Mijn vingers vliegen over het toetsenbord. Getik vermengt zich met muziek die ervoor zorgt dat de buitenwereld me niet kan storen. Een afwezige blik ligt in mijn ogen. Voor me zie ik een film afspelen, een waar ik bij mag zijn en die zich rond me afspeelt. Voor de buitenwereld lijkt het dat ik naar mijn scherm staar, naar de lettertjes die er een voor een op verschijnen. Wat zij te lezen krijgen, is wat ik te zien krijg. Soms maak ik er deel van uit, soms ben ik slechts een toeschouwer. Toch ben ik ten allen tijden de enige die toegang krijgt tot deze beelden. Geroep van buitenaf dringt niet tot me door. Als een razende blijf ik verder tokkelen op het toetsenbord van mijn laptop. Regel per regel wordt gevuld tot aan een nieuw blad begonnen wordt.
Ik laat jullie deel uitmaken van wat ik te zien krijg. Mijn dromen, mijn verlangens, mijn angsten. Dit is mijn wereld, een die net zo gruwelijk en mooi kan zijn als de realiteit.
Geef je ogen de kost. Dit is een kans die je niet kan laten liggen. Een eenmalige kans om een kijkje te nemen in de beelden die ik voor me zie.
Laat ze niet liggen. Volgende keer zijn ze er misschien niet meer…