ځیگر
ځیگردې وبولم که زړه دې یادکړم
اې ښکلیه خوسته وایه څه دې ېادکړم
دې ښکلیوپېغلودې لوگی لوگی شم
ځوانان دې ېادکړم که زاړه دې ېادکړم
خوږې شېبې ددې وصال ېادې کړم
که سختې شپې دې بېلتانه دې ېادکړم
څومره لذت دې په هرڅه کې پروت دی
خواږه دې ېادکړم که ترخه دې ېادکړم
په کارناموخودې تاریخ ښکلی دی
ټل دې ننگونوکه واڼه دې ېادکړم
ستا هره لوېشت ده درزمونوسنگر
سمه دې ېاده کړم،که غره دې ېادکړم
ستا دې باتوراولس اوخلکو نه زار
خواران دې ېاد کړم که ماړه دې ېادکړم
زماامید، زمادې ژوند خزانې
لعل اوېاقوت که سپین اوسره دې ېادکړم
چه تا نه وېنم ټول جهان نه وېنم
دې بدن سترگې که با ڼه دې ېادکړم
چاته به څه ، چاته به څه ښکارېږې
زړگی مې غواړی چه هر څه دې ېادکړم
سخااوورکړه ستا دې خلکو دوددی
ډوډۍ،حجرې،که مېلمانه دې ېادکړم
دې غلیم سترگو کې اغزی یې مدام
سنگردی ېادکړم که مورچه دې ېادکړم
ستازړه راښکونکی طبېعت اوښکلا
ناوی دې ېادکه فرشته دې ېاددکړم
دې بدن ساه که مې بقا دې ژوندون
نظردې سترگوکه رانجه دې ېادکړم
دې پښتنودې سر دستاردې بولم
که دې پکتیا دې ننگ شمله دې ېادکړم
أوازدې مینې که دې ننگ ترانه
دې غېرت چېغه که نعمه دې ېادکړم
ستا په سینه کې غېرتی قومونه
په غرو،رغوخواره،واره دې ېادکړم
ځدراڼ منگل که ،صبرې اولکڼ
گربز،تڼی اوکه،ورزه دې ېادکړم
دې ننگ،غېرت اوعظمتونو ځانگو
که دې سرتاج دې پښتانه دې ېادکړم
ستا شجاعت ستا کرامت ته سلام
ژوندی دې وپالم که مړه دې ېادکړم
پرېږده چه پلار،پرېږده چه موردې بولم
شرم راځی چه په نامه دې ېادکړم
دې مستوپېغلواوزلمو ټاټوبیه
مدفن دې پلار اوکه نیکه دې ېادکړم
احساس دې مینې که دې ژوندهنگامه
نسیم دې ېاداوکه وږمه دې ېادکړم
کله به موړ شی))روهېن((ستا په ېادون
په ویښه څه چه لا بېده دې ېادکړم ‍
میرنواز))روهین((
جرمنی ـ اوفن باخ