
to bezcelowe i męczące.

Ocean jest zawsze blisko,
nawet kiedy jesteś w głębi kontynentu,
unosi się w powietrzu, krąży twoim ciałem,
faluje w głowie - jest jeden
zawsze spokojny.





















Santa Monica

O czym kraczą kruki nad głowami bezdomnych,
którzy jak biznesmeni w delegacji
ciągną walizki na kółkach.
Surferzy jak czarne foki
ślizgają się w białej pianie przyboju.
Kiedy biegłem skrajem oceanu,
znalazłem pełną puszkę.
Nie wiem czy zobaczyłem go wcześniej,
leżał oparty na łokciu i popijał.
Rzuciłem mu moje nowo znalezione piwo.
Ucieszył się, ale nie bardzo, bez przesady.
Miał farta - po prosu leżał na plaży,
pierwszy kwietnia, a już o wschodzie słońca
całkiem ciepło, niebo bezchmurne,
między palmami krążyły kruki.
Szybują pewnie, startują i lądują
nonszalancko, ostrożnie i spokojnie
przyglądają się, jak płynie czas.














Prawie codziennie biegnę tamtędy. Małą uliczką nad rzekę, przecinając większą, a potem całkiem dużą.
Potem nad wodą wąską, piaszczystą ścieżką obok asfaltowej alejki. Mijają mnie rowerzyści, mijam biegaczy i spacerowiczów.
Czasami z tyłu słyszę kroki, zbliżają się i ktoś mnie wyprzedza. Rzekę przecina mnóstwo mostów.
Mijam cztery albo pięć z nich, jeden dla pieszych. Właśnie przy schodach na niego prowadzących zatrzymuje swój wózek inwalida.
Siedzi sam i pali papierosy, popatrując na biegaczy i spacerowiczów. Początkowo obawiałem się jego spojrzenia,
myślałem, że jakoś nie w porządku jest kierować na niego wzrok. Kiedyś rzuciłem jednak okiem i zobaczyłem,
że się leciutko uśmiecha przy swoim petku, odwrócony plecami do błękitnej od nieba rzeki.
Ten most jest drugi na mojej drodze, kiedy wracam, a wracam tą samą trasą,
jest przedostatni i mogę się rozpędzić, bo jestem porządnie rozgrzany.












spalony błękit i płonne nadzieje
milczenie po trzykroć
tłumy na ulicach
obalają tyranów
instalują dyktatorów
zrzekają się praw
na rzecz korporacji
za darmo oddają informacje
o sobie

rozczochrana w podmuchach lodowatego wiatru
stoi na moście i patrzy zamyślona w całkowitej pustce poranka
poruszają się tylko wnętrza spalinowych silników
nawet ptaki zatrzymały się w powietrzu
nieruchome serca pacjentów uspokajają lekarzy

już po wszystkim myśli i zakłada czapkę
kiedy robi pierwszy krok miasto gwałtownie przyspiesza
huk narasta i uspokaja mieszkańców
psy podnoszą łapy i płynie z nich mocz
kał przez białe muszle trafia rzeką do morza

dzieci drżą ze strachu przed zbrodniarzami z pokoju nauczycielskiego
dorośli zacierają ręce i ruszają
trzaskając drzwiami



















dla R.Z.

nowe priorytety po spotkaniu z nieznajomą
zimne poranki i chwile bez pamięci
najwewnętrzniejsze pokłady ciepła
wylewane przez usta
niepewność pomieszana z przekonaniem

od początku każdy z nas wiedział
tak... to się skończy
no może nie całkiem od początku
ale przeczuwaliśmy od dawna
zacznie się coś nowego

a w międzyczasie jest otchłań
teraźniejszość najgłębszy błękit
lód jak szkło pęka pod podeszwami
biegnij spokojnym krokiem
pamiętaj o rozciąganiu mięśni i czasu

nad rzeką
która zamarzła
ale pod powierzchnią lodu
kłębią się ryby i ścieki z innych miast

tam gdzie jesteś zawsze będzie stolica
wokół ciebie znajduje się centrum
płyniesz w powietrzu, wodzie i pamięci
bez zbędnych złudzeń bez złudnego przywiązania
















Kiedy zastanawiam się, kim jestem?
Przypominam sobie, jak upadłem na głowę.
Urodziłem się kolejny raz na środku ulicy,
kiedy się oglądałem.
A potem znowu, kiedy biegłem nad rzeką,
spotkałem szczura i on też był mną.
Zawrócił gwałtownie i o mało nie wbiegł mi pod nogi.
Trochę się przestraszył, ale nie bardzo.
W parku przy moście biegł ze mną królik.
Nad siedzibą komputerowego giganta
pozdrowił mnie kruk.
Nie bardzo często spotykam spojrzenie,
puste i spokojne, jak woda w bezwietrzny dzień.
Jak lustro w łazience są wyrazy twarzy i oczu.
To ja jestem po obu stronach.
Albo jeśli chcę być książką,
to jestem chwilą gdy przewracam kartkę.
Jestem ostatnim wdechem przed końcem basenu,
zawracam i zostawiam się za plecami.
Miarowo odmierzam dni i odcinki przestrzeni.
Spaceruję po parku i jestem parkiem.
Oddycham powietrzem i jestem wodą.
Piję wodę i jestem ogniem.
Spalam się na popiół i jestem ziemią.
























Elektryczne cykady

brzęczą jak druty wysokiego napięcia
przebiegają razem z nami przez autostrady
zupełnie jak te małe sprytne króliczki
zostają w swoich kryjówkach
kiedy siedzimy na plaży pod czujnym okiem
białych mew i albatrosów
mają swoje ulubione pory i kiedy zaczną
śpiewać nic nie jest w stanie ich zagłuszyć
nawet policyjne syreny są bezsilne

ich pieśni brzmią jak elektryczne awarie
jak brzęki klimatyzatorów
trudno uwierzyć
że śpiewają o życiu
o cierpieniu, przyczynie, wolności i drodze
ale oczywiście słyszę, to co chcę

za każdym razem, kiedy odzywają się między
krzykami ptaków powstają na nowo ze światła
albo z ciemności, pamiętasz kiedy spacerowaliśmy
nad jeziorem pojawił się ekscentryczny nietoperz,
latał w świetle dnia pewnie obudził się głodny

w chwilach jasności rozumiem
świeżą chwilę bez ciężaru przeszłości
owszem są konsekwencje
dzieciństwo i durne lata potem
elektryczne cykady nie płaczą za tym co było
krzeszą dźwięki



































olmajlajf


urodziłem się w szpitalu
nic nie pamiętam
ale wiem że był listopad
zdaje się padał śnieg

często przechodzę obok tego budynku
dobudowano do niego zadaszony podjazd dla karetek
i dalej się rozrasta

echem efektu Dopplera
w grze czarnowłosego saksofonisty

ulice rozbiegają się we wszystkich kierunkach
zderzają ze sobą w innych galaktykach porannej mgły
zgiełku gniewu remontów i autoalarmów

szczęśliwie właściciele w centrum nie oddalają się od samochodów
siedzą w mieszkaniach i biurach żeby potem wepchnąć się w ciepłe
lepkie benzynowe brzuszyska a dookoła nich powietrze gęstnieje
jak świeża czarna ropa z wyglądu zupełnie podobna do kawy

coraz ściślejsze stają się popołudnia w parkach i mieszkaniach
kumuluje się półmrok nawet kiedy jasno świeci słońce
za szkłami słonecznych okularów gdzieś w czaszkach panuje
całkowita ciemność i senne rozleniwienie

potem budzą się ekspresy i lodówki z piwem
przynosząc ulotne sny zmieszane ze wspomnieniami z przyszłości
pardon przeszłości i zupełnie odwrotnie
obserwacjami chwili obecnej















Hydraulicy

Szepczą w łazience i wymieniają rury
mieszczą się w głowie z trudem
mieszkańcy okolicznych ulic
omijają szerokie niebo

ukrywają się w pakamerach
i sklepach monopolowych
napędzani wódką i papierosami
jak nędzni poeci z przeszłości

nie ma nic do powiedzenia
przez zamknięte i otwarte drzwi
słyszę tylko bluzgi
słyszę tylko bluzgi
nic innego nie rozumiem
reszta jest szumem

powoli napełnia się zimna
przestrzeń za oczami
płaska warstwa chmur
zasłania błękit

nie pozostaje wiele
powoli cicho sączą się
kanalizacyjne anomalie
zapachy tego co nosisz w sobie

cały dzień
całe życie

szepczą w łazience
to nie halucynacje
nie demony nie zwidy
hydraulicy udają
że się udał
i nie cieknie
gdzie nie miało

ktoś smaruje bruzdy gipsem
albo ma nadzieję
na szczęśliwe zakończenie





















Zobaczyłem twarze i gesty
i usłyszałem głosy
tych którzy kochali wolność
wołali ją
pomiędzy walącymi się domami
pomiędzy nitkami autostrad
i podmuchami ciepłego wiatru
stali tu i tam
i patrzyli tak daleko
chociaż nigdzie nie było widać horyzontu
szukali wzrokiem następnych dni
poprzednich dni
wreszcie odwracali oczy do środka
i widzieli jak w ich głowach
mieszają się wspomnienia
dobre i złe
słodkie i gorzkie
nie było nic do gadania
można tylko słuchać
podskórnego brzmienia
ulic po których wiatr rozlewa
światło wszystkich słońc
i gwiazd
to wszystko czuli moi ludzie
moi ludzie dla których ja jestem ich
człowiekiem
wszyscy









ułamki oddechu i pocałunek asfaltu
moment ciemności i strumyk krwi
pewne dłonie chirurga
doktorze respekt trzy razy
trzy szwy
podpuchnięte oczy
bezruch dni i maligna nocy
budzę się do tego snu
kiedy widzę śmierć w białym świetle
jak wtedy na chwilę ciemność
a potem nie ja
dziś nie ja
przyczyny i
skutki są przyczynami
przyczyn
powoli rozkręcam swoje serce
nie jestem tym kim byłem w dzieciństwie
nie ma już tamtego mnie
nie istnieję ja sprzed sekundy
to jest śmierć w każdym ułamku oddechu
subtelny wiatr we mgle














Archipelag bólu w oceanie histerii
łatwo uwierzyć i przywiązać się
do iluzji istnienia
do ciała i głosów
kolorów światła
i aluminiowego konkretu
japońskich korb i włoskich mostków
odczytów z suwmiarki
ostatecznych wymiarów
zapamiętać przedmioty tak mocno
żeby zapomnieć o węglu i wodzie
o duszy i pustce
białym świetle formy
niemal całkowitej ciemności przejścia

cała planeta jest młynkiem modlitewnym
każdy oddech afirmacją
nawet jeśli zaprzeczysz
nawet kiedy się wściekniesz

jeśli nie jestem tu
to nie ma mnie w ogóle
znów wpływam między wyspy bólu
pomiędzy nimi faluje zwykły strach
a mewy i albatrosy krzyczą
złuda, złuda, złuda
w swoim morskim języku























gorący chłód miłości
uśmiechy nieznajomych
szum obcych klimatyzacji
zobaczyłem to wszystko
widziałem nawet szum
lekkie zakłócenie w kącie
oka gdzie przed chwilą mignęły
światła samochodu

napinam mięśnie i łańcuch
rozluźniam związki
rządów z moim życiem
zasypuję kurzem książki
zostawiam za plecami miasta i wioski

za każdym razem kiedy się na mnie wściekasz
wiem że mnie kochasz
za każdym razem kiedy mam cię dość
wiesz że nie odejdę

otwieram oczy dopiero kiedy zamknę drzwi klatki
to cud że nie zabiłem się na schodach
słyszę ich uśmiechy i widzę uniesione kąciki ust
miłosna nienawiść odwija się z moich kół

powoli zanurzam się w kolejne ulice
pomiędzy nimi są tylko budynki
siedzą w nich inni
tam nie ma ciebie
tam nie ma mnie





































jak bardzo można przywyknąć
do istnienia
codziennych snów
conocnych czuwań
wody płynącej
przez rury i ciało
oj jak bardzo
mocno trzymać się wirującej planety
z całej siły wciskać się mgławicę
omijać z daleka czarne otchłanie
i białe oślepienia
na razie
od niedzieli do niedzieli
przy muzyce i w ciszy
w miarę miarowo oddychając
trawić i przebywać
latami oglądać na ekranach sylwetki
zwierząt własnego gatunku
spuszczać oczy i spodnie
w miłości i krzakach
czasem
płynąć rzekami



























