Addendum
26 augustus 2010, precies 3 jaar later. Ik wil de balans eens opmaken wat er intussen allemaal is gebeurd en hoe mijn zienswijze zich ontwikkelt heeft. Iemand heeft mij op bepaald moment een heel korte tekst geschreven, slechts een zin: U bent op het goede spoor: Verum, sine mendatio, certum et verissimum Dit heeft mij geleid tot de volgende tekst: "Het is waar. Het is zeker. Het is de volle waarheid. Wat boven is, is gelijk aan wat beneden is, en wat beneden is, is gelijk aan wat boven is, opdat de wonderen van het Ene zich voltrekken. En zoals alle dingen uit de Ene geworden zijn, door één middelaarschap, zo zijn alle dingen voortgekomen uit het Ene Ding door één enkele daad van aanpassing. De vader ervan is de Zon; de moeder is de Maan. De Lucht heeft het in haar schoot gedragen. De Aarde is de voedster.
De Vader van alle dingen is alomtegenwoordig. Zijn Kracht is ongerept. Scheid liefdevol, en met groot inzicht en wijsheid, de Aarde van het Vuur, het fijngewevene van wat hard, dicht en gestold is. Van de Aarde stijgt het op tot de Hemel, en daalt vandaar weer af tot de Aarde en neemt daarbij tot zich de kracht van hetgeen boven is, en die van hetgeen beneden is.
Zo zult ge de glorie van de ganse wereld bezitten, en deswege zal alle duisternis van u vluchten. dit is de machtige Kracht aller Krachten, omdat hij al het zachte zal overwinnen en al het harde zal doordringen.
Zo is de wereld geschapen. Uit haar zullen, op dezelfde wijze, wondervolle scheppingen ontstaan. Men heeft mij daarom de driewerf grote Hermes genoemd, omdat ik de drie aanzichten van de Wijsheidsleer der ganse wereld bezit.
Volledig is wat ik over de werkzaamheid van de Zon gezegd heb." Ik ben bij: "De Hermetische filosofie van Hermes Trismegistus"; terecht gekomen en de Smaragden Tafel (een korte, cryptische tekst die een bron van inspiratie vormde voor de alchemisten).
Het lijkt erop alsof mij de weg wordt gewezen naar de Alchemie?
De stukje tekst uit de geschiedenis van de Hermetica. Het gouden tijdperk van Alexandrië eindigde met het ontstaan van het onverdraagzame christelijke “Heilige” Romeinse rijk. Ondanks de beschaving en culturele prestaties van de Ouden, duidden de christenen hen geringschattend aan als “heidenen”, dat “plattelandsbewoners” betekent. In 415 n. Chr. werd Hypatia, een der laatste grote geleerden en heidense filosofen die in de bibliotheek van Alexandrië werkten, door een groep christenen gegrepen, waarna ze haar met schelpen ontvleesden en haar overblijfselen verbrandden. Hun leider, bisschop Cyrillus, werd later gecanoniseerd tot de H. Cyrillis. De grote bibliotheek werd uiteindelijk als gewoon heidens bijgeloof vernietigd, waarop deze schat van kennis zich in alle windstreken verspreidde. De christelijke Romeinse keizer Theodosius liet heidense tempels overal in het rijk sluiten, en liet boeken verbranden, een voorheen onbekend verschijnsel. Voor het Westen luidde de vijfde eeuw het begin in van de duizendjarige periode die terecht bekend staat als de donkere, vroege Middeleeuwen. Inmiddels ben ik er achter gekomen, dat de figuur die ik gefotografeerd heb in het Vaticaans museum (school van Athene van Raffaello Sanzio) die mij met een merkwaardige blik aan keek vermoedelijk de Hypatia is, die hierboven genoemd wordt... en daar leek mijn avontuur in 2007 te Rome, te zijn begonnen. Bijzonder. Wat omhelst de Hermetica (opgezocht): De Geest van God. Het middelpunt van Hermes leringen is één eenvoudig idee - God is een Grote Geest. Alles wat bestaat is een gedachte in de Geest van God. Neem een ogenblik uw eigen ervaring in aanmerking. In uw geest bestaan gedachten en gevoelens. U kent de uiterlijke wereld om u heen, omdat uw zintuigen u informatie verstrekken die u vervolgens ook in uw geest ervaart. Wanneer uw geest volstrekt onbewust is, ervaart u niets. Uiteindelijk is alles wat in uw leven bestaat een gedachte in uw geest. Uw geest wordt echter beperkt doordat hij gevangen zit in een stoffelijk lichaam. Stel u een ogenblik voor dat dit niet het geval is. Stel u voor dat hij vrij is om zich te allen tijde en overal bewust van alles te zijn. Dan zou alles wat is, geweest is, en zal zijn als gedachte in uw geest bestaan. Dat is de aard van Gods Geest. Hij wordt niet beperkt door een stoffelijk lichaam. Hij is de Grote Geest waarbinnen alles bestaat. Hermes beschrijft de Geest van God als de Eenheid die alles verbindt en zegt dat deze Eenheid alle tegendelen bevat. Deze paradox kan worden begrepen door opnieuw naar de aard van uw eigen geest te kijken. Sommige dingen die u ervaart zijn warm en andere koud; sommige zijn licht en andere donker, sommige noemt u goed en andere slecht. Niets dat u ervaart kan zowel warm als koud zijn, omdat dit tegengestelden zijn. Toch zijn zowel warm als koud ervaringen die u hebt. Uw geest is het ene dat alle tegendelen bevat. Hermes leert dat de geest van een mens het evenbeeld van Gods Grote Geest is. Als we onze geest kunnen bevrijden van de beperkingen van het stoffelijke lichaam, kunnen we de Geest van God ervaren. We zijn geschapen met het specifieke doel dit te leren bereiken. Dit is het spirituele doel van het menselijk leven. Om deze bestemming te bereiken, moeten we ons bewustzijn verruimen. We moeten de kracht van onze kleine geest gebruiken om te proberen Gods Grote Geest te bereiken. Om ons hierbij te helpen, vertelt Hermes een dramatisch verhaal over hoe God de kosmos schept en in stand houdt. Door de ontzagwekkende schoonheid van de kosmos te waarderen en de fundamentele wetten te begrijpen volgens welke hij functioneert, kunnen we de Geest van God leren kennen. Het was deze visie die sterk op de verbeelding werkte van de grote geesten uit de geschiedenis. Ze inspireerde tot het ontstaan van de wetenschap, doordat ze werd aangemoedigd de Geest van God te onderzoeken door te proberen meer te ontdekken van hoe het heelal in elkaar zit. Sommige grote moderne wetenschappers, zoals Albert Einstein en Stephen Hawking, beschrijven de wetenschap nog steeds als een poging om de “Geest van God” te begrijpen. De Hermetische filosofie plaatst de mens in het hart van Gods schepping. Hermes verklaart dat “de mens een groot wonder is”. Met zijn geest begrijpt hij misschien niet alleen het universum, maar leert hij zelfs God kennen. Hij is niet een sterfelijk lichaam dat leeft en sterft. Hij is een onsterfelijke ziel die een God kan worden door spiritueel wedergeboorte te ervaren.
