Dance, dance, wherever you may be,
I am the Lord of the Dance, said he ;

I'll lead you all, whoever you may be,
I'll lead you all in the dance, said he.

Feet of Flames - 25th July 1998 - Hyde Park, London, UK
As dusk was falling, history was written on the historical Route of Kings at London's Hyde Park . . .

Feet of Flames is misschien wel het grootste dansspektakel dat ooit vertoond werd. Deze grootse performance zou het afscheid van Michael Flatley moeten worden...

25.000 mensen kwamen bijeen in het mooie door groen omgeven Hyde Park in London, om getuige te zijn van wat aangekondigd was als "Feet of Flames, een prachtig spektakel om het laatste optreden van Michael Flatley als The Lord of the Dance. Het weer was prachtig en de avond zou een midzomernachtelijke droom worden. De magie kon beginnen...

Het begon allemaal een tijdje daarvoor toen Michael in Hyde Park liep en het idee kreeg om een eenmalige show te geven in de mooie omgeving. Hij ging akkoord met zijn manager en goede vriend Martin Flitton, dat als Martin de vergunning kon krijgen voor het optreden in Hyde Park, Michael een show zou maken die groot genoeg zou zijn voor de omgeving. Zeven dagen later vertelde Martin aan Michael "You're on!" En wat een vertoning zou het gaan worden!

Michael wilde een show maken "die de geschiedinis in zou gaan als het grootste dansspektakel op aarde" en om zijn doel te bereiken nam hij Lord of the Dance en veranderde het in iets dat verder dan de wildste verwachtingen van zelfs de grootste fans in het publiek. Het zou een turbo-charged versie van Lord of the Dance worden, een avond die niemand ooit zou vergeten!

Er werd een podium, zo groot als een voetbalveld gemaakt, zo groot als een voetbalveld en met een dak zo hoog dat het niet in de repetitie hal paste (terwijl dat een vliegtuighangar was)! Er werden verschillende etages ingebouwd in het podium zodat bij de laatste act 100 dansers huizenhoog stonden. Er weren nieuwe nummers en liedjes toegevoegd aan Lord of the Dance, er werden nieuwe kostuums gemaakt en alles werd grondig gecheckt. Er werd een camera geïmporteerd vanuit Frankrijk, die over het publiek heen kon, eindeloze meters kabels werden gelegd en vele luidsprekers moesten er voor zorgen dat zelfs de mensen op de achterste stoelen alles zouden kunnen horen. Ook werden er grote schermern opgehangen zodat het publiek achterin alles goed kon zien. Michael wilde ervoor zorgen dat er geen "slechte plaatsten" zouden zijn.

Hoe dichterbij de show kwam, hoe beter je de spanning in de lucht kon voelen. Tachtig doedelzakspelers marcheerden door het klappende en juichende publiek heen naar het podium... eindelijk begonnen de grote schermen te flitsen en het publiek werd helemaal wild toen ze konden zien hoe Michael naar het podium liep...de show was begonnen!!!

Het was nog steeds Lord of the Dance, maar Michael "put it on steroids", het was beter, groter en wilder. Er kwam geen einde aan de verrassingen en vernieuwingen, nieuwe beelden en geluiden, nieuwe muziek en nummers, alles was nieuw...en the Lord vierde zijn feest. Het publiek werd steeds wilder toen de vertrouwde nummers verukelijke vormen aannamen, die met volledig onverwachte en prachtige veranderingen en toevoegingen afgewisseld werden, Michael’s geschenk van zijn genie aan zijn fans, op dit, zijn laatste optreden in de rol die hij gecreëerd had.

Anne Buckley's liedjes herinnerde het publiek eraan dat liefde belangrijker was dan elke roem. "Dance above the Rainbow" verlichtte het podium met zijn duizelende energie. De mystieke liederen van de "High Priests" leende een nieuwe, angstanjagende dimensie aan het rituele duel tussen de kampioenen. En Michael danste in een vuurze van glorie als nooit tevoren, en droeg 25.000 mensen (het grootste publiek dat ooit zo'n uitvoering had bijgewoond) met hem mee in een wereld vol wonderen.