Wreszcie zamieszanie
wagony obłędu skrobią marchewki
rozdzielone rozdziały i gang obcinaczy palców
za plecami depczą po piętach

za rzeką pod dworcem
przelatują bardzo pijane gołębie
długi tunel pod peronami
ona stoi przy wejściu
on po przeciwnej stronie

na centralnym do łodzi
spotykają się w pociągu

za alejami idą tą samą ulicą
na hożej śnią to samo na jawie
dlatego dochodzą do mokotowskiej
aż do placu na trzy krzyże

tam siadają pod kościołem na schodach
wyciąga rękę
kto
ona
on
om




























w bezpiecznych podmuchach ciepła znad atlantyckich gejzerów
pod wysokimi chmurami, kiedy śpią komputery i telefony
komórkowe milkną, powoli słaniają się samochody
gdzieś daleko ludzie odkurzają mieszkania i wydają reszty
tutaj w radio opowiadają o polityce komentatorzy

nad miastem, kontynentem i światem wisi chmura
słonecznego dymu to on pędzony ciepłym wiatrem
zmagazynował wodę na księżycu

delikatne rezonanse miasta zapomniane
rytmy elektrycznych silników
wind, tramwajów i metra
głębokie westchnienia wielorybów
falowanie oceanów i rutyna wiatrów

nad układem, galaktyką i wszechświatem
otwierają się oczy urojonych liczb
absurdalnych nieskończonych dywagacji

a my siedzimy przy ogniu






































Niewielkie bryłki szczęścia po kieszeniach
zawierucha myśli na krawędzi szaleństwa
poza granicami rozsądku ze wskazaniem na
matnię i chwila jedna ta chwila dziś

zamykam oczy na sekundę żeby zobaczyć
konstelacje świetlistych mgieł i kolorowe iskry
tak jak w dzieciństwie pocierałem powieki
albo majaczyłem w gorączce
dziś mam to na co dzień w każdej chwili

z uśmiechem otwierasz oczy w innym mieście
powolny wdech i nonszalancki wydech
tylko spokój i uśmiech
równość i zapomnienie
























niskie chmury obejmują
moją niepewność i spokój
nadpływa falami
nie boję się bólu
ani rozpaczy

liście spadają i złudzenia
zimna czarna przestrzeń
tylko czerwona miłość
rozbłyska w niej jak latarnia morska 

falujący szum chaosu
stalowe spojrzenie
ułamki ułamków nieskończoności
jest czas na wszystko co zechcesz
całe oceany czasu
galaktyki teraz


















Gaia hypothesis


pojawiły się białe obłoki poranka
wyszły z mgły tak jak wyszło zza domów słońce
podobnie rzeki rozpływają się po łąkach i żyły po ciałach zwierząt
może cała planeta to żywe ciało

rano trwa długo, zaskakująco i przeciągle jak wiosna
snuje się białymi kawami i dymem
buzuje w korkach na wszystkich wjazdach do miasta
i pustoszy się na wylotówkach

wiosną dnia po zimie późnej nocy
nigdy nie wiadomo czy pogoda dopisze
w każdym razie jest o czym pogadać

zanim nadejdzie spalone lato popołudnia
i jesień i wczesna zima wieczorem

by w nieskończoność odkrywać zapomniane tajemnice






























wiatr i oddech, ciche powiewy
zimny śmiech i smutek upałów
usta kierowców otwierają się bezdźwięcznie
złość za ciemnymi szybami
za jasnymi szybami

droga prowadzi
potok żyć
zmiata śmierci
rozpłaszczonych sióstr i braci
kolorowych ptaków i zamyślonych jeży
dzików, saren, wiewiórek i lisów
wszyscy razem rozgniecieni drogą
nie ma miejsca
gdzie jest bezpieczna
większa ryba i cięższa maszyna
zjada mniejsze i lżejsze oddechy
ich dusze czepiają się moich opon
wspinają po szprychach na kark
przysiadają na lewym ramieniu
i szepcą do ucha:

kocham cię, kocham cię, kocham cię
gdy płyniesz przez powietrze
unosisz się w wodzie
patrzysz na niebo
mijasz
zawsze, zawsze, zawsze
będę z tobą
kiedy odchodzisz i przychodzisz
albo trwasz falując z upływem tlenu
i czasu



































bez_licznika

w czerwone kleszcze przedpołudnia
za chwyt powietrza za miastem
głębokie wdechy przez nos i usta
zimny wzrok na drodze

miasto, przedmieścia, wsie, miasteczka, miasto
droga w pętli pod wiatr przez zapach spalin
benzyna i ślady śmierci na poboczu
ryk ciężarówek i śmignięcia rajdowców
uprzejmość pań i beemwice panów

do tego czasowniki
oddycham, kręcę, poruszam się naprzód
w czas i w czasie przez przestrzeń
wypływam w otwarte niebo pól
zanurzam się w wibrujących mirażach
tuż nad rozgrzanym asfaltem
przecinam puszcze i przekraczam rzeki
mijam ludzi, zwierzęta, rośliny i budynki

szum aut i w głowie
powolne pulsowanie serca
szturmowanie wzgórz i zjazdów
szybciej, mocniej, prościej...




















Pluszowy transatlantyk
w smutnych i szalonych pluszowych oczach
pluszowych dam i pluszowych dziewczyn
na pluszowym oceanie pod pluszowym niebem
odpływa i świecą nad nim pluszowe gwiazdy
a pluszowe wieloryby smarkają pluszowymi fontannami
pluszowe miasta pluszowych kontynentów
rozsiewają pluszowe światła w pluszowym kosmosie
w zapomnianych zakątkach pluszowego wszechświata
pluszowa ty i pluszowy ja
siedzimy w pluszowej ciszy
pluszowe uśmiechy nad pluszową herbatą
z pluszowym cukrem kiedy
pluszowy okręt wypuszcza pasażerów z pluszu
na pluszowy pirs










rozpacz

uśmiechała się, a potem drżała, kiedy pocałowałem ją w policzek na powitanie
jak zwykle nie wiedziała, co zrobić z oczami, gdzie schować niepewność
i dlaczego nie można się jej zupełnie pozbyć, ale ta niepewność i to drżenie
mija dopiero, kiedy łączą się genitalia, a do tego nie dojdzie, każde z nas
obiecuje sobie bez końca – do tego nie dojdzie
śmiała się z moich żartów, kiedy później rozmawialiśmy, kiepskich żartów,
które nie były śmieszne, ale ją rozśmieszały – pewnie z sympatii
uśmiecha się i śmieje ze mną, bo chyba uważa, że jestem sympatyczny,
siedzimy tak naprzeciwko siebie i z rzadka patrzymy sobie w oczy, krótko
w wilgotne oczy, to nie ze śmiechu ta wilgoć, to zwykła wilgoć – ona zawsze jest
spokojnie wyciągam nogi, a ona wsuwa dłoń za pasek swoich spodni
odwracam skromnie wzrok, nie jesteśmy tu sami, chyba nie chciałbym zostać z nią sam
na sam, bałbym się, że gwałtowniejszym ruchem połamię jej rzęsy albo złudzenia
można połamać złudzenia? nieważne, jeszcze kilka miesięcy i wszystko pójdzie
w zapomnienie, już się nie uśmiecha patrzy przed siebie nieruchomo tylko po to,
żeby potem nagle odwrócić głowę i znów zastygnąć błądząc dłonią gdzieś
na wysokości ud, nie chcę jej widzieć, nie chcę jej słyszeć i nie chcę jej znać,
ale znam i słyszę, wyobrażam sobie, jak bawi się fałdą prześcieradła, jak przygryza
górną wargę, jak roni łzę, jak zasypia, jak umiera...

































zamknij oczy
zaciśnij zęby
kręć z całej siły
przeciśnij się pomiędzy
czerwonymi światłami stopu
wyłącz korki trzypasmowych ulic
spójrz w oczy długowłosej cyklistki
nie musisz się uśmiechać
jesteś w miejskiej kamerze
obywatele nie śmieją się w korku
śpieszą się
kiedy ty masz zabawę
baw się gdzie indziej
albo baw się tutaj
śmiej się albo nie
wściekłość
i śmierć
na benzynę
papierosy
i wódę
nadzieja?
zwątpienie?
cień
uśmiechu
w rzadkich podmuchach ciszy

















nie martw się nie znajdziesz się w piekle skasowanych plików
ani w niebie idealnych archiwów, ani nigdzie gdzie nie chcesz
spotkamy się jak zwykle przypadkiem i nie będziemy sobie za
wiele opowiadać ani zbyt dokładnie się przyglądać
obecność, obecność i błahe gadki o byle czym
wiesz, wiesz jakie to ważne
kiedy siadasz obok i patrzysz w pustkę
kiedy nasze myśli zagłusza jej huk
nie mam zamiaru pocieszać
nikogo nie da się pocieszyć
można tylko być pociesznym
czyli zwyczajnie śmiesznym
jednak nie narażając się
zupełnie na nic
skasować?





























słyszysz te kroki...?
słyszysz te kroki...?
na schodach pod drzwiami
za twoimi drzwiami
słyszysz...?
te kroki
to ona
obudziła się i już nie zaśnie
jak suwak rozpina twoją śmierć
słyszysz te kroki...?
nie zaśnie
nie odejdzie
będzie nadchodzić i budzić

czujesz ten zapach, to nie żaden ozon
po burzy, to nie elektryczność
jeśli słyszysz te kroki, już wiesz
wstań i zapomnij

wieczorem zerwał się deszcz i spadł wiatr
a ty wciąż słyszysz
te kroki
aż zobaczysz cień
cień światła
usłyszysz swój wstyd
jak nadchodzi razem z nią
jak płacze by o nim zapomnieć
jak cieknie z jej pizdy
prosto w twoje oczy
słyszysz kurwa te kroki?
to ona zapina twoje życie jak guzik
wywraca na drugą stronę
lewą?
prawą?
dół albo górę
słyszysz
za późno żeby się bać
jeśli już słyszysz
wściekłość też nie pomoże
w świetle się rozpływasz
osiadasz jak kurz
na podłodze, pajęczynach, ścianach i wieczorach
słyszysz jak pękają szprychy tego popołudnia
słyszysz te kroki?




















jak w oku cyklonu ryczą śmieciarki
zamknięte niebo nad mokrym brukiem
dalej beznamiętna blondynka za kierownicą
zimne spojrzenia starszego pana i jego smutnego psa
przez wszystkie bramy przepływają nalewki
i na serio nic się nie dzieje
czasami tylko woda wycieka ze ściany stacji
i spływa po peronach na elektryczne tory

mokre iskry błyszczą na poręczach mostów
zbójców okradają karabinierzy
ich oczy odbijają się kamerach
na skrzyżowaniach
północy z zachodem

syreny i sygnały
buczenia i muzyka
chaotyczny ruch

dalekie głosy w telefonach
pytają ich
- gdzie jesteś
i nikt nie odpowiada
tu



















dla R.Z. ale raczej o mnie


Jak pocztowy gołąb
ale z cichą rozpaczą w oczach
szukasz domu
wracasz z daleka
do szarych ulic
z innych miast i światów
układają się zagadki
dopiero
kiedy tu dotrzesz widzisz
jak połączyć punkty
jakie to gówno
cały ten raj dzieciństwa
i dalej też nie jest lepiej
ale gdzieś spomiędzy wspomnień
wyłaniają się myśli
z tamtych i tych lat
wszystko w nich jest
bunt i ukojenie
odległe światła zapomnianych ognisk
paranoi i nadziei
i ślinisz się w mdłym świetle ekranu
do całego swojego uroku sprzed lat
przynosisz sobie samemu list
miłosny?










jeszcze raz wchodzę do tej samej rzeki
i tylko piach i zgrzytanie zębów
duch rowerzysty porusza się jak samuraj
przecina najwęższe prześwity między
maszynami pozostając niezauważony
lewo auto prawo auto
środek i ciach
biały błysk
blask
jestem za nim nanosekundę
zostaję z tyłu
potem go mijam na moście
albo w tunelu pod kolumną
sunąc w zieloną paszczę Pragi
i wszystkich jej torów







krążenie wody w przyrodzie
obroty niebieskich ciał ptaków na niebie
cykl miesięczny i bure plamy na słońcu
za chmurami i dachami budynków
miękki ciepły asfalt dla niepoznaki
posypany piaskiem i czerwone przebłyski
osi słońc i dróg mlecznych 
na których trwają roboty
rowerowy przewodnik po galaktyce
ostrzega przed poślizgiem
przedniego koła
zaufanych
zapalony papieros
do ochrony przed czarnymi gwiazdami
i czarna szosa we mgle
oraz rój meteorytów
na benzynę





