Op de bodem van een 63 meter diepe waterput in Orvieto
Het is frappant hoe passend het hierboven beschrevene aansluit op mijn eerdere bevindingen en omschrijvingen. In de verleden 3 jaren ben ik steeds meer bewuster gaan leven en heb mij verbaasd over het eerdere handelen van mij. Maar ik werd soms ook verdrietig over mijn eerdere handelswijzen. Niet omdat ik bepaalde dingen heb gedaan, maar vooral omdat ik er anderen pijn mee heb gedaan. Soms zelfs heel bewust. Wraakgevoelens. Ik heb het vooral over mijn jeugdjaren. Maar ook daarna, weliswaar zonder wraakgevoelens, heb ik onbewust mensen pijn gedaan, tot net voor Rome. Kopieergedrag, mij “willen manifesteren”, het beoordelen - oordelen en veroordelen, iemand “willen zijn” en ga maar door. Op bepaalde momenten was ik behoorlijk arrogant en ontdekte bij mijzelf een bepaalde vorm van narcisme. Allemaal zaken die ik nu ook bij anderen zie. Dat zag ik natuurlijk bij anderen veel eerder, maar ik vergat dat ik zelf zo ben geweest en soms gebeurt het nog bij mij. Vaker dan dat het mij lief is. Door dit te beseffen en te relativeren, ga je anders tegen deze zaken aan kijken. Ik zag het bij anderen, maar ging ze dat niet meer kwalijk nemen. Ik ging eigenlijk steeds meer hopen dat ze zelf tot inzicht zouden komen. De meeste mensen echter zijn blind en worden door blinden geleid... Wat kan ik doen? Schrijven zoals ik nu doe? De illusie hebben dat het positief opgepakt wordt? Een leermeester zijn? Het gevoel van arrogantie bekruipt mij weer en laat mij twijfelen. Hoe kom ik er bij dat ik gelijk heb en wie ben ik eigenlijk wel niet om een boodschap uit te dragen? Ik lees mijn teksten na en voel me een soort prediker. Zijn er überhaupt wel mensen die begrijpen wat ik bedoel? Allemaal vragen die me steeds weer plagen. Schrijf ik dit voor anderen of voor me zelf? Misschien wel voor me zelf in de hoop dat anderen het op pakken zoals ik dat probeer te doen. Weg met alle uitsplitsingen van alle geloven, omdat er maar één waarheid is. Vrede en respect voor alles en iedereen. Liefde in de breedst mogelijke zin des woords... Ik mijmer maar wat weg en besluit door te gaan. Ik leer dus ik ben. Ergens anders is deze tekst op mijn pad gekomen: Waar ik vandaan kom, wat mijn ontstaan, mijn bestaan en mijn toekomst is, wordt tijdens mijn leven in het Nu onthult. Alles is uiteindelijk te verklaren in de levensschool van chemische processen. Het chemische proces, bewust van zichzelf ben ik, Ik Ben, deel van het leven. Ik ontwikkel mijzelf door met het hart mijzelf gade te slaan in alles wat ik denk, doe, zeg en laat. De meest betrouwbare studie om jezelf en het leven om je heen te begrijpen is jezelf goed te kennen. Om niet te verdwalen in het oerwoud van levenslessen, blijf je dicht bij jezelf. Dat betekent dat wat je ook met al je zintuigen in dit leven tot je neemt, jij jezelf dagelijks beschouwt, terugtrekt in stilte en concentratie op het proces dat zich in je afspeelt en blijft kijken wát dit alles met je doet of gedaan heeft. Je leeft in een chemisch proces, je bent dat levende proces en alles wat jij toevoegt, tot je neemt of juist loslaat, geeft een verandering in jouw proces, jouw ontwikkeling, ten goede of ten kwade, maar altijd goed zolang je er maar van leert. Leren over de alsmaar vernieuwende beweging, de levende stroom die je bent. Leven is leren over de chemie van je bestaan. Wie en wat ben ik, hoe ontwikkel ik mijzelf het best en waar wil of ga ik naar toe? Voor ieder van ons is dit een unieke ontwikkeling, ontdekkingsreis, waarin jij je kunt laten adviseren door alles wat er in en om je heen gebeurt. Voor de mens in een gevorderd proces, is de kennis/ervaring van buitenaf niet meer noodzakelijk. Zij halen de kennis binnenin henzelf voorbij het begrensde geheugen, vanuit het kosmisch geheugen, ook wel de akasha kronieken genoemd en/of van de Ziele- persoonlijkheid, de Christus of innerlijke meester, zo je het graag wilt noemen. Globaal en simpel gezegd in volgorde gebeurt dit in de menselijke chemie; wij worden geboren met een schone lei (geheugen). De ervaringen in ons leven worden op deze “lei” vastgelegd. De ervaring wat als herinnering in ons geheugen blijft kleven leert ons van het goed/kwaad. In dit goed/kwaad proces komt alleen deling, verdeeldheid als wij de ander of onszelf veroordelen. Veroordelen, bevooroordeeld zijn werkt doodlopend. Het veroordelen komt voort uit frustratie over hetgeen wat wij niet willen en/of kunnen begrijpen. Daarom is het van belang om iets wat serieus om onze aandacht schreeuwt, zowel wat buiten en/of binnen in onszelf gebeurt, wij hier geen “vingertje wijzen politiek” van maken maar de “dringende vraag” onderzoeken in onszelf op alle facetten van zijn menselijk bestaan en ontstaan. Want die mens ben je zelf, onderdeel van de totale mensheid. Van daaruit leren wij verder totdat het goed/kwaad proces samensmelt door de ontdekking dat deze dualiteit een illusie is, ontstaan doordat het “ik, de ratio” het veroordeeld, een instinctieve reactie vanuit beladen emoties. Wij zijn één energie, in beweging gebracht door onszelf, verdeeld door onszelf, een proces dat zichzelf voed door alsmaar te produceren en te consumeren, zowel psychisch als fysiek. Wij worden overvoed, zoals een lichaam uitdijt door overmatige voeding, zo wordt de “lei”, ons geheugen, volgeklad en overvoed door alle emotionele niet geleerde kennis die wij vasthouden. Eens moet