|
Overbos MA1 – Castricum MA1 19 mei
Afgelopen zaterdag was het alweer de allerlaatste wedstrijd van dit prachtige seizoen voor de meisjes A1. Voor velen van hen ook de allerlaatste hockeywedstrijd in de oude vertrouwde jeugd. Voor een enkeling zelfs haar allerlaatste wedstrijd van haar glansrijke hockeycarrière. Reden genoeg om er een waar spektakel van te maken.
Op de trainingen werd geroepen de boel op stelten te zetten, door in plaats van het gebruikelijke vervoersmiddel de auto, de fiets te nemen! Uiteindelijk waren er zes helden die ook echt daad bij hun woord voegden: Esther, Rosie, Jocelyne, Lisanne, Anne (en ik :D) hebben de barre tocht afgelegd én overleefd. Ja u leest het goed, zelfs Anne, tegenstandster van fietsen in hart en nieren besloot haar principes aan de kant te schuiven, en de ochtend te beginnen met een sportief toertje naar Beverwijk. Het was voor mij als Heemskerker een waar genoegen eindelijk eens fietsmetgezellen te hebben :D!
Aangekomen bij Overbos moesten we nog even wachten op onze overige teamleden, dus we streken neer op de comfortabele houten bankjes in het weelderige clubhuis. Hier gaven wij onze ogen eens flink de kost, waardoor we bloemen, taart, champagneglazen en hierbij horende champagne ontdekten… Voor sommige hockeyclubs is dit misschien standaard, bij Overbos kan ik u verzekeren, is dit niet het geval. De aanwezigheid van deze enigszins frappante voorwerpen, had alles te maken met het feit dat aankomende wedstrijd absoluut geen alledaags partijtje zou gaan worden. Overbos kon vandaag kampioen worden! Aan ons de taak om hier, indien mogelijk, een stokje voor te steken, een hockeystokje welteverstaan.
Inmiddels was iedereen binnengedruppeld en verplaatsten wij ons richting kleedkamer. Hier deden coaches Marlouk en Tom hun allerlaatste peptalkje van hun korte maar krachtige coachcarrière. Ook hen leek het een mooie grap, als wij Overbos vandaag het kampioenschap zouden ontzeggen, door van ze te winnen.
Overbos behoort tot de betere tegenstanders, en laat dat nou net onze specialiteit zijn. Daar kunnen we als het meezit nog gehakt van maken. In tegenstelling tot teams als Hermes (ongecontroleerde tankers uit de midwintercompetitie, zonder een greintje balgevoel waar wij wonder bovenwonder van verloren) en Hoorn (ternauwernood 2-1 gewonnen, terwijl we uitgingen van drie goals de man, of beter drie goals de vrouw) zijn wij wél in staat punten binnen te slepen als het gaat om teams als Rood-Wit (wereldwijd geduchte tegenstander waar wij, dankzij ons theekransje voorafgaand aan de wedstrijd, glansrijk van wonnen).
Overbos zijn we intussen al drie keer tegengekomen. De eerste keer verloren we, geheel verrast door het snelle, technische, op zekere momenten fysieke spel van onze buurmeisjes, met 4-0. De tweede confrontatie verliep voor ons heel wat beter, we waren intussen gewend geraakt aan het niveau binnen onze poule, waardoor de wedstrijd eindigde in een nauwe overwinning van Overbos met 2 tegen 1. Toen we de dames voor de derde keer op rij tegenkwamen, was het een heuse sport geworden om van Overbos te winnen. Natuurlijk, hockey is al een sport, maar een wedstrijd tegen Overbos ma1 is voor ons een sport in het bijzonder. We deden allemaal ontzettend goed ons best en wisten de stand tot op de laatste minuut op 0-0 te houden. Helaas wist Overbos in de laatste seconde toch nog een goal te maken, wat uitmondde in 1-0. De stijgende lijn is dus absoluut aanwezig. Vandaag de dag om die lijn af te maken door op z’n minst een gelijkspel te veroveren.