Lody 2

Dreszcz i śnieg
woda na plecach
rzeka maszyn
jesteśmy zwierzętami
które lubią maszyny
metal między moimi nogami
a oni oni oni w puszkach z blachy
- co się głupio śmiejesz? następnym razem cię przejadę
mówi miły pan
co to wcześniej zajechał mi drogę
swoim gównianym benzochodzikiem

uzależnieni od smrodu swoich silników
nawet się nie oglądają bo mają lusterka
ślepy ślepy ślepy los
mistrz kurwa z Tajwanu
albo z chuj wie jakiej polskiej fabryki
nie ma złości
tnę czerwone dla relaksu światła
spojrzenia zza szyb
i tak jestem jebnięty
więc jak mnie pierdolniesz
dalej będę jebnięty
idealnie normalni obywatele

kiedy pada to białe błoto
wypełniają się handlowe centra
płoną telewizory
gasną oczy
zostaje tylko ruch
molekuł i szprych










najpierw przychodzą artyści
potem białe jak duchy
dzieciaki z aspiracjami
a potem już kapitał
ktoś remontuje kamienice
i podnosi czynsze
ktoś buduje nowe mieszkania
a ty spierdalaj
nie ma już tu dla ciebie miejsca
wywalaj dalej kilka stacji
dodatkowe kilka mil
odsuń się i zrób miejsce
dla mnożących się bogaczy
i nie marudź przecież miasto się
rozwija teraz masz tu drogie sklepy
przecież tego chciałeś?
och drodzy artyści czy nie widzicie
jak staliście się podporą tej wymiany
jak z punków zostaliście biznesmenami
odwracam głowę i czuję jak pod skórą budynków
czynsze rosną jak grzyby
jak para z kanałów
jak lód na którym się znaleźliśmy













...

konsternacja na skrzyżowaniu
światła gasną i przymykają się
zaspane oczy kierowców
dostawcy pełni werwy
cisną na gazy

prawie wszyscy poruszają się
w miejscu w promieniu trzydziestu
kilometrów małego miasta
na wschodzie środka
na zachodzie wschodu

wilgotny świeży asfalt
niegrzeczni chłopcy
na ulicy przez to czarne światło
błyski zielonego
czerwonego

lecieć
bombiąc tę stolicę
bombardując skrzyżowania
bez kontaktu z czymkolwiek
oprócz grudek pod oponami

oddychać spaliną samotnych urzędników
w drodze z biura do biura
mijaj rządowe limuzyny
autobusy pełne nieszczęść
przelecieć to miasto





























łańcuch między samochodami
ziemia ląduje delikatnie na twoim policzku
cała planeta przytula twoją twarz
pani z klaksonem jest za wąsko
panowie burczą silnikami
spalina ściele się gęsto
piesi wreszcie uczą się nieładu
lusterka w korkach nie używane
zachodzą mgłą tego co czeka w domu
ciężkie nogi na gazach
rekonwalescenci napędzani kawą
pomiędzy kierownikami i kurierami w pracy
nie wychodź z domu jeźdź tylko wodnymi rowerami
po stronach ortograficznych słowników lata
widziałeś tę krytyczną masę snów na swojej ulicy
to zwykła tęcza


















Hepiend

nie liczy się koniec
tylko całe to gówno
z którego wygrzebują się
bohaterowie

burczą telewizory
ścieli się gęsta mgła
pod niskimi chmurami
warszawa i wszyscy jej policjanci

czarne mundury
odblaskowe kamizelki
ponure miny młodzieńców
no te siki i podejrzenia

ograniczenia prędkości
myśli i światła
prowadzenie zalanego pojazdu
chłodna kawa

wreszcie cisza w nocnych deszczach
tylko błyski asfaltu
tylko nocne sklepy
przez chmury nie wschodzi słońce

a koniec to przez przekorę
bo nawet papito chyba nie wie
czy będzie hepi
ale że end to na pewno














delikatne piosenki
z tamtego brzegu
inny kontynent
zapomnienie
i w zamknięte oczy
sypie się piach
do niego do niego
w nocy albo w dzień
allan czyta w moich słuchawkach
a wojna kurwa trwa
bez końca i początku
strzelają do mnie spojrzeniami
te skurwione legiony
wyznawców ropy
czarnej krwi ziemi
jebanego płynnego złota
mogę słuchać jak czyta albo opowiedzieć wam jak śpię

















Stalowy dach nieba nad głową
siedzi na muszli ze ściągniętymi spodniami
chyba zasnął
dookoła pęka armatura
woda cieknie po posadzce
gówno płynie do Wisły
potem dwie doby snów
o wojnach za Żelazną Bramą
popłoch i ewakuacja bazarów
z kwiatami i starociami
coś zbombardowało podstawówkę
nauczycielki nie zdążyły uciec
nie opowiadaj
nikt nie chce słuchać
ciągle mówisz to
powtarzasz
że na zawsze








słyszałem, że ja to nie ja.
a ty - to nie ty.
wszystko poszło... pod topór.
skatowała nas pogoda i pustka.
całe miasta zapadały się w siebie
jak rozbite telewizory
tłumy ludzi siedziały po domach
a domy przepłukiwała
brunatna krew kaloryferów
wentylację zapewnił cyklon
huragan czy co
kiedy wszedłem do środka
poczułem prawdziwy
cieplarniany efekt
wszystkich chmur przedpołudnia
ktoś głośno kasłał
na przystanku
ale nie robił tego
co myślałem
no to wygląda na to, że nic się nie zmieniło
















czas pryska
jak rozsypane iskry
poprzednie dni
następne minuty
prysnął
znikł i zostało
szkło


































czy trudno będzie pożegnać się ze sobą
wystarczy spróbować wypuścić pustkę
z butelki jak dżina 
oglądać graffiti na spacerze i twarze
przechodniów śmieci na chodnikach i w sklepach
czytać nazwy ulic
które będą kiedy mnie tu nie będzie
jeść kanapki i pić kawę
bez najdrobniejszego śladu myśli
może wcale nie będzie trudno
odpowiedzieć
nikogo nie ma w domu
bo nie ma domu
to czy jestem zależy od ciebie
od wszystkich którzy mnie znają
kiedy odejdą nie będzie nikogo
całkowita ciemność i cisza
albo blask białego światła
łatwiej będzie przywitać się z nim
kiedy on będzie mną
wdech i wydech
rytm serca
drżenie dłoni
i głosu
wszystko...
zaczyna się od nowa
inne godziny
na innej szerokości geografii
powroty do miast
i droga w gwiazdy
widzisz wcale nie było trudno














stare szerokie dżinsy
duży kaptur i błyszczące oczy
dziewczyna zaciąga się papierosem
spokojnie patrzy w moje oczy
nie czeka na nic ani na nikogo
dzisiaj znalazła na chodniku tę książkę
w której zapisane jest całe jej życie
strony przez wilgoć rozwinęły się w wachlarz
strząsa popiół a mnie już tam nie ma
odwraca się i wchodzi do środka
siada za klawiaturą i pisze list
do brata który pojechał tak daleko
wysłali go bo chciał zarobić na studia
teraz leży w szpitalu i wylizuje swoje rany
jego język robi się szorstki
gorycz rozlewa się po całym kraju
kobieta kocha swojego brata
kiedyś zabierze go do domu
usiądą przed telewizorem
i obejrzą razem coś o wojnie
coś o cenach benzyny
o sportowych samochodach
potem wyłączą pudełko
ona puści muzykę
dobrą ciepłą nawijkę
głęboki bas
modlitwę ubogich
i rozpali zioło
dym wypełni ich głowy
dym zawiesi pokój
wysoko nad budynkami
i wreszcie zapomną
o władzy i upokorzeniu
o edukacji i pracy
zobaczą blask swoich myśli
i potęgę miłości
mam przynajmniej nadzieję
że tak się stanie
tak się musi stać


















ja łork in da siti?
zapytał i nie wiedziałem o co idzie
nie, nie pracuję
w ogóle nie pracuję
śledzę tylko drobne zarysowania
na szklanej powierzchni pamięci
sny spływają razem z krwią
znowu zaciąłem się przy goleniu
ubieram się powoli
i smaruję łańcuch
zakładam buty i płynę
nie zatrzymają mnie światła
żadne znaki drogowe
nawet autobusy mnie nie zatrzymają
przeskakuję pomiędzy lukami
w powietrzu tego miasta
które jest tylko mgnieniem
błyskiem szprych w źrenicach
zapakowałem porysowaną pamięć
do torby i dryfuję pod prąd
tego czasu
który jeszcze mnie ma
na oku












czas przepływa między wieżami manhattanu
jak między moimi palcami
ale tutaj jest brooklyn
który tak łatwo pokochać
mimo biedy dookoła
uśmiechy na każdym kroku
mocno napompowane opony
tego roweru przecinają
asfalt ulic i alej
od A do Z
z każdą minutą jestem bliżej
ciebie kiedy żeglujesz przez mosty
do szaleństwa centrum
na dół i do góry
wszystko co mogłoby być takie samo jest inne
to co mogłoby być inne jest takie jak ma być
jak WTC na moim kubku z kawą
jak spojrzenia w oczy jeźdźców
mijanych po drodze















czarna jest niedziela
i czarna jest sobota
po wieczorach zalanych
gęstą krwią taniej whisky i piwa
po wybuchach śmiechu
uśmiechach i chichotach
cisza ulic przybija
twój ból i smutek
do błękitnego nieba
nad dachami
do śpiewu z kaplic
i kościołów
potem powoli rozwiewa się kac
i śledzisz myśli spod
pół przymkniętych powiek
a pod oponami
pulsuje asfalt
dostawcy wiozą
pizze i chińskie żarcie
pędzą na swoich towarowych rowerach
zbierają napiwki
i od nowa
mijasz, mijasz obracasz korbami
to miasto owinięte dookoła piast
tak bywa wszędzie i łatwo to przeczytać
w oczach zagubionych podróżnych
i zaspanych dzieciaków
otulonych ciepłą senną mgłą
popołudnia














Nie miewam onirycznych uniesień
lirycznych oniemień
ani chuj wie czego
widzę brud i ból
wycia i szepty
przemoc i pot
i tylko dobry Bóg
przychodzi na pomoc
z piosenką z serca miasta
z melodią z wysp szczęśliwych
które wcale nie są szczęśliwe
opowiem ci ten wieczór
kiedy on poprosił o drobne
a ona wyciągnęła rękę
i zobaczyła
że jej własna ręka jest
przejrzysta jak woda
że zasnąć nie mogła
i dookoła biegały myszy karaluchy szczury
i nad głową waliły się budynki
kurz rozlewał się w płucach
i za lodówką
kurz odkłada się na twoich powiekach
i powoli
bardzo powoli widzisz
że nie ma żadnego ja
że nie ma żadnego ty
my wy ani oni 
jest tylko dwadzieścia pięć centów












Bless


Boże chroń Brooklyn
wszystkie dzieciaki
chłopców w kapturach
hipsterów na rowerach
dziadków na skrzyżowaniach
homebojów i chasydów
Włochów i Portorykańczyków
dumnych raperów
i dziewczyny przy sklepowych kasach
chroń rastamanów i niewierzących
zrozpaczonych i szczęśliwych
którzy sączą swoją poranną kawę
pijanych w barach
błogosław każdy łyk
z butelki w brązowej torebce
zachowaj w pokoju
graczy w domino i baseball
koszykarzy i piłkarzy
wszystkich na ulicach
i w domach i w pracy
ześlij słońce i świeży wiatr od oceanu
błogosław Rosjan na Brighton Beach
Irlandczyków i Hindusów w Rockaway
Polaków na Greenpoincie
Chińczyków w pralniach i knajpach
każdego człowieka w każdym wieku
o każdej porze roku, dnia i nocy
przecież każdy tu tak cię kocha
w kaplicach i parkach
chroń te uśmiechy
miękkie kroki
brudne ulice
i czyste serca
błagam chroń ten pokój
tu i na całym świecie
















