Paul Donker Duyvis - Curatorial Projects

C u r a t o r i a l   P r o j e c t s

 

 

2006

- Desintegration - Naro Snackey & Shunji Hori, WBK de Vrije Academie Den Haag, 30 juni t/m 17 augustus

- De achterkant van twee moderne Afrikaanse steden: Nairobi & Kinshasa I,
Fotowerken van Julius Mwelu uit Nairobi (Kenia) en Kristien Geenen uit Kinshasa (Congo), 21 augustus t/m 24 september 2006

 

2005

- FOCUS OP CHINA, TOLERANCE & IDENTITY
Hedendaagse kunst uit Peking, Chengdu en Chongqing, 6 oktober - 4 december 2005

- Ernesto Bonato & Armando Sobral, 25 aug t/m 14 sept 2005

- Aldert Mantje & Paul Versteegh, schilderijen, 20 januari t/m 5 februari 2005

- Jiri Nieuwenhuis & Eva Klee, 24 februari t/m 6 maart 2005

- Diniks & Toyin Loye, 7 t/m 31 juli 2005

2004

- Tatsumi Orimoto, Art Mama - Fotowerken, 23 - 29 September 2004  

 

 

tentoonstelling
DESINTEGRATION

Naro Snackey & Shunji Hori

30 juni t/m 28 juli, in het kader van PAIK

---

Gastvrijheid en dialoog vormen het uitgangspunt van het Platform Actuele Interculturele Kunst (PAIK). Het biedt een publieke speelruimte voor een serie ontmoetingen. Met PAIK stimuleren wij de komende drie jaar onderzoek, productie en presentatie van interculturele en actuele kunstprojecten.
In dit opzicht is momenteel een uitwisseling tussen culturen noodzakelijker dan ooit. Deze uitwisseling kan leiden tot hernieuwd contact met de ons omringende wereld. Door een gastvrij podium te bieden aan kunstenaars uit diverse culturen proberen wij bestaande impasses te doorbreken.
Als tegen hanger van vaak eendimensionele gemakkelijke massa cultuur kan kunst helpen (culturele) verschillen te accepteren en variëteiten te koesteren en onze eigen geschiedenis, de erfenis van onze voorvaderen en die van anderen te waarderen en te beschermen.
Kunst kan een poëtische vorm van genuanceerde cultuurkritiek zijn in een wereld van nooit ophoudende conflicten en geweld. Kunst kan helpen om als autonoom individu zelfstandig te denken - vrij van groepsdwang - en te luisteren naar de eigen intuïtie die doorgaans feilloos aangeeft waar de grens ligt tussen goed en kwaad. Kunst kan de waarheid in een minder pijnlijke manier tonen en onthullen. Maar hoe pijnloos, onpartijdig en onschuldig moet kunst zijn? Hoelang kunnen we nog blijven wegkijken?

Naro Snackey en Shunji Hori zijn - mede door Tiong Ang, de vorige exposant - uitgenodigd om in een expositie te reageren op bovengenoemde uitgangspunten van PAIK. Beide kunstenaars hebben een door geboorte en interesse op een vanzelfsprekende manier te maken met de multiculturaliteit van onze samenleving en hebben daar genuanceerde dingen over te zeggen, hoewel hun werk radicaal oogt. Beide kunstenaars benadrukken de oppervlakte, de huid van hun objecten, die soms met agressie lijkt te worden behandeld.

Het opvallende beeld aan de ingang dat zich letterlijk opdringt refereert aan het engelse gezegde: "there is an elephant in the room". Deze uitdrukking wordt gebezigd waneer een moeilijk maar levengroot probleem waar iedereen mee zit zorgvuldig wordt genegeerd totdat de boel uitbarst in agressie. Veel problemen worden pas eerlijk en open besproken als het te laat is. Een voorbeeld hiervan is de nationale discussie die losbarstte na 9/11 en de moord op Theo van Gogh over onze omgang met onze Islamitische buren en landgenoten. Sommige mensen vergeten de altijd dynamische beïnvloeding en ontwikkelingen van alle culturen en willen hun eigen identiteit extreem afbakenen, bevriezen, idealiseren en vooral de ander buitensluiten. Shunji bekijkt dit alles met de relativerende blik van een buitenstaander. De reusachtige symbolische olifant die door het plafond heen lijkt te groeien staat voor een groot probleem, waar we niet meer omheen kunnen. De gelaagdheid en gestage groei van Culturen als levende organismen symboliseert hij door de gestapelde lagen gescheurd karton van oude verpakkingsdozen die overal vandaan komen. De sculptuur oogt imposant, maar is ook kwetsbaar en instabiel, aan doenlijk en aaibaar, maar ook agressief en ongenaakbaar. De olifant is een symbool voor vele dingen: kracht, doorzettingsvermogen, geheugen / herinnering, kolonialisme en speelgoed uit de kindertijd. Dit dualisme houdt hij bewust in al zijn werk. Het mag nooit te af zijn.

Dat laatste geldt in hoge mate voor Naro. Het werkproces, het al doende componeren van vorm en inhoud is een kern bestanddeel. Familieportretten, gevonden foto's die herinneringen oproepen worden in stukken gezaagd, gereconstrueerd, drie dimensionaal gemaakt, De beeld versnippering lijkt een daad van pure agressie, maar wordt door Naro als bevrijdend ervaren. Want liefdevol worden de als een roofdier verscheurde stukken weer aan elkaar geschroefd. Ook bij Naro zien we een grote nadruk op het oppervlak van haar werken. De duidelijk zichtbare spontane werkwijze geeft haar werk een grote kracht. De zorgvuldig gevouwen foto getiteld Uncle Ronnie uit 2004 heeft eveneens een zelfde dualiteit: aan de ene kant het kinderlijke liefdevolle vouwen, aan de andere kant een wraakzuchtige afrekening met een nabije verwant.

Het doosachtige beeld FOREVERMORE (2006) van Shunji oogt strak, netjes en Modernistisch. Maar het lijkt gruwelijk doorschoten met vele kogels, die ook dwars door de zich binnenin bevindende planten zijn gegaan. Het doodskistachtige object zou een monument voor gemartelde levende wezens kunnen zijn.

Paul Donker Duyvis

Contact:

Paul Donker Duyvis

Amsterdam NL

Tel. +31-64-8502.088

pddstudio@gmail.com

pddstudio.tk

 pddstudio