Het verhaal


Toeval, bestaat dat? Of zouden het tekens kunnen zijn?

Wij (mijn dochter, mijn vrouw en ik) zijn op een 11-daagse vakantie in Rome geweest in 2007. Onze dochter is 15 jaar en mijn vrouw en ik zijn beiden 49 jaar.

Ik ben de oudste van 8 kinderen en redelijk ouderwets opgevoed. Maar ik wil het vooral beperken tot het geloof en ga terug naar mijn verleden. Vroeger "moesten" wij altijd mee naar de kerk. Met verschrikkelijk grote tegenzin overigens. Toch heeft mijn geloof zich op een heel bepaalde wijze ontwikkeld.

Echt luisteren deed ik niet als 12-jarige in de kerk want ik vond het allemaal maar raar en ik begreep er niets van. Ik was gewoon met mijn eigen gedachten bezig en droomde nogal veel. Ik vond de kruisgang in de kerk wel altijd indrukwekkend en prachtig geschilderd. Ik zag op de schilderijen dat één vrouw wel heel erg verdrietig was. Een jonge vrouw met rode haren.

Weer later gingen we vaak met mijn vader fietsen en hij had ook wel iets met kerken. Zo gebeurde het dus dat we tijdens onze fietstochten in de vele omringende plaatsen ook de kerken gingen bekijken.

Op een bepaald moment, en ik geloof dat ik toen een jaar of 15 moet zijn geweest bekroop mij het gevoel dat de Rooms-katholieke kerk die gebouwen vooral heeft kunnen maken met het geld van de arme mensen. Omdat ik toch al niet graag naar de kerk ging, ging ik de kerk misschien wel haten.
Arme mensen werden tot de laatste cent uitgemolken en de pausen, bisschoppen en al wat dies meer zij, liepen in de mooiste gewaden rond. Ik vond het allemaal erg tegenstrijdig en ook hypocriet.
Ik was 15 of 16 jaar (even oud dus zoals mijn dochter tijdens de vakantie in Rome) en dan ga je dingen allemaal anders zien, wat natuurlijk nog vaker ging gebeuren.
Ik ben toen wel eens wat over het geloof gaan lezen, ook in de Bijbel van mijn Vader en Moeder en ik snapte er niets van: dit kon allemaal niet kloppen. Volgens mij was er wel iets, maar anders dan in de Bijbel stond. Ik vond het verhaal van Maria Magdalena naast Jezus ook wel erg boeiend en het leek toen al, alsof dat ze echt van hem hield. Ik vond dat toen al gewoon logisch.
Toch vond ik het vreemd zoals er over haar geschreven werd...
Ik las de bijbel met een andere bril en ben er achter gekomen dat er toch wel eens erg veel zou kunnen kloppen...

Toen ik een jaar of 18 was kwam ik o.a. bij boeken uit van Erich von Däniken en de interpretaties van hem interesseerden mij heel erg.
Net als in de Bijbel waar ik me al op vroege leeftijd vragen bij stelde, had ik dat ook met het ontstaan van het heelal, het ontstaan van het leven, het (mogelijke) leven op andere planeten en het contact tussen alle levende organismen onderling.
Ik geloofde dat er leven moest zijn op andere planeten, dat er een hiernamaals was, dat de aarde al eerder bezocht was door buitenaards leven en dat ze hier op aarde sporen achtergelaten hebben.

Toen ik in de bijbel las dat God op aarde was gekomen (de berg Horeb) met bazuingeschal en dat de berg trilde in zijn grondvesten en een rode gloed had, gehuld in een merkwaardige rookwolk, was het voor mij duidelijk! God was volgens mij een buitenaardse bezoeker, die met een soort raket landde (de rode gloed, het bazuingeschal en het trillen), die niet wilde hebben dat hij bekeken werd.
Misschien kreeg Mozes een soort walkietalkie... de Ark des Verbonds?

Het was voor mij een bevestiging om te lezen dat von Däniken er ook zo over dacht.
In die tijd ben ik veel meer gaan lezen over allerlei opvattingen en meningen. Je kunt het zo gek niet bedenken, maar ik hield er van om buiten de gebruikelijke kaders te denken op allerlei vlakken.
Anderen hebben mij wel eens gezegd dat bij mij de fantasie echt heeft toegeslagen. Met mijn Vader er over praten was uit den boze, net als met anderen. Ze vroegen zich dan af “waar ik mee bezig was”.