Estoy loco

Omotały mnie papilarne linie metra
półmetrowej głębokości wyrwy w asfalcie
krzyczą do mnie coś po hiszpańsku
estoy loco  odpowiadam
inne rozmowy
Hola. Como estas.
Muy bien, gracias, y tu?
Jestem przeklętym białym człowiekiem,
ale i tak uśmiechają się do mnie dziewczyny.
zamykam oczy
żeby nie słyszeć co mówi szeptem
ta ciężarówka
na rogu
chłopaki
dokładnie obserwują
jak mija czas
jak ze stalowego nieba
spływa jesień
jak Alfonso sprzedaje
kolejną kanapkę z kawą
nie mam fakin aj di
nie mam dość lat
bo się ogoliłem
spaliłem wszystkie
konwenanse
kiedy byłem bez filmu
i roweru
kiedy mocno spałem w metrze
kilka metrów pod bijącym sercem
babilonu














manhattan

sklejone powieki rano
i duchy metra
w tunelach pod rzeką
zatykają uszy
imigranci z łomży
złorzeczą na ten kraj

klaksony na ulicy
bezdomni śmieją się
w twarz kapitalistom
ze środka miasta

portierzy osłaniają parasolami
niewidome dusze bogatych
kobiet i mężczyzn

opuszczam wzrok
i próbuję odczytać
tajemne ornamenty
na chodnikach

nic nie jest wyraźne
w tej mgle
tajemnica
błyszczy
jak chińskie pudełko
a budynki gną się w podmuchach
oceanicznego wiatru

to nic







koszmary



policjant odprowadził nas wzrokiem do końca zdania
mówiłem właśnie że nie lubię snów o wysokości
to znaczy lubię te o lataniu
ale nie te o spadaniu
ostatnio przeżyłem
we śnie
ale i tak obudził mnie niepokój
eksplozje przeciążonych kolan
i cisza
potem ciemno
wiesz trzymamy się siebie
nawet bez dotykania
twój oddech jest
całą nadzieją
razem z nim powstają pociągi i morza
tylko w nim siedzi ukojenie
te wszystkie budynki i sklepy
ubrania i maszyny
to tylko dekoracja
a słowa nie znaczą
tylko przeciągnięta w nieskończoność
zimna pustka
otwiera oczy i mruczy jak szary dachowy
kot











taka sobie bajeczka

na rogu pod wiaduktem metra
w swoich kraciastych spodniach od piżamy
w czarnym kapturze
pije kawę z papierowego kubka
kochanek z oczami pełnymi brooklynu
uśmiecha się do mijających go dziewczyn
gada z właścicielem sklepu
i od niechcenia skręca sobie papierosa
tytoń rozlewa się w jego krwi
dym płynie ulicą
dzieci dawno poszły już do szkoły
w pralkach wirują ubrania
po tej ulicy nie jeżdżą taksówki
zawsze jest trochę ciemno
nawet szczury omijają tę okolicę
jego kobieta wyrzuciła
przez okno cały ten romans
całe miłosne szaleństwo
razem z wymiętymi dżinsami
ale nikt mu nie współczuje
każdy wie co to za typ
nawet kobiety z bloków
nawet mali prorocy getta
którzy grają w baseball
mijam to wszystko i jadę na Jamajkę
tam jest tak szaro i smutno
że cmentarze wyglądają
jak wesołe miasteczka
on też w końcu zbiera
rozrzucone rzeczy do worka na śmieci
kupuje kartę do metra
i jedzie daleko
nad ocean










długie tunele sklejone z prędkości
bez ścian i sufitów i czegokolwiek
zrobione z samochodów i bólu
pomiędzy dzielnicami bloków
po wszystkich stronach wszystkich oceanów
wszystkich mlecznych galaktyk
towarzyskich konstelacji
na rogu każdej ulicy
w ciemnych barach
modnych kawiarniach
i brudnych spożywczych sklepach
unikam patrzenia w zmęczone oczy sprzedawców
barmanów i innych klientów, przyjaciół i wrogów
przypadkowych przechodniów i przyczajonych cwaniaków
duchów i geniuszy miejsca kobiet i mężczyzn
przez to wszystko w najlepszych chwilach widzę czystą
jak łza pustkę każdej godziny minuty i miejsca
kiedy nie ma ani ciebie ani mnie ani ich ani was
tylko asfalt blacha ropa i niebo




mały obłęd


w tym miejscu w tym roku nie wydarzyło się nic
niezły dowcip co
nic się nie stało
nie wydarzy się nic przez następne sto lat
nie, wydarzy się coś
jutro kiedy szalona kobieta z sąsiedztwa
rozleje winny ocet
ocet który zakwasi chodnik
i zabije małego pająka
który nigdy nie wróci do łazienki
i nie utopi się w wannie
wiedźma doleje sobie kawy
zapali papierosa i stos
starych gazet na strychu
płomienie sięgną lasu
a wszystko przez małego pająka
który nie wrócił przez nią
to znaczy wszystko przez nią
czy przez niego
poślizgnęła się i stłukła butelkę
żeby go nie zdeptać
i zabiła go octem
teraz czeka na nią tam
kto � ocet? pająk? stos? czy zmierzch?












Zimne noce i błękitne niebo w indiańskich górach
ludzie i samochody
ich gramofony
stare tostery i filiżanki
jarmarki z ceramiką
restauracje i asfaltowe drogi
równe jak marmur
zieleń przelewa się w żółtą i czerwoną
krew umierających co roku liści
potoki szumią jak przed wiekami
cmentarze recytują nazwiska z nagrobków
ciemność nadchodzi ze wschodu
ziemia pachnie jesienią i łzami bezimiennych
kolana drżą i usta przyklejają się do wiecznych słów lasu
słów w szeleszczącym słowiańskim języku
z nizin przez które przepływają zbyt leniwe rzeki
z nizin na których nie zostało nic
poza popową muzyką zapachem spalin i krótkim rżyskiem
musisz mieć brudne paznokcie
musisz mieć stare ubrania
żeby zobaczyć jak soki odpływają z dziwnych duchów
żeby uderzyć ci do głowy
i zabrać cię w podróż do miejsca
którego nie ma z ludźmi
którzy są
tam
gdzie zaczyna się jutro
przepływają ostatnie minuty
płoną ostatnie papierosy skazańców
skręcone wprawnymi dłońmi niewidomych snajperów
potem wszyscy skazańcy pędzą nad ziemią i morzem
nie mogą się zatrzymać
bo kiedy są w ruchu nikt ich nie widzi
są zamknięci w prędkości
światła







godziny...minuty...sekundy

kiedy przyszedł czas
usiedliśmy w pokoju

mijał razem ze mną
i pamięć zmywała się jak naczynia
albo znajomi po południu

spałem w tym czasie
on podmienił łóżka
żebym obudził się wcześniej
niż zasnąłem

to się zdarza od czasu
do czasu











cisza tnie nocne koszmary
wszystkie te głosy z tyłu głowy
i piski spod poduszki
ocean przelewa się przez sny
i poranek zaczyna się bardzo wcześnie
kiedy rodzice za ścianą budzą dzieci do szkoły
przewracam się na drugi bok
jest gorąco w tym piekielnym niebie
jest pusto w tym hałasie
nie liczę do dziesięciu
nie uspokajam się za bardzo
nie za długo siedzę w parku
dookoła wciąż toczy się miasto
babilon pulsuje niebezpiecznie
pod kołami ciężarówek
zimna stal i gorący płomień
to twoja niespodziewana
ale pewna śmierć
wpełza na podpory mostów
i dachy budynków
wylewa się z biurowych formularzy
i papierowych kubków ze słabą kawą
dymi z papierosów
nie ostrzega
i nie wiesz czy jest gorzka
czy jest słodka
kiedy mieszka w moim śnie
zaklęta w zardzewiałych obręczach
i przejściach dla pieszych







new york bikin city

stare dziesięciobiegówki
wypasione i zwykłe górale
torowe rowery bez hampli
nowoczesne szosówki
wszelkiego rodzaju hybrydy
pozapinane solidnymi łańcuchami
wraki rowerów na każdej ulicy

nie jesteś szybszy niż metro
ale strącasz krople z czoła
i jedziesz dalej
ulice są wąskie i spokojne
aleje zatłoczone i gwałtowne
ale nikt nie zważa
na pieszych i kierowców
płynie ruch świateł
patrz dokładnie przez ramię

słońce zachodzi wcześnie i ulice wypełniają się gorączką
pośpiech kończy się na moście
za wschodnią rzeką skręć
na południe, pamiętaj na południe
tam nie spotkasz hipsterów ani polaków

tutaj sąsiedzi codziennie grają w domino
a sąsiadki piją kawę i palą na klatce

On tu jest w każdej chwili
o nim myśl uwolni cię
zobaczysz jak rozstępują się
czerwone morza rozpędzonych pudeł
jak przytula się do ciebie
betonowa mgła z komunalnych osiedli nad rzeką
jak kosmos pływa nad twoją głową
potem wszystko odejdzie jak
wody po porodzie
zostaniesz sam w tłumie
zostaniesz oczami i uszami
i duszą
i ciszą w huku





















Zasypiała codziennie przytulona do osobistej śmierci
kiedy zamykała oczy myślała tylko o niej
o tej zimnej albo gorącej przestrzeni wymiany
ciała z duszą na powietrze i wodę
pod powiekami buchał ogień
a nogi zasypywała ziemia
wtedy miała pełen komplet
kiedy ją spotkałem spaliśmy w innych miastach
być może na innych kontynentach
a nawet planetach
ale to jeszcze nie znaczy
że się nie widzieliśmy
potem obudziłem się i jechałem w to miasteczko
z cegły i kartonu
spomiędzy ciemnych podwórek się wyłoniła
jakaś anna karolina która rzuciła się pod tramwaj
rozlewała olej z tych słoneczników
albo modyfikowanego rzepaku
zresztą to bez różnicy jest
wyszła i znikła
a ja potoczyłem się dalej
przez nowe światy i chłodne
ulice







***

noc albo szósta rano
ulica zakrwawiona nie to skwer
czy suka miała cieczkę
czy nie sieka była jakaś
panowie piją wódę z butelki po wodzie
strasz miejska im nie straż
taksówkarze czytają krzyżówki
idę po bułki
mam pieniądze i dziwny humor
dzisiaj wypiję kawę w domu i zobaczysz mnie nie
nie to hymn tego dnia
nie ty nie ja
nie zbieram manatków
i nie wynoszę ich nigdzie
opowiedz że to ma sens
zostać i zasnąć
nie dziś i jeszcze nie jutro






to wszystko z miłości



brat
co ty sobie myślisz
ja sobie tego nie myślę
i jakoś leci ten
gęsty jak ciężki miód czas
czas do którego doszliśmy całym naszym 
┐życiem
kiedy nie wiedzieliśmy na co czekamy i co nas czeka
gówno na nas nie czeka│o bo czas nie czeka│
i pojawiły się nowe możliwości
zmiany i penetracji
takich miejsc
o jakich kiedyś nam się nie śniło
























Po dwunastej ludzie pierdolą się albo oglądają telewizję
ostatnio nasila się kurwienie
przeklinanie mam na myśli
oczywiście nie w telewizji
przynajmniej nie słyszałem
ale też nie oglądam
za oknem
myślałem że oni grają na konsoli
ale raczej się pierdolą raz jeszcze i oglądają następny program w tv
zresztą to można zdaje się połączyć
nie oni po prostu oglądają wiadomości
a tam
jak nie szit to tak tak tak
no i zapomniałem obejrzeć jak byłem w sklepie
tych wiadomości w telewizorze na sprzedaż
niedrogim tylko 20 razy po 20 groszy
ale jakoś się nie mogłem przemóc
żeby go kupić
mieliśmy parę telewizorów
i zawsze kończyły słabo
telewizor to nie rower
psuje się łatwo i skutecznie
jak rubin może wywołać pożar
albo neptun
albo cichutko popiskuje
albo buczy na maksa
albo nadaje zielony obraz
mgliste pasy
albo w ogóle jest czarno biały i stylowy

na świecie
i w kraju i pogoda
ona jest najważniejsza
zawłaszcza jeśli chodzi o telewidzów
dla nich orientowanie się w pogodzie stanowi podstawę
dość już dygresji bo w telewizji zaczął się film
a miłość jest wieczna...



















światła
w gorącą noc czerwone
sny napływają do oczu
aż do późnych godzin rannych
ale bezkrwawo i brawurowo
przespane zapomnienie
bez śniadania
razem z ulewą w południe
tam pod filarami gdzie czekał
aż spłynął potoki kwaśnego deszczu
on nie mógł pracować i mówił
że to Bóg płacze nad polityką
nie mógł roznosić swoich ulotek
reklamujących rozpustę
marszałkowska zmieniła się
we wszystkie rzeki babilonu
i spłynęło nią całe moje zło
a on nie miał przynajmniej czterech
zębów na przedzie i mimo wszystko był bardzo wesoły
ale nie pogwizdywał sobie i odszedł zanim przestał padać
popłynąłem w dół rzeki
kilka okrążeń śródmieścia
i już siedzę na krześle
w telewizji powstanie
tylko co
referat chruszczowa
czy jak
nad naszym ściekiem dużo muszek
wiszą chmarami w krzakach
potem bliski żoli
i to wcale nie cały ten dzień








Wieści

z nieba zesłano
kolarkę na campie
ktoś wyasfaltował
ścieżkę przez czerwone
morze
wreszcie skończyły się
papierosy i nigdy nie
zabolą kolana











zarazarogiem

na rogach ulic mieszkają urzędnicy
zapomnianych instytucji ponadnaturalnych
cicho naciągają przed pracą zarękawki
ocierają nimi z czół pot
i przełykają zimną krew
obserwują ich kontrole i procesy karne
z ich szuflad sprytnie wyślizgują się dokumenty
potem fruwają pomiędzy budynkami
na skrzyżowaniu żelaznej i grzybowskiej
stoi bezradny ikarus
kierowcy nawet nie trąbią
władza mówi żeby uważać
uważam uważam odpowiadam
spróbuj przejechać się na rowerze i nie uważać
nie pójdę na twój grób
niebo przypomina dzisiaj czarny osad
w płucach przyjaciół
tysiące tych samych co wczoraj osób
chodzi tymi samymi drogami
co ja gadam miliony
ja też się powtarzam
a ty?