de “lei”, het geheugen, schoon gewist worden zoals de pc opgeschoond wordt. Natuurlijk niet het technische gedeelte, die hebben wij nodig om op deze planeet te overleven maar de emotionele afhankelijk moet gewist worden, dat wat wij ook met “loslaten” bedoelen. Dit loslatend, over onszelf leren, is essentieel in ons proces want loslaten betekent met de stroom van het leven mee gaan. Deze levende beweging volgen en begrijpen, vraagt om een voortdurend alert zijn. Door naar onze emoties te kijken zien wij in hoeverre het met onze psyche gesteld is. Zitten wij overvol, volgeklad óf stromen wij al lerend over onszelf door vernieuwing heen. Al lerende over jezelf maakt dat jij jezelf gaat begrijpen waar je knelpunten liggen. Waar over geleerd is, eenmaal begrepen is, kan je loslaten zodat er nieuwe kennis over jezelf zich aan kan dienen. De pc, als die opgeschoond wordt, heeft weer ruimte voor nieuwe informatie en is weer een stuk sneller. Zo ook wordt het in ons hoofd weer overzichtelijker, zijn we minder traag en hebben we ruimte om helder te kunnen denken. “De stroom”, de beweging in de chemie van ons bestaan is de intelligentie van het hart dat met liefde stuurt en liefde brengt. Leven vanuit de ratio kan niet anders dan stagneren, het is opgeslagen verleden, over de datum heen omdat het niet met de liefdesstroom mee is vernieuwd. Onze buitenwereld wordt vanzelf opgeschoond nadat wij allen de opschoning in de binnenwereld, die in ons “zelf” huist, hebben volbracht. Dus lieve mensen, niet klagen maar wagen, als je écht aan de slag wil voor een wonder-schone wereld in vrede, dan begint die bij jeZelf. Het zijn wijze woorden die hier geschreven zijn van een voor mij onbekende auteur, maar deze woorden vertegenwoordigen geheel mijn gedachten. Ik kom (opnieuw) uit bij Het evangelie volgens Thomas, ik heb er eerder over gelezen, maar nu dringt het bij mij door: De rol van Jezus in dit evangelie is een heel andere dan in de ons door de christelijke kerken overgeleverde evangelie Hij treedt op als mens en mystiek leraar. Hij begeleidt ons op onze eigen zoektocht naar de waarheid en is niet de goddelijke verlosser die de orthodoxe leer van hem gemaakt heeft. Misschien mogen we blij zijn dat de georganiseerde religie dit evangelie niet in haar canon heeft opgenomen. Wellicht zou het geschrift in de loop der eeuwen dan, net zoals de canonieke geschriften, diverse aanpassingen ondergaan hebben waardoor de oorspronkelijke boodschap verduisterd zou zijn geraakt. Zoals het boek nu voor ons ligt, is het in ieder geval zestien eeuwen lang onberoerd gebleven en zien we in de beschreven Jezus een 'mystagoog', een persoon die in de klassieke mysteriereligies de zoeker begeleidde op zijn weg naar binnen. Jezus deelt met ons zijn inzichten met het doel ons te begeleiden op de weg naar zelfkennis die uiteindelijk de weg naar de andere dimensie is, ook wel beschreven als het Koninkrijk van de Vader. Dit Koninkrijk ligt niet ergens ver weg in de toekomst, maar vertegenwoordigt veeleer een toestand van diep inzicht in ons eigen bestaan, hier en nu. Zoals we kunnen lezen bij mystici uit alle tijden en culturen is er geen kant-en-klaar recept voor het mystieke schouwen, de weg naar inzicht is geen logische opeenvolging van stappen of treden. Het evangelie van Thomas biedt dus geen cursus die je kunt doorlopen om op die wijze 'verlichting' te bereiken. Ieder zal zijn of haar eigen weg moeten zoeken. De auteur deelt met ons zijn diepe inzichten in de moeilijkheden en zegeningen van deze zoektocht. Daarbij getuigt hij van een uitstekende kennis van de menselijke psyche en geeft hij of zij (wat weten we immers van de schrijver?) er blijk van de mystieke weg zelf gegaan te zijn. In het manuscript wordt Didymus Judas Thomas naar voren geschoven als auteur. Nu was het in het vroege christendom gewoonte om dierbare geschriften toe te schrijven aan apostelen van Jezus om zo het geschrevene meer gezag te geven. Het is dus maar zeer de vraag of Thomas inderdaad de auteur is. We kennen dezelfde situatie bij de canonieke evangeliën. Vooral vanuit traditioneel christelijke hoek bestaat veel verzet tegen de acceptatie van Thomas als authentieke en vroege bron over Jezus. Het evangelie van Thomas plaatst Jezus in een totaal ander licht dan de kerken op hem laten schijnen. Het evangelie van Thomas bestaat uit 114 uitspraken, toegeschreven aan Jezus. We ontmoeten in de Jezus van Thomas een spirituele leraar die de mensen de weg naar het Koninkrijk wil wijzen. Dit Koninkrijk ligt niet buiten onze wereld, maar behelst veeleer een andere beschouwing van de werkelijkheid waarin we leven. Zelfkennis is de sleutel tot deze andere zienswijze en Jezus beschrijft op vaak zeer poëtische en indringende wijze de obstakels die we moeten nemen om tot deze zelfkennis te geraken. Hij treedt daarbij op als een soort Zenmeester avant-la-lettre, sprekend in koans (raadsels), steeds terugverwijzend naar de zoeker zelf en met veel nadruk op het belang van het 'hier en nu'. Omdat de Jezus van het Thomas Evangelie ons als het ware initieert in het mysterie van het bestaan, zou je hem het best kunnen betitelen als 'Mystagoog'.
Een bronzen beeld van Franciscus bij Damiano
Uitspraak 22 is een voor mij erg interessante: Het oog van Jezus viel op kinderen die werden gevoed.
Hij zei tot zijn leerlingen:
Deze kinderen die worden gezoogd
zijn als hen die binnengaan in het koninkrijk.