Jaren gingen voorbij...

Wanneer ik nu op het Internet speur, en de programma`s op National Geographic en Discovery Channel bekijk, lijkt het wel alsof we steeds dichterbij "een soort waarheid" komen.
Of slaan de fantasieën door?

Toen ik een jaar of wat geleden hoorde van het boek De Da Vinci Code heb ik dit vrij snel gekocht en bijna in een keer gelezen. Daar waar ik altijd over na had gedacht en mijn vermoedens had, stond nu op papier en was zelfs verfilmd. Niets is zo gemakkelijk om te vertellen als je iets gelezen of gehoord hebt, dat je dit zelf ook al jaren hebt willen zeggen of publiceren.

Mijn dochter heeft mij gestimuleerd om met de ontdekking in Rome iets te gaan doen en na ruim driekwart jaar heb ik dat dan dus ook gedaan.

Zo, nu Rome 2007!

Ik heb honderden foto`s gemaakt, waarvan ik er enkele al heb laten zien en natuurlijk hebben deze foto`s bij mij vele vragen oproepen, naast al hetgene wat ik met het blote oog heb mogen aanschouwen.

We kwamen met het vliegtuig aan en zijn met de trein naar het centraal station gereden.
Daar zagen we Rome. Het station was prachtig maar een beetje verderop zag het er allemaal nogal rommelig uit. Die Italianen gooien werkelijk alles op straat. De eerste indruk viel erg tegen.
Hoe zouden we het hier in Godsnaam elf dagen gaan uithouden?

We zaten in het noordoosten van Rome, nog net binnen de oorspronkelijke stadsmuren. Ons Hotel was trouwens prima: het Astoria Garden Hotel en we kwamen aan op 3 augustus 2007. De eerste dag was wel even wennen...

De dag daarna gingen we naar het hartje van Rome en dat zag er een stuk beter uit: de Trevifontein, de Piazza Navona, het Pantheon, het Colloseum en ga zo maar door, te veel om op te noemen.

In elf dagen waarbij we bijna alles met de voet hebben gedaan hebben we verschrikkelijk veel gezien.

Talloze kerken weer, de Via Appia Antica en de catacomben, de Engelenburcht, St Pieter en de graftombes van de pausen, en ook de tombes waar Petrus en Paulus begraven liggen hebben we gezien. Het Vaticaans museum, Borghese en vele andere parken, het Forum Romanum, "La bocca della verita", Circo Massimo, de markten van Trajanus, en noem maar op. Het Vaticaans museum was indrukwekkend en daar gebeurde iets vreemds. Dat was op de derde dag overigens. Die dag gingen we eerst naar de engelenburcht (Hadrianus mausoleum), vlak bij het Vaticaans museum: dat kon je mooi zien liggen met de erg lange rijen mensen die daar dus allemaal naar binnen wilden. Ongelooflijk!


Bij de engelenburcht was het prachtig en rustig. Ik had dan ook werkelijk het vermoeden dat heel Rome en de rest van de wereld bij en in het Vaticaans museum waren, gezien de verschrikkelijke lange rijen mensen daar.
Toen we uit de engelenburcht kwamen zagen we de lange rij toch bewegen, dat was om een uur of half 12; we sloten vlug aan en binnen een half uur waren we binnen(!). De indrukken die je hier krijgt zijn met geen pen te beschrijven en ik kan iedereen aanraden om hier naar binnen te lopen.

Tijdens de rondwandeling bleven we ons verwonderen en op een bepaald moment liepen we een ruimte binnen waar enorm grote schilderdoeken hingen.

Ik zag (zo bleek later) "De school van Athene" van Rafaël uit 1509. Mijn dochter had echter iets gezien wat blijkbaar niemand zag en ze testte mij en zei: "Kijk, iedereen op dat doek is met iets bezig, ze praten met elkaar, schrijven of tekenen of wat dan ook, en het zijn allemaal mannen zo lijkt het. Wie is dan die vrouw in dat witte kleed die je recht in de ogen blijft aankijken?"
Toen zag ik het ook. Ik kreeg er rillingen van.

