Flow
Wanneer, waarom, waar, waartoe ... een waarschijnlijke waarheid? 2007 ... een gebeurtenis in Rome ... Aanleiding en inleiding: Inmiddels ben ik de 50 gepasseerd, de leeftijd waarvan men zegt, dat iemand dan weet waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Ik heb geen idee of dat zo is of dat ik het nu dus weet.Ik denk dat ik niets weet. Maar de vragen die ik mij al mijn hele leven zelf gesteld heb, denk ik een plaats te kunnen geven. Waarom ik ze mij heb gesteld en waarom ik er antwoorden bij gevonden heb. Ik ben getrouwd en heb samen met mijn vrouw 3 kinderen.
Vanaf mijn kinderjaren heb ik redelijk wat afwijkende gedachten en ik werd vaak een kind met een rijke fantasie genoemd. Het is dan ook wel vreemd dat je als 10-jarige bezig bent met het einde van het heelal, wat er is ná de dood én wat er is voordat je wordt geboren. Wat dat voor vreemd sterrenbeeld is, met die 3 sterren op een rijtje (Orion) en dat je je dan al afvraagt wie je eigenlijk bent. Vanaf mijn 15e levensjaar ben ik heel erg sterk bezig met het geloof en ik had er allemaal nogal wat vragen bij. Ik vroeg me af wat er nou werkelijk gebeurd was en hoe alles nou kon?
Volgens mij (zo dacht ik toen al) staan we 'allemaal en met alles in een bepaalde verbinding' (ik zeg tegenwoordig vaker, dat ik een zandkorrel op het strand ben en dat we allemaal samen het strand vormen). Ik kreeg bepaalde vreemde belevingen en dat hield maar niet op. In 2007 kreeg ik weer opnieuw een beleving in Rome, waarbij mijn geheugen opnieuw aan de slag ging vanaf het prille begin van mijn denken. Overigens kan ik in mijn gedachten heel erg ver terug gaan, tot zelfs in het eerste levensjaar. Rond mijn 35e levensjaar heb ik een soort 'uittreding' gehad en die gebeurtenis is met geen pen te beschrijven. Toch waag ik het er op. Het gebeurde in een nacht en ik dacht dat ik sliep en dat ik een droom had. Dat dacht ik. Maar ik was wakker en ik voelde mij 'weg zweven' Tijdens dat 'zweven' heb ik mij zelf niet zien liggen, maar wist wel dat mijn lijf in bed lag... Eerst zweefde ik naar boven tot bijna tegen het plafond (dat was een beetje akelig) en toen naar beneden, door mijn bed heen en zelfs door de vloer. Het gaf me een heerlijk gevoel van zweven en/of vliegen. Later zweefde ik ook moeiteloos door het plafond heen. Ik wilde met alle macht dit gevoel vasthouden en ik kon dit langer dan ik dacht, maar op een gegeven moment was het weg. Ik was niet overspannen of ziek én ik had niet gedronken. Overigens droom ik vaker dat ik echt kan vliegen. Vaak heb ik een Déjà Vu beleving. En wanneer ik met iemand gesproken heb, heb ik daarna het gevoel dat ik deze persoon al eerder ontmoet heb. Toen ik een jaar of 38 was heeft iemand voor mij tarotkaarten gelegd, iets waar ik niet in kan geloven. De kaartlegster had nog nooit eerder een 'Engel' (de Aeon) gelegd, en dat deed ze toen bij mij wel. Volgens haar had dit een heel speciale betekenis en ze heeft mij verteld wat dat was (en dat is alleen voor mij bedoeld). Mij is verteld dat ik de kaarten zou vergeten en wanneer ik mij ze mij weer kon herinneren, zou ik alles begrijpen. En die ervaring heb ik al gehad!
De complete voorspellingen hebben werkelijk alle gebeurtenissen laten uitkomen. Er zijn geen namen genoemd in de voorspellingen, maar wel omschrijvingen van de gebeurtenissen. En die klopten achteraf precies. Wat er verder zou gaan gebeuren houd ik voor me.
Het zou voor de sceptische lezer allemaal verzonnen kunnen zijn, of combinaties van aan elkaar gebreide verhalen. Het maakt niet uit. Je gelooft het of niet. Ik geloof niet in het toeval. Ik noem het altijd 'tekens', die belevingen van mij.
Tekens die ik vaak kreeg op speciale momenten. Vooral bij stresssituaties. Het leek alsof ik af-en-toe 'hulp' kreeg. Als ik ergens aan dacht, hoorde ik even later op de radio het thema waar ik aan dacht. Of de telefoon ging en ik kreeg een bericht wat te maken had met mijn gedachten. Het was vaak net alsof iemand tot mij sprak. Ik heb vaak gedacht dat ik me dat zelf wijsmaakte, maar ik heb het te vaak mee gemaakt. Rome spande de kroon van de tekens die ik ontving. Vanaf dat moment wist ik dat toeval niet meer bestond en ik twijfelde niet meer aan een 'hogere macht'?. Terwijl ik in de jaren 2004 tot 2006 nog van alles had mee gemaakt en in die jaren allerlei tekens door kreeg leek het er op dat ik medio 2008 weer ging twijfelen. Dat kon gewoonweg toch allemaal niet waar zijn? En weer gebeurde er wat toen ik twijfelde. Het was op een zomerse morgen dat mijn dochter tegen mijn vrouw en mij vertelde, dat ze een vreemde droom had beleefd en niet wist waar het vandaan kwam. Ze had gedroomd dat er een blauw ijsvogeltje bij ons in de vijver dook en er een visje uit ving. Ik heb haar verteld dat dat hier nooit zou gebeuren omdat er eenvoudig geen reden is voor een ijsvogeltje om zo ver van het water verwijderd te zijn aan de rand van een groot bos en de rand van een dorp. Sindsdien heeft onze dochter wat met ijsvogeltjes. Een dag later zaten mijn vrouw en ik op de zelfde plaats in onze tuinkamer en onze dochter was nog niet wakker. Ik zag hoe een blauw ijsvogeltje in onze vijver dook en een visje op de tak sloeg om het daarna te verorberen.
Gelukkig zag mijn vrouw dat ook, want ik zou anders bijna gaan twijfelen aan mijzelf. Alweer toeval? Self-fulfilling prophecy of confirmation bias? Ik had hier als groot vogelliefhebber nog nooit een ijsvogeltje in de buurt gezien en al helemaal niet in onze tuin. De twijfel die toch (alweer) ontstond verdween... Ook alweer... Leermomenten: Alles lijkt een leerproces te zijn.
We leven in een door ons zelf gemaakte hectische maatschappij waarbij het lijkt om kwantiteit te gaan en niet om kwaliteit. Of steeds minder om kwaliteit. Wie leeft nu nog écht bewust? Bij mij is de indruk ontstaan dat we steeds vaker als een soort robot zijn gaan leven, volledig geconditioneerd en klaargestoomd om deel te nemen aan het maatschappelijke proces, waarbij we ons zelf (mogelijk) vergeten. Ik heb een aantal dieptepunten gekend, maar van elk dieptepunt heb ik een hoogtepunt kunnen maken en het werden allemaal 'leermomenten' ... In mijn perceptie gaat het om inzicht in je zelf en in alles. Elke dag maak ik nog opnieuw fouten en dan heel even heb ik dat ik wil zeggen: “Verdikke”... Maar ook die zogenaamde fout, laat mij zien dat ik direct ná dat moment leer, omdat ik me er bewust van ben dat ik iets fouts doe. Maar goed, wat is nu eigenlijk fout? Je bent de reflectie, de som van je verleden, van al je voorvaderen tot aan de uiteindelijke bron. Iedereen die je tegenkomt op je levenspad voegt iets toe: iedereen!
Bekijk daarom iedereen als een geschenk, want dit geschenk verrijkt je leven. Vroeger wilde ik proberen om mensen te veranderen en ik begreep de maatschappij vaak niet. Ik dreigde een mopperaar te worden. Ik begreep zoveel dingen niet. Nú weet ik dat alles zijn betekenis heeft en dat alles bijdraagt aan mijn optelsom, mijn leven.
Soms ontmoet je 'zomaar' mensen die ineens zoveel kunnen betekenen voor je. Vaak veel meer dan de mensen waar je op zoek naar bent.
Laat alles op je afkomen en ervaar het: Leef en ben je hiervan bewust. Ben je er ook van bewust wat je tegen anderen zegt... Don't go with the flow, be the flow. Rome: De beleving van mij (visioen) in 2007 te Rome is écht gebeurd! Ook dit was een droom, dacht ik, maar ook nu was ik wakker (net als bij die uittreding) en zag 'lijnen' voor mijn geestesoog die een enorm kruis vormden. Er was geen enkele aanleiding voor om naar 'iets' te zoeken, noch waren er andere zaken die ik eerder tegen ben gekomen in de vorm van een kruis of wat dan ook. Het 'overkwam me gewoon' en het leek er op dat ik een boodschap kreeg. Ik heb een enorm geografisch zuiver kruis ontdekt, wat 4 belangrijke kerken met elkaar verbinden. Het kruis is uitgetekend door mijn zoon Jeroen op Google Earth en loopt precies parallel met de breedte en lengtecirkels van onze aarde:
>
Klik voor een grotere versie
Hier zou als dank aan de Maagd Maria voor haar steun aan de kruisvaarders bij het bevrijden van het Heilig Graf, een kapel zijn gebouwd, en daarna veel later de huidige kerk. Er zijn verschillende verhalen over de oorsprong (herbouwd in 1472). In de beroemde Chigi kapel, bevinden zich mozaïeken die werden ontworpen door Rafaël Santi; zij verbeelden: "De Schepping van de wereld". In het oosten: Santa Maria degli Angeli e dei Martiri.
Dit bouwwerk is alweer een stuk interessanter, deze kerk is gebouwd in de thermen van Diocletianus die in het jaar 300 gebouwd werden. In deze kerk, gebouwd in 1563 heeft Michelangelo op hoge leeftijd gewerkt. In het zuiden: San Paolo fuori le Mura.
Keizer Constantijn liet oorspronkelijk een kleine basiliek boven het graf van Paulus bouwen, ook weer rond het jaar 300. Ongeveer gelijktijdig met de eerste Sint-Pietersbasiliek. Het is interessant om te weten dat keizer Constantijn de Grote in het jaar 325 het eerste Concilie van Nicea bijeen riep en het was een samenkomst van 318 bisschoppen. Hier werd de officiële leer van de toenmalige kerk en van de latere Rooms-katholieke en Oosters-orthodoxe Kerken vastgelegd. In het westen: Capella Sistina.
Vlak bij de Basilica di San Pietro, deze kerk is niet het oorspronkelijke gebouw, dat op het graf van Petrus is gebouwd, ook ongeveer in het jaar 300. In het huidige gebouw (start bouw 1506) hebben zowel Rafaël als ook Michelangelo gewerkt. De Capella Sistina (start bouw 1474) heeft de exacte afmetingen van de tempel van Salomo zoals die beschreven wordt in het Oude Testament. Wat dit allemaal zou betekenen weet ik niet en nog steeds niet, maar het heeft mij opnieuw aan het denken gezet. Vanaf dat moment, en eigenlijk pas een driekwart jaar later ben ik mijn gedachten op schrift gaan zetten. Gedachten waar ik dus al mijn hele leven mee bezig was. De aanzet was mijn dochter Moniek, zij heeft mij gestimuleerd om er iets mee te gaan doen. Natuurlijk heb ik me afgevraagd waar dit vandaan kwam. Kwam het door Rome zelf, de hoofdzetel van de Rooms-katholieke kerk of kwam het door de eerdere bezoeken aan de diverse kerkelijke gebouwen en het Vaticaans museum? Had ik daar iets opgevangen? In de pinacotheek van het Vaticaans museum kwamen we bij een enorm gobelindoek. Dit gobelindoek is in opdracht van een Franse koning, koning Frans I geweven in het jaar 1514, 16 jaar na voltooiing van het originele Avondmaal dus.
Hier zie je ook de onderkant van het Laatste Avondmaal. Het originele schilderwerk (fresco) is te zien in de eetzaal van het convent van Santa Maria Delle Grazie in Milaan. Het thema was traditioneel voor eetzalen, maar de interpretatie van Leonardo gaf het een veel groter realisme en diepte. Het origineel raakte na 60 jaar al in verval en er is zelfs (waar de voeten van Jezus zitten) een deur in gemaakt. Wanneer je naar de 2 middelste figuren kijkt, lijkt het alsof de kunstenaar ons wil laten zien dat de mededeling van Jezus bedroeft en gelaten geaccepteerd wordt. De figuur met rode haren links naast hem, schijnt niet verbaasd te zijn. Wanneer ik gewoon goed kijk, vertelt zo`n doek erg veel en ik kan het niet helpen, maar ik zie dus echt een vrouw, die geweten heeft wat Jezus zou gaan zeggen. Helder en duidelijk. Of de afbeelding op het doek een werkelijkheid laat zien is natuurlijk de vraag, maar het is ook een vraag wat de oorspronkelijke kunstenaar ons wil laten zien... “Toevalligheden, tekens, vragen, Rome, religie, het kruis?” ... Ik kom vanzelf bij het geloof uit waarvan ik dus denk dat het geloof wel eens tot de grootste commerciële successen ooit zou kunnen behoren, gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, maar ook op vele wijzen uit het verband getrokken en op eigen wijze ingevuld. Het zal er op gaan lijken dat ik dat nu ook ga doen. Beoordeel, oordeel en veroordeel zelf maar. God: Waar alles vandaan komt is werkelijk (nog steeds) niet te bevatten... Van God? De bron? 13,7 tot 15 miljard lichtjaren geleden? Een en Al?
Ik zal proberen mijn begrip van God uit te leggen en mijn begrip van 'onze schepper(s)'.
Een beeld heb ik niet van God, ondanks dat kunstenaars hun uiterste best hebben gedaan om Hem een persoonlijke gestalte te geven met een prachtige en zaligmakende, zachtmoedige uitstraling. Datzelfde hebben ze ook gedaan bij de Zoon van God. Als iemand straalt denk ik dat ik een soort Goddelijke vonk in deze persoon zie. Dat komt omdat ook ik geconditioneerd ben. De opzet van de kunstenaars is misschien om de emotie bij mensen te vangen en om te laten verwonderen én bewonderen. De kans dat je dan gaat geloven neemt daardoor alleen maar toe omdat dit een ideaalbeeld neerzet, wat je zelf ook zou willen. Ik ben dus geconditioneerd maar ondanks dat, ook overtuigd van het bestaan van 'God' in ons. Helaas kan ik het niet wetenschappelijk onderbouwen. Er is niemand, voor zover wij weten, die van God en zijn Zoon ooit een foto of een tekening heeft gemaakt in aanzien des persoons. Je zou God als onze schepper kunnen zien, uiteindelijk. Maar of hij blank of getint was weten we niet, zelfs niet of het een vrouw was. We weten niets. Alles wat geschreven of afgebeeld is, is door mensen gedaan, en het is maar net hoe de schrijver of schrijfster zaken interpreteerde, in welke gemoedstoestand deze verkeerde en wat deze dan op dat moment op schrift zette. Iedereen vult op zijn of haar manier graag in en vervolgens wordt dit al of niet opgelegd. We kennen onze eigen geloofsgeschiedenis waarbij ik alweer wil vermelden dat het geloof wel eens tot de grootste commerciële successen ooit zou kunnen behoren. Zelfs de armen onder ons gaven hun laatste centen nog weg. Het is de kunst van de zender en de naïviteit van de ontvanger die een bepaalde beweging in gang zetten. We hebben (bijna) allemaal onze droombeelden en willen graag iets geloven. Zomaar uit het niets komen (om er daar vervolgens ook weer naar toe te gaan) willen we vaak niet geloven. Een akelige gedachte.