Zij zeiden tot hem:
Moeten wij zijn als deze kinderen,
om binnen te kunnen gaan in het koninkrijk?
Jezus zei tot hen:
Wanneer je de twee één hebt gemaakt,
wanneer je de binnenkant maakt als de buitenkant
en de buitenkant als de binnenkant
en het bovenste als het onderste,
en wanneer je het mannelijke en het vrouwelijke één maakt,
zodat het mannelijke niet meer mannelijk is
en het vrouwelijke niet vrouwelijk,
als je ogen maakt in plaats van een oog,
en een hand waar een hand is
en een voet waar een voet is,
en een beeld waar een beeld is
dan zul je binnengaan in het koninkrijk. Van de twee één maken, ofwel het vereffenen van de eerder door mij genoemde dualiteiten. Wij mensen “verdelen” bijna alles in goed en kwaad, vriend en vijand, mannen en vrouwen, hemel en aarde, materie en geest en ga maar door. Dualiteiten. En bijna altijd wordt daar een waardeoordeel aan verbonden. De ene helft van de werkelijkheid is goed, de andere is slecht. Maar daarmee raak je het zicht op de totaliteit, op de eenheid van alles kwijt. Je wordt blind. Volgens mij kun je je innerlijke als een “zijn” ervaren, een soort onwankelbaar gevoel van rust in je diepste binnenste. Het “Een en Al” zijn. Dit gevoel voelt zich bij mij aan, als gelukzalig, omdat ik met totaal niets bezig ben. Een soort zweeftoestand. Een soort verlichting wat ik voel, zonder er mee bezig te zijn. Een euforisch gevoel. Het gaat zich hier om pure waarneming zonder beoordelen - oordelen of veroordelen. Zo iets heb ik dus eerder beleefd in een uittreding en in een meditatie, waarbij de tijd niet telde. Het is zoiets als afscheid nemen van alles. Ook waar je van houdt of andere zaken die je verafschuwt. In feite zijn dat juist de beperkingen van je persoonlijkheid. Door volledig te kiezen voor pure waarneming én actie vanuit je innerlijke is die rust dan ook de bron én het centrum van werkelijk alles wat er verder gebeurt. Je innerlijke is niet bezig met waarden. Het betekent dan ook niets. Het is gewoon altijd goed, omdat het niet anders is. En die realisatie brengt je voor kortere of langere tijd bij dat gevoel van het "zijn": de innerlijke rust. Het diepste binnenste, het mogelijke koninkrijk van God zoals het evangelie van Thomas predikt. Het contact met de oerkracht, de kracht, God of de bron, diep geworteld in je binnenste. Een manier om je innerlijke te betrekken bij je leven, is dan ook om steeds wanneer je bezig bent met beoordelen, oordelen en veroordelen, aan je innerlijke vragen om dat te doen. Je innerlijke doet namelijk maar één ding, accepteren. Dat is een heel lastige maar je zult zien dat het leven totaal anders wordt. Ik sta echter wel met 2 benen op Aarde hoor, want ik moet er niet aan denken wat er zou gebeuren als er iets aan mijn dierbaren zou komen. Mijn persoonlijkheid spreekt nu tot mij, terwijl ik voel dat mijn innerlijke (echt waar!) iets anders zegt. Het is de persoonlijkheid die je wil laten geloven dat je iets kwijt bent geraakt als je hiermee begint. Het tegenovergestelde is vaak waar, je gaat je zelf terug vinden. Ooit ben ik gebeten door een heel giftige slang in 2003. Ik dacht werkelijk dat ik ging sterven. Ik heb helse pijnen beleefd en kreeg zware medicatie. Dat heeft 3 weken geduurd. Op het moment dat de ambulance mij door de Alpen vervoerde, zag ik door de raampjes de bergen voorbij gaan. Ze waren prachtig doordat de zon er op scheen en ik hoorde de sirene. Het was een van die momenten waarbij ik me het meest bewust was van mijzelf. Van mijn “zijn”. Ik was nergens bang voor en accepteerde onvoorwaardelijk. Ik kreeg een geweldige rust over mij. Een enorme ervaring. Het zijn vaak de diepste dalen en hoogste bergen in mijn leven die mij beseft hebben, dat ik leef. Dat ik ben. Ik leer dus ik ben. Er is veel meer wijsheid in ieder van ons dan wij zelf vermoeden. Het bewustwordingsproces gaat dan ook in een tempo, wat voor jezelf gepast is. Bij mij zijn het vaak korte momenten, omdat ik me lang niet altijd los kan maken van mijn conditionering. Maar het zijn geweldige momenten en het is de moeite waard. Ik heb de momenten wel steeds vaker, en soms zelfs langer. Anderen zeggen wel eens dat ik dan op een andere toon en heel rustig praat. Dan heb ik zo'n moment. Er worden wel eens grapjes gemaakt dat ik beter pastoor had kunnen worden en weer anderen vinden het prachtig zoals ik dan schijn te doen. Weer anderen vinden mij een aansteller of iemand die aandacht wil. Grapjes, sarcasme of complimenten raken mij dan op dat moment niet. Omdat ik accepteer. Op een bepaald moment zie je dat er een bepaalde vorm van consistentie in zit. Misschien is er ook wel een bepaalde vorm van moed voor nodig, ik weet het niet. Toch gaat het vaak nog mis, omdat mijn conditionering mij te parten speelt. Ik maak er telkens weer leermomenten van, maar het is wel vermoeiend. De eerlijkheid gebied dan ook dat ik soms wel eens moe van me zelf word. Wat anderen daarmee doen maakt mij niet uit, maar ik kan me voorstellen dat bijna iedereen afhaakt. Maar het gaat om je eigen innerlijke, je eigen zijn, het pad naar de verlichting én iets wat je niet kunt kopen. Inzicht en verlichting, besef en acceptatie, begrip en tolerantie. Uiteindelijk kom ik het evangelie van Thomas uit. Is dit het einde van de weg of