Natuurlijk hebben we hier veel over opgezocht toen we thuis kwamen, maar het is niet concreet wie deze persoon is. Overigens lijken er toch nog meer vrouwelijke figuren op het doek te staan en kijkt er nog iemand naar de schilder. Maar toch blijft de blik van deze figuur boeien.

Hier begon het allemaal mee. Ik heb er natuurlijk foto`s van gemaakt en de wandeling ging verder naar het moment suprème: de Sixtijnse kapel, ook weer indrukwekkend maar zoveel mensen dat het wel vee leek. Verschrikkelijk.
Wat mij nu weer opviel was weliswaar de beroemde schepping van Adam, maar dit was niet het middelpunt van het plafond van de Sixtijnse kapel: het exacte middelpunt is de schepping van Eva!
Mij rees de vraag of Michelangelo Buonarotti toen hij dit schilderde tussen 1508 en 1512 hier bewust voor gekozen had. "Een vrouw in het middelpunt" op de foto zichtbaar boven de schepping van Adam.

We wandelden verder. Het was al zo ongeveer sluitingstijd en er werd ons gewezen op dit tijdstip.
Net voordat we naar de uitgang liepen zag ik nog een ingang van een soort museum binnen het Vaticaans museum: De Pinacotheek. Ondanks dat het sluitingstijd was trok me iets aan, dus glipten we langs de bewakers naar binnen.
We kwamen bij een enorm gobelindoek wat een zuivere kopie was van het originele Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci.

Het origineel van Leonardo is geschilderd in een oud klooster in Milaan en is daar voltooid in 1498. In de loop der tijden is dit origineel vele malen (erg slecht) gerestaureerd, want na 60 jaren raakte het al in verval. Er werd in die ruimte gerookt, het is een poosje een opslagplaats geweest en er hebben dieren in rond gelopen. Op een bepaald moment is er zelfs een deur in gemaakt (waar de voeten van Jezus zaten).

Dit gobelindoek is in opdracht van een Franse koning, koning Frans I geweven in het jaar 1514, 16 jaar na voltooiing van het originele Avondmaal dus. De achtergrond is anders dan het origineel, het lijkt aangepast te zijn aan de Franse architectuur.

Wanneer je naar de 2 middelste figuren kijkt, zie je dat ze blijkbaar de mededeling van Jezus bedroeft en gelaten accepteren. De figuur met rode haren naast Jezus, schijnt niet verbaast te zijn (het lijkt of deze figuur reeds wist wat Jezus ging zeggen). Alle anderen discussiëren en zijn boos of verwonderd (Petrus gezicht, links naast de persoon die links van Jezus zit, is bijna helemaal vervaagd).

Wanneer ik gewoon goed kijk, vertelt zo`n doek erg veel en ik kan het niet helpen, maar ik zie dus echt een vrouw, die geweten heeft wat Jezus zou gaan zeggen. Helder en duidelijk.

We gingen weer naar ons hotel.
Voor mij leek het wel of alle puzzelstukjes vanaf mijn 10e of 15e jaar in elkaar aan het vallen waren. Toch was dit nog steeds het begin van veel meer vreemde zaken die we zouden mee gaan maken.

‘s Nachts kon ik de slaap niet vatten. Ik dacht dat ik droomde, maar was erg onrustig en ik was de draad helemaal kwijt. Nat bezweet was ik.
Blijkbaar heb ik toch ook geslapen en in deze (half) slaap zag ik een visioen: een enorm kruis in Rome wat belangrijke maar ook mysterieuze kerken met elkaar verbond. Dat hield me bezig en ik stond op.

Ik stond perplex: van west naar oost: de St. Pieter en Santa maria Maggiore.
Van Noord naar zuid: Santa Maria del Popolo en San Paolo fuori le mura.
Het klopte: een kruis!