Overigens kan het geloof ons wel hoop en vertrouwen geven waaraan mensen zich graag vastklampen. Ik geloof dat het geloof een “goed iets” kan zijn. Het Oude Testament is geen consistent boek, het is een bundeling van verhalen waarvan de schrijver (van de eerste vijf boeken) Mozes zou zijn, terwijl we van Mozes zo goed als niets weten. In een cynische bui heb ik wel eens de vergelijking gemaakt met de sprookjes van Grimm. Er is een groot verschil in toonzetting tussen het Oude- en het Nieuwe Testament. In het Oude Testament laat Jahweh zich vaker zien als een uitermate onplezierig wezen. Jaloers, haatdragend, wraakzuchtig waarbij Hij mensen op de proef stelde. Hij lijkt met de mensen te 'spelen' en vermoordt een paar keer, op een paar mensen na, de gehele wereldbevolking. Hij laat dus zien dat Hij bij lange na niet perfect is en dat Hij fouten maakt, en dat alles terwijl God toch eigenlijk perfect zou zijn. Niet bepaald een God die het verdient om aanbeden te worden. Het Oude Testament staat bol van de verhalen die het tegendeel zijn van liefde en verdraagzaamheid tegenover anders denkenden. Jahweh, de god van het Oude Testament, moedigt zelfs het mishandelen van kinderen aan. Dat wordt omschreven als tuchtigen, maar betekent als het meezit een flink pak slaag. Het kan nog veel erger dan een pak slaag, er zijn verschillende verschrikkelijke passages te vinden waarin kinderen bijna of echt geslachtofferd d.w.z. vermoord worden. God wordt neergezet als een demiurg en laat vele 'normale' menselijke trekjes zien. Aan de andere kant zou dat best wel kunnen kloppen, want er staat ook geschreven: “En God zeide: Laat Ons mensen maken, naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis;” enz. Maar dat zou een andere God kunnen zijn, dan waar ik het nu over heb. Mijn idee over God, zie ik in een veel breder verband, alles wat in het universum is, is in God en omgedraaid is God dus in ons, en dat staat geloof ik ook ergens geschreven.
Wanneer je het een zonnestelsel flink zou kunnen verkleinen en vergelijken met de opbouw van een atoom, zijn de overeenkomsten opmerkelijk. Een atoom is van ieder scheikundig element de kleinste nog als zodanig herkenbare bouwsteen. Er bestaan echter nog kleinere elementaire deeltjes waar de atomen weer uit bestaan, bijvoorbeeld quarks. Een atoom bestaat uit een compacte kern en daaromheen een aantal elektronen. De kern van het atoom is opgebouwd uit protonen en neutronen en uiteindelijk bepaalt het aantal protonen met welk chemisch element van doen hebben. Zo, op die manier zou je het heelal kunnen zien met als kleinste deeltje het zonnestelsel. Atomen zijn de kleinste bouwstenen van iets, en wat dat iets is weten we meestal wel. Maar wat is het heelal dan? Wij zijn er een onderdeel van. Zou het heelal een enorm organisme kunnen zijn? Is dat God? Is God een eruptie van energie, een metaforisch orgasme van energie? God als een abstract begrip, voorbij gaand aan het begrip 'persoonlijke' God. Wat God wel is gaat ons begrip dus ver te boven. Alles wat enigszins bewust is, maakt al deel uit van het collectieve bewustzijn. Misschien gaat het nog wel verder, misschien zit God wel in alles wat leeft of nog verder, in alles wat er is... Wat het uitnodigen van God betreft denk ik dat het vanuit het (schijnbare) individu een soort ontwaken is dat je deel uit maakt van (en dus voortdurend verbonden bent met) een veel groter geheel (zoals ik al eerder schreef, mijn vergelijking als de zandkorrel op het strand of de druppel in de oceaan, wij allen maken het strand en de oceaan). Het woord schijnbaar gebruik ik bij individu omdat alles met elkaar verbonden blijkt te zijn. Dit is in de kwantum fysica een vertrouwd maar nog steeds onbegrepen verschijnsel en het staat bekend als non-lokaliteit. Als ik even naar mezelf kijk dan krijg ik altijd op zijn minst argwaan als ik me erg goed voel bij bepaalde gedachten, gevoelens, etc. Dat is vaak een teken dat zich een concept aan het nestelen is en concepten zijn altijd een afgeleide van de werkelijkheid. De werkelijkheid kan nooit gevangen worden in concepten. Het is onmogelijk iets te weten behalve het directe waarnemen, zonder enig oordeel. Maar dat blijft een erg lastige, omdat we allemaal verschrikkelijk geconditioneerd zijn. Over wat wat ik hierboven geschreven heb, heb ik geen enkel bewijs en kan ik niets meer aanvoeren dan mijn gedachten. De energie (de 'kracht') tussen de atomen in, is in alles aanwezig. Zou dat een 'Goddelijke' kracht zijn die we misschien God zouden mogen noemen? Die kracht, die ons allen met elkaar verbindt? De schepping (van de mens): Ik zie God zoals genoemd in het Oude Testament als onze schepper. Nu in dit geval dus als een iemand of een iets. Een buitenaardse? Wie is deze God? Heeft hij (of hebben zij) met een diersoort geëxperimenteerd? De naakte mens in Gods vrije natuur is een van de meest kwetsbare diersoorten ... Probeer de mens eens te vergelijken met een hondensoort, zoals wij mensen deze oorspronkelijke soort gemanipuleerd hebben, of datzelfde hebben gedaan met een vogelsoort? Horen wij in de Aardse natuur thuis? Zijn we daar simpelweg, anatomisch gezien, wel geschikt voor?
Wij zijn aangewezen op intelligentie, niet op snelheid, kracht of jagen... Wij mensen in de huidige vorm, wijken flink af ten opzichte van de dieren die hier leven. Ik heb me dus al lang afgevraagd waar we vandaan komen en waarom we hier zijn. Waarom dat ik altijd al geboeid, zelfs hunkerend naar de sterren, maan en planeten kijk. En God zeide: “En God zeide: Laat Ons mensen maken, naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis;” enz. kan een en-en verhaal zijn, zoals het geschreven staat. Altijd in meervoud geschreven, niet alleen in het Bijbelboek Genesis, maar ook in alle andere geschriften die nog ouder zijn, of ouder lijken te zijn. Zo zouden wij naar zijn of hun beeld geschapen kunnen zijn, maar ook naar zijn of hun kunnen. Dat zou kunnen betekenen dat wij nu ook een soort God zijn, alleen noemen we het scheppen van de mens naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis anders: wij noemen dat 'klonen'. Stel: Wanneer er een straaljager zou landen in een gebied waar nog nooit een moderne mens is geweest, en deze straaljager zou verticaal kunnen landen, dan zou deze piloot (met zijn kledij) in de ogen van die mensen die daar leven mogelijk een God kunnen zijn. Het is immers voor hen niet te bevatten. Zo staat geschreven dat God één keer naar de aarde is gekomen, op de berg Horeb (Ezechiël heeft deze gebeurtenis vrij nauwkeurig beschreven).
De berg was gehuld in een rode gloed en schudde in zijn grondvesten. Met bazuingeschal kwam God naar de aarde en de berg was ook gehuld in een merkwaardige rode wolk ....De straaljager of iets dergelijks? Moeilijk te bevatten dat die technieken er al waren? Het is nooit verkeerd om even uit het vaste paradigma te stappen, ooit waren wij mensen ervan overtuigd dat de planeten van ons zonnestelsel om de aarde draaiden.
Ergens in 1530 of zo, stelde Nikolaas Copernicus, dat de aarde slechts een van de planeten is van ons zonnestelsel, die allen om de zon draaien. Deze stelling heeft hem bijna het leven gekost. De schepping (van de mens): wanneer? De bijbel... Zoals we hem nu kennen, ná het eerste Concilie van Nicea in het jaar 325... Ik geloof dat we eigenlijk allemaal hetzelfde geloven en dat de Bijbel een kopie is of iets anders: een afgeleide van de eerdere oudste 'geschriften'. Terach, de vader van de aartsvader Abraham, woonde in Ur. Ur (ook wel Oer en in het Sumerisch: Urim) was een stad in Sumer, in het zuidelijk deel van Mesopotamië waar de rivieren Eufraat en Tigris in de Perzische Golf uitmonden. De stad werd al ca. 4.000 jaar voor onze jaartelling gesticht.
Het Atrahasis-epos lijkt een voorloper te zijn van onze bijbel.
Het Gilgamesj-epos (Sumerische tijd) vertelt ongeveer het zelfde als het Atrahasis-epos.
Leefde Noach (zondvloed) in deze tijdperiode? Hij komt voor in beide epossen, in de bijbel én in de Koran die ook van een zondvloed spreken, maar ook in de de Satapatha Brahma uit India (de zondvloed aldaar is berekend op ca 3100 jaar voor onze jaartelling).
Ineens was er een volk (Sumeriërs) wat het schrift kende, wis en natuurkunde en een ongelooflijke kennis van de kosmos. Er werd in die tijd gewag gemaakt van de Annunaki ('zij die kwamen van de hemel naar de aarde'), Nephilim ('Zij die naar beneden kwamen van de hemel naar de aarde') en Elohim (meervoud voor 'God'). In het Oude Testament worden hemelse bezoekers ook wel 'Anakim' genoemd.
De Enuma Elish is een oude Babylonische 'mythe' die ons vertelt hoe de wereld is geschapen. Het is tegelijk een verheerlijking van de God Marduk en de stad Babylon.
Wanneer je zelfs de Griekse mythologie induikt zie je hier ook een God (Zeus) met hetzelfde (ongeveer) als onze Bijbel: Apollo (lichtgod), zoon van Zeus... Jezus (het licht?), zoon van God...
Veracocha is een Jezus-achtige figuur in de mythologische oude Zuid-Amerikaanse culturen. Hij was groot en had een witte baard (terwijl ze daar geen echte baardgroei kenden) en verrichte wonderen, 'kwam uit de hemel'...
De aartsvader Abraham had vele zonen, waaronder de zonen Ismaël en Izaäk. Ismaël is de stamvader van het Islamitisch volk en Izaäk de stamvader van de Israëlieten en Joden. De artefacten en alle geschriften spreken over een zondvloed. Zou dit de zondvloed kunnen zijn wat het resultaat was van de laatste ijstijd? Een stijging van de zeespiegel? Zou het kunnen dat de Middellandse Zee eerst land was waarop beschavingen aanwezig waren? Dat er tussen Spanje en Afrika een soort enorme natuurlijke dam was en dat deze door de waterdruk brak of dat het water er overheen kwam? Zou dat ook met het Hof van Eden kunnen zijn gebeurd? Zou het kunnen dat er beschavingen verzonken zijn? Wat houden de zeeën voor ons verborgen? Zou het kunnen dat er intelligent leven is in de oceanen? Of anders gezegd:
misschien is het er wel geweest? Zouden onze scheppers mensachtig kunnen zijn? Stel wanneer ze met ons geëxperimenteerd hebben, waarom zouden onze scheppers ons dan niet in de gaten kunnen houden hoe wij ons ontwikkelen? Zouden sommige Ufo waarnemingen dan toch kunnen kloppen? Misschien zitten onze scheppers wel veel dichterbij dan dat wij vermoeden? We ontdekken wel steeds meer... Over de gehele wereld zie je tekens uit het verleden en alles leidt naar Mesopotamië (tweestromenland - het gebied van de Tigris en de Eufraat - de hof van Eden van 'Adam en Eva'). Het huidige Irak. Hier zou het inderdaad allemaal begonnen kunnen zijn... De Urukperiode (ca. 3900/3700 - 3100/2900 jaar voor onze jaartelling beschrijft de vroeg-Sumerische fase in de geschiedenis van Mesopotamië die volgde op de Obeid-cultuur.
Wat in de aanvang van Genesis staat heeft aanleiding gegeven om het jaar en de datum te berekenen waarop de aarde zou zijn geschapen.
Gaat men uit van de diverse cijfermatige gegevens die in de (Hebreeuwse) Bijbel zelf zijn te vinden - de Bijbelse tijdlijn - dan komt men uit op of voor het jaar 4046 jaar voor onze jaartelling. De Joodse jaartelling neemt de veronderstelde schepping als uitgangspunt voor haar jaartelling. Zij komt tot iets andere bevindingen dan de Bijbelse tijdlijn, het begin van haar jaartelling komt zodoende overeen met 6 september 3761 jaar voor onze jaartelling.
Een 17e eeuwse geestelijke genaamd James Ussher, aartsbisschop van het Ierse Armagh, heeft eveneens een dergelijke berekening uitgevoerd en meende op grond daarvan dat de aarde op zaterdagavond 22 oktober 4004 jaar voor onze jaartelling zou zijn geschapen. Dit komt overeen met de Urukperiode... Het lijkt mij niet dat de aarde toen geschapen is, maar mogelijk wél de Mens... Alles wijst naar een datum van rond 4000 jaar voor onze jaartelling. Er zijn nog steeds hele bevolkingsgroepen die denken dat de Aarde ongeveer 6000 jaar oud is. Werden experimenten uitgevoerd op mensachtigen door 'iets' aan hen toe te voegen? Misschien een soort Gen? Is dit de mogelijke missing link? Dit 'gen' zou ons tot mens kunnen maken, gecreëerd (geschapen) door God(en).
Geheel naar hun evenbeeld. Naar hun uiterlijk maar ook naar hun kennis. Wanneer wij kinderen van onze Vader en Moeder ouder worden, gaan wij dan niet steeds meer op hun lijken? Gaat de mensheid misschien steeds meer op hun schepper(s) lijken? Hebben wij soms niet af en toe nog iets van een dier in ons? Herkennen we dat niet wanneer we ons als 'beesten' gedragen?