het pad? We leven met miljarden mensen hier op Aarde en hebben het bewijs geleverd, dat er regels nodig zijn. Op allerlei soorten gebieden. We kunnen niet anders omdat er altijd mensen zijn die afwijken in gedrag, waarbij het onmogelijk is om in vrede met z'n allen op de planeet te leven. We kunnen dus niet anders. Regels laten ons leven zoals we dat nu doen. Sommige landen hebben het goed voor elkaar maar er ligt mondiaal nog een flinke klus. We maken nog steeds oorlog en gedragen ons als kleine kinderen die een machtsspel spelen waarbij we ons erg materialistisch opstellen. Ons innerlijke vergeten we daarbij, en in mijn perceptie vergeten we dus gewoon te leven. We denken dat we er zijn op deze Aarde, maar we “zijn” dus niet. Feitelijk zijn we niets anders dan passanten in de tijd. Het gelukkig en één zijn met kinderen. Ik beperk me tot de mensen die bewust kiezen vóór kinderen en er dus ook krijgen. Tegenwoordig hebben kinderen in de moderne samenleving bijna alles, maar veel meer een ontevreden gezicht dan vroeger, terwijl ze vroeger veel minder hadden, maar veel meer tevreden waren. Hou dat even vast. Er is bijna altijd sprake van een verwachtingspatroon, en ja: dat "was" ook bij mij het geval. In mijn geval niet op het gebied van studie, maar wel van het alom bekende ritueel: baby - peuter - leerling - beroep - verliefd - verloofd - getrouwd - kinderen - en opa worden. Dat was mijn verwachtingspatroon en aanwezige conditionering. Nou schijn ik "mazzel" te hebben want alle 3 de kinderen kunnen heel erg goed leren en waarschijnlijk maken ze de universiteit af. In het begin waren ze waren minder sociaal (dat viel tegen) maar nu maken ze gelukkig (lees) een inhaalslag. Ze wijken in gedrag gemiddeld genomen behoorlijk af, maar het ik nou geluk of pech? Ben ik nou gelukkiger? Jaren geleden heeft mij 2e zoon mij wakker gemaakt. De jongen is soms een "lastige" in de opvoeding. Ook dat trekt momenteel behoorlijk bij (lees). Door het jaar heen vind ik het altijd erg leuk en prettig als hij in de weekenden thuis is, maar nu, na 8 weken bij ons in huis te zijn geweest, vind ik het niet erg dat hij weer naar school gaat. Heb ik nou geluk of ben ik gelukkig(er)? Er zijn voorbeelden van ouders die minder geluk lijken te hebben. Autistische kinderen. Hebben zij nu geluk of pech? Laatst sprak ik ouders die dolgelukkig waren toen ze hoorden dat hun autistische zoon bij hun thuis op bezoek mocht komen. Dat mocht maar 1 keer per jaar. Hebben ze nou pech of geluk? Zijn ze gelukkiger dan anderen en maken kinderen hun gelukkig? Ik durf te beweren dat hun verwachtingspatroon van kinderen eerst anders was, dan wat er nu op dit moment uit gerold is. Toch zeggen ze zelf gelukkig te zijn. Ik heb inmiddels al lang geen verwachtingspatroon meer en zie gewoon hoe de dingen zich ontwikkelen. Ik merk dat je dan veel gelukkiger kunt zijn in de momenten, dan dat je verwachtingen in de toekomst hebt. Ik denk echter ook aan de momenten, aan heel veel prachtige momenten die ik al heb beleefd met mijn kinderen. Al die momenten maken mij gelukkig en zelfs de momenten die er ook zijn geweest, dat ik wel eens een beetje geïrriteerd was, maken mij gelukkig en gelukkiger omdat ik een onderdeel van die momenten was. In mijn vakantie belde mijn 2e zoon mij op dat de pc gecrasht was. De eerste en impulsieve reactie in gedachten was: "Hij weer, en hoe zou ik nu verder moeten en verdorie. Mijn voor mij belangrijke gegevens"... Op dat hele kleine moment maakte hij mij (even) ongelukkig. Maar meteen daar na, besefte ik dat ik blij was dát hij belde, hij maakte zich ongerust. Ik kreeg een teken van hem en zette mij aan het denken. Ik was niet ongelukkig, ik was gelukkig. Ja, die 2e van mij heeft mij vaker geprikkeld, maar ik hou zielsveel van hem en hij maakt mij gelukkig. Hij heeft heel veel dingen in mij geopend, die ik anders nooit zou zien, dus hij maakt mij gelukkig. Wij verwachten vaak als ouders, veel te veel en zien daarom de realiteit niet meer. Mijn broer is in Manilla geweest en daar zie je precies wat ik bedoel (en niet alleen daar natuurlijk). De mensen hebben bijna niets, behalve zichzelf en hun kroost. Het zijn de proletariërs van deze tijd die gelukkig zijn dat ze kinderen hebben. Ze hebben geen verwachtingen en laten ons rijke westerlingen zien dat je ogenschijnlijk gelukkig kunt zijn met niets, maar we vergeten dat ze kinderen hebben en zijn daarom gelukkig. Ook ik moet wel meedoen aan regels. Regels in de maatschappij, het huwelijk, op het werk, in het verkeer en ga maar door. Ik kan me daar niet aan onttrekken en omdat ik een bepaalde verantwoordelijkheid heb, wil ik dat ook niet (meer). Ik dien terdege rekening te houden met van alles, vooral de medemens. Door mij in te leven krijg ik automatisch met de conditionering van deze medemens te maken. Bijna niemand kan zich onttrekken aan deze conditionering en zullen dat, wat het evangelie van Thomas ons verteld, niet kunnen of willen. Voor wat dat betreft zullen er maar erg weinig mensen zijn die volgens het evangelie van Thomas het koninkrijk van God binnen gaan. Dat is ook acceptatie. Accepteren dat er mensen zijn die niet accepteren. Maar in mijn innerlijke kan ik vrij zijn als ik dat wil, en me voelen zoals ik dat wil.