czterdzieści parę krótkich sygnałów

puste kartki
a ona mówi mi jak to sra
na wszystkie instancje
pierdoli zarządy
korporacje i porządki

do tego świeci w ciemnościach
jak przerośnięty czarnobylski barszcz
jak moje oczy
kiedy wszedłem do tej księgarni i kupiłem
książkę
wszystkie kosztują po trzy dychy
a w nich co?
czyste błędy i ssanie nikotyny
w cichym pomruku
wściekłego miasta
obok tłuści panowie w furgonetkach
w ciężarówkach
zapatrzone w siebie kobiety
a one mówią
nie one milczą

znowu te same ulice
i dziwna samotność
wywołana ołowiem
w kościach

nad głową pomiędzy
blokami niebieskie
połacie rozpaczy
jakiego koloru jest
asfalt w twoim mieście?
dokąd odszedł cały entuzjazm?
dlaczego pył wciska się wszędzie
i skąd się bierze?
po co kurwa się wciska ten pył
uniesione w nadziei powieki
miała takie zaskakujące oczy
zawsze bez sensu
i to najbardziej ceniłem
ten zmielony zapał
który mija szybciej niż zielone
zsynchronizowane fale
pojebanych obrachunków z przyszłością
śmiercią
to jak
chcecie kurwa bajki ? oto bajka

czytanie zabija
spanie zabija
oddychanie zabija
głosowanie zabija
sranie zabija

a tak w ogóle
po woli










PATOS?

iskra oddechu ulatuje
pod niskie chmury
podpala gniazda wron

		tchnięta przez nieznanego mechanika
		pijanego mistrza z gliny i zwykłego błota
		czarne płomienie ich skrzydeł
		białe gówno spada na głowy
	jak popiół ognisk jesienią
	kiedy włóczędzy kradną ziemniaki
z bezpańskich pustych pól

kiedy dokładnie zawinięte w mgłę
oblepione włochatą wilgocią
zapieczętowane grzybicą
myśli klinują się między drzewami

zwyczajne wspomnienie
w cyklicznym zawirowaniu czasu
co jeszcze opowiesz
jaką bzdurę
co za wymysł

pamiętam jak ogień uniósł się
do samych gwiazd i butelki
cicho bulgotały pomiędzy zębami
szkło stopione z aluminium
stronnice ksiąg na rozpałkę
i ciche łkanie do wiosny

oto wiosna przyszła
z nową władzą młodości
ze świeżą dostawą bólów
kości płuc stawów
kilometry flaków
zwinięte we wszystkich
wypełnione farszem śniadań
obiadów i kolacji
czasami podwieczorków

ludzie stali spokojnie na przystankach
a niebo zżerał niebieski płomień

mijałem ich powoli
jakbym się cofał
nie mogłem zamknąć
oczu nie mogłem zatkać
uszu

nie mogło mnie tu nie być
bo iskra tliła się w moim oddechu
żeby zapalać co rano niebo
żeby gasić wieczorem słońce
i spalać powietrze











Z kompletnie czystą głową
to znaczy włosy mam tłuste
ale w środku pusto
zasadzam się na błędy
spędzam swoje życie
i wczytuje się w listy
rowerowych części do wymiany
opony trzymają się na słowo
i nie są honorowe
w każdej chwili mogą
kolejny raz dać się przebić
felga ma bicie na pół milimetra
a może nawet więcej
kaseta nie przyjęła nowego łańcucha
suka
wyjmę ją i tak się skończy
o starym łańcuchu nawet nie chcę myśleć
japończycy w siemano posmarowali ten nowy czymś
czego nie zmył nawet finish line
wiem że nie jest do mycia
a lepkie to jest cudownie
badziewie
jednak wszystko to razem ze mną toczy się
nad rzeką nad niepodległością
przed nadciągającymi niewiadomo skąd chmurami
toczy się czas w zakurzonych zegarkach
których nigdy ale to nigdy nie trzeba smarować
i tak nie zwalnia nic a nic
tak tak 
w oku tik








Zdeněk Miler

Ktoś cicho zapukał do drzwi
otwieram i nie widzę nic
nikogo tylko świeży gips

na odchodnym spojrzałem
w dół stał tam zupełnie zgubiony
z szeroko otwartymi ślepiami
kret z mojego dzieciństwa

to żadne szaleństwo
grzać go oddechem w zimne dni
to nic nie szkodzi
że niejeden odwróciłby wzrok

teraz śpiewa mi krecie piosenki
i opowiada zabawne historyjki
takie sobie bajeczki












Banksy.co.uk

namalował szczura
kruki rozdziobały kamery
nic i nikt nie zdoła otoczyć nas
kolczastym drutem
zrobionym na wzór
korony
króla z Jerozolimy

tam na ścianie
Banksy namalował dziewczynkę
która leci trzymając się
pęku baloników
właściwie jej cień
	kochana nie grozi nam
	deratyzacja w ciemnych
	norach naszych koszmarów
	po nich nic już nie przerazi
zatrzymuję się na czerwonym
i oniemiały stoję kilka cykli
światła















fuzja


głęboko w środku ciała
drży śmierć
zaczarowana pod wycieraczkami
samochodów z przeciwka
i zza winkla

przytulona do śliskich opon
zamontowana spinką do łańcucha

zafiksowana lockringiem
zmieszana z piwami w zamku
odbezpieczonej fuzji

ten rower jest nieśmiertelny
rama przetrwa wieki
nawet jeśli zardzewieje
i spłynie z wodą do oceanu
tak jak ty










Wszystko jedno

tak głęboko schowałaś swoje sny
tam gdzie nie sięga noc
kończy się zimowy świt

śródmieście powoli napełniało się
smrodem spalin i pośpiechem
interes kręcił się bezustannie
a pani z piekarni zapraszała na bajaderkę

doceniam to chociaż nie lubię bajaderek
odgarniam pościel
odsuwam poduszki
żeby zobaczyć
pod szkiełkami sekrety twoich snów

moje sny odpłynęły
piasty z wysokim kołnierzem
vertical dropouts
nieskończony
trackstand

zresztą przetoczyć ten dzień
nie było wcale trudno
znowu zasypać się pościelą
znowu czytać zamarznięte sekrety















nie słyszę tej pustki
na granicy pomiędzy kartkami
przewróconych stron
kalendarza








Heloł tejk it sloł

stopnie wtajemniczenia
stopnie celsjusza
opowiedziałem sobie
ciekawe historie pod kołdrą

przeczytałem wcześniej różne takie
szkice i postanowiłem
że nie będę nic robić
z nimi nawet w niedzielę
bo była już niedziela
ale dopiero początek
potem przeczytałem ten przerażający
tekst o złodziejach rowerów
i nie chodzi o żaden ekspres
jonistyczny film
zamurowało mnie i czytałem tylko kryminał
a tam jakieś gwałty i tepe
głównie tepe
koszmar





















Tak jak patrzysz z zamkniętymi
oczami skierowanymi do środka
naciskałeś kiedyś na ich gałki
żeby wywołać niecenzuralny ból
i zupełnie zwyczajne ektoplazmatyczne
wzory na wewnętrznej stronie twojej głowy
zardzewiałe ostrza beznadziei
i uśmiechasz się serdeczne
nikt nie widzi ciebie i ty nie
otwierasz oczu

Posyłasz swoje mgliste
spojrzenie gwiazdom
wielkie mleczne drogi
kołują nad tobą
bombardują drobnymi
igłami bólu i śmiechu
za zamkniętymi powiekami
grube zwoje
twoich
paranoicznych myśli
W przeciwieństwie do tych
wszystkich błysków w dziurawych kocach
nigdy nie będziesz gwiazdą
















         JUUHU

W internecie to krzyk
pisanie wielkimi literami
albo małymi to grzech

czas zabawy foremkami
w piaskownicy snów
skończony definitywnie

przez nocne chaszcze na rowerze
po kolońskich podmuchach toalet
maszyn na czterech kołach

automatyczny korek
na ulicach wyjazdowych
ale udaje się minąć sfory

na początku nie wiesz
jaki wybrać kierunek
dokąd potoczyć felgi

jakie powietrze przemielić oponami mózgowymi
jak głęboko wpłynąć w zatoki
mijać ołowiane prądy

wreszcie kopać między wierszami
schron starego dobrego franza

kawałek dalej w czasie


























Polana

w lesie między rurami
poprzecinanym asfaltem i piachem
tam gdzie powstają najbardziej fantastyczne domy
coś jak miraże pomiędzy młodymi sosnami
tam raczej nie rosną poziomki
a ziemia dróg jest szara i pylista

błękitne żyły asfaltu
jak złota lub srebra we fryzurze
ominiętej ciężarówki

podróż jest krótsza niż do centrum
gdzie tłumy ludzi odwracają uwagę
od palm i kaktusów
zwykle nie zauważam nawet
budynków które wyrosły jak atomowe
zarodniki nowego porządku
łypiące oczy gwiazd
tak sympatycznych na polanie

ale centrum zostało gdzieś daleko
biegnie na spotkanie rzeka
prawie tak dzika jak wędkarze
a miejscami pustynna i cicha

nie znalazłem mojej polany dzisiaj
nie jest to ta kamienista plaża na zakolu
po drugiej stronie już palą się ogniska
a polana nieznaleziona


















Coś mówi:
za dużo patrzysz
ja oślepłem na okoliczności
widuje czasami tylko sny i litery
nawet nie koszmary i nie słowa
zasypiam świtami
świtam po jedenastej
wystarczy zobaczyć jak szybko
nasuwa się jesień i liście z listami

bardzo dawno spotkałem twój wzrok
tylko po to żeby zobaczyć
jak patrzysz za dużo

za mało słyszę
muzyka w radiu to kał
nie umiem kraść dźwięku
chcę tylko słuchać kiedy mówisz
nie ważne co

mówisz zdecydowanie za mało
ja za dużo
na koniec zrozumiałem że w popiele
zasnąłem znowu z ciemnymi źrenicami
szaleństwa umieszczonego gdzieś pod
powierzchnią mętnej wody
na dnie podwórka

wiesz nigdy nie jest za dużo
co więcej nigdy nie jest za mało
nie warto zwracać uwagi na rady
warto zwrócić uwagę na rude i czarne koty
kiedy pokazują jak żyć i lizać się po łapach

robotnicy spłoszyli ptaki
na sąsiednim dachu
cisza połknęła piłkę
która tłukła się o wszystkie ściany
prawda?






Banały

nie daj sobie powiedzieć
przecież mówiłam
nie daj sobie zapomnieć co mówiła
przecież milczała o mnie
zobacz ten odcień na niebie
zobacz styropianowy śnieg i spłoszonego kota
wlej światło w swoje oczy
nawet kiedy ich nie będzie
światło równego dnia i nocy
przedrze się przez materię
zburzy kontynenty
otworzy zamknięte
to co





Znaki niedrukowane

Kiedy czytasz ktoś rozmawia przez komórkę
dzwonki rżną ciszę
dokładnie wtedy

właśnie wtedy

widziałem martwe zwierzę
z oczami pełnymi ostatniego lęku
jednak nie było martwe
 ani rano kiedy słodziłaś kawę
ani teraz kiedy w jego oczy wlewa się ciemność
i dzwonki telefonów

Kiedy słuchasz ktoś rozmawia monosylabami
nie przeszkadza mu w tym ani miejsce ani czas
w tym okrągłym teatrze na scenie
ustawiono krzesła dla publiki
prawie nikt tego nie zauważa
nawet ci którzy oglądają aktorów
z balkonu od tyłu

wychodzę na ulicę
pada deszcz i tlą się papierosy
rozmowa tamtego pewnie się skończyła
spotykam geniusza patrzy z rozbawieniem w moje oczy
uśmiecha się złotem
pod nogami widzę plastykową torebkę
cienki celofanowy worek pełen wymiociny
sztuka wymaga poświęceń

siedź w barze pod ziemią pij swoje piwa i kawy
nie patrz pod nogi
nie wąchaj mokrego bruku
wszystkich w końcu wypędzą wściekłe kelnerki

























Wiersze dla Rowerów





Ona pije jego ciało jak wódkę
głębokimi haustami powietrza
budzi ten mroczny świt
nie jest ani stara ani młoda
zamyka się na swojej poduszce
pod zimną kołdrą
swojego sekretu
patrzysz na nią przez dym
i potłuczone szkło
widzisz tylko stopy
i między nimi kosmiczny
czerwony kwazar
ta cała jej galaktyka
eksploduje mlekiem i krwią
leż oddychaj koszmarem
całuj podeszwy przez
metrową warstwę ziemi
zapomnij jej imię
imię bezimiennej
odwiedzi cię nigdy













maniana

jutro zobaczę co się da zrobić
jutro posłucham swojej klawiatury
jutro wszystko się nie wyjaśni
bo jutro jest zwykle pojutrze

kiedy zaglądam między twoje nogi
jutro jest tam nic
ta sama nieskończona otchłań
jutro tyle jest tych
zawołań fatalnych
i cichych jęków
wiesz przecież że nikogo
ani trochę nie obchodzisz
jak międzyludzka
komunikacja
miejska
jak nienasmarowane łańcuchy
obcych i swoich rowerów
jak cichy płacz dziecka
którego nie znasz
jak poduszki nasączone rzygami i łzami
jutro jak ciemna strona księżyca
i dziwne humory
przecież znamy się nie tak dawno
żebyś mogła cokolwiek
wnioskować na mój temat
przecież zatopiłem się
i cię w tej mętnej wodzie
w tych górach lodowych
terapii
codziennych zwątpień w sensy
i zmysły







jeszcze jeden krok i padnie
strzał
czyje ulice? Nasze ulice!
tylko kim jesteśmy
i czy oberwiemy
albo oderwiemy się od peletonu
rozkręcając ucieczkę w dół
bez hamowania
bez lidera
kiedyś jeździłeś na bagażniku
teraz toczysz się sam
jak ostatni czas
apokalipsa teraz
/
czarne flagi
	śmierć nie jest już mistrzem z niemiec
	śmierć jest biznesmenem w
	garniturze i wojskowym
	i policjantem
	śmierć rozpędza wszystkie demonstracje
	siły
	czy słabości

na szczęście gniew mija
wiem-wiem, że jest
słabością
wszystko robi się
jedno
spojrzenie
na gwiazdę osiem minut stąd




















gdzieś na początku nocy
pomiędzy pustymi
ulicami o tej porze
kiedy nawet nastolatki
śpią bez snów
czarne litery
wysypują się w źrenice
upartych
tam gdzie dośnisz
trawa będzie bardziej
tłusta niż brązowa
czekolada
tam gdzie dośnisz
żaden papieros nie
oparzy twoich palców
i żaden czas nie
obróci wskazówek
teraz
zostanie
na zawsze