Het zou kunnen zijn dat vanaf het moment toen de mens geschapen werd, dat voor hém op dat moment ook de aarde is geschapen, die natuurlijk véél ouder is? Het zit `m allemaal in de perceptie... Kort samengevat: Ongeveer 4000 jaar voor onze jaartelling leek er blijkbaar in Irak ineens een beschaving te zijn ontstaan. Vanaf dat moment werd de historie van de mens een feit en werd er geschiedenis geschreven. Het waren de Sumeriërs die het eerste schrift hadden ontwikkeld en het wiel hebben uitgevonden, het was de eerste beschaving die gedomineerd werd door landbouw en een goed gemeenschappelijk leven. Ze bouwden kanalen en ontwikkelden een effectief irrigatiesysteem. Op kleitabletten hebben deze Sumeriërs van alles vastgelegd wat soms moeilijk te bevatten is. Ze hadden ongelooflijk veel kennis van de kosmos die op vele gebieden gelijk staat aan onze kennis nu. Er zijn vermeldingen over transacties, gezangen en verzen en veel wetenschappelijke teksten. Het is niet te achterhalen waar ze 'ineens' al die kennis vandaan haalden. Het waren aanhangers van polytheïsme en bouwden ziggurats. Ze aanbaden meerdere Goden. Wanneer je de datums allemaal gaat vergelijken, en de kennis en kunde, dan is het aannemelijk dat er in die periode ook experimenten zijn uitgevoerd met organismen. De vraag blijft bestaan of hun Goden experimenten hebben uitgevoerd op een mensensoort in ontwikkeling. Zoogdieren evolueren en daar was de mens ook mee bezig. Maar ineens veranderde hij in zijn gedrag, 6000 jaar geleden. Mogelijk dat deze mens in ontwikkeling een ingrediënt toegediend kreeg om ...?
Dat ingrediënt wat ik het mogelijke Goddelijke Gen noem heeft er misschien voor gezorgd dat we ons sneller kunnen ontwikkelen en mogelijk hebben we een soort DNA toegevoegd gekregen, waarvoor we onze Goden zijn gaan danken ...? Ik kom hier later op terug want er zijn ongelooflijke artefacten die ons nog veel meer vertellen. Waarom zijn wij anders dan dieren? Soms is God (onze schepper) zoals wij hem wensen zichtbaar in ons zelf, wanneer wij glimlachen en aardig zijn, elkaar helpen en elkaar begrijpen, maar ook als we elke vorm van leven respecteren. Bezitten wij een Goddelijke kracht van onze scheppers, en een energieveld van nog iets veel groters?
Hebben wij de keuze gekregen om de Goddelijke kracht in ons te gebruiken, of niet? Wat was de bedoeling? Het energieveld heeft iedere mens in zich en soms zien we het: 'de aura' (de stralenkrans). Er wordt dan gezegd dat deze persoon een prachtige uitstraling heeft of, hij of zij "straalt" van blijdschap of geluk of noem maar op ... De stralenkrans wordt vaker door kunstenaars afgebeeld, maar er zijn ook grottekeningen waarop personen of mensachtigen zijn afgebeeld. Hun oorsprong kan meer dan 10.000 jaar oud zijn. Soms komen wij zonder te spreken met elkaar in contact. Het zijn de alom bekende toevalligheden. Of de vonk.
Iemand denkt sterk aan iets, en de ander begint er over te praten.
In allerlei andere zaken kun je het ook vinden zoals 'werkelijke' helderziendheid, telepathie enz. Zou het Goddelijk Gen iets te maken kunnen hebben met emoties?
Elk organisme heeft iets vreemds wat wij heel vaak vergeten. Ze 'weten' vanzelf (?) wat ze het beste kunnen doen. Noem het een instinct of een voorgevoel, noem het een herinnering? Hoe is het mogelijk dat een zaadje precies weet waar de wortels hun voedsel dienen te 'zoeken' om over de dieren maar te zwijgen. Kijk eens wat zij allemaal weten? Volg de liaan van een klimplant eens versneld gefilmd. Het is net alsof de liaan 'zoekt' en dus denkt. Als je denkt herinner je, en als je je herinnert, dan weet je ook. Herinneringen zijn ervaringen en van ervaringen kun je leren. En van leren kun je je ontwikkelen. Al deze organismen hebben herinneringen, ze weten wat ze moeten doen om te overleven. Maar wij mensen hebben iets waar wij ten opzichte van de planten en dieren afwijken. Mens en dier kennen emoties. Beiden weten bijvoorbeeld bij het maken van geluiden (muziek) vaak de goede tonen te maken om juiste snaren te raken bij de ontvanger(s). Voor iedereen wat wils, of het nu opzwepend is of romantisch. Beiden kunnen genieten van wat ze zelf maken en ze kunnen het ook niet accepteren. De mens ontwikkelt zich en zijn emoties ook.
Geluiden (muziek) maken is niet zo bijzonder en verschilt niet veel van wat er in de Natuur gebeurt. Dieren kunnen het elkaar ook naar de zin maken of elkaar het leven zuur maken: bewust zelfs nog wel. Maar enkele emoties wijken mogelijk af. De stuwende emotie is denk ik wel een van de mooiste en hierin zie ik iets terug van wat de religies van oorsprong prediken (vertrouwen, liefde en geloof) maar wordt erg vaak verkeert uitgelegd of geïnterpreteerd. Wat wij mensen doen (en wat ik niet in kan schatten bij de ons bekende dieren) is dat we in onze emoties bepaalde sturingen kunnen geven. Liefde is in de Natuur ook volop te vinden en vaak kunnen wij 'beschaafde mensen' ons een voorbeeld nemen aan de Natuur, hoe ze met de liefde omgaat. Hoop, geloof en vertrouwen is iets unieks (denk ik) en behoort tot de mens terwijl het laatste, het vertrouwen discutabel is. Een goed opgevoede hond of ander dier kan ons immers ook vertrouwen. Een andere emotie is de emotie om zich te kunnen verplaatsen in een ander: het empathisch vermogen oftewel het inlevingsvermogen wat zich wat mij betreft razendsnel mag ontwikkelen. Dat zou heel wat problemen kunnen voorkomen. Fantasie is mogelijk een emotie die afwijkt van de dieren. Het vermogen om 'iets aan te nemen'.
Aannames, terwijl de werkelijkheid toch vaak anders is. Aannames hebben we iedere dag opnieuw te pas en te onpas en lijkt mij ook een soort nieuwe emotie als je deze erkent. Als mensen nemen we natuurlijk al vanaf 'het begin' van alles aan, maar ik vermoed dat dit steeds meer gebeurt.
We 'vullen zo vaak verschrikkelijk veel in' dat we onze eigen invulling niet meer zien... Het beoordelen, oordelen en veroordelen. Deze begrippen komen ook in de natuur voor, maar wij mensen vullen ze anders in omdat we anders denken. Hebben we deze emoties van onze schepper(s) gekregen en zou dit iets met ons bewustzijn te maken hebben? Ontwikkelen wij ons bewustzijn dat we dadelijk gaan beseffen dat we een collectief en universeel bewustzijn zijn, zoals de zandkorrels die het strand vormen of de druppels die de oceaan maken? De echte eindtijd..? Sinds mensenheugenis is de wereld aan het vergaan.
Het is ook zou oud als de mens zelf, dat we in iets geloven.
Overal ter wereld waar je komt, geloven mensen in iets, in (een) God, in een heilig dier of plant of wat dan ook. Elke geloof vertelt wel iets over een bedreiging, een ondergang of noem maar op. Het lijkt dan ook dat het geloof ook iets met een eindtijd te maken heeft. Oude culturen laten talrijke artefacten na, waarvan we bepaalde zaken (nog steeds) niet kunnen verklaren. Hoe kan het dat er heel lang geleden, en dan heb ik het over 1000-den jaren, wetenschappen waren en ook weer verdwenen zijn, terwijl wij dit soort zaken in de middeleeuwen weer (opnieuw) ontdekken en nog steeds opnieuw aan het ontdekken zijn? Zijn er al eerder eindtijden geweest?
Het antwoord is simpel: “Ja” met een uitroepteken! Stel je voor, vroeger had de mens een actieradius van misschien maar 100 km? Wanneer een bepaalde stam die in de buurt van een vulkaan zou wonen en deze zou dan plotsklaps tot eruptie komen, dan zou dat op dat moment voor die stam het einde van de wereld kunnen betekenen. Denk eens aan Pompeï en Santorini, of vulkanen zoals de Toba, Tambora en Krakatau. Wat te denken van een tsunami zoals in 1896 Sanriku-tsunami, een muur van water van 23 meter hoog of de enorme vloedgolf van ca. 40 meter hoog veroorzaakt door de uitbarsting van de Krakatau. De vloedgolf van de vulkaanuitbarsting op Santorini, die plaatselijk tot 30 meter hoogte uitgroeide aan de noordkust van Kreta waarbij de Minoïsche beschaving goeddeels werd weggevaagd. Dat zou toen ook een soort einde van de wereld zijn voor de getroffenen. Er zijn trouwens zelfs bewijzen dat de aarde wel vaker getroffen is door een mondiale ramp. Wanneer de eindtijd is gekomen, wil dat dus niet zeggen dat de wereld vergaat.
Misschien dat er wel een bepaalde cultuur of misschien wel een complete diersoort getroffen wordt. Gaat dat ook nog met onze 'beschaving' gebeuren, zijn we er al mee bezig, het gedoodverfde jaartal 2012? En het is natuurlijk bekend dat niet alleen de Maya`s met de bepaalde datum kwamen: De Mayas rekenen met tijdcirkels van 25.920 jaar en waren zeer bedreven in het berekenen van de tijd. Hun kalender is scherp en meet precies. En op 21 december 2012 hebben ze berekend dat dan de zon en de aarde precies op een lijn met elkaar in het hart van de Melkweg staan. Dat is dus een bijzondere gebeurtenis. Deze plaats in de Melkweg noemden de Mayas, de baarmoeder van de kosmos. Daar waar het leven begon. De nultoestand.
Wat er daarna gebeurt dat uit zich in voorspellingen. Aangezien de overleveringen van de Mayas niet helder zijn over het einde van de kalender. In ieder geval is er niet zo veel meer over van de Maya cultuur als wat piramides, de huidige Mayas in Zuid-Amerika en de stenen tabletten die men nog steeds maar deels heeft ontcijferd. De oudste stam in de Verenigde Staten, de Hopi-Indianen stam, geloofden dat de wereld al vier keer eerder werd gemaakt en vier keer eerder werd vernietigd. De Hopi's geloven dat we op de rand staan van het tijdperk van de Vijfde Wereld. Zij voorspelden dat deze periode zou worden voorafgegaan door onderdompeling (stijgende wateren), de zon die steeds warmer zou worden (opwarming van de aarde) en ernstige natuurrampen (toenemende orkanen, tornado's en massale overstromingen).
De Hopi's hebben ook voorspeld dat de wereld op dit moment kriskras zal worden doorkruist door een groot spinnenweb, dit kan worden verklaard als zijnde een beschrijving van het huidige internet. Ze geloofden dat het einde van de Vierde Wereld zal worden gevolgd door het begin van de Vijfde Wereld. De evolutie en schepping van dit nieuwe leven gaat echter gepaard met (natuur)geweld. Het lijkt erop dat deze voorspellingen allemaal in overeenstemming zijn met voorspellingen van een van de grootste boeken van profetieën ooit geschreven - de Bijbel. Het Boek der Openbaringen, in het bijzonder. Het vreemde is wel dat meerdere oude culturen ditzelfde moment 21 december 2012 hebben berekend als een belangrijk moment in hun mythische of religieuze legendes en verhalen. De Hopi Indianen ook uit hetzelfde gebied hebben het ook deze datum als het aanbreken van een nieuwe periode, een grote omwenteling, een transitie. Zowel de Mayas als de Hopi's spreken van een vijfde periode. De Hopi of Pueblo indianen hebben het over een blauwe ster die zal komen. Beide profetieën spreken over verwoestingen, oorlogen, personen als een antichrist, invloed van de blanke man en daarna over zuivering, purificatie en een nieuw spiritueel ontwaakt bewustzijn. Maar er is nog een stam, dit keer uit Zuid Afrika, de Zulu's die ook op deze datum hun transitie bestemd hebben. De komst van een bijzondere ster met een ongelofelijke lange staart die zal komen en lava brengt. Niburu of Nibiru een tot nog toe onbekende planeet, zal in 2012 wederom verschijnen. Deze planeet loopt in een andere baan rond onze zon.
Althans dit is de overleving die komt van de Sumerische mythologie. Een volk wat in Mesopotamië leefde zoals ik al eerder vermelde.
De Sumeriërs geven aan dat er ook een planeet Niburu bestaat met een baan rond de zon. Deze planeet verschijnt elke 3600 jaar. NASA kan de berichten niet bevestigen noch ontkrachten. De invloed van deze planeet zou het ompolen van de aarde beïnvloeden. De morgenster: Vanwege het feit dat Venus net als Mercurius een binnenplaneet is en daarom vanaf de aarde gezien altijd betrekkelijk dicht bij de zon staat, is Venus alleen zichtbaar gedurende een 0,5 tot 4 uur na zonsondergang of vóór zonsopkomst. Daarom wordt Venus ook wel de avondster of morgenster genoemd. De eerstvolgende Venusovergang is in 2012. Is dat nou zo bijzonder in relatie met het jaar 2012? Misschien wel.
De morgenster als naam verwijst dus naar Venus, naar Lucifer (de gevallen aartsengel) en Jezus, maar ook naar een boodschapper van een geheim in de mythologie en naar Isthar van Mesopotamië : Een Venusovergang (of transit van Venus) is het verschijnsel dat vanaf de aarde gezien de planeet Venus voor de zon langs schuift. Het verschijnsel valt alleen waar te nemen bij binnenplaneten, dat wil zeggen planeten die hun banen hebben tussen de aarde en de zon; in ons zonnestelsel zijn dat Mercurius (zie Mercuriusovergang) en Venus.
Venusovergangen zijn periodiek, maar zeer zeldzaam. Zoals blijkt, vinden de overgangen steeds plaats in paren, van elkaar gescheiden met een tussenperiode van acht jaar, afwisselend in de maand juni of december. Maar bij de overgangen tweeduizend jaar geleden vond er slechts één overgang plaats per ca. 110 jaar. Dit komt doordat de koorde die Venus maakt over de zonneschijf steeds iets naar het noorden of het zuiden is verschoven. Als de koorde te ver is verschoven, is de overgang vanaf de aarde niet meer te zien, hoewel Venus en aarde wel in benedenconjuctie staan. Hetzelfde gebeurt ongeveer 2000 jaar in de toekomst. Venusovergangen herhalen zich, met de zojuist genoemde verschuiving, steeds na 243 jaar.
De eerstvolgende Venusovergang, die van 2012, is ook in Nederland te zien, maar slechts tot ongeveer één uur na zonsopkomst. Venus is dan zichtbaar als een gitzwarte stip bijna bovenaan de zonneschijf, zo’n beetje op de plaats waar het cijfer 1 zich op een klok bevindt. Dat zou het equivalent kunnen zijn van de wijzers van de klok, gericht op 2012 en de voorspellingen hieromtrent? Venus: Plotseling is Venus er, soms heel dicht bij de kim, dan weer iets verder er van af. Dus zelfs al weet je dat Venus moet opkomen dan duurt het toch nog even voor je hem werkelijk ziet. En verrast zie je dan hoe heerlijk die morgenster schittert. In de Latijnse bijbel:
Over Lucifer:
2 Petrus 1:19... En wij hebben het profetische woord, dat zeer vast is, en gij doet wel, dat gij daarop acht hebt, als op een licht, schijnende in een duistere plaats, totdat de dag aanlichte, en de morgenster (Lucifer) opga in uw harten...