Ik heb een vrije geest en vrije gedachten, en kan me in een Koninkrijk bevinden wanneer ik dat wil. Iemand anders kan pas een bepaalde glans weg halen, wanneer ik dat zelf toelaat. En datzelfde geldt voor iedereen. Op 23 augustus 2010 bereikte mij dit heel bijzonder bericht. Het is een hele tekst waar ik niets aan veranderd heb en heeft zich ook afgespeeld in 2007. Angelo Sijbel uit Elburg heeft het allemaal meegemaakt en ik heb toestemming gekregen om het in mijn site te plaatsen: Op vrijdagavond 2 november 2007 overkwam mij de meest fundamentele en allesomvattende ervaring die ik tot nog toe had gehad. Ik kon er pas 42 uur later op zondagmiddag over schrijven omdat ik gewoonweg was overmand en overweldigd door de meest fantastische gevoelens en emoties en een hart dat gevuld werd door een onuitsprekelijke, allesomvattende, allesdoordringende liefde. Het woord “liefde”, dat slechts een zwakke omschrijving is en dat hopeloos tekort schiet in haar talloze omschrijvingen. In die periode was ik onder energetische behandeling bij een bevriend echtpaar. Het leven, dat voor mij altijd een moeizame aaneenschakeling is geweest van traumatische ervaringen als kind zijnde, depressies en burn-outs tijdens mijn volwassen leven, tot telkens weer de druk en de pressie, de nimmer aflatende dwingelandij van een op hol geslagen samenleving te moeten ervaren en daar niet (meer) aan kunnen voldoen. Ik had mij ziek gemeld de week ervoor, omdat ik wederom dodelijk vermoeid was, al mijn energie was weggelekt, zowel mentaal als fysiek. Ik was de uitputting voorbij. Ik liep op de rand en dreigde eraf te vallen, zo voelde ik het. Ik wilde het niet meer, ik wilde dat het stopte. Ik kwam bij het witte huis aan, en kreeg zoals altijd een zeer warm en liefdevol welkom. Mijn nek was pijnlijk, mijn rechterarm straalde pijn uit, van boven de elleboog tot in mijn hand omdat het overbelast was. Mijn lage onderrug voelde pijnlijk en vermoeid, mijn hoofd vol van gedachten. Ik was een wrak. We bespraken korte tijd de klachten en daarna werd ik uitgenodigd op de behandeltafel te komen liggen. Laat het allemaal voor nu maar even los, werd mij gezegd en geef je over aan de stilte en de rust die je hier vindt. Dat was niet zo moeilijk, ik ben een “stilte-mens”, en ik gleed bijna meteen af naar een aangename roes. Hier, bij mijn lieve vrienden, kon ik het wel loslaten. De zachte woorden van mijn therapeute gleden als een aangename bries langs mij heen. Ze was alleen vanavond, omdat toevallig haar man en maatje andere verplichtingen had. Zij of haar man vertellen altijd een korte lezing of verhaal, zodat de roes, de trance, de meditatie waarin je verkeert dieper wordt en je meer lering uit de woorden kunt verkrijgen. In mijn geval ging het over hoe je je intentie kunt verbeelden, visualiseren wat je graag wilt in dit leven en het “zien in de geest”. Waarom ik deze moeilijke fase nu doorliep en hoe ik de kracht kon vinden om de strubbelingen op mijn pad te doorlopen door mij te realiseren dat er altijd voor mij gezorgd werd. Hoe de energieën van het licht en onze begeleidingsgidsen met ons verbonden zijn, en dat ik, tijdens moeilijke momenten in het dagelijks leven, mij hierop af kan stemmen en altijd, maar dan ook altijd, kon vragen om hun steun en zorg voor mij. Ik kon altijd vragen mijn intentie te mogen uitleven, mijn wensen ten aanzien van mijn leven kenbaar te maken, ik hoefde niet te schromen daarin, omdat zij wéten hoe zwaar en moeilijk het is in de grofstoffelijke materie. Hun inlevingsvermogen is onvoorstelbaar en verreikend en geheel gericht op degenen die zij begeleiden. Ik luisterde naar haar woorden en koesterde mij in de warmte en energie die van haar handen uitging. Deze lieve vrouw die zich, tot op de dag van vandaag, samen met haar man honderd procent geeft, elke dag weer, voor iedereen die hun hulp nodig heeft. Op dat moment was er een inleiding tot één van de meest onvoorstelbare gebeurtenissen die ik ooit heb meegemaakt. Langzaam voelde ik een intense warmte opkomen, het was niet een fysieke warmte, maar van een energetische origine. De warmte transponeerde naar een lichte energie die zich achter mijn ogen leek te ontwikkelen. Het werd daadwerkelijk een zacht geel licht en ik merkte plots dat ik daarin los zweefde. Dat was heel dubbel en ik maakte het al eerder mee; je voelt de tafel in je rug, je bent je bewust van de aanwezigheid van het echtpaar, en toch ben je ook “daar”. Er is een deel van jezelf losgeweekt en je bent buiten je lichaam. Ook nu weer begreep ik het en toch ook weer niet. Ik wist niet eens hoe ik daar terecht gekomen was. Maar ik was er en het trof mij direct in mijn hart. Ik was volkomen kalm en vredig. Verwonderd keek ik met mijn geestesogen naar het licht dat mij omgaf. Ik meende bekenden te zien die om mij heen stonden, ik zag begripsvolle gezichten en ogen, ik voelde de zijdezachte bries van hun aanraking en ik was wederom versteld. Ik koesterde mij en wentelde mij rond in het licht. De warmte ervan overspoelde mij, doordrenkte mij, ik ademde het licht in. Het volgende moment veranderde er iets in het spectrum van licht. Er verschenen verscheidene stralen die van bovenaf op mij gericht werden en mij vervolgens volgens een schijnbaar willekeurig patroon beschenen en door mij heen schenen. Verwonderd keek ik ernaar, ik merkte op dat de energie veranderde in mij, het was een prachtig gezicht. Alle kleuren van de regenboog, en zelfs buiten dat spectrum, waaierden over mij en door mij heen als het noorderlicht zelf. Elke straal had zijn eigen warmte en gevoel bij zich, en zowel mijn fysieke als energetische lichaam reageerden op de verschillende frequenties die zij hadden. Alsof iedere straal een eigen persoonlijkheid herbergde. Vrienden die ik lang geleden, en toch nog maar pas, had achtergelaten in het licht. Ineens zijn de stralen er niet, maar in plaats daarvan verschuift alles naar de meest intense ervaring die ik het volgende moment doorleef. Er is licht, licht, maar