Deze constatering zou in de vroege morgen volledig weg worden gehaald door mijn vrouw.
Ik ben toen toch nog wel even lekker in slaap gevallen.
Een beetje zenuwachtig maar vooral enthousiast vertelde ik mijn beleving aan mijn vrouw en dochter. Mijn vrouw haalde de schouders op, bekeek de landkaart en constateerde dat van mijn stelling totaal niets klopte. Het was helemaal geen kruis: de lijn van noord naar zuid klopte weliswaar, maar van west naar oost klopte niets. Overigens was het ook nog een slechte kaart waarbij San Paolo fuori le mura nog maar net op de kaart stond.
Ik vond me echt een fantast en moest dat maar eens gaan accepteren.

De dag erna gingen we weer eens naar de zoveelste kerk vlak bij ons in de buurt, hier waren we al vaker geweest: Santa Maria degli Angeli e dei Martiri. We lazen in een boekje wat we bij ons hadden dat Michelangelo hier op 86 jarige leeftijd ook een werk had uitgevoerd, met name aan het plafond waar nu niets meer van over is...
Ineens kreeg ik het in de gaten: Het was niet de St. Pieter, maar de Sixtijnse kapel!
Het was niet Santa Maria Maggiore, maar Santa Maria degli Angeli e dei Martiri!

Zou het nu wel kloppen?

Michelangelo had in de Sixtijnse kapel gewerkt en in Santa Maria degli Angeli e dei Martiri en (hoogstwaarschijnlijk) aan de poort van Santa Maria del Popolo. Rafaël heeft in 1511 in Santa Maria del Popolo gewerkt (Chigi kapel).


Op de foto: Het piazza del Popolo

In het hotel weer na gemeten: west-oost klopte nu exact en noord-zuid klopte al...
Precies in het midden van west-oost ligt de snijlijn van noord zuid!
Dus respectievelijk van de Sixtijnse Kapel naar Santa Maria degli Angeli e dei Martiri en van Santa Maria del Popolo naar San Paolo fuori le mura.
Werkelijk een zuiver kruis! Zo zuiver liggend zelfs dat de lijnen precies parallel lopen met de meridianen! Dat laatste bleek overigens pas toen we thuis kwamen en mijn zoon Jeroen een en ander uitgetekend had. Wat betekende dit in Godsnaam?


Klik voor een grotere versie

Vanaf nu gingen we op ontdekkingsreis en we zagen verbluffende dingen.
We gingen nog een keer terug naar Santa Maria del Popolo en op een schilderij zien we iets vreemds. De herrezen Jezus "kroont" een vrouw en bij nader inzien lijkt het of dat deze vrouw een buikje heeft. De vrouw kijkt heel gelukkig en boven haar en Jezus vliegt een witte duif.
Wie is deze vrouw?

Aan het gelijknamige plein Popolo liggen nog 2 andere kerken, een er van: Santa Maria dei Miracoli ligt precies op de noord-zuid lijn.


De rechter kerk

Een reliëf laat ons erg schrikken, zo een bijzonder laatste avondmaal hebben we nog niet eerder gezien... Zou dit nu werkelijk Johannes zijn naast Jezus? Of misschien toch een vrouw? Wat ligt voor de hand?

We gaan naar Santa Maria Madallena, deze kerk ligt niet precies op de noord - zuid lijn, maar ligt iets links onder het hart van het denkbeeldige kruis.

Hier zien we de zelfde Jezus als in Santa Maria del Popolo met de zelfde vrouw. Wat jammer is, is dat ik geen foto heb gemaakt van het houten Mariabeeld wat laat zien dat ze in verwachting is.
Het beeld zou Maria kunnen zijn, die Jezus gebaard heeft en misschien daarom geen indruk op mij heeft gemaakt. Maar het is dan wel opvallend dat juist dit beeld in deze kerk (Maria Madallena) staat. Ik kreeg heel even een gevoel dat dit beeld dus daadwerkelijk Maria Madallena was...

In de catacomben van de St. Pieter ligt Petrus begraven

en in San Paolo fuori le mura ligt Paulus begraven.

Het lijkt wel alsof dat alles met elkaar in verbinding staat.
We zijn nog in talrijke andere kerken geweest en wanneer je de ogen open doet zie je toch werkelijk vreemde dingen die je flink aan het denken zetten. Als het Laatste Avondmaal een discussiepunt is in het boek De Da Vinci Code, dan zijn de dingen die je in Rome ziet een paar boeken en films waard.


Wie is deze vrouw en is dat een buikje?