Job 11:17... Ja, uw tijd zal klaarder dan de middag oprijzen; gij zult uitvliegen, als de morgenstond zult gij zijn... En Jezus:
De Here Jezus is voor de volken en Israel de wortel en het geslacht van David. Zij verwachten de Messias, Die heersen zal als Koning op aarde. Dit kunnen we lezen in Jesaja hoofdstuk 11. Daar wordt een beschrijving gegeven van het duizendjarig vrederijk. De Gemeente van Christus verwacht niet Iemand die gaat heersen en alle dingen zal besturen, nee de Gemeente, de bruid, verwacht haar Bruidegom. Voor haar noemt de Here Jezus zich: De blinkende Morgenster. De morgenster in de mythologie vertelt over een boodschapper van het geheim van de heilstaat in de mythologie van de inwoners van Biak en Numfor in de Geelvinkbaai bij Nieuw-Guinea.
Koreri is nauw verbonden met de mythen rond Manarmakeri, een van de mythische voorouders van de Biakkers. Manarmakeri ontdekte een tunnel die naar het zielenland leidde. De mensen die hij er aantrof waren gezond, gelukkig en welvarend. Er was geen dood. Manarmakeri keerde terug naar het land van de levenden, en probeerde de mensen het bestaan van koreri uit te leggen. Hij verwaarloosde zichzelf en kreeg een huidziekte waardoor hij verhuisde naar het afgelegen eiland Meok Wundi. Daar vertelde de morgenster hem het geheim van leven en dood. In een vuur verjongde hij zijn lichaam en werd daarna de Machtige Heer, genoemd. Hij maakte een rondreis door de Geelvinkbaai en langs de kusten van Nieuw-Guinea om het geheim van koreri aan de mensen kenbaar te maken. Niemand nam hem serieus, en teleurgesteld vertrok hij in zijn boot in westelijke richting, en nam het geheim van koreri met zich mee. De verwachting is dat Manarmakeri ooit vanuit het westen weer terug zal keren.
Koreri, letterlijk de toestand waarin men de oude huid heeft afgeworpen, is een aanduiding van de paradijselijke staat of heilsstaat waarin de mens in de oertijd verkeerde, volgens de mythologie van de inwoners van Biak en Numfor in de Geelvinkbaai bij Nieuw-Guinea. In de oertijd waren de mensen op aarde en in het zielenland één, en bestond er geen ziekte, ouderdom, armoede of dood. De mensen op aarde verloren het geheim van koreri, dat sindsdien alleen bekend is in het land van de zielen. Men verwacht echter dat de paradijselijke staat ooit zal terugkeren.
Dat zou een verwijzing kunnen zijn naar de eerstvolgende Venus (morgenster) overgang van 2012? Maar ook in het oude Mesopotamië werd er gewag gemaakt van een dergelijke situatie: Isthar van Mesopotamië (waar ik verderop nog even op terug kom) wordt als de Leidsvrouwe van de volkeren vermeld en als de Vrouwe van grote Visie. Als Sumerische Innana werd zij voor het eerst rond 3000 jaar voor onze jaartelling vereerd in Uruk en werd geassocieerd met de planeet Venus (een continent op Venus wordt tegenwoordig Ishtar Terra genoemd door astronomen). Het dubbele aspect van de godin (vernietigend en scheppend) komt mogelijk overeen met de enorme verschillen in de fasen van Venus tijdens de winter- en zomermaanden. In de Sumerische taal heet de planeet MUL.DILI.PAT, wat unieke ster betekent. In sommige latere Babylonische teksten werd deze planeet Masat genoemd, hetgeen letterlijk profetes betekent. De morgenster: Venus en het jaar 2012, Lucifer en Jezus, het afwerpen van een oude huid en het terugkeren van de paradijselijke staat, vernietigend en scheppend ...?
Misschien zie ik spoken, maar het valt wel op. Goed, het zou allemaal 'kul' kunnen zijn, maar de overeenkomsten en aanwijzingen blijven opmerkelijk. De 'moderne mens' (pffft!) blijft gissen hoe het mogelijk is dat er 4000 tot 6000 jaar geleden bijzondere prestaties geleverd zijn. Op allerlei soorten gebieden. Werkelijk onverklaarbare zaken. Bewijzen te over.
Het zijn voor die tijd in onze ogen: Onmogelijke bouwwerken: Ollantaytambo - Ahu tahiri - Sacsayhuaman – Puma punku – Chichén Itzá – Petra – Baalbek – Cheops – Borobudur – Prambanan – Angkor Wat – Tiwanaku – Teotihuacan – Nazca – Machu Picchu – Copán – Stonehenge – de Chavin-cultuur (Chavin de Huántar) en talloze andere werken... Kris kras over de wereld... Hoe zijn stenen van 5 tot zelfs 1000 ton met een ongelooflijk precieze nauwkeurigheid uitgesneden, getransporteerd én geplaatst? Er zijn eerder zeer vergevorderde beschavingen geweest die allen een eindtijd kenden. Maar er zijn ook andere vreemde zaken: Rotstekeningen van 10.000 jaar oud waarop afbeeldingen staan van gedaantes in een astronautenpak of mensen met een bepaalde aura. Dat hoef je nog geeneens te willen zien: je ziet het gewoon en soms vraag ik me af hoe blind wij wel niet zijn. Onverklaarbare zaken zoals afgebeeld in de reliëfs van de Borobudur. De inhoud van de meeste bas-reliefs uit de Borobudur bevatten namelijk veelal een dermate schat aan informatie dat er vele boeken mee zouden kunnen worden gevuld en naar het zich laat aanzien ook mee zouden kunnen worden herschreven. Zelfs personen met een ruimtehelm zijn zichtbaar. De Piri Re'is-kaart is een kaart, getekend op gazellenhuid, die in 1929 door een groep historici gevonden werd. Uit onderzoek bleek dat het een echt document was dat door Piri Re'is in 1513 werd gemaakt. Het kan tegenwoordig bevestigd worden dat de weergave van Antarctica accuraat de kustlijn van 10.000 jaar geleden aangaf. Op de kaart staat inderdaad land aangegeven op de plaats waar - driehonderd jaar later - het vasteland van Antarctica werd ontdekt. De kustlijn wijkt zeer weinig af van de huidige kustlijn. In dit geval wordt de kustlijn onder het ijs bedoeld. De kaart van Piri Re'is blijkt een vrijwel exacte wereldkaart te zijn, die slechts op basis van satellietfoto's of op basis van een zeer grondige en uitgebreide geografische kennis gemaakt had kunnen worden. We gaan nog even door:
De 'Great Serpent Mound' is een historische sculptuur aan de Brush Creek rivier in het zuiden van Ohio. Een geoglief wat volgens de wetenschappers een slangenheuvel is. Tijdstip van de bouw? Mogelijk rond het begin van onze jaartelling.
De geleerden debatteren nog steeds over de rol die de heuvel heeft gespeeld bij de verschillende stammen. Onderzoekers hebben in de nabije buurt begraafplaatsen gevonden die 1000 jaar eerder dateren dan de bouw van de heuvel. De heuvel zou zijn gebouwd na aanleiding van een Supernova (een supernova is het verschijnsel waarbij een ster op spectaculaire wijze explodeert) uit de explosie ontstond de Krabnevel. De toen inheemse mensen waren hemel georiënteerd in hun godsdienst en folklore. Het zou gebouwd kunnen zijn als een erkenning van het toen waargenomen “vreemde licht” aan de hemel. Wanneer je de afbeelding echter goed bekijkt, heb je er weinig fantasie voor nodig om te zien dat het een spermatozo is. Ook in de Borubudur zie je in de reliëfs afbeeldingen van celdeling, spermatozoa en andere zaken.
Talrijke artefacten waarbij 'machines' te zien zijn...?
De beroemde deksteen op de sarcofaag van Pakal is het bekendste voorbeeld... Een van de grootste mysteries aller-tijden is de vondst van stenen vazen in Egypte. In en nabij de piramide van farao Djoser in Sakkara, zo´n 30 km ten zuiden van Cairo, zijn duizenden stenen vazen gevonden. Deze stenen vazen stammen uit een tijd van voor 2800 jaar voor onze jaartelling. Deze vazen zijn gemaakt van de hardste steensoorten zoals dioriet, gneiss en graniet en vereisen het gebruik van zeer harde gereedschappen zoals diamantboren, diamant slijptollen en (cilinder) boren e.d. Maar in die tijd bestonden dit soort gereedschappen niet (zo denken wij althans). Toch hebben vele van deze stenen voorwerpen een perfecte vorm, vaak zuiver cirkelsymmetrisch. In 1880 heeft professor Petrie, die toen jaren lang opgravingen heeft gedaan in Egypte, al opgetekend dat de oude Egyptenaren wel degelijk over deze gereedschappen beschikt moeten hebben, waarbij hij wees op zaagsneden en boorkernen die dit onomstotelijk aantonen. Toch hebben Petrie´s onderzoeken nooit een goed vervolg gekregen, op een enkel onderzoek na. Deze mysterieuze vazen bevinden zich nu in de grote musea zoals het Louvre waar ik ze heb mogen aanschouwen, het Brits Museum en het Petrie museum. Probeer je voor te stellen: een vaas van het hardste gesteente, aan de buitenzijde perfect geslepen en zuiver cirkelsymmetrisch, maar dus ook aan de binnenzijde zuiver cirkelsymmetrisch 'uitgehold' ... Toch knap van die jongens, erg lang geleden... De moderne mens is te arrogant om aan te nemen dat er in het verre verleden wellicht een mogelijk intelligentere levensvorm is geweest (en dat kunnen mensen zijn geweest).
Dat 'arrogante' doet me overigens ergens aan denken:
De toren van Babel is een bouwwerk gekend uit de bijbel dat refereert aan de Babylonische ziggoerats volgens het Bijbelboek Genesis (hoofdstuk 11, vers 1-9) was Babel de eerste stad die de nakomelingen van Noach bouwden in de vlakte van Sinear. Hun leider was Nimrod en onder zijn bewind wilde men een toren bouwen die 'tot aan de hemel' zou reiken. Wat er gebeurde tijdens de bouw is bekend nietwaar?
Met welke torens zijn wij nu op dit moment bezig om te bouwen? Ook tot aan de hemel? .... Mooi, die gebouwen en artefacten zijn er wel en daar kan niemand omheen...
Wordt het misschien ook al wat aannemelijker dat we mogelijk toen 'gemaakt of verbeterd' zijn, ongeveer 6000 jaar geleden? Zou dat dan met die voorspellingen van destijds (de eindtijd) misschien toch kunnen kloppen of niet ...? Worden we bang en heeft de 'wetenschap' (voor wat het waard is) een opdracht gekregen om de mogelijke waarheid te verbloemen?
Hoe gelovig zijn wij en wat willen we geloven?
Mocht het toch waar zijn? 21 december 2012 of daaromtrent? Laten we dan die laatste jaren in ieder geval verdraagzaam zijn naar elkaar en respect hebben voor alles en iedereen.
Goed met de natuur om gaan en vooral genieten. En ons blijven verwonderen zoals kleine kinderen dat doen. Niet meer mopperen en het negativisme niet laten overheersen. Laten we stralen en laten we 'verlicht' zijn. Mocht er niets gebeuren in 2012? Laten we dan al die verdere jaren verdraagzaam zijn naar elkaar en respect hebben voor alles en iedereen. Goed met de natuur om gaan en vooral genieten. En ons blijven verwonderen zoals kleine kinderen dat doen. Niet meer mopperen en het negativisme niet laten overheersen. Vriendelijk zijn. Zoals ik al vermeldde, er zijn talrijke voorspellingen geweest over een eindtijd en we zijn er nog steeds. Maar wanneer er een eindtijd zou 'moeten' komen, maakt wat mij betreft 2012 de meeste kansen, getuige de kennis uit een heel ver verleden, waarvan wij nog steeds niet weten wat zich er nou precies heeft afgespeeld in die tijd en hoe ze bepaalde zaken gemaakt hadden. Soms lijkt het wel of ze de kennis hadden van levitatie. Wie 'ze' is (of zijn) weten wij niet. Misschien waren ze wel bezoekers vanuit andere planeten hier op aarde en hebben al eerder bouwwerken vervaardigd met behulp van diersoorten of mensachtigen. Er worden steeds meer bouwwerken en nederzettingen ontdekt die tienduizenden jaren oud zijn. Te denken valt aan het neoliticum of de jonge steentijd die zijn oorsprong ook in het Midden-oosten vindt. De zogenaamde megalithische cultuur (nadere beschouwing van de megalieten zelf en de geassocieerde vondsten, leert echter dat het hierbij niet om een volk gaat, maar meerdere culturen die met grote stenen bouwden).
De megalithische bevolking is ouder dan vaak wordt gedacht. Bewijzen hiervoor zijn te vinden in de ontwikkeling van taal, kunst, schrift, werktuigen, mijnbouw, geneeskunde en astronomie. Vondsten laten zien, dat de mensheid tienduizenden jaren geleden, in de oude steentijd (Paleolithicum) al een zeker beschavingsniveau had bereikt. Maar opvallend is dat deze bewijzen vóór de zondvloed van 11.000 jaar voor onze jaartelling allemaal geïsoleerde vondsten betreffen. Dorpen en steden dateren van na de zondvloed. Mochten ze al eerder bestaan hebben, zoals waarschijnlijk in Lemurië, Atlantis, India en het Midden-Oosten, dan zijn ze tijdens de zondvloedcatastrofe waarschijnlijk vernietigd. Maar de meeste dorpen en steden ontstonden uiteraard pas na de zondvloed sinds de sedentarisatie van de mens. Zo b.v. Catal Hüyück in Turkije, Harappa in India en de boerengemeenschappen in Centraal-Europa. Allemaal veel vroeger dan de stadsculturen in Sumerië van rond 4000 jaar voor onze jaartelling. Misschien moeten we wel leven alsof iedere dag, op het einde van de dag, de wereld vergaat. We noemen ons gecultiveerd en volwassen ten opzichte van de 'vastgeroeste' oerwoudmensen en indianen.