het is zo anders dan het eerste zachte gele licht van daarnet. Dit licht is van een enorm zachtaardig violet/roze kleur. En het is zo zachtmoedig, teder, er is totaal begrip, er zijn geen woorden. Ik word opgenomen en opgetild in dit allesomvattende, heerlijke, meest intense gevoel van liefde, en dit woord schiet hopeloos tekort. Het is alsof ik aangeraakt word door de Schepper zelf, mijn hart wordt vastgehouden en gestreeld door dit licht. Dat licht... dat licht... ik kan het nog niet beschrijven. Hoe kan ik een totaal bovenaards, buitenlichamelijk gevoel beschrijven dat elke beschrijving overbodig en nodeloos maakt? Ik word totaal ondergedompeld, iedere vezel van mijn lichaam, iedere cel wordt afgebroken en opnieuw opgebouwd en straalt vanaf nu hetzelfde licht uit. Het licht breekt mijn gestalte af, en ik word het licht, ik ben het licht, ik adem het licht, terwijl de tranen langs mijn gezicht stromen en mijn borst schokt van uiterste en diepgaande ontroering. Kijk eens, mama en papa, ik ben een kind. Ik ben weer een kind, een zuiver kosmisch kind, zwevend door de onmetelijke warmte en liefde van het licht van de Schepper, en hij houdt van mij. Dat licht, de kleuren van dat licht, het gaat minutenlang door voor mijn gevoel. Mijn energie barst door de kamer heen, en ik voel de ontroering van mijn therapeute. Ik voel ook haar energie, ik voel de energie van de wereld om mij heen, ik voel alles, ik begrijp voor een heel klein moment even alles. Het woordeloos weten, het helder zien, het grenzeloos voelen. Ik herinner mij en wordt verscheurd door heimwee. Ik wil niet meer terug, ik wil dit gevoel voor altijd weer voelen, dit gevoel wat ik zolang al niet meer gevoeld heb. Het licht wordt bijna tastbaar voor mij, het resoneert en vibreert in mij en door mij heen, verdooft mijn gehoor en laat mijn tranen ongebreideld stromen. Ik ben niet meer. Er is alleen het gevoel van zijn in dit licht, mijn ego en persoonlijkheid blijken een illusie te zijn die ik elke dag ophoud in de materie maar niets, helemaal niets zeggen over wie je werkelijk bent, hoe je ziel werkelijk is. Ik kijk ernaar als een kind, zuiver en niet gebrandmerkt, volkomen open en zonder remmingen. Ik ben en het licht neemt mij op. Na wat een eeuwigheid lijkt te duren voel ik hoe zij mij langzaam en liefdevol terugbrengen. Terwijl ik langzaam terugkeerde in de kamer, en het licht iets afnam, bleef het intens liefdevolle gevoel in mijn hart. Schokkend en bevend over mijn hele lichaam huilde ik. Ik huilde alsof ik nog nooit eerder had gehuild, de ontroering over wat er net was gebeurd was allesomvattend en overweldigde mij. Ik greep de handen van mijn lieve vriendin die naast mij stond en ik keek in haar ogen. We begrepen elkaar meteen, ik zag wat zij zag, zij zag wat ik wist en nog weet. Hortend en stotend zei ik tegen haar dat dit gevoel er altijd moest zijn in de harten van de mensen en waarom ik niet begreep dat wij omringd werden door zoveel domheid en onwetendheid, zoveel boosheid en haat, zoveel hardheid en onbegrip. Een arm om iemands schouder zegt het allemaal en is het enige wat telt, het maakt alles goed. Dat wil ik bij iedereen doen, net zoals Moeder Amma, en elke dag moet ik mij inhouden, omdat ze het niet begrijpen willen of kunnen. Soms raak ik wel iemand aan en meteen merk je dan ontroering en vriendschap. Heel even, voor een seconde, raak je ook het hart van die persoon, maar dan is het moment weer weg. Omdat we ons maar continu bezig moeten houden met dingen die we niet willen doen, omdat we niet onszelf kunnen zijn. Ik keek naar het beeldje van Jezus op de tafel die naast de behandeltafel stond, en nu begreep ik pas ten volle de betekenis van het kruis dat hij droeg; het lijden van de gehele wereld, het verdriet van alle mensen, de pijn en de angst van iedereen. Ik voelde mij aangeraakt door hem. Nog steeds schokte mijn lichaam; ik kon niet stil zitten, mijn handen beefden, er was zoveel door mij heen gegaan. De liefde schudde het fundament van mijn bestaan. Ik huilde nog steeds. Het ging vanzelf, de tranen bleven gewoonweg komen, mijn t-shirt was kletsnat. We gingen naar beneden voor een kopje thee, zodat ik weer wat rustiger kon worden. Ik kon minutenlang niets anders uitbrengen dan de woorden “dat licht, dat licht”. Ik keek naar het blauwe portret van Maria boven de schoorsteenmantel en schoot meteen weer helemaal vol. Zelfs mijn gehoor werd minder, mijn keel was dichtgeknepen. Alsof die kanalen ook waren aangeraakt, zodat ik hen, mijn vrienden in het licht, weer beter kon voelen en horen. Pas na een half uur was ik weer in staat de kop thee normaal vast te houden zonder de inhoud meteen eruit te schudden. Zoveel emoties, zoveel gevoelens, het stuiterde en buitelde over elkaar heen in mij. Mijn hart was gevuld en liep over. Mijn hart, nog niet zo gek lang geleden wilde ik dat het zou stoppen met kloppen, omdat ik zoveel moeite heb met mijn huidig bestaan. Mijn bestaan op deze wereld, waarin iedereen de weg lijkt kwijt te zijn. Er werd mij verteld dat meer mensen die werden behandeld over dit violet/roze licht berichtten en mijn therapeute was van mening dat veel van deze mensen deel uitmaken van dezelfde groepsziel die zijn oorsprong vindt in Amaran (de plek van aankomst?), een roze planeet/plaats waar wij vandaan kwamen en waarnaar wij uiteindelijk zullen terugkeren. Het is thuis, zegt zij zacht en ik voel een onvoorstelbare heimwee. Terwijl wij daar zaten in stilte “zag” ik ineens hoe ik daar in het licht was gekomen: mijn Indiaanse gids en beschermengel had mij er naar toe gedragen. Hij had mij naar het licht gebracht. Ik voelde de aanwezigheid van mijn lieve vriend zeer sterk en bedankte hem vanuit de het diepste van mijn hart. Ik voelde dat ik zijn dankbaarheid terugkreeg. Langzaam kwam mijn gemoed weer tot rust, mijn ademhaling werd dieper, ik ademde zelfs rondom mijn bekken, de energie bruiste door mij heen, maar ook nog steeds emoties waardoor het voelde alsof ik telkens