Kluka kruk
i sypie deszcz i słońce też
pojechałem przez ostatnie drogi tej wyspy
daleko poza zasięgiem niecierpliwych
wspomnień
te same osoby z moich snów
brodaci autorzy iksów
i zamglone nimfy z długimi włosami
ktoś podgląda mój monitor
od tamtej strony
ktoś szepcze przekleństwa
do białego ucha
przemywając gardłowymi
sokami żołądka
i chlorowaną wodą
minuty przed moim obudzeniem
rozkręcam łańcuch przyczyn
rozginam ogniwa
zdejmuję obrączki
z łap łabędzi
wystawiam głowę ponad piasek
wykładam ostatnią kartę
kredytu...




Buk of lajf

każdy dzień
przez ten śmiech
każda myśl
dla kogoś
strachy milicyjne
he he
macie kamery
my mamy oczy
macie pały
my mamy rowery
macie złość
a to już nie my
pamiętaj o Nim
pamiętaj o mnie
i nic nie zatrzyma cię
bo tak mówię
szczęście
nie jest ohydne
kurwa pokaż że
nic co złe nie tyka cię
błagam
łaski Panie









JAH kingdom will come

przedostałem się przez siatkę szaleńczych snów
w idylliczne krajobrazy marzeń podświadomych
widziałem tam wszystkich tych których
zawsze lubiłem siedzieli stali albo tańczyli

nie gdzieś w nieokreślonej przyszłości
teraz i tu jak wystrzał z twojego wiersza
nagle wszystkie wody odeszły
wszystkie napięcia i wystarczy milczeć
milczeć o niespodziewanym spokoju

powietrze zrobiło się tak gęste
że można się na nim położyć
albo w nim pływać
oddychając

















rozsypały mi się drobne
złudzenia
widziałem świt
powtarzałem sobie bez przerwy
to samo
           jak kot
polizał mnie w oko
a sny pełne pijanych demonów
i podstępne ich słowa
i nieznane ich miasta
zrobione z mokotowa
sklejone z kawałków mieszkań
i ulic na których znikasz
między domami i ludźmi
bez głosów i twarzy
rano dwie kulturystki
zobaczyły mnie i powiedziały
że jestem pierdolnięty
pani z piekarni
śmieje się w moje
podkrążone snem oczy
ciastka są za słodkie
a kawa nie smakuje
dym z papierosów
idzie zamienić się we mgłę
i dalej przez ciemne zakamarki

ile to się tego pamięta
jak łatwo coś chlapnąć
jak trudno coś powiedzieć



















RAM PA PA PAM PAM

nie płacz nie płacz
wszystko musi 
udać się
poszłaś wcześnie spać
i wiesz że obudzisz
się później niż zwykle
a w okolicy nie będzie
żadnych kłamstw
żadnych obcych ludzi
nie zatrzymuj się
myl się jeśli chcesz
płyń tam
tam gdzie wiesz
ty i ja
oni i my
na jednym globie
się kręcimy
wszystkie lata i zimy
i co z tego że rymy chujowe

co z tego że zapomniałaś
o tych  lękunocach
i  pustkipełnychdniach


jeszcze nie jeden raz
ktoś stłucze twoją szklankę
jeszcze nie jeden raz
zobaczysz na chodniku
CISZY ślad

ciemność zaciska wargi
w ślepym uśmiechu





















zbierasz rosę ze swoich rzęs
i postanawiasz umrzeć
mam nadzieję że to tylko popisy
przecież ostatecznie
nikt nic od ciebie nie chce
siedzisz sobie zamknięta w trumnie
swojego mieszkania
a ja zapomniałem najlepsze
teksty przychodzą
do mnie przed zaśnięciem
nie będzie żadnych fajerwerków
po prostu nie wychodzić z domu
zwyczajnie jeść i czuć
przemieszczanie się myśli
pod czaszką
sama wiesz jak to jest
chociaż nie wiesz dlaczego
twoja bezsenność splata się z rytmem
z pulsowaniem wszechświata
tak niespodziewanie wywalasz się
na powierzchnię widzialnego
i nie ma znaczenia
czy i dokąd wyjedziesz
czy i gdzie się zamkniesz












mocno i szybko zbliża się gleba
dobrze że wyrzuciłem
to wszystko z głowy
nie wiem kto był kim
siąpi spazm
i jakieś podstępne kurcze łydek
cyklicznie razem ze wschodem
budzę się do nowych żyć
i jedno o co proszę
zapomnijcie o mnie
nigdy więcej nie czytajcie
nigdy nie wspominajcie
po prostu zostawcie
tak na pewno jest lepiej
i to się w literach nie mieści











|||linia|||

mogę patrzeć na ciebie
bez przerw
mogę słuchać twoich
słów bez oddychania
mogę wcierać w siebie
twój zapach
lekki smak
zapomnienia
z głową pod poduszką
czekać latami
na jedno spojrzenie
i nie doczekać
się go
a ty będziesz jeszcze bardziej
zamyślona i nieobecna
proste słowa
uspokajają jak nic innego
mówię ci
mówię
jedźmy tam
do tych zamorskich kontynentów
gdzie wszystko jest takie jasne
że aż nic nic nic nie widać
byle jak zacisnąć usta i dusić
litery z samego środka ciemności
potem spokojnie zapomnisz
zapomnisz o sobie
i o mnie













komunikacja międzyludzka

dziwne dziwne ulice obcych miast
i podejrzliwe spojrzenia
nieznajomych
którzy nie znają drogi
jestem spóźniony na wszystko
tam podobno kradną
rowery i to jeszcze komu

a tu dwudziestu synów Marleya
opowiada swoje historyjki
i nie mam nic do dodania
sklejam oczy tak jak codziennie
muszę prać i zmywać
żeby nie zapomnieć
o tych wszystkich niepodlanych
kwiatkach na parapecie

jest tak ciemno po drugiej
stronie słońca
gdzie schowały się gwiazdy
z tobą włącznie

ktoś ukradł mi jakiekolwiek
poczucie sensu
każdy sen
to nieporozumienie

a ty pisz nic się nie martw
to zawsze było i będzie
nie ważne sen i sens

podnieś głowę i módl
się w podmuchach
tego szaleństwa
które błękitnymi
wyładowaniami obsesji
przepływa przez nasze ciała
i myśli
































noł ajdija

nie pamiętam co było wczoraj
nie przypominam sobie kiedy
i kto się urodził
ani jak się nazywa
zawsze mówiłem ci
że jesteś gwiazdą
i bez znaczenia
czy polarną spadającą
czy porno
albo słońcami
wszystkich dni
no nie wszystkich
kiedyś chciałem
tylko jednego
teraz w ogóle nie wiem
czego mógłbym chcieć
tyle tego wszystkiego mam
i nie chodzi o materię
ani o cokolwiek innego
ile możesz tu być
wiele lat jeszcze więcej dni
i naprawdę dużo minut
ale co to za różnica
co to za suma
w zasadzie
to i tak kwas



















































~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

miękka pościel i na głowie poduszka
ciemny dzień i wszystkie możliwe
choroby umysłowe i skóry
chcę spać cały czas
chcę nie być a jestem
na zawsze

mylę się tysiąckrotnie
czasami wydaje mi się
że mój czas, moja głowa
to jedna wielka pomyłka

znowu zamykam okna i oczy
wyłączam radio i nie odpowiadam
na pilne listy
tylko spać chcę
spać


















__________________________________________________________________________________________
aj dont łana goł insejn

Pierdol się ju polis morda
łi fak ju ewri dej
end nait
i huj tis is oł rait
ni chuja nie ruszaj
moich ludzi
bo ci się ta twoja
jebana pała ubrudzi
i chuj nie obchodzi mnie
wasz pan k
nic naprawdę nic
chociaż jesteście
ze straż miejska 
co mnie to 
tyka jak wasza
jebana dystynkcja
my nie mamy stopni
wojskowych
bo anarchia
stań i walcz o swoje
prawo i lewo
dziś i jutro
i zawsze








miłość pokój i jedność
sami się zamknijcie
wynajmijcie sobie jakiś
średniowieczny zamek
rozstawcie wartowników
po całej okolicy
nic to nie pomoże
bo ten ogień wybucha
w środku głów
i nie ważne jaki
masz służbowy stopień
nie ważne ile kilogramów
zbroi i broni masz ze sobą
zabierzcie zabawki
znajdźcie sobie pracę
znajdźcie sobie miłość
pokój i jedność

























apogeum debilizmu

jesteśmy w wenecji - zgadnijcie kurwa gdzie jesteśmy
w pekinie - no gdzie no gdzie
zagadujemy różne zagadki
jak ma na imię sonia?
jesteśmy w warszawie
tutaj zagadki są trudniejsze
dlaczego ptaki rozbijają się o głowy
dlaczego jakiś kutas przejechał kota
i dlaczego flaki tego miłego zwierzątka
zajmują całą ulicę
dlaczego nikt ze mną nie gada
pewnie dlatego że się z nikim nie spotykam
a ci z którymi się spotykam mają mnie dość
mnie i mojego narzekania
owszem uśmiechają się
ale przez te ich uśmiechy widzę
że doskonale rozumieją fakt - nie mam nic do powiedzenia
tym bardziej do opowiedzenia
spokojnie zamykam oczy i usta
apogeum debilizmu narzekam że narzekam
a tutaj rozkwitnięte jebane drzewa
i parę kotów jednak przetrwało
te wszystkie sprytne i czarne z podwórka
i te zwariowane po domach
one wiedzą jak to się robi
jak wkurwić i udobruchać
a ktoś mi opowiadał o psychologii
a przecież siostry i bracia
zapierdalamy z tą planetą po kole
sorry po elipsie
a z galaktyką i resztą to w ogóle
chuj wie gdzie
i obiecuje że nie narzekam na serio
bo ty
bo wy

bo koty
bo ptaki
















Widzę cię przez moje sklejone powieki
czuje jak przysiadasz z tyłu czaszki
czytasz swoje ulubione kawałki
i nigdy ale to nigdy nie odpowiadasz
na żadne pytania
przeciekasz we mnie jak ślina i deszcz
nawet nie śmiejesz się swoim histerycznym
hihihihi kiedy jakiś palant chce pożyczyć
rower o 11.45 wieczorem
przecież go nie znam
wycierasz moją pamięć
i nie znam już ani nazwisk autorów
ani tytułów ich książek
czasami powoli zjeżdżasz windą
mojego kręgosłupa
do tego miejsca gdzie jeszcze się nie kończą plecy
wtedy moje nogi robią się miękkie
a oczy łzawią i nie mogę skupić wzroku
tylko ty pozwalasz mi czasami zrobić cokolwiek
najlepsze jest to że nie wyglądasz
w ogóle nie wyglądasz
co wcale nie znaczy
że cię nie ma  















nie palić papierosów
jeść ekologicznie spalone bułki
każdy to potrafi

e tam ja nie wiem czy mi się uda
nie palić papierosów
nie wiem nawet czy mi się chce
albo jak chcecie czy mnie się chce
może mnie się nie chce
ale i tak to wszystko
jedno wiem
jak w mokrych spodniach
wypluwam z siebie te bez
sensu linijki
jak bełkot rośnie w głowie
i kwiaty kasztanów plączą się między jej włosami
jak kasuje kolejne teksty
z pamięci swojej i komputera
jak ogląda się na ulicy
żeby nie wjechać w ten ciemny zimny dzień
na swoim jednobiegowym rowerze
zresztą to po prostu kolarka jest
znaczy nie dziewczyna
ale jej rower
a dziewczyna ma brązowe włosy
i przynajmniej od nastu lat jest kobietą
co tu wiele gadać piękną jest
kobietą i za nią oglądają się
jacyś nieznajomi wielbiciele
kolarek i długich włosów
oglądają się i ani trochę nie czują
co ma w głowie
wiedzą tylko tyle ile mogą zobaczyć w jej oczach
ona jednak zasłania się rzęsami
poza nimi ma jeszcze marzenia
i nie maże się nigdy bo jest taka twarda
że aż tudno podejść do niej i nie poczuć
silnego zapachu pewności
a miły to zapach

