Niet alle nieuwe nummers waren "explosive and showy". Toen de avond viel en het begon te schemeren, kwam Michael allen het podium op, simpel gekleed en met alleen zijn fluit bij zich om zijn muzikale talenten met het publiek te delen als nooit tevoren. Velen herinneren zich nog de tranen in hun en zijn ogen toen hij zijn solo optreden van "Whispering Wind", de ultieme oneindige liefde, had beëindigd.

De bekende lead dancers waren bij hem die nacht, en demonstreerden een nieuwe beheersing in de rollen die zij gecreërd hadden. Helen Egan als the Litte Spirit, levendiger dan ooit; Bernadette Flynn als Saoirse, gegroeid in volwassenheid, gratie en schoonheid;Gillian Norris als Morrighan, de levende uitdrukking van de onverschrokken en ontembare sexualiteit; en Daire Nolan als Don Dorcha, zijn broedende wreedheid die het podium vulde toen zijn bewegingen soms een schuifelend beest voorstelden en soms het beeld van een giftige slang opriepen. In een nieuw bewerkte versie van de climax "The Duel", het darma tussen de bittere rivaliteit tussen "the Light en the Dark Lord" werden nieuwe hoogtes bereikt met een meer intens en realistisch gevecht waarin de grezen tussen dans en martial arts leken te vervagen. De uiteindelijke triomf van the Lord kreeg een nieuwe impact door de verschijning van the Little Spirit, symbool van nieuw leven en energie.

Na zo'n avond met spektakel, de act "Victoy" scheen de laatste te zijn, zou er niets meer kunnen zijn dat de vorige acts zou kunnen overtreffen. Maar de grootste verrassing, de meest spectaculaire act die nog zou moeten komen, zou het kroonjuweel worden op de carrière van Michael als danser, choreograaf en showman. Toen de lampen het podium weer verlichtten, verscheen Michael nog een keer, helemaal alleen, zonder andere dansers of muziek. Alleen het tappen van zijn voeten die een ritme maakten en een melodie speelden, was te horen.

De show in Hyde Park "Feet of Flames" is nu wereldberoemd, maar die nacht was het gloednieuw. Negen dagen voor de show, 16 juli 1998, was Michael's 40e verjaardag. Hij zou graag een feest gegeven hebben, maar op die dag creëerde hij de solo die het hoogtepunt van de hele show moest worden. Hij ging de studio in om 8 uur 's morgens en werkte daar tot 10 uur 's avonds, tot aan het punt van uitputting en verder dan dat. Maar toen hij eindelijk die studio verliet wist hij dat hij iets heel speciaals gecreëerd had, een dans die zelfs zijn eigen virtuositeit uitdaagde, en hij gaf dat aan de wereld op die speciale avond in Hyde Park.

De show eindigde in de pracht van "Planet Ireland", 100 dansers dansten op 4 levels, en Michael overtrefte zichzelf met iedere toegift. Uiteindelijk zou het moeten eindigen, en dat gebeurde ook, met spectaculaire explosies en pyrotechnisch vuurwerk en een verlichtte Unicorn, het symbool van alles. Michael bracht een wens uit voor het publiek en verliet het podium. Het podium was nu helemaal leeg met midden in en verlichte cirkel de versleten en uitgerafelde tapschoenen van Michael.

The Dance was over  and the Lord was gone...for now.


De scenes van Feet of Flames

De cast van Feet of Flames

De hoofdrollen

De Lord of the Dance

Michael Flatley

Don Dorcha

Daire Nolan

Saoirse

Bernadette Flynn

Morrighan the Temptress

Gillian Norris

The Little Spirit

Helen Egan

Componist: Ronan Hardiman