weer in tranen van ontroering kon uitbarsten. Ik hoefde geen moeite te doen te huilen, voor het eerst in mijn leven. Na een poos was ik weer in staat naar huis te rijden en ik bedankte mijn lieve vriendin uit de bodem van mijn hart. Ik omhelsde haar en legde al hetgeen ik gevoeld had in die omhelzing. Zo iets bijzonders meemaken is een grote eer en unieke ervaring en ik was dankbaar. Het hele weekend erna huilde ik om het minste of geringste, liep ik met mijn hoofd in de wolken, mijn hart zweefde in mijn borst, gevuld en gevoed door het violet/roze licht. Het is nu alweer bijna 3 jaar geleden, maar het voelt nog steeds alsof het zonet gebeurde. De tijdloosheid van de ervaring heeft het fysieke overstegen. Deze ervaring is voor immer een realiteit in de eindeloze variaties van eindeloze dimensies. Ik zal deze ervaring nooit vergeten, ik ben opnieuw leven ingeblazen, alsof ik een bijna-doodervaring onderging. Het is niet zo dat ik hierdoor “speciaal” ben geworden, of “verlicht”. Ik leef naast en met iedereen, als ieder ander mens, met nog steeds mijn dagelijkse beslommeringen en zorgen over mijn gezin, mijn werk en de toestand van de wereld. Maar elke dag weer, weet ik en voel ik, is het nu bij mij. Het is deel van mij, als een altijd aanwezige vibratie op de achtergrond, door alle dagelijkse gebeurtenissen heen. Dit geschenk is mijn leidraad geworden in moeilijke tijden, die zich nog steeds aandienen, maar ik ben niet meer bang voor het leven, noch voor wat komen gaat. De blauwdruk van mijn lichaam, geest en ziel werd opnieuw geëtst, en het licht is nu in mijn hart, in iedere cel en molecuul van mijn lichaam, om niet meer van mijn zijde te wijken. Ik kan niet meer zonder dat licht, dat bewustzijn, dat leven. Het zal mij helpen uiteindelijk de weg terug naar mijzelf te vinden, terug naar huis, en misschien zal het mij gegeven worden om voor andere mensen te kunnen zorgen. Om een klein beetje van dat licht door te mogen geven. Zodat het zich verspreid over de wereld, als rimpels in een vijver, nadat het steentje er in werd gegooid. Ik wens dat iedereen dit mag ondergaan, dat iedere levende ziel dit licht mag ervaren. Het is om ons heen en in ons, dat is de realiteit. We moeten het enkel ervaren. Ik wens dat oprecht vanuit mijn hart voor jullie allemaal. Ik ben door deze tekst geraakt en vele soortgelijke berichten met dezelfde strekking hebben mij bereikt. Ik raak er van “verlicht”.
Een blikje op Assisi
Ik ben met mijn vrouw en dochter op vakantie geweest in Assisi. In 2010. Alle belangrijke gebouwtjes van Franciscus van Petrus van Bernardone, bekend als Franciscus van Assisi hebben we bezocht. San Damiano, de Transitokapel, de Portiuncula, de basilica di Santa Maria degli Angeli, Eremo, Rivotorto en natuurlijk ook de Franciscusbasiliek. Het leek alsof dat ik bijna alles kon beleven zoals het daar eens was. Niet omdat ik er over had gelezen, maar vooral om de oude gebouwtjes die er nog stonden, waaraan bijna niets veranderd was. Natuurlijk heb ik fresco's gezien en er over gelezen. Maar het “er zijn” en “er mee verbonden zijn” waren zaken die in mij gingen groeien. Het leek alsof Franciscus in mij ging leven. Wanneer je de annalen na gaat, zou Franciscus een echte opvolger van Jezus kunnen zijn geweest. Met apostelen en al. Zelfs met vrouwelijke trawant. Gelijkend op het verhaal (boodschap) van Maria Magdalena: de heilige Clara van Assisi. Ik ben er in de vakantie veel mee bezig geweest. Maar ook daarna nog.
Assisi
Ik werd in Assisi geconfronteerd met échte bedelaars. Géén namaak. Was d&iagrave;t zoals Jezus of Franciscus het bedoelde? Zouden zij in het koninkrijk van God komen? Is dit de bedoeling? Ik liep met mijn strohoed en fototoestel rond en besefte dat ik een gewone toerist was, die het liefst alles op de gevoelige plaat vast wilde leggen. Ik voelde me vaak klein en een soort schaamtegevoel bekroop mij. Alles wat Franciscus gepredikt had, werd volkomen verkeerd begrepen. Over de Portiunculakapel werd een kolossale basiliek gebouwd: de basilica di Santa Maria degli Angeli. Van eenvoud was niets meer te zien, ergo: rondom de oude gebouwtjes zijn talloze souvenirwinkeltjes de grond uit gestampt en ook nu weer wordt er handel gedreven. Franciscus heeft het denk ik, nooit zo bedoeld.
Het liefst smeet ik mijn fototoestel van me af en “wilde ik dit allemaal niet”. Ik had geen geweldig gevoel. Wat waren de drijfveren van Jezus en Franciscus? Een stem van God, een innerlijke stem? Ik heb vaker het gevoel dat ik dát heb. Een stem van mijn vroegste voorvader? Ik? Zou ik een boodschap hebben en word ik geleid? Ik heb een aantal teksten van mensen die ik niet ken opgenomen. Via fora en privé-berichten. Er zijn zo veel boeken geschreven en films gemaakt. Wat is de waarde van mijn mogelijke bijdrage en waarom zouden anderen gestimuleerd raken van mijn schrijven? Er zijn er zo velen die tegen mij hebben gezegd: "Hou het fijn voor je, leg het anderen niet op en bewaar het voor je zelf" ... Maar ik wil het helemaal niet voor me zelf houden en nog minder wil ik het anderen opleggen. Het zou fijn zijn om bij anderen iets te kunnen openen. Zou dat zo bij Jezus en Franciscus zijn gebeurd? En bij vele anderen? Wie is dan degene die mij daar aan hindert om dat niet te doen? Ik zie mij niet als een volgeling of een Messias, ik heb geen wijsheid in pacht en ben maar gewoon iemand uit de menigte. Alles wat ik geschreven heb is uit mijn hart. Het zou fijn zijn als het dan ook zo gelezen word. Het zijn allemaal mijn belevingen en inzichten, soms met een kleine hulp van anderen. En het is simpel: Open je of open je niet, blijf blind of word ziende, begrijp het of niet en geloof het of niet.
In de kapel van de Transitus stierf Franciscus
De basis is gelegd voor méér. Wordt vervolgd, maar niet meer op deze site. Deze sluit ik nu voor mij af. In wat “moeilijkere” tijden is dit mijn “kleine nieuwe bijbel” geworden, en het heeft mij al vaker geholpen. Misschien helpt het bij anderen ook.