kluski

płynie przez ciebie rzeka krwi
rwie zgraja krwinek
a serce to wszystko pompuje
materialiści
wierzą w zbiegi okoliczności
wszyscy odwróceni tyłem
do kierunku jazdy
powtarzam tak jak siostry i bracia
jedna miłość
zawsze jedna
spokojnie zjem swoje kluski
i nie opowiadajcie mi
że nie można się najeść makaronem
i nie proście mnie żebym pisał o ekologii
lepiej popatrzcie na te podwórkowe koty
jeśli chcecie to złapcie je
zarżnijcie jak krowy i świnie
zróbcie sobie z nich kotlety
ja zjem moje kluski
i tyle
zjem je
patrioci jedzcie amerykańskie ziemniaki
a ja zjem arabski makaron
nie będę pieprzył o żadnych fastfudach
nie potrzebuję żadnej gazowanej cieczy
przecież moja krew też jest bez gazu
nie to żebym miał coś przeciwko dwutlenkowi węgla
czy jakiejkolwiek innej chemicznej substancji
taki na przykład tlen - ten to jest okej
taki na przykład węgiel i diament
jeszcze raz to nie woda to zwykła krew
jak u kota i świni i małpy i krowy i ryby i wszystkich ptaków
taka sobie niegazowana ciecz
cieknie jak sok korzeniami i koronami
drzew
przepływa przez dłonie i głowy wszystkich których znam
i nie znam
no może poza jednym takim kolesiem ale on ma rzeki, gwiazdy
i całe galaktyki







banaly

...zanim opowiesz mi wszystkie te historie
w swoim języku
zanim zobaczysz dokąd
pojechali podopieczni
poczuje na stopach zamiast psa
zimny wiatr
bez zbędnego pierdolenia
dla wszystkich delikatnych dziewcząt
wpatrzonych w próżnię
dla naszych i waszych
uszczypliwych uwag
mam jedna drobna rade
nie wystarczy mówić
trzeba jeszcze słuchać
jak powiedział wczoraj
jeden miły gość
i co gorsza ma racje
zawsze gadamy
czasami słuchamy
słuchaj nie wiem
dlaczego nie chcesz nic powiedzieć
przecież ja słucham
i uważnie przyglądam się artefaktom
i zimnym mokrym ulicom
słucham ciągle nowych twoich wygibasów
czytam jakieś słowa i bezsensowne komentarze
dlatego jak niektóre gazety zlikwidowałem słownik
i ortografie dlatego zamykam wszystkie zamki
dlatego nie wiem dlaczego słucham
jakiś głosów zza kadru
cynicznych opowieści
wczoraj śnił mi się jakiś dziwaczny hotel
znowu tam byłem
mieszkałem w obcym mieście
bez pieniędzy i pojęcia po co tam jestem
jej twarz świeciła jak słońce
to znaczy nie tak jasno
ale tak ciepło
to znaczy nie jej twarz a jej dusza
nie było tam żadnych słów
były ogłuszające błyski sympatii
małe pokoje i kuchnie
i bardzo jasno było
przecież wiem ze nikogo ani trochę nie obchodzi co mi się śni
bo każdy ma swoje sny drogocenne głównie dla niego
czasami wydaje się ze oprócz pamięci
mamy tylko sny
i najzabawniejsze albo najstraszniejsze
te w których nie wiesz ze spisz
a spisz i przez sen piszesz w swojej głowie
ze zanim opowiesz te wszystkie historie...





txt

Jestem tekstowym dokumentem
i gówno mnie obchodzi
kto mnie czyta dziś
albo jutro wiem
że mnie ktoś
czyta
i to mi w zasadzie wystarczy
jestem tekstowym dokumentem
i wiem
jestem nie dezodorantem
i w ostateczności
można mnie wypić
albo kochać
bo jestem dokumentem tekstowym
i kurwa nic mnie nie obchodzi
co i ja się rozgrywa
i jak nazywa się gra
zresztą ta gra to nie ja
jutro niedziela
taa

















amsterdam

kleją ci się wargi
kleją ci się usta
to nie dziś był ten dzień
kiedy... wiesz
dokąd biegniesz
znowu przejechałeś to krótkie
miasto i wiesz
że kleją ci się wargi
kleją ci się usta
to nie dziś jest ten dzień kiedy wiesz
popłyniesz
kocha nie
kleją ci się wargi
kleją ci się usta
to nie dziś
był ten cień
kiedy wszystko 
wydarza się
kocham cię
i chu mnie
obchodzi
co stało
albo nie stało
się
przecież wiesz jak było
wtedy kiedy wiesz
płakałaś
jako nastolatka
jeszcze
to nic
że
to nic
nie
znaczy
ten dzień
następna profańska
fraza
no i co
że nie
że nie wiesz co jest gdzie
jedziesz przez
czy ona robi to z miłości
alabama fuckin moon
i chuj
no i co
że to nie tu
u nas tu
warszawy mrok
i wiesz jak może być krótki
wers
respekt
koko
respekt
emily dickinson
"I'm nobody! Who are you?
Are you nobody, too?"
i wiesz
to jest fakt
bo śp
mówi tak
i co
kleją ci
się wargi i usta
i wiesz że zawsze
jest tylko tak
jak chcesz
opowiadasz tylko to
co wiesz...






















no tak przecież nie wystarczy wymyślić
jakiejś mani grafo
żeby opowiedzieć o tym co widzisz
a zapewniam, że warto było widzieć
ryzykować swoje psychiczne oczy
i podnosić co rano powieki
zasypiać popołudniami
zresztą cały czas warto
idziesz przez te miasta
i rozglądasz się
widzisz delikatną
szklistą otoczkę
wszystkich rzeczy
to co odróżnia je
od ludzi
i zwierząt i roślin
chociaż i rośliny
czasami tkwią w tym czymś
co nie pozwala ich dotknąć
ale zwykle tylko późną jesienią
zimą i wiosną
latem wszystko wymięka
rozpada się ta cała dekoracja
Dzisiaj w sklepie
w takim niby supermarkecie
pani za kasą
starsza ode mnie co najmniej
dziesięć lat opowiadała
różne historie
byłem tam już nie raz
i pierwszy raz widziałem
a raczej słyszałem, żeby z kimś gadała
i to było ze mną
w głowie pekła mi butelka
ze szczęściem - serio, dzięki tej kobiecie
potem przed sklepem
jakiś dzieciak macał mój zapięty rower
synku jak chcesz sobie coś podotykać
to sobie dotykaj
ale mój rower zostaw w spokoju
spojrzał mi w oczy
nie powiedział nic
różnica pokoleń?
był ode mnie młodszy o jakieś dziesięć lat
o co chodzi, po co to opowiadam
tak jak zwykle zapominam początku
nie to że na koniec
na początku zapominam o czym mówię
a mówię o mówieniu
znaczy, że czasami nie zaszkodzi pogadać z nieznajomym
żeby się przekonać, że nie jest tak okropnie
żeby się przekonać, że nigdy nie jesteś sam/a




















wszystko co złe
zniknie w naszych
wewnętrznych edytorach
tekstów i bluzgów

opowiemy jakimś ludziom
wszystkie historyjki
z wielkiej opowieści
o początku
bezkrytycznie
otworzę swoje flaki
a tam...ty














efekt żyroskopowy

zapomniałem jak smakują twoje usta
moja słodka hiszpańska dziewczyno
jedyne co mnie trzyma w pionie
to przyjaciele i efekt żyroskopowy

zapomniałem jak smakują twoje uda
i wiesz o czym ja tu
wirujące koła trzymają kierunek

pamiętam twój smak
pamiętam twój zapach
i śnisz mi się czasami

nic nie zapomniałem
zrozumiałem jak
bardzo dobrze
mieć pamięć
i opowieści

















To nie jest rozrywka
taplać się w zapomnieniu
w cichych błękitach
obwisłego sklepienia
gwiazd i komet
przelatujących nieopodal
mojej kamienicy
asfaltowa ulica
i kot strażnik
śpią za dwoma albo trzema ścianami
tak taplać się
trafić czas
spędzać sny
biegać myślami
chce się







cytat "priviet kamieta, kak tiebia zawut'" luk
tribute tu al good fellas










przeciąć to miasto przed jedenastą
nie odwracaj się
zasuwaj kręć
tymi nogami
asfalt pod oponami
słońce nad nami
i nie ważne
że kiepskimi rymami
radość oświeceniami
spokój popołudniami
sen nocą
i splin wieczorem
znowu ty i ja
każdego dnia
w snach
gdzie twój luk
którędy przedostaniesz się na drugą stronę
gdzie twoja piosenka
to już lato
powiedział Gorgu
sto razy respekt
dla całej stolicy
dla całej załogi
dla wszystkich miast i wsi
gdzie uśmiechają się
siostry i bracia
pokój miłość i jedność
ruts end kalcza
jescze raz przez deszcz asfalt piach
no i co z tego że powtarzam swoje wyliczanki
wreszcie możesz wrzeszczeć
maszyny rozdziawiły okna
wyprzedzają i drogi zajeżdżają
to niech słuchają

raz dwa trzy w korku stoisz ty








fabuła - przyjechał tu nieznajomy samochód
świetne miejsce 
żeby się poruchać albo dla tajniaków
jur łelkam kurwa
róbcie kurwa
co chcecie możecie
nawet pisać wiersze chociaż
osobiście w to nie wierzę
przez dowolne ż
pierdolę was
nic mnie to nie obchodzi
czy na kogoś się czaicie
możesz się dobijać
tak czy inaczej
nikt wam nie otworzy
u may knock
but fuck off






może też owijasz się jakimś kocem
mimo że jest ciepło
mijają pory roku, a ja i tak
w tej samej pozycji
na tej samej kanapie
śpię sam

czytam jakieś bzdury
i śpię całymi dniami
wyję do księżyca
słucham cieknących rur
i szumów komputera i lodówki
właściwie nie ma na co czekać
wystarczy spokojnie trawić ten czas
spuszczać go z wodą oceanów
ścierać z twarzy sól
mórz i nurkować w snach
wpadłem do studni
słyszałem tykanie wahadła
kiedyś dawno kiedy miałem
coś ci powiedzieć









się wie

dlaczego śpię w dzień
i zasypiam o świcie
ty też zasypiasz

a niektórzy szczęśliwi jak małe dzieci
nie robią literówek
niestety to nie jest tak łatwo
wiedzieć co się chce

chociaż właściwie ja wiem czego chcę
przecież już o tym pisałem
do wszystkich długich snów
o posmaku ciężkiego porno

ale śni mi się ciągle co innego
dzisiaj taki kicz
taki kit
i git

wiesz prawie nigdy nie patrzę w oczy
tylko czasami
tylko niektórym
tylko tym na których naprawdę mi zależy
patrzę w te oczy i nie pamiętam kolorów
nie pamiętam dlaczego
patrzę w oczy
co w nich zobaczyłem
dlaczego zawsze robię literówki
dlaczego zawsze idę wspak

delikatne lśnienia ludzkiej ektoplazmy
w mglistym zapachu śmierdzącej stolycy
wiadoma rzecz
nie opowiesz tej historii
przecież kładziesz na kolana całe setki
padają ja kostki domino
zawsze wpatrzeni w twoje ciało 










czildren ar kraing


wiesz czytasz te wszystkie bzdury
wiem to dla ciebie
wiem to ja nie ściągam z nikogo
powtórzeń
nazywają nas jak chcą
a dla nas to nie ma znaczenia
wiesz niema znaczenia
spokojnie 
przez to idiotycznie śpiące miasto
gdzieś między jedenastą i jedenastą
pytasz czy mam czas
dla ciebie zawsze mam czas
bez zajarzenia
trafiam w literki
mojej klawiatury
wiesz, że cała ta męka
tylko dla ciebie
rozdawaj adresy
opowiadaj o wczorajszych imprezach
opowiadaj o całej tej dyplomacji















sen

Niedawno miałem dziwny sen
śniło mi się że leżę w łóżku
na boku
a ktoś za moimi plecami
drze mordę wydaje z siebie 
straszne ryki
a ja nie mogę się odwrócić
boję się ale jestem ciekaw
co to za bestia
rwie ciszę w mojej sypialni
obudziłem się
mokry od potu i łez
oczywiście mieszkanie było
puste nie licząc mnie
pająków i tych dziwnych żuczków
które tak lubią okolice komputera
i półki z książkami
cały mój lęk był tylko snem
teraz jest mi wszystko jedno
demony obmyły się już
z tej paskudnej ektoplazmy
minionych jęków
śnił mi się Bondar
biliśmy się w żartach
śniła mi się ta dziewczyna
którą spotykam tylko przypadkiem
zresztą co to za przypadek












kiedyś









Wyszedłem przed dom
, w zimnej ceglanej kotlinie syczało miasto
, w bramie sałatka i żeberka
, ani śladu
, na ulicy lody
, na chodniku gówno i samochody
, reprezentacyjny kot w oknie
, pilnuje ważnej abstrakcyjnej arterii





_____________________________________________________________________________














Światła na waliców
gdzie sypie się resztka 
dzikiego zachodu
bliskiego jak wschód
komisariat z zadumanym policjantem
zjawy ze złego
żelazna jak stalowa
lewa i prawa strona
jak komory tego samego
serca kraju
wypompowana i wpompowana
krew rodzimej i przyjezdnej
genetyki. Wreszcie jodyna z
wodą na jod dwadzieścia trzy
iluminanti i dyskordianie
wymieszani z głębokim mułem
miasta, które zawsze śpi.