Toch is het vaak bij deze mensen dat ze iedere dag opnieuw het opgaan van de zon toezingen als de geboorte van een nieuwe dag. Ze danken 'de Goden' ... Belachelijk? ... Wie is belachelijk? En wie maakt wie belachelijk? Wat is waar en wat weten we? In mijn ogen is het belachelijk om niet te beseffen dat we allen dezelfde oorsprong hebben en dat we feitelijk dus allen broeders en zusters zijn. Iedereen is gelijk en het begrip afsplitsing, een andere huidskleur hebben (en daardoor dus anders zijn) of een ander geloof hebben, is een verzinsel, illusie en een concept. Het is belachelijk dat we oorlog voeren en zelfs ruzie maken. En dat doen we vaak ook nog met elkaar om de meest onzinnige dingen of machtsvertoon. We blijven bewijzen dat het menselijk onverstand prevaleert ten opzichte van het volwassen gedrag. Maar misschien is mijn mening ook wel weer belachelijk in de ogen van anderen. Wat is weten en wat is wetenschap? Wetenschap gaat tot nú, tot op dit moment. Niets anders dan dat. Bepaalde stellingen uit het verleden van 'tovenaars en heksen' zijn inmiddels al door de wetenschap overgenomen. Zaken die niet te bevatten zijn worden (nu nog steeds) door de wetenschap weggewuifd. Erich von Däniken is een controversiële Zwitserse auteur die het bekendst is van zijn theorieën over buitenaardse invloed op menselijke cultuur in de prehistorie, ook bekend als de Paleo-SETI-theorie. De gevestigde wetenschappers beschouwen zijn werk als pseudowetenschap of zelfs morosofie en zijn van mening dat zijn conclusies niet worden ondersteund door zijn argumenten. Zijn theorieën vallen onder bepaalde theorieën die stellen dat er in de prehistorie contacten waren tussen mensen en geavanceerde buitenaardse beschavingen. Wat te denken over de theorieën van Graham Hancock, Robert Bauval, John Anthony West... De wetenschap lacht als de spreekwoordelijke boer met kiespijn... Wat is waar? Dagelijks observeer ik alle waan en verwonder mij. Alles en iedereen is in een waas van paniek gericht op overleven en terwijl alles en iedereen daarmee bezig is helpen ze mee de wereld richting de verdoemenis te begeleiden. Heel apart, die tegenstrijdigheid (Het Goddelijk Gen en het dier in ons?) in de mens. Een tijdlang heb ik telkens weer pogingen ondernomen om er achter te komen wat er nu allemaal gebeurt en wat ik allemaal nog kan verwachten. Maar de informatiebronnen zijn tegenstrijdig. Ik werd alleen maar meer in verwarring gebracht, wist niet wat en wie te geloven. Zelf heb ik steeds meer de behoefte gekregen de waan te laten voor wat het is en me terug te trekken in mezelf en me bezig te houden met ogenschijnlijk onbenullige dingen. Gewoon genieten van een grassprietje, een vogeltje of een helse regenbui. Allemaal wonderen. Maar goed, over de eindtijd. Mijn gevoel zegt me dat we als mensheid op een dood spoor zitten en het vroeg of laat een keer ophoudt. Het kan niet eeuwig zo doorgaan. De bossen verdwijnen, het stedelijke gebied rukt op, de snelwegen staan vol ongeduldige egocentrische mensen. Ik zie het met lede ogen aan. De mensheid lijkt zich bitterweinig aan te trekken van alle signalen die ik waarneem. 20% minder CO2-uitstoot in 2020 klinkt in mijn oren belachelijk. Het lijkt alsof er helemaal niets klopt in de wereld die ik waarneem en alles in tegenovergestelde richting gaat als waar men zegt heen te willen. Mensen willen geen oorlog, maar herkiezen wel een president die onder valse voorwendselen een bloedige oorlog begint. Iedereen zegt dat armoede moet worden uitgebannen, maar verder dan wat symptoombestrijding komt men niet. Maar owee als daar de basis van het kapitalistische systeem door zijn hoeven dreigt te gaan, dan zijn de miljarden niet meer aan te slepen. Daar zakt mijn broek van af. Ik begrijp er helemaal niets van. Het journaal kijk ik zo nu en dan nog, geen touw aan vast te knopen. Het dagblad heb ik ook al jaren geleden afgezegd. Mijn enige wapen tegen dit alles: stoppen met denken hoe het is, zou moeten zijn en zal worden en alleen maar waarnemen zonder oordeel. Gevolg na oorzaak, oorzaak na gevolg, het maakt dan allemaal niet meer uit. Acceptatie en tolerantie. Ik zie enkel nog een perfect samenspel. Alles in al zijn glorie en rijkdom. Af en toe ga ik daar zo in op dat ik achteraf bezien iets moet hebben ervaren dat lijkt op de verwondering van een kind. Dat de schaarsheid van die momenten mag overvloeien in een overvloed.
Het lijkt misschien alsof ik een mopperaar ben en alsof ik me terug wil trekken als een heremiet. Eens komt mijn eigen eindtijd (in dit lijf), maar ik weet dat dit een nieuw begin zal zijn en dat ik een onderdeel blijf van een veel groter geheel. Zoals ik dat al altijd was. Jezus van Nazareth. Wie? Een sterk gelovige wijsheidsleraar met veel zelfvetrouwen of een goed politicus? Een mens! Sommige uitspraken die in de Bijbel worden toegeschreven aan Jezus komen overeen met teksten die niet in de Bijbel staan. Ik bedoel de Nag Hamadi geschriften. Vanuit een gnostische benadering kan ik een bepaalde mate van logica zien in de omschrijving 'Zoon van God'. Als iemand om wat voor reden dan ook een bepaald niveau van zelfbewustzijn heeft bereikt en je begint de ware betekenis van het Hermetische systeem te doorgronden kom je tot de conclusie dat je een afgeleide bent van God, Zoon of Dochter van God. God in de onpersoonlijke vorm, oorzaak van alles wat er is. In feite zijn wij dus allemaal zonen en dochters van God, het collectief en universeel bewustzijn. En we zijn nakomelingen van onze scheppers waar we mogelijk steeds meer op gaan lijken in doen en laten. Jezus mag een bepaalde Messias zijn geweest, maar in feite zijn we dat allemaal wanneer we dat willen. Het Eerste Concilie van Nicea in het jaar 325 wordt het eerste oecumenisch concilie genoemd. Het werd bijeen geroepen door keizer Constantijn de grote en was een samenkomst van 318 bisschoppen. Hier werd de officiële leer van de toenmalige Kerk en van de latere Rooms-katholieke en Oosters-orthodoxe kerken vastgelegd. Waarom werd het Concilie van Nicea gehouden? De bronnen zijn helder dat de keizer Constantijn het concilie bijeen riep om een einde te maken aan de onenigheid in de kerk. In het bijzonder was hij bezorgd over twee specifieke zaken die verschillen veroorzaakten: het Arianisme en de datum van Pasen. Andere zaken werden geregeld op het concilie, maar deze waren de aanleiding. Sinds de tweede eeuw, waren er rivaliserende richtingen van het berekenen van de datum van Pasen. Een dergelijke diversiteit was draagbaar in de pre-imperiale vervolgde kerk. Het was niet tolerabel voor de nieuwe christelijke keizer en zijn keizerlijke kerk. Constantijn was beïnvloed door het oude heidense idee van paxdeorum, het idee dat de bedoeling van de staatsreligie was, om de gunst van de goden te winnen door hen aanvaardbare aanbidding aan te bieden. Zij moesten dan als tegenprestatie voor vrede en voorspoed zorgen. Constantijn de christen hield een christelijke versie hiervan. Het was zijn plicht als keizer om te verzekeren dat de christelijke God pure aanbidding ontving uit een harmonieuze en ongedeelde kerk. Interne harmonie is altijd een grotere prioriteit voor de politicus dan voor de theoloog en dit was in het bijzonder waar voor Constantijn. Voor de keizer was het voornaamste schandaal met het Arianisme en de verschillende data van Pasen niet een kwestie van goed of fout maar een kwestie van verdeeldheid. Wie heeft wat bepaald? Jezus zou in werkelijkheid een gewone mens kunnen zijn met gevoelens zoals wij die allemaal hebben, waarom zou hij niet lief kunnen hebben gehad in die zin dat hij van een vrouw heeft gehouden? Mogelijk zijn er daadwerkelijk kinderen van gekomen. Wat zou daar overigens mis mee zijn, het lijkt mij fantastisch. Welke onverlaat heeft het overigens in Godsnaam verzonnen dat priesters niet mogen trouwen? Paulus? Hij prees zijn celibataire levenshouding: dat is te lezen in zijn brieven in het Nieuwe Testament van de Bijbel. De belangrijkste Bijbelpassages hierover zijn te vinden in de eerste brief van Paulus aan de Korintiërs. Hoewel hij het ongehuwd zijn ter wille van God en het prediken van Christus en zijn kruis heel waardevol vond, beschouwde hij die manier van leven toch als een gave: hij raadde het aan, maar kon begrijpen dat niet elke gelovige man het aankon zonder vrouw te leven. De bekendste uitspraak van hem hieromtrent luidt: “Het is beter te trouwen dan van begeerte te branden.” Het zijn pausen geweest waarvan Leo I, Gregorius de Grote of Marcellus I die verdacht zijn de celibaatplicht algemeen ingevoerd te hebben. Een van de redenen is de mogelijkheid voor de priester zich niet gehinderd door familiebesognes volledig te wijden aan de kerkgemeenschap. Het is interessant om de geschiedenis van de pausen eens na te gaan en hoe ze zich gedragen hebben, de goeden niet te na gesproken. Overigens ben ik van mening dat een priester met kinderen en een vrouw veel meer uit praktijkervaring kan spreken, dan een iemand die vanuit een ivoren toren handelt. Er zijn echter ook priesters en pastoors die zich heel goed kunnen verplaatsen in het gezinsleven (ik ken er ten minste één). En datzelfde geldt natuurlijk ook voor een paus. Wanneer je de afbeeldingen bekijkt in het Vaticaans museum (en in de diverse kerken van Rome), zie je de liefdestaferelen en drama`s gewoon weer gegeven tussen Jezus en Maria Magdalena. Ik heb er foto`s van gemaakt (het verhaal) waarvan de foto hieronder opvallend is, die ik genomen heb in Santa Maria dei Miracoli
Zo verstaan biedt het Evangelie van Maria Magdalena een visie op het menszijn, die betekent dat een mens zich kan bevrijden uit de greep van het noodlot, en zelf, in vrijheid, na de opstanding uit de spirituele dood, medeschepper kan worden van het koninkrijk op aarde. De nieuwe Messias? We leven in een tijd van verandering (en).
Altijd al trouwens, maar het 'tij van welvaart' lijkt nu te keren. Ondanks onze luxe en onze kennis gaat het op veel gebieden toch nog mis. We zijn ontevreden, haatdragend, jaloers we maken ruzie en heel vaak begrijpen we elkaar niet. We denken de zelfde taal te spreken en toch gaat het mis. Het zou wel eens helemaal mis kunnen zijn gegaan, toen de mens leerde spreken. We zien echter ook heel veel verbeteringen en een groter bewustzijnswording van ons zelf ontstaan. Soms denk ik dat ik gewoon dagelijks 'nieuwe Messiassen' tegen kom... Ik denk dat in iedereen van ons wel een beetje een nieuwe Messias in zit.
De Dalai Lama zou er een kunnen zijn. Ik geloof zelf dat de mensheid ook aan een nieuwe Messias toe is. Zouden Julius Caesar, Napoleon of Hitler ook niet ooit aangezien zijn voor Messiassen? Velen geloofden dat en nu is dat een akelige gedachte. Stel iemand redt de wereldeconomie? Is dat dat een Messias?
Stel als er iemand zou zeggen: weg met alle wapens en we gaan de wereld herscheppen en respecteren?
Een messias hoeft helemaal niets met een religie te maken hebben. Eerst een Messias en dan ontstaat die religie vanzelf wel. Het geloof. Ik heb er eerder over geschreven (De schepping (van de mens): wanneer?) dat volgens mij het geloof één oorsprong heeft. Het ware geloof is vrij te interpreteren. De inquisiteurs meenden de waarheid in pacht te hebben, de ketters die ze vervolgden en executeerden meenden óók de waarheid in pacht te hebben. Beperken we ons tot het christendom dan zijn er diverse kampen aan te wijzen die hemelsbreed van elkaar verschillen en toch ieder de waarheid voor zich opeisen. Was Jezus van Nazareth een esoterische wijsheidsleraar zoals b.v. de Katharen (gnostisch Christenen) dat geloofden, of een personificatie van het Opperwezen volgens de leer van het Vaticaan en alle afsplitsingen die na de reformatie ontstonden? Wordt het ware geloof gekenmerkt door het herkennen van bijbelse verhalen als mythe waarin een onderliggende boodschap of wijsheid wordt doorgegeven aan volgende generaties, of is het ware geloof het aannemen van de Bijbel (van kaft tot kaft) als Gods woord? Ben je een ware volgeling als je de regels die de Bijbel voorschrijft uitvoert? Of ben je pas een ware volgeling als je kennis neemt van die regels en vervolgens zelf wel bepaalt wat juist is en wat niet? Als het juist is om een vrouw die al 15 jaar in coma ligt te beletten om een natuurlijke dood te sterven dan ben ik de tegenstander. Als het juist is om niet aan geboortebeperking te doen in een wereld die door overbevolking wordt uitgeput en verwoest, ben ik de tegenstander. Als het juist is om je niet in te laten enten tegen ziektes omdat ziek worden zogenaamd Gods wil is ben ik de tegenstander. Ik denk dat onze schepper ons ingrediënten heeft gegeven om iets te doen tegen de zaken die ik zojuist genoemd heb. Maar de meesten onder ons zien dat niet zo. Was God een man? Waarom geen vrouw? Als puber dacht ik al zo. Later ben ik gaan denken dat de vrouw ook een belangrijkere rol heeft dan de man. Dat ze eigenlijk 'een beetje boven de man staat'... Ik ben een beetje gaan speuren:
In voor-historische en vroeg-historische tijden van menselijke ontwikkeling bestonden er wereldwijd religies waarin de allerhoogste God vrouwelijk was.
In perioden van ongeveer 2500 jaar voor onze jaartelling tot 500 jaar er na bestonden religies met een vrouwelijke- en religies met een mannelijke Schepper naast elkaar.
Er zijn talloze archeologische en kunsthistorische voorwerpen gevonden waaruit blijkt dat de godinne-religie (o.a. in het Westen) geen natuurlijke dood is gestorven, maar na een eeuwenlange strijd is opgenomen of overweldigd, vernietigd, en uiteindelijk vervangen door patriarchale religies.
In het paleolithische en neolithische westen b.v. bleek er een systeem van religieuze ideeën te bestaan dat gebaseerd was op aanbidding van de godin. We kunnen hierbij o.a. denken aan Oostenrijk aan het opgegraven beeld van de Venus van Willendorf uit het opper paleolithicum van 25.000-10.000 jaar voor onze jaartelling, hetwelk ik aanschouwd heb in een museum te Cambridge.
Ongeveer 2700 jaar voor onze jaartelling werd 'Moeder aarde' tevens vereerd en aanbeden op Kreta (hoogstaande minoische cultuur) en weer later in Griekenland. In de Griekse mythologie (ongeveer vanaf 800 jaar voor onze jaartelling) zijn godinnen opgenomen die een belangrijke plaats innamen, waaronder Athene.
In Rome werd in de 5e eeuw de laatste Isis tempel gesloten door de christelijke Keizer.
In het christendom kennen we geen verering van de godin: Maria is de moeder van God.