Men zou dit gewoon van tafel kunnen vegen en zeggen dat wanneer je gefocust bent, dat je dan de dingen ook ziet die je wilt zien.
De laatste dag hebben we de via Appia Antica voor een groot gedeelte bewandeld en zijn in de catacomben geweest: erg indrukwekkend.

De vakantie zit er op...

Op deze plaats (aan de via Appia Antica) zou Jezus tegen Petrus de volgende woorden gesproken hebben: "Quo vadis, Domine?" die Petrus beantwoordde met "Eo Romam iterum crucifigi." wat "Ik ga naar Rome, om opnieuw gekruisigd te worden." betekent. Petrus beschouwde dit als een teken dat hij moest omkeren en de geplaagde christengemeente moest ondersteunen.

Thuis hebben we nog eens alles nagekeken en zijn ons nog enkele dingen opgevallen. Door het zoeken op Internet kwam ik bij een vreemde gewaarwording uit: Iemand heeft al een boek geschreven over een kruis in Rome?! Ik zag een kruis met lijnen die enigszins overeenkwamen met mijn ontdekking.
Het was het boek van Dan Brown: "Het Bernini Mysterie".

Maar dit was een kruis wat onsamenhangend geconstrueerd bleek te zijn.
Het kruis wat ik ontdekt heb is veel anders en direct herkenbaar.

Zou dit kruis iets willen zeggen?

Voor wat mij zelf betreft: het lijkt alsof er tussen 1470 en 1570 vele contacten waren tussen Rafaël, Michelangelo en Leonardo. Ik heb hier veel over opgezocht en gelezen.
Zo kwam ik ook bij de Lijkwade van Turijn uit. De hamvraag blijft natuurlijk of dit ook daadwerkelijk Jezus is? Vergelijk voor de aardigheid het beeld van de oude Michelangelo op 86 jarige leeftijd eens met de afdruk van de Lijkwade. Heel erg opvallende overeenkomsten. Een Pieta van Michelangelo die eigenlijk bedoeld was om in de Santa Maria Maggiore(!) te plaatsen, maar nu in een kerk in Florence staat, laat deze beeltenis heel duidelijk zien.

Het blijft allemaal een groot mysterie, maar een geloof is een geloof. Wanneer het geloof een bewijs is, is het geloof weg. We hoeven dan niet meer te geloven, omdat we weten. Het is maar net wat we willen.

In de "Da Vinci Code" laat Dan Brown Het Laatste Avondmaal van Da Vinci zien als mogelijk bewijs dat de persoon naast Jezus Maria Magdalena kan zijn, i.p.v. Johannes. Wanneer je naar Rome gaat en je kijkt goed, dan kun je talloze doeken, beelden en reliëfs zien, die dat ook mogelijk kunnen bewijzen, sterker: veel beter nog zelfs.
In dat opzicht is Rome geweldig en mysterieus; daarnaast een fantastische stad om te bezoeken en te ontdekken.

Wat ik gezien heb in Rome op schilderijen, reliëfs en in beelden, is een grote liefde tussen twee personen. Ik vraag me af wat daar mis mee is en als het zo was, waarom de kerk dit dan verborgen heeft willen houden. Het lijkt er op dat het verhaal tussen Jezus en Maria een van de meest dramatische liefdes is geweest.
En misschien lopen er nu wel nazaten rond van het geslacht Jezus en Maria.
Dat zou toch ook fantastisch zijn? Het is mijn fantasie. Na de ontdekking in Rome ben ik automatisch flink na gaan denken over van alles en vielen alle stukjes van een grote puzzel als vanzelf in elkaar. In de tab “flow” heb ik hier uitvoerig over geschreven. Vooral voor me zelf, maar bij nader inzien toch ook voor de geïnteresseerden. Daarom heb ik hierin de 'ik' en 'jij' vorm geschreven. Het is een uitgebreid verhaal vanaf het allereerste begin tot de eindtijd, over God en onze scheppers, waar en wanneer we vandaan komen en waarom. Over wie je bent en wat je denkt te zijn. Over oeroude beschavingen en raadsels die nog niet opgelost zijn.

Geloof het of niet!

Pierre Linssen
Well, Limburg