***

Wiesz rozmawiałem z tym gawronem
nie rozumiejąc co mówię
ani co on

niewątpliwie
udało się nawiązać
kontakt
z medytującym gawronem

znowu zatykam głowę snem
a tam stoją i biegają
te wszystkie lotnicze
krajobrazy waszych twarzy














powtarzać jak bardzo nie widzę
powtarzać jak miło było
powtarzać ciche wyliczanki
bez przerwy śnić ten dzień
to nie wystarczy żeby się obudzić
największe akty heroizmu
nie zapobiegną powolnemu zapadaniu się
w pajęczyny kurzu i ciszy

elegancka encyklopedia korespondencji z samym sobą
ftedy robisz ten błąd który skreśla mnie
z listy kandydatów
nie zdaję jakiegoś porąbanego egzaminu
na egzegetę
nie rozumiem i nie przeszkadza mi to
nie szukam sensu
szukam głosu
zupełnie nie po czesku







                                                 







        stary tytoń
        ~~~~~~~~~~
        zimne popołudnie
        z polotem
                                                                                                         nic gorszego
                                                                                                      już nie napiszę






***
ta kobieta sieje oczami swoją niepewność
komputery <--> ze swoimi
ciemnymi wiatrakami
szumią
gdzieś głęboko w jej
głowie
Czyta ostateczne notowania giełdowe
i horoskopy znajomych
metafizycznych szarlatanów
potem wieczorem szepcze na ucho
koleżance, która dawno umarła
sprawozdania ze spirytystycznych wieczorków
obejrzanych filmów
i koncertów słyszanych z ulicy
wszystkich jutrzejszych imprez
niekulturalnych



 





             






 

(stare ale jare simurg)

krwawy feniks bije się o żebra twojej klatki
gdzieś pod lewym stężałym sutkiem
czego chce ten mokry dzięcioł
stuka już kilkadziesiąt lat swój rytm
czasami myślisz że chce się wyrwać 
ulecieć gdzieś w szare niebo nad Warszawą

utkwione w pustce nieobecne oczy
grymas bólu albo rozkoszy
w kącie twoich ust

pytasz o swoje imię





sonia



	



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Czytałem twój tekst
słuchałem Toma Waitsa
stary to nie był list
w środku bolało mnie wszystko i głośniki rzęziły
jak głos Waitsa
jak jazz sprzed wojny
płyty cyfrowej wojny
spadały rozbijając się o chodnik
przy którym stała ta dziewczyna
z lekko wytrzeszczonymi oczami
dlaczego chciałem
z nią rozmawiać
nie wiem
dlaczego chciałem na nią patrzeć
nie wiem
po co to wszystko miało się wydarzyć
a może nic się nie wydarzy
i będzie spokój
i sen
i cisza
i śmierć po raz trzeci
zaśniemy jeszcze wiele razy
zanim spadnie
ostatnia piosenka
i deszcz









WARSZAWA 4-5




Anarchia

Boicie się bałaganu
ja znam nieporządek
politycznych porządków
dyktatura mamony
rozpierdolone wierzę
Babilonu
Jan i twoje uda jak kolumny
tekstu
ile między nimi się zmieści
płaczu nienarodzonych
co tam kurwa nienarodzonych
niepoczętych




kosmoDeus

patrzysz w moje przerażone oczy i wszystko jest jasne
odwaga opuściła mnie razem ze szczurami i wedle
przestarzałej terminologii jestem już tylko szmatą
wycierają mną z uszu miód którego nigdy nie piłeś
bo jest za gęsty i zbyt gorzki zupełnie jak płacz
ale już nie płaczę z niepewnym uśmiechem neguję pustkę
tych wszystkich opuszczonych domów i hoteli
budynków z których nie został atom na atomie
niesforne molekuły drgają w cegłach i sercach
w ramach swojego nadto abstrakcyjnego modelu
elektryczne tajemnicze świsty zamrażają ciało
i właśnie wtedy słyszę głos młodego wściekłego mężczyzny
opowiada o nienawiści z zamkniętymi ustami
to nie brzuchomówca
to świat krytykuje
moje krytykanctwo i cyniczne poczucie humoru
razem z bólem ustawiają się na granicy
nie będą sprawdzać paszportów
ten kraj stoi dla wszystkich otworem
dziurą na wskroś
lewą stroną swetra którym stary brodaty twardziel
ogrzewa się w błękitnym domu bez klamek i okien
zobaczy wszystko co zechce
i nie potrzeba żadnych ubrań
ani jemu ani nam






~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
albo pływać razem z nurkującymi ptakami w powietrzu
albo pędzić asfaltową ulicą w bliżej nieokreślonym kierunku
być mijanym i mijać
nie dostrzegać zagrożeń i autobusów
przebijać się przez pajęczynę świateł tego miasta
bezwiednie demonstrując wolność
od siedzeń w ikarusach i neoplanach
Boże co to za szczęście,
płynąć między blaszaną falą w migotliwych światłach lusterek
i poświatach przednich szyb
aż nie strąci cię jedno z nich do białego świata zapomnienia

gdzie nie chce się wychodzić ani jeść
jedziesz nocnym zaśnieżonym mostem postawionym wzdłuż rzeki
chrobocze mróz, biały opar pod twoją czapką

wreszcie docierasz tam gdzie krzyżują się ulice
wszystko jest tak kolosalne
takie bezludne

odkrywasz oczy i brak synchronizacji świateł
z ręki wypada ci najważniejszy manuskrypt
a nastolatki z naprzeciwka wyśmiewają się
jaki z ciebie dziwak
niby stary a głupi

no i zmieniasz zdanie i postanawiasz jechać wzdłuż bloków, najmniej popularna trasą
mokotów bardzo dolny

następnym razem pojedziesz jeszcze inaczej przez targową i targówek w samo jądro ciemności
gdzieś minutę drogi ze wschodniego
w stogu siana
obok paramonowa

chyba nigdy nie jechałem targową w kierunku wileńskiego
przynajmniej nie pamiętam tego




Długowłosa cyklistka

powolnym pewnym ruchem zapięłaś swój rower do płotu
odwróciłaś się na pięcie i posłałaś mi tajemniczy uśmiech
słonce zakręciło mi w głowie resztki myśli o ogniu
wieczorem czajnik tak syczał na ognisku
wrzątek przelewał się z kubka we mnie
zabarwiony czarną indyjską herbatą
gwiazdy i czerwony wschodzący księżyc
wszystko ucichło razem z czajnikiem
nawet rozmowy
może nie było już nic do gadania
były jednak urywane spojrzenia przez języki ognia
i żar bijący w twarz spokojem wieczności
języki wędrowca zaklętego w zapalniczkach i papierosach
białoruskich zapałkach i sercach rowerzystów
pędziłaś jak nigdy wcześniej a wiatr rozwiewał niepokorną fryzurę
nie próbowałem nawet cię dogonić i tak zostałaś ze mną
głęboko z tyłu mojej głowy skąd przeszłaś dreszczem przez moje plecy
aż do stóp



///////
albo nie czytasz nic przez całą noc

nie mówiąc o poezji
kryminałach
arlekinach
pismach żeńskich, męskich i nijakich

mówić do siebie na ty jest jeszcze gorzej niż w trzeciej osobie
w drugiej osobie ale przynajmniej nie na pan

najgorzej jest używać pluralis majestatis
czy jak się to tam nazywa
naukowo wprawdzie
ale nas to nie bawi

jak jest zatem dobrze
sypać rymy z rękawa jak Mc
chłopięce wychodzi to

zresztą nikt nie wierzy poetom
publiczności jest równie dużo
i składa się z poetów
linoskoczków
uderzających w dym reflektorów
jak warszawskie (chociaż nie koniecznie) dzieci

jak poranek przy misiach
z Pragą

jak marzenie o letnim parku o piątej
kiedy nie pora na herbatę





dla R.Z.

Łucznik i ła nie

Strzelałeś by nie spać mógł ktoś
potężne ładunki w ich ciałach
eksplodowały miłością
w ich płochliwych oczach
zasnutych skromnie
rzęsami jeziorach uczuć
głębokich domach wodnych potworów
strzelałeś zawsze celnie
a one czekały na twoje zabójcze uderzenie
spokojnie strzygąc konwenanse
zawsze uciekały lekko krwawiąc w gęstwinę miejskiej łąki
tylko jedna nakrapiana sarna stanęła
z tobą oko w oko
opuściłeś swój łuk
i stałeś bezbronny
dobrych kilka lat












 


warszawa 4


materia buntu

czarny krajobraz pustki
z nielicznymi eksplozjami mlecznej mgły
znalazłem pióro nieznanego gołębia
poczta nie dostarczyła mi nic poza bólem zęba

czysty rozum
nie wiem


 


 


przemykałaś gdzieś za moimi plecami
palcami przebierałaś się za klawisze
przed zimnem chroniły cię płonące gazety

w tym czasie na ulicy rozlał się asfalt
front przetaczał się przez nasze miasto
atmosferyczny niżowy albo po prostu deszcz


 


 


 


Awaryjnie lądowałem na jaśnie jawie


arystokraci dupy


spoglądali z niesmakiem


na moje wymięte ubranie


i twarz



Odruchowo zapiąłem dokładnie


swoje kompleksy


zamknąłem drzwi przed jej nosem


a ona krzyknęła najgłośniej jak się dało


Cisza!!!









dogoniłem swoją pamięć i minąłem ją

chciała złapać mnie za łokieć i pokiwać

palcem na mnie

nie oglądam się

niech zdycha w samotności



sumienie w awangardzie

biegło z siekierą

i sinymi wargami

syczało na staruchą

która była szybsza



dogoniłem staruchę

a ona splunęła mi w oczy

jadem prawdy



usiadłem

mijali mnie

w białych prześcieradłach

na ulicy

w środku



powoli rzucam cumy

żagle chwytają bryzę

najsilniejszego słonecznego huraganu

falują sobie światła

zielone czerwone

czasami pomarańczowe











[]



Jeszcze jeden jebany papieros

nie widać żaglowca

może szumi w głowie

to obowiązki odpadają ze ścian

jak kości

domino

lecą jedna na drugą

jak ty

jak my

przewracamy się

czy ktoś nas z powrotem kurwa ustawi

jak należy

żeby potem elegancko powywracać

łańcuchową reakcją

na wściekłość poranka













[]



spędzasz sen w oczach

okrągłych studniach

oknach księżyca

miękki błękit

jak mgła

zimny sztylet

wbity w najtwardszy

diament i grafit

koh-i-noor

lecisz krzycząc

miasto zatrzymuje swój bieg

a ty pędzisz

ślizgasz się po falach światła

wyskakujesz z piany

na ustach zostawiasz zawadiacki uśmiech

lekko pijany wzrok kierujesz za lewe ramię

tam gdzie czai się najczarniejszy cień

patrzysz w nicość i znów uśmiechasz się

czyj sen

czyj jeszcze sen

jakie znowuż okrągłe ruiny

moje czy twoje oczy

wylewają smutek na bruk





 


[]

wystawiam twarz

otwieram usta

sto kilo gówna

na wszystkich

ulicach

grzebię w śmietnikach

niedopałki łykam

wojna trwa

ale to nie ja





 wersy

list


o

pada



 


\\\


czasem noc

nocą czas

kirke miałki cień

miał ki rke cień

za granicą

rozsądku





///



dlaczego tak bardzo pragniesz

maleńkich śmierci rozłąki

wiesz że możesz wiele więcej dostać

niż zechcesz



zwariowane chwile

od początku wiesz

jak wszystko mija

jak przebiega mimo











///



osmoza pogniecionych kartek

kalendarza szum

po klatkowe

zdjęcia

na

schodach

powoli

warezkie piwa









//////



wiatr zamienia kości w kamienie

układa z nich smukłe słupy

wspomagany ziemistą grawitacją

niszczy swoje dzieła

i gwiżdże na mnie odwracam

się ale oczy zasłaniają moje własne

włosy nieposłuszne smyki

słoneczny szkwał gaśnie

sztil

opadają bezgłośnie

olinowania nocy