De boeiende positie van Maria Magdalena (Apostel der apostelen ) is, buiten traditionele kringen, in ontwikkeling. Zij wordt daar o.a. gezien als de personificatie van de godin.
In de Rooms Katholieke kerk b.v. wordt Maria o.a. sterre der zee genoemd: Stella Maris. Namen van de godin in het Midden-Oosten waren b.v.: Nana en Innana uit Sumerië (4000-3500 voor onze jaarteling).
Au Set was in de Egyptische mythologie de godin die het epitheton alles overtreffende koningin droeg (van set in het Egyptisch: koningin, prinses). Zij stond in relatie tot Ua Zit, (een naam van de cobra godin, mogelijk een connectie met de slang in de boom des levens en de boom van kennis uit het verhaal van Adam em Eva?) en Koningin Isis uit (Opper) Egypte (een van haar titels was 'Geefster van leven', ver voor 3000 jaar voor onze jaartelling voor de dynastieën van de farao’s).
Isthar van Mesopotamië wordt als de 'Leidsvrouwe van de volkeren' vermeld en als de 'Vrouwe van grote Visie' (Als Sumerische Innana werd zij voor het eerst rond 3000 jaar voor onze jaartelling vereerd in Uruk wordt geassocieerd met de planeet Venus (een continent op Venus wordt tegenwoordig Ishtar Terra genoemd door astronomen). Het dubbele aspect van de godin (scheppend en vernietigend) komt mogelijk overeen met de enorme verschillen in de fasen van Venus tijdens de winter- en zomermaanden. In de Sumerische taal heet de planeet 'MUL.DILI.PAT', wat 'unieke ster' betekent. In sommige latere Babylonische teksten werd deze planeet Masat genoemd, hetgeen letterlijk 'profetes' betekent.) In de Rooms-Katholieke kerk wordt Maria o.a. 'Vrouwe van alle volkeren' genoemd).
In het verre oosten, in India b.v., in het voor-vedische tijdperk (ongeveer 3000/4000 jaar voor onze jaartelling en zelf eerder) vinden we een grote verering van de universele moeder of levensenergie, de Al-scheppende en Al doordringende Levenskracht.
Zij werd in die allervroegste perioden aanbeden door het hoogstaande volk van de Dravidiërs,vredig levend in de Indus vallei, voor de gewelddadige Aryase invasies.
Mensen aanbaden de grote moedergodin of oermoeder: de Schepster van het totale universum. Dit scheppend aspect betekent dat Zij nieuw leven gaf aan een schepsel of schepping; het duidt het creativiteitsbeginsel aan van de godin in al haar vormen.
Naast het moederlijk aspect komen we de kwaliteit tegen van grote wijsheid. Zij is dan o.a. de goddelijke raadsvrouwe die de mens de weg wijst om haar/zijn bestemming te bereiken.
In verschillende archeologische vondsten zien we Haar verder afgebeeld als de grote genezeres, of als uitvindster, als krijgsvrouwe, als jaagster, of als de godin van intelligentie en wetenschap. Een populaire theorie is dat de mens van nature een vrouw is. Mannen zijn eigenlijk een ‘mislukte’ versie. Helemaal in het begin ontwikkelen embryo´s zich hetzelfde. In de derde maand komen de geslachtshormonen in het spel. Tijdens de ontwikkeling van de mannelijke foetus wordt in de zaadballen anti-Müllers-hormoon geproduceerd. Dit zorgt ervoor dat de ‘gangen van Müller’ verdwijnen. Uit deze gangen komen in de vrouwelijke foetus de eileiders, baarmoeder en het bovenste deel van de vagina voort. Vrouwen blijven wel intact. Zij groeien uit tot wat een mens van nature is: een vrouw. Dat mannen eigenlijk mislukte vrouwen zijn, blijkt ook uit de nutteloze borsten en tepels die ze hebben, zeggen aanhangers van deze theorie. Man en vrouw hebben beiden een belangrijke rol, maar de vrouw is de draagster van het leven en ze geeft het leven door. In de dierenwereld waar wij tot op zekere hoogte een onderdeel van zijn maken de 'mooiere mannetjes' de vrouwtjes het hof. Het mannetje is misschien vaak mooier, maar het doel van dit is toch maar mooi om het vrouwtje te imponeren, en zij heeft het voor het kiezen. Normaal gesproken dan. Wie ben je? 'Ik'? Het kan zijn dat dit onderwerp erg moeilijk te volgen is. Ik heb hulp van anderen gekregen en de uitspraken die tot mij kwamen vertegenwoordigden mijn gedachten waarvan ik het zelf niet zo direct op papier kon zetten. Uiteindelijk is de combinatie van mijn gedachten en uitspraken van anderen tot een geheel gekomen. Ik zal het niet meer vergeten wat er gebeurde toen mijn dochter van 8 jaar in de kerk haar eerst communie deed. Buiten het feit voor mij dat ze daar stond te schitteren en een prachtig sololied zong mocht ze zich ook voorstellen. Trots was ik. Ze was een van de laatste van haar groepje die dat deed. Haar voorgangers hadden zich steeds voorgesteld met “Ik ben Loesje, ik ben Karel en ik ben Pietje” enz. Mijn dochter zei echter: “Ik heet Moniek” wat mij onmiddellijk opviel! Naast het feit dat ik continu geraakt werd tijdens dit prachtige vertoon, raakte ze mij nu op een heel bijzondere manier. Daar stond ik. Ik heb haar naderhand gevraagd waarom ze zich met haar naam voorstelde waarop ze mij antwoordde dat ze onmogelijk kon weten wie ze was, maar wel wist hoe ze heette. 8 jaar... Dat waren mijn 'oude' gedachten van lang geleden. Ik heb me dat vroeger ook heel vaak afgevraagd. Wat is de algemene gang van zaken over onze eigenopvatting van 'Ik'
Ik ben Pierre, een man met donker haar waarbij de grijze haren ook langzaam door aan het komen zijn en ik doe dit en ik doe dat. Ik heb dit en ik heb dat. Ik heb een merkwaardige affiniteit met het getal 12. Ik heb heel veel aandacht aan mijn uiterlijk geschonken, aan mijn lichaamsbouw en ik ging mij op een bepaald moment zelfs aantrekkelijk vinden. Ik dreigde een narcist te worden. Maar dat is gelukkig lang geleden. Ik sport nog steeds, maar nu met een andere intentie. Ik kan nog wel even door gaan.
Ik heb er met veel mensen over gesproken over het 'ik' zijn.
Ik ben een unieke persoonlijkheid die geboren is uit een vrouw die ook weer geboren is uit een vrouw etc. Ik denk, ik ben mij bewust dat ik op een planeet in het heelal leef, die Aarde genoemd wordt. Ik ben van vlees en bloed en mijn lichaam schijnt dood te kunnen gaan, hoewel dit nog nooit gebeurd is denk ik En dan heb ik het over mijn lijf waar 'ik' nu in woon. Ik redeneer, ik vraag me af waar ik als mens vandaan kom, ik zoek mijn ware afkomst, mijn identiteit als ontstane mens. Ik heb emoties net als alle andere mensen en ik denk dat de hele wereld waarin ik leef om emoties gaat. Het is wel belangrijk dat ik besta, het heeft een doel. Welk doel dat is, heb ik slechts een vermoeden van, maar geen zekerheid. Ik denk, dus ik besta. Dus denk ik dat de wereld een grote vergaarbak van emoties is. Die emoties worden door iets of iemand opgevangen en bewaard. Emoties zijn zeer krachtig en zouden te maken kunnen hebben met het ontstaan van het heelal of het in stand houden daarvan. 'Iets' houdt ons in stand, 'iets' heeft mij gestuurd om mee te dragen aan, en te leren van... Ik denk dat ik sterrenstof ben, van oorsprong een buitenaardse. Al wat er hier op aarde is vind zijn oorsprong ergens uit een veel eerder verleden, uit de ruimte: het begin. Mogelijk dat ik alle ingrediënten in mij heb, om dat te 'herinneren'. Ik ben van oorsprong sterrenstof en tot datzelfde stof zal ik terug keren. Dat staat geloof ik ook ergens geschreven. Dat je een mens bent, is een aanname. Of een gemaakte afspraak. Ik begrijp dat je de identificatie met de persoon aangeleerd hebt gekregen en het als gevolg van die conditionering als feit beschouwd, maar feitelijk is dat onjuist en tevens mogelijk een misverstand. Nogmaals iets ervaren en iets zijn, is niet hetzelfde. Stel dat een oog de waarnemer is (even als allegorie). Die kan zichzelf nooit zien. Dat is onmogelijk. Het oog kan natuurlijk wel in de spiegel kijken, maar dat is hij niet zelf maar een reflectie. Als het oog zichzelf zou willen zien, zou het van een afstandje naar zichzelf moeten kunnen kijken en dat kan niet. Via een film? Dat zou kunnen. Maar dan kijk je in het verleden naar iemand die jij op dat moment was. En dat terwijl je nu op het moment van de film waarneemt. De 'Ik' die je nu ervaart, is dat dezelfde 'Ik' die je gisteren heb ervaren? Of is het een ander? Ik heb me, toen ik ongeveer 30 jaar was gerealiseerd dat ik niet de persoon ben die ik waarneem, maar datgene ben dat die persoon als object waarneemt. Dit impliceert een waarnemer en iets dat waargenomen wordt, een (dualistische) splitsing dus. Feitelijk kan er echter alleen maar waarnemen (bewustzijn) zijn. Elke splitsing is slechts een constructie in een poging het te begrijpen. Punt is dat je je realiseert dat je geen enkel object dat in je waarneming voorbij komt kan zijn. Geen persoon, geen geest, geen gedachten, geen ziel, geen emotie, niets van dat alles, want dat zijn alle slechts objecten in je waarneming. Je kan zeggen dat je de waarneming zelf bent, het pure directe kennen. Als je antwoord wilt hebben op de vraag "Wie of wat ben ik?" dien je het aangeleerde dualistische perspectief los te laten en helemaal vanaf de basis te beginnen. Binnen een dualistisch perspectief is voornoemde vraag niet te beantwoorden, omdat je werkelijke aard niet dualistisch kan zijn. Wie of wat je bent kan je je alleen maar realiseren. Het overkomt je, of het overkomt je niet. Je kan er niet naartoe werken of het (aan)leren. Die tegenstellingen ontstaan doordat je niet anders dan vanuit een dualistische setting kunt spreken over iets dat niet binnen het dualisme te vangen is. Dat levert paradoxen op. Ik kan alleen maar duidelijk maken dat je niet de persoon bent die je waarneemt door dat af te zetten tegen iets anders. De geest wil een referentiekader, maar wat je bent kent geen referentiekader. In werkelijkheid is er geen onderscheid en ben je aandacht, kennendheid, waarnemen, etc. Hoe ik het ook draai of keer, in woorden of een andere vorm van communicatie kan het nooit exact weergeven worden. Er kan alleen maar zo goed en helder mogelijk naar worden verwijzen. Het uiteindelijke spreekwoordelijke kwartje moet bij jezelf vallen. En in de meeste gevallen is daar radicaal zelfonderzoek voor nodig. Ik bedoel dat elk mens vanaf zijn geboorte wordt geconditioneerd. Als iemand 50 jaar is, is deze mens (of eigenlijk 'ik') hoogstwaarschijnlijk 4,8 decennia lang geconditioneerd met het concept dat die 'ik' de persoon is die wordt waargenomen. De conditionering bestaat uit het opgebouwde beeld van de eigen (illusoire) identiteit en alle andere concepten die we in ons leven vormgeven. Zonder die conditionering ben je nog steeds hetzelfde. Conditionering is - zeker in onze westerse maatschappij - onontkoombaar. Je zou inderdaad kunnen zeggen dat conditionering natuurlijk is. Waardoor het veroorzaakt wordt weet ik niet, maar conditionering is niet iets om koste wat kost te vermijden. Waarom zou je? Echter, je kan je wel bewust zijn van je eigen geconditioneerd zijn of niet. Een voorbeeld is misschien het makkelijkst om dit te illustreren. Stel, ik loop op straat en ik kom een dik persoon tegen. Mij overkomt het dan geregeld dat er een reeks gedachten voorbij komen:
- die persoon heeft een ongezonde levenstijl
- die persoon heeft geen zelfbeheersing
- die persoon heeft weinig zelfvertrouwen
- die persoon zou op dieet moeten Ik beoordeel, oordeel en veroordeel.
Allemaal labeltjes waarvan ik zou kunnen zeggen dat het mijn mening is. Echter, ik probeer mij tegenwoordige bijna niet meer te identificeren met deze gedachten. Ze komen voorbij en ik besteed er meestal geen aandacht meer aan. Het gaat echter nog wel eens mis en dat zijn dan van die geweldige leermomenten die me doen beseffen (achteraf) dat het geen zin heeft. Ze dienen me op geen enkele wijze. Maar vaak genoeg besteed ik wel veel aandacht aan allerlei gedachten. Ik kan me b.v. wel heel veel zorgen maken wanneer er iets met mijn dierbaren is. De gedachten dat ze misschien iets ergs is overkomen zijn dan zo overheersend dat ik me er wel mee identificeer om pas achteraf vast te stellen dat ik geleid werd door angst. Maar dat is okay. Iets vanzelfsprekends omdat dit ook een natuurlijk element is wat in mij ingebouwd is. Maar goed, de tendens in de afgelopen jaren is dat ik me steeds minder ben gaan bekommeren om mijn mening (gedachten) en die van een ander en dat ik veel intenser ben gaan waarnemen, alsof er een sluier wordt weggehaald. Het gevoel van geluk(zaligheid) wat daaruit voortvloeit is ongekend. De vraag beantwoorden wie of wat je bent, maakt je aan de oppervlakte hoogstwaarschijnlijk geen ander mens. Je wordt er aan de buitenkant geen totaal ander mens van zeg maar. Maar de verdieping van binnen kan gigantisch zijn. Je realiseren wie of wat je bent gebeurt bij iedereen op een andere manier. Er is geen standaard te volgen weg. Er is überhaupt geen weg te volgen. Het overkomt je of het overkomt je niet. Paradoxaal is ook dat je wordt aangezet om alles te onderzoeken, feitelijk je hele leven uit te pluizen om tot de conclusie te komen dat dat eigenlijk allemaal zinloos was. Er is namelijk niets te winnen en als je denkt dat er wel wat is te winnen heb je weer een illusie te pakken. Maar goed, laat je daardoor niet in verwarring brengen. Als je interesse hebt, lekker blijven uitpluizen. Als je geen interesse hebt, lekker laten zitten. Alles is goed en ik doe wat ik doe, lekker uitpluizen. Niet voor iemand anders, maar gewoon voor mijzelf. Onze identiteit kent veel lagen. Wat mij maakt tot wie ik ben is (in willekeurige volgorde van belangrijkheid) afhankelijk van mijn ouders, hun genen zijn op mij overgedragen (ik kom hier later nog even op terug in het 'andere hiernamaals'). Zij hebben mij opgevoed, hun ideeën op mij toegepast. Mijn lichaam is voor een belangrijk deel een product van mijn ouders en bepaalt voor een belangrijk deel mijn gedrag. Dan is er de culturele context die mijn gedrag bepaalt, ik ben een product van mijn cultuur. Dan is er het dagelijkse leven, de vrienden en vriendinnen die ik heb uitgekozen, de mensen waar ik de pest aan had, de interactie met hen heeft invloed op mijn ontwikkeling. Mijn zintuigen zijn aangesloten op mijn hersenen, die hersenen verwerken en interpreteren de prikkels zodanig dat ik me bewust ben van wat er aan informatie binnenkomt. Mijn hersenen hebben grote invloed op mijn bewustzijn. Dit is echter geen bewijs dat mijn bewustzijn door mijn hersenen wordt geproduceerd. Er komt informatie tot mijn bewustzijn via de hersenen, misschien is het bewustzijn autonoom, misschien is mijn bewustzijn een fragment van een veel groter geheel omdat alles wat leeft (in welke vorm ook) een bepaalde mate van bewustzijn heeft. Bewustzijn is geen materie, misschien zelfs geen vorm van energie. Bewustzijn is niet aan een plaats of tijd gebonden, tenzij in een bepaalde stof verankert, zoals b.v. het menselijke lichaam. Ik ben me bewust van de wereld om me heen, 'Ik' registreert. Ook al is dat een registratie van een beperkt deel van de natuur. Tijdens een uittreding rond mijn 35ste levenjaar was 'ik' me zelfs bewuster van mijn bestaan dan ooit, alsof er een enorm beperkende factor voor even van me afviel.
De werkelijkheid is echter onkenbaar, we kunnen in de ons gegeven omstandigheden een glimp opvangen, een stuk in de richting komen, maar de beperkende factor is te groot om het geheel in zijn volle omvang te kunnen overzien. Dat is een Goddelijke staat, en tot het moment dat we een Goddelijke staat hebben bereikt, of tot dat wat je God zou kunnen noemen opgenomen zijn (geen persoon, maar 'God' in de metaforische betekenis van het woord, maar wel volmaakt bewustzijn), is de werkelijkheid onkenbaar. Direct waarnemen = zijn (ondeelbaar moment), indirect waarnemen = invullen van het zijn. Maar blijft toch een beetje dubieus het zo te stellen, want we hebben het nog niet gehad over wie nou precies waarneemt. Overigens, het is niet ondenkbaar dat men er op een bepaald moment achterkomt dat iets helemaal niet is zoals daarvoor gedacht. Inzichten wijzigen in de wetenschap constant. Hoe zeker het ook mag lijken dat er elektronen moeten zijn, er kan een moment komen dat die theorie op losse schroeven komt te staan. Mogelijk is het bewustzijn tijdens de slaap ook aanwezig. Bij het ontwaken, kan er een herinnering zijn aan goed (of slecht) geslapen te hebben. Deze herinnering wijst dus op een vorm van aanwezigheid die niet direct gekoppeld is aan een lichaam en een wereld. Hier is dus iets geheimzinnigs gaande. Wij 'waren er niet bij' tijdens de droomloze slaap en toch is er continuïteit van Zijn. Wij zijn immers wakker geworden en weten tevens dat wij goed geslapen hebben. Het absolute, dat de kern van ons wezen is, wat ons allerwezenlijkste is, is er dus wèl, maar kent geen kenbare eigenschappen. Anders zou het ook niet absoluut zijn. Wij kennen, maar kunnen onszelf niet kennen. Er zijn immers geen eigenschappen. Ieder mens (en dier) heeft een of meerdere gidsen (herinneringen), deze kunnen alleen maar de waarheid spreken want met telepathie is het onmogelijk om te liegen. Ik stel vast dat alles wat mijn gids mij verteld de waarheid is en ook alles wat ik ruim van te voren binnen krijg komt later uit. Soms zie ik het verband niet maar uiteindelijk wel en deze gave heeft iedereen. Je moet je er voor open stellen zolang je je blijft focussen op antwoorden waar je wetenschappelijke bewijzen voor wilt hebben omdat het anders onmogelijk is. Dan kan je naar mijn mening niet de boodschap van je gids ontvangen omdat je teveel met jezelf bezig bent. De vraag is overigens wie je gidsen zijn. Ik denk dat het ervaringen zijn die je eerder hebt opgedaan en kom daar op terug in het andere hiernamaals. Wij krijgen deze boodschappen binnen via onze ontvanger in onze hersenen vanuit de pijnappelklier, deze ontvanger kan tevens ook boodschappen zenden.
Onze pijnappelklier (epifyse), is een klein orgaan in het centrum van het brein, staat in de neurowetenschappen bekent als een hormoonklier die een scala aan hormonen produceert, die gereguleerd worden door onder andere de licht-donker (dag-nacht) cyclus. Oude spirituele tradities zoals Yoga en Tantra beschouwen de pijnappelklier als een 'kosmische antenne' via welke wij in contact staan met een diepere, mystieke realiteit. De wetenschap heeft aanwijzingen dat de pijnappelklier inderdaad een rol speelt in mystieke (oftewel transcendentale), paranormale en hallucinatoire ervaringen, omdat sommige van haar hormonen psychoactief zijn. Over de rol van de pijnappelklier wordt onder andere gewag gemaakt in het oude Sumerië en Egypte. In het Hindoeïsme, Boeddhisme en christendom. De Pijnappel is het symbool van onsterfelijkheid. In het Vaticaans Museum heb ik daar een enorme pijnappel in de binnentuin zien staan. In 2007 tijdens die bijzonde vakantie. Net vóór het visioen.
Mensen zijn tot veel meer dingen in staat dan wij nu doen en kunnen en veel verborgen gaven in zich.
Wanneer alle mensen op de wereld zich zouden verenigen in een gemeenschappelijk doel dan bereiken wij dat doel met gemak. Probeer te stoppen jezelf te identificeren wie je bent met je lichaam, naam, en wat de spiegel laat zien. Probeer deze identificatie te zien als zijnde een ervaring, en niet als wie je feitelijk bent. Probeer het leven te ervaren als zijnde wie en wat je echt bent: eeuwig Bewustzijn, - Alles dat is, is geweest, en nog kan komen in onze illusie die wij 'tijd' noemen. Het eeuwige Bewustzijn in het bewustzijn van zichzelf oordeelt niet, niet over wat eerlijkheid is, wat liefde is, wat aardigheid is, wat vijandelijkheid is. Het is zonder angst. Als wij dit niveau kunnen integreren, dan pas kunnen we er van uit gaan dat we handelen uit Bewustzijn Zoals Albert Einstein al zei: We kunnen niet onze wereld veranderen door in dezelfde gedachtenset te blijven. We kunnen samen komen wanneer we dat willen, probeer eens al die ideeën opzij te zetten die al duizenden jaren zorgen voor niets anders dan oorlog en bloed. De ideeën van rassen, culturen, religies, inkomens etc. Dit zijn slechts illusionaire labels waardoor we ons verdeeld voelen. We zijn allemaal mensen en we hebben dezelfde kleur bloed en we ademen allen dezelfde lucht. Wij zijn Een met alles, wij zijn allen een stukje van God, of de Bron.
Wij zijn mogelijk een Bewustzijn, misleid om te denken dat we allemaal 'ikjes' zijn.
Als wij realiseren dat we allen Een zijn, en vanuit daar handelen met moed, liefde, vriendelijkheid, vrede en empathie voor iedereen die het nog niet begrepen hebben dan kunnen we onze eigen Goddelijkheid ervaren. Wij zijn 'Een en Al' ... denk maar eens over deze woorden na. Blijkbaar zoeken we allemaal iets om aan vast te houden. We stoppen ook graag iemand in een vakje. Een poosje geleden werd de opmerking gemaakt dat ik een aanhanger zou kunnen zijn van het Panentheïsme, een zienswijze dat God overal is in het gehele universum en dat het universum een deel is van God. God de drijvende kracht is in het universum. Ik kende het woord niet en heb dat opgezocht. Ik kan me er wel in vinden maar ook ik werd dus in een hokje gestopt. En dat terwijl ik er uit probeer te komen, in de breedst mogelijke zin des woord. Het andere hiernamaals, de (universele) databank. Ik wil het niet over het vermoedelijke bekende hiernamaals hebben, zoals de tunnel van het licht die je eerst passeren zult en vervolgens op te gaan in een universele energie waarbij alles op zijn plaats zal vallen.
Er is volgens mij ook nog iets anders. Iets wat je tijdens je leven nog meemaakt als je kinderen hebt. Je dient het wel te 'willen' zien. Ik houd het voor mogelijk dat iedere seconde met iedere gebeurtenis uit ons leven ook in een universele databank ligt opgeslagen en dat onze hersenen daar direct op zijn aangesloten. Maar de aansluiting is niet 100% want een heleboel herinneringen zijn we kwijt tenzij ze onder hypnose weer naar het bewustzijn gebracht worden. En sommige mensen die op het punt stonden te sterven, voor een kort ogenblik hersendood waren, maar op dat moment toch helder bewust zijn en daar herinneringen aan hebben, vertellen dat alle gebeurtenissen uit hun leven in een flits weer beleefd worden, ook de gebeurtenissen die ze al lang waren vergeten omdat ze toen onbelangrijk leken. En om het beeld compleet te maken hadden ze soms ook nog 'inzage' in hoe zij op dat moment op anderen overkwamen en welke emoties ze bij die anderen teweeg brachten. Ik zal niet de enige zijn die gemerkt heeft, dat zijn kinderen op de Vader of op de Moeder lijken of op Opa of Oma. Daarna stopt het meestal al. Maar is dat ook zo? Ik merk aan mijn kinderen dat alle eigenschappen die ik had en/óf nog steeds heb, dat ik ze dus terug kan vinden in mijn kinderen. Het geestelijke en fysieke is heel gemakkelijk terug te vinden, maar ook de houding, het optrekken van een wenkbrauw of een bepaalde beweging maken.
Geweldig om te zien en om te beleven. Is eigenlijk ook heel logisch, want ik heb mij 'gesplitst'... net zoals mijn vrouw dat ook heeft gedaan, en haar Vader en Moeder enz. waarvan er natuurlijk ook elementen in onze kinderen zitten. Ik leef dus net als mijn vrouw in onze zoon, in onze andere zoon en ja, ook in onze dochter. Wij allen 'geven door' aan onze kinderen en dus leven we inderdaad verder in onze kinderen. Ik herken zaken die ik in mij heb, maar nooit heb ontplooid. Die ontplooiing zie ik terug in mijn kinderen. Wanneer ik mijn kinderen aan kijk, kijk in niet alleen mij zelf aan, maar ook mijn Vader en Moeder, diens Vader en Moeder enz. enz. Wanneer je beseft dat je als kind je voorvaderen in je hebt levert dit een euforisch gevoel op. En ik denk dat je die herinneringen allemaal terug kunt halen. Tot een heel ver verleden waarbij we steeds dichter bij een soort bron uitkomen. Mijn voorvaderen zullen nooit sterven en ik ook niet. Ik ben in staat om me te verplaatsen in mijn vader en vanuit dat perspectief de wereld in te kijken. Mijn Vader is dementerende,maar ik denk nu vaker: “Ik ben niet dementerende, ik leef!! En ik heb geleerd. En dat zie ik ook weer terug in mijn kinderen!” Ik ben een tussenfase. Wanneer een baby pas geboren is zou je eens moeten kijken wat hij al allemaal weet. Denk eens aan de Apgar-score van Dr. Virginia Apgar. Hier wordt de baby ook getest op het 'valreflex' wanneer je de val simuleert en de baby dus laat vallen (wel weer opvangen natuurlijk) slaat hij zijn armpjes en beentjes breeduit. Hij kan zich de natuurlijke situatie nog herinneren om zich zelf op de vangen toen we in bomen leefden. Gooi `m maar in het water en hij zal zijn ademhaling meteen stoppen. Hij kan zich zelf aan een lijn vastklampen en vast houden. Heeft hij allemaal onthouden. Bewijzen te over. Wanneer je je kinderen aankijkt, zie je je zelf en alle voorouders van dit kind. Het andere hiernamaals... Het bovengenoemde verhaal van mij kun je mogelijk niet alleen toepassen op je voorvaderen, maar op alles en iedereen. Ik weet dat dit erg ver gaat, maar is het niet zo dat we ons soms kunnen voelen als een vogel in de lucht of een vis in het water? Het is natuurlijk altijd de vraag of de respectievelijke vogel of vis zich bewust zijn van dit "voelen". Wij hebben echter de eigenschap gekregen om dit niet alleen te voelen, maar ook te beseffen.
In feite zou het mogelijk kunnen zijn dat wij bepaalde elementen in ons hebben van een beer, vogel, vis of vlieg. Andersom zou dat dus ook kunnen. Middels alle eigenschappen die we van elkaar overgenomen hebben, reïncarneren we om vervolgens te incarneren (carnis = vlees). De eigen incarnatie is meteen zichtbaar bij je eigen kinderen. Maar feitelijk is alles wat je ziet een een (re)incarnatie van je zelf, van het groter geheel waar jezelf een onderdeel van bent. Eigenlijk krijgen we steeds opnieuw kansen, deze kansen zouden in de door de volksmond genoemde "hemel" kunnen liggen. D&iagrave;e hemel zou hier op Aarde of op misschien wel een andere planeet kunnen liggen. Een vlieg die maar één dag leeft, omdat hij per ongeluk vertrapt of opgegeten wordt, of zelfs maar één dag leeft en daarna sterft aan "ouderdom" krijgt gewoon een nieuwe kans. Een mens, een arme of ongelukkige stakker die “sterft”, krijgt ook een nieuwe kans. Staat niet ergens geschreven(?): Tegen zijn leerlingen zei Jezus: “Ik verzeker jullie, voor een rijke is het moeilijk het koninkrijk der hemelen binnen te gaan. Nog eens zeg Ik jullie: Een kameel komt gemakkelijker door het oog van een naald dan een rijke in het koninkrijk van God.” Mijn interpretatie: degenen die niets bezitten en alleen maar ellende hebben gekend, zullen hun kansen krijgen in het Koninkrijk van God, mogelijk hier óp Aarde en &iagrave;n hun innerlijke, het hiernamaals. Maar ook een rijke zal volgens mij in het hiernamaals komen, misschien als eendagsvlieg en daarna weer een nieuwe kans krijgen. Maar bijna iedereen verkwanselt deze nieuwe kans, de hemel, het Aards paradijs. De mens maakt van de tempel van God hier op Aarde een huis van winstbejag en macht en we lijden aan hoogmoedswaanzin. We vergeten te leven. Precies zo als het blijkbaar 2000 jaar geleden al was en we hebben het nog steeds niet geleerd. Ik kan mij nú nog mijn eerste verjaardag herinneren in de kinderstoel én het 'zwevende gevoel' van het optillen wat mijn Moeder bij mij deed vanuit de wieg. Ik heb ook nog het beeld vanuit de wieg dat ik een blauw-wit plastic kruisje zie hangen. Verklaar me maar voor maf, maar ik kan het me herinneren, terwijl ik gelezen heb dat dat voor je 3e of 4e levensjaar onmogelijk is. Nee, ik heb niets van foto`s gezien en ook niet van verhalen overgenomen ... Nog niet zo heel lang geleden had ik het er met mijn Moeder nog eens over en ik vertelde dingen die ik volgens haar niet kon weten, maar het klopte wel. Ze denkt dan toch dat ik die gegevens van iemand anders heb óf van foto`s. Ik heb haar gevraagd wie dat dan zou kunnen zijn en waar de foto`s waren. Ik droom vaak dat ik kan vliegen en ik heb de indruk dat dit het gevoel misschien zou kunnen zijn wat ik gevoeld heb als mijn Moeder mij in de lucht hield boven haar hoofd in de tuin. Ik kan mij herinneren dat mijn Vader mij in de lucht gooide en hoe het was om weer in zijn armen te landen.
Ik kan me het gevoel heel goed herinneren. Ik kan me herinneren dat ik eens in de wieg gelegd werd met het hoofdje gericht in de wieg en ik weet nog dat ik dat héél akelig vond. Ik weet hoe het op mijn eerste verjaardag was toen mijn Vader een foto maakte van mij in de kinderstoel. Ik weet nog dat een tante van mij een paar keer de bloemetjes die in mijn riempje waren gestoken, recht op heeft gezet voor de foto én ik weet nog dat mijn Vader een beetje boos keek toen hij de foto maakte. Ik was bang. Het klinkt allemaal ongelooflijk, maar ik kan het mij herinneren. Self-fulfilling prophecy of confirmation bias? Wanneer wordt een baby eenkennig, met 6 of 9 maanden? De baby herkent en dus herinnert zich. Op dat moment zou je dus kunnen zeggen dat de baby zijn herinnering 'werkt' en hij leert dus. Hij heeft het vermogen tot. Waarom zouden wij ons dan bijvoorbeeld deze herinnering niet terug kunnen halen als we dan op die heel erg jonge leeftijd al werken met herinneringen? Bij een leeftijd van 1 jaar speelt dat nog veel meer, kijk eens hoe kinderen reageren op die leeftijd. Ze herkennen en herinneren zich dus. Sommige mensen beweren dat ze zich gebeurtenissen kunnen herinneren uit hun eerste levensjaar. Daar ben ik er een van. Ik dacht eerst dat ik te maken had met pseudo-herinneringen. Wetenschappers van de Harvard-universiteit hebben echter ontdekt dat het deel van de hersens dat met het lange termijn geheugen te maken heeft, pas in het tweede levensjaar volledig rijpt. Aan het onderzoek, dat is gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Nature, deden twaalf baby's mee in drie leeftijdsgroepen: negen maanden, zeventien maanden en vierentwintig maanden. Onderzoeker Conor Liston zocht de baby's thuis op en deed ze eenvoudige handelingen voor. Zo zette hij bijvoorbeeld een steen en een poppetje in een speelgoedauto en liet de auto rijden. Hij herhaalde de handeling diverse malen en beschreef deze in een compacte zin. Vier maanden later zocht Liston de baby's opnieuw op. Hij liet de voorwerpen zien waarmee het experiment was uitgevoerd en herhaalde de compacte zin die bij de opdrachten hoorde. Van de oudere baby's, die inmiddels 21 en 28 maanden oud waren, voerde negentig procent minimaal één van de taken probleemloos uit. De jongste baby's, die dertien maanden waren, reageerden niet anders op de voorwerpen dan even oude baby's die de voorwerpen nog nooit hadden gezien. Ze bleken niet in staat zich de opdrachten te herinneren en konden ze niet uitvoeren. Volgens Liston bewijst dit dat pas wanneer een baby tussen de negen en zeventien maanden is, neuronen in de pre-frontale cortex een verbinding maken met andere delen van de hersenen. Ook wordt in deze periode een ander deel van de hersenen, de hippocampus, volledig functioneel. De bevindingen van Liston onderschrijven eerdere onderzoeken, die aantonen dat kinderen pas na negen maanden blijvende herinneringen aanmaken. Zo begint een baby rond de negende maand moeite te krijgen met het afscheid nemen van zijn ouders. Het missen van de ouders als ze er niet zijn, zou dan het bewijs zijn dat het kind zich zijn ouders kan herinneren. Wanneer je je heel goed wilt ontspannen is meditatie een interessant probeersel.
Het lijkt onlosmakelijk verbonden te zijn met een bepaalde vorm van ontspanning en deconditionering. Je kunt dan ook gemakkelijker herinneringen terug halen. Volgens mij doen we dat vaker dan dat we dat eigenlijk in de gaten hebben. De 'slaaptoestand' is daar volgens mij een soort voorbeeld van. Net voordat ik in slaap val ga ik me heel erg goed ontspannen. Dan zie ik vaak ik heel vreemde vormen en kleuren. Die kan ik omschrijven en ik bevind me op dat moment in een soort zweverige toestand. Ik ben gewoon héél erg ontspannen. Ben niet met-dit-of-dat bezig. Gewoon 'weg van de wereld'. Voelt onvoorstelbaar goed!! Ik denk dus dat ik mij volledig 'los' kan maken. Volgens mij doen wij dat allemaal in onze slaap. Mediteren op een andere manier. Communiceren, kunnen wij dat wel? Volgens mij ging het bij de mens mis toen hij bezig was om de verbale taal te ontwikkelen. Misschien hebben we de taal wel ontvangen toen de mens geschapen werd als de moderne mens, toen hij het Goddelijk Gen kreeg. Volgens de evolutie hebben we het lang geleden alleen maar moeten doen met het non-verbale. Denk eens aan een van de mooiste vormen van non-verbale communicatie: Een glimlach, een knipoog, iemand een stille kus toewerpen.
Elkaar diep in de ogen kijken, synchroniciteit zoals plotsklaps samen iets doen, of een aanraking. Non-verbaal kan ook op een andere manier duidelijk overkomen: verwondering, angst, agressie en vrees. Bedenk er nog maar een paar. In een gesprek iemand aanraken wil zeggen dat je die persoon nog meer wilt benaderen en hoe velen vinden dit tegenwoordig al raar. Of klef. Het lijkt alsof we niet meer goed met elkaar om kunnen gaan. De vraag is overigens of we dat ooit gekund hebben. Neem eens een voorbeeld aan buitenlanders die elkaar een hand geven of soms zelfs een kus. Dat zijn wij Nederlanders al bijna kwijt. Kijk eens naar de puurheid van baby’s, hoe sterk dat ze met ons ouderen kunnen communiceren zonder woorden. Allemaal non-verbale communicatie ... Onze hedendaagse taal is zo complex, dat wij niet alleen een enorme diversiteit hebben in talen, maar ook het uitspreken (intonatie), de houding die je tijdens het gesprek aanneemt en je eigen conditionering spelen een belangrijke rol in het communiceren. Dat is nog lang niet alles, kleding speelt een rol en ook de verzorging, het uiterlijk en zelfs de geur speelt een rol bij zowel zender alsook ontvanger. Dan speelt de tijdsperiode ook nog een belangrijke rol in dit alles. Wanneer we met elkaar een dialoog, discussie, gesprek, vergadering of wat dan ook aan gaan, kan er van alles mis gaan. Je kunt je zelfs afvragen hoe het überhaupt mogelijk is om met elkaar te communiceren. Let eens op hoe vaak er door elkaar gesproken wordt en jawel, we laten elkaar geeneens uitspreken. Luisteren we wel? Kijk eens een keer naar een politiek debat: Je houdt het niet voor mogelijk ... Begrijpen we elkaar wel? De ramp wordt nog groter, wanneer je iemand confronteert met zijn eigen gedrag. We zijn allemaal verschrikkelijk geconditioneerd en vanuit die conditionering handelen en communiceren we vaak. In mijn perceptie is de hoogste communicatievorm de geslachtsdaad, waarbij alle zintuigen en emoties gebruikt worden. We zijn dan even terug in de Natuur en bezig met de samensmelting van wat we eerst waren: Een en Al! Dat zou het Goddelijke gevoel kunnen zijn wat we precies op dat moment ervaren. Wat voor een ervaring zou het wel niet zijn wanneer we beseffen dat we allemaal onderdeeltjes zijn van Een en Al dat veel groter is dan te bevatten? Om dat alles goed te leiden zijn er ongeschreven en geschreven regels waaraan je je normaliter dient te houden. Veel te veel om op te noemen. Soms zeggen mensen iets waar ze later spijt van krijgen en ze vragen zich af waarom ze dat gezegd hebben, of dat ze het anders bedoeld hadden. De zender kan zoveel fouten maken en datzelfde geldt ook voor de ontvanger. Vaak begrijpen we elkaar niet en de meningsverschillen lopen uit tot ruzies, scheidingen en oorlogen. Het lijkt wel alsof we er naar toe werken aan een eigengemaakte eindtijd. Communiceren ... Kunnen wij dat wel? Mopperkonten. Als kleine kinderen geboren worden, schreeuwen en huilen ze om aandacht. Vaak zie je ze heel verwonderd de wereld in kijken. Ze vinden alles mooi en hun lachjes zijn heel puur, en niet 'gemaakt'. Ze zijn blij met de kleinste cadeautjes en hier is de spreekwoordelijke kinderhand dus snel gevuld. Ze geloven van alles en hun gedachten zijn vervuld met de mooiste fantasieën en dromen. Prachtige leeftijden ... Ze worden ouder en krijgen idealen en er gebeurd daarna van alles. Ze krijgen ervaringen op allerlei gebieden. Op jongere leeftijd gebeurd veel en door de bank genomen hebben ze de 'volwassen' leeftijd bereikt als ze zich gaan settelen, en dan gaat er nog veel meer gebeuren ... Ze Beoordelen, oordelen en veroordelen (andere kinderen van de zelfde leeftijd). Vaak zonder zich in te leven in de gedachten van de beoordeelde, ergo: 'veroordeelde'. Soms zijn de oudere kinderen zo zeer met andere kinderen bezig, dat ze hun eigen wereld niet meer zien. Jaloezie, haat en onbegrip zijn veel voorkomende termen waar ze zich zelf mee plagen. Ze vullen in en nemen aan (heel vaak onjuist). Ze doen niet aan zelfreflectie en kijken dus niet in de spiegel van zichzelf. Ze leven niet meer voor zich zelf, maar voor anderen, de carrière of voor de status. Ze leven voor het materialisme. Ze 'laten' heel veel dingen, 'bang' wat anderen er over zouden kunnen zeggen ... Een beetje later zie je ze niet meer verwonderd de wereld in kijken. Ze vinden alles vanzelfsprekend en hun lachjes zijn niet meer puur, maar 'gemaakt'. Ze zijn niet meer blij met de kleinste cadeautjes en zelfs de grotere cadeau`s (materialistisch) zijn vaak niet goed genoeg. Ze willen altijd meer. Ze geloven niet of bijna niets meer en hun gedachten zijn vervu(i)ld met de zaken, die ze dus 'niet' hebben. Ze zijn vervu(i)ld met datgene wat anderen hebben. Ineens zijn de kleine kinderen oud. En in mijn beleving zijn het inderdaad nog allemaal kinderen. Kleine kinderen, want ze hebben 'niets' geleerd ... Maar er is iets veranderd. Ze mopperen. Over alles en van alles: Het weer, de vallende blaadjes. De jeugd, de wereld gaat naar de verdommenis, de politiek, de economie, ziektes enz. enz. Bedenk het maar. Ineens is er 'niets moois' meer ... Grosso modo dan, er zijn (gelukkig) uitzonderingen. Herken je dit of ben jij een gelukkige uitzondering? Wil je dit (gemopper) laten gebeuren, of gebeurd het gewoon met jou? Laat je dit dan toe of wil je dit toe laten? Soms kun je er misschien niets aan doen en heb ik dan ook wel makkelijk schrijven...
Sommigen hebben écht gewoon pech ... Maar toch ... probeer dan voor je eigen geluk toch die hele kleine niet-materialistische cadeautjes te zien. Ook al is het nog zo moeilijk. Probeer er 'iets moois' van te maken... Mijn dochter Moniek was mijn drijfveer om iets met de ontdekking in 2007 te Rome te doen.
Mijn zoon Jeroen heeft de site volledig opgemaakt en het kruis uitgetekend op Google Earth en mijn zoon Sven vertelde mij in 15 seconden het wanneer, waarom, waar en waartoe. Precies op het moment nadat ik het bijna laatste woord aan deze tekst toegevoegd had. En dat is deze alinea. Geweldig, en het is af. Ik spreek in deze teksten tot me zelf maar ook tot anderen, misschien heb ik wel een boodschap. Ik voelde dat ik dit moest doen, voor mezelf en misschien voor anderen. Er komen steeds meer inzichten en dat lijkt wel een exponentiële groei. Steeds meer mensen staan open voor zaken waarover eerst een taboe bestond. Misschien staan we wel aan de vooravond van een nieuw tijdperk. Misschien komt de eindtijd wel en misschien is dat in 2012, misschien het einde van iets en het begin van iets nieuws. Ik wil graag afsluiten met iets dat me ooit eerder heel erg aangesproken heeft en waarvan ik de tekst in een heel breed verband zie: 1 Korinthiërs 13: Al zou ik alle talen van mensen en van engelen spreken, maar geen liefde hebben, zou ik als een rinkelende bel of schallende cimbaal zijn. En als ik de gave van profetie zou hebben, en alle mysteriën zou kennen, en alle kennis, en als ik al het geloof zou hebben, zodat ik bergen kan verzetten, maar geen liefde zou hebben, zou ik niets zijn. En al zou ik alles wat ik heb aan de armen zou voeden, of ik zou mijn lichaam tot offer geven, maar de liefde niet zou hebben, heb ik niets bereikt. Liefde heeft een lange adem, is minzaam; liefde is niet jaloers, liefde is niet ontzet of opgeblazen. Liefde begaat geen schandelijke dingen, zoekt niet zichzelf, raakt niet geprovoceerd, en beraamt het kwade niet, verheugt zich niet in kwaad, maar verheugt zich in waarheid, verdraagt alles, gelooft alles en hoopt op alles, en draagt alles. Liefde zal nooit vallen. Want profetieën zullen eindigen, tongen zullen zwijgen, en kennis zal eindigen. Want we weten een klein beetje van veel, en we profeteren een weinig van veel. Maar wanneer het volledige is gekomen zal wat gedeeltelijk is verdwijnen. Toen ik een kind was, sprak ik als een kind, dacht ik als een kind en redeneerde ik als een kind. Maar toen ik een man werd, stopten deze kinderlijke dingen. Als in een spiegel zien we nu een gelijkenis, dan van gezicht tot gezicht. Nu weet het gedeeltelijk, maar dan zal ik het weten zoals ik bekend sta. Want deze drie dingen duren voort: geloof, hoop en liefde. Maar de grootste van deze is liefde. Pierre Linssen. Een zandkorrel op het strand of een druppel in de oceaan.