We begonnen de wedstrijd met de inmiddels gebruikelijke opstelling, met als enige verschil dat multi-inzetbare Leontien rechtsachter speelde ipv op haar gebruikelijke plek voorin. Hiermee verving ze Alie, die met een eng blauw Ibuprofenpilletje op de bank zat. Ons begin was zeer spijtig, dramatisch eigenlijk, als je het einde van het verhaal kent. Overbos wist in de eerste minuut te scoren vanuit een dom pushje in de cirkel. We waren nog niet helemaal wakker, maar dat was vanaf dat moment volledig het geval. Overbos heeft niet meer weten te scoren tot het einde van de wedstrijd. Wel hebben ze ontelbaar veel strafcorners gehad, welke ze keer op keer niet benutten. Dat is ook eigenlijk praktisch onmogelijk met een verdediging als die van ons. ;)
Wijzelf hadden een paar uitbraakjes richting het doel van Overbos, maar helaas resulteerde geen ervan in een doelpunt. In de rust werden we getrakteerd op fris helder water zonder E-coli-bacterie, waarna de tweede helft kon gaan beginnen. Gedurende deze helft werden er nog meer traktaties uitgedeeld, waardoor velen van ons nu onder de blauwe plekken zitten. Een van de Overbossers werd gestraft voor haar daden met een groene kaart. De scheidsrechters leverden overigens perfect werk af.
De speeltijd bedroeg nog 1 minuutje met een stand van 1-0. Al met al toch goed gedaan van ons J, was waarschijnlijk wat iedereen dacht. Maar toen was daar toch nog een verrassingsaanval van Castricum. Met nog 50 seconden te gaan was het razend spannend. Ik weet niet precies hoe alles exact verliep, omdat ik op het ene moment geloof ik nog een bal ontving, en het volgende moment ik op de grond lag met ingeklapte ribben, voor zover dit biologisch gezien mogelijk is, naar adem te snakken. Maar in die tijd is er door prachtig samenspel van mijn teamgenoten op miraculeuze wijze gescoord door Maaike.
1-1 dus! Topprestatie! Daar was iedereen het wel mee eens, zelfs het publiek van Overbos, zij gaven ons een staande ovatie toen wij het veld verlieten. Extra jammer van dat eerste goaltje, maarja anders waren al die champagne, taart en bloemen voor niks gekocht en dat is natuurlijk ook weer erg sneu voor de toch al kansarme wijkers.
Marijn
Alkmaar MA1 - Castricum MA1 21 april
Na een mooie overwinning op Amsterdam vorige week, konden we vandaag een mooie wedstrijd spelen die ons van de laatste plek zou halen. Vol goede moed stapte we de auto’s in richting Alkmaar om onze overwinning op te halen. Met de thuiswedstrijd op 2 december 2006 hadden wij een gelijkspel zonder doelpunten gespeeld, waardoor onze eerste punt binnen was gekomen.
We kwamen met deze gedachten aan bij Alkmaar om daarbij Lieke Bas tegen te komen. De bevreesde veelzijdige speelster uit A1/Dames1. Ze is 2e jaars A, maar ook bevoegd om op zondag bij de Dames1 in de basis te spelen. Lieke, een oude bekende, vertelde mij deze informatie, en ik had het meteen aan de coaches doorverteld, die meteen Rosanne in gedachten had om haar erop te zetten.
Het fluitsignaal klonk, de wedstrijd begon. Maar na een paar minuten werden wij gestoord door een maar dronken heren aan de zijkant, die het op de “Froggy #13” hadden gemunt. Maar “Froggy #13” wordt de laatste tijd steeds minder snel uit haar spel gehaald, na een paar wijze lessen om zich te beheersen, en bleef bij haar spel.
De eerste strafcorner kwam eraan, en omdat “de #13” toch in zou slaan, was er niets aan de hand, volgens de dronken pannenkoeken. Ze sloeg de bal iets te ver naar het midden waardoor de keeper de bal met moeite hield, en de heren klapten vol genot.
Leontien krijg een tip-in voor haar kiezen die vlak langs de tweede paal vloog, Maaike had mooie kansen, maar er ging maar geen bal in. Zou er een vloek rusten op de doelen van Alkmaar??
Na een mooie actie van Lieke, sloeg ze de bal mooi de kruising in met haar backhand, en stonden we opeens 1-0 achter. Dat is toch even schrikken. Maar na wat mooie acties van de Castricummers, kwamen we toch mooi terug door nog een strafcorner eruit te halen, die “Froggy #13” er in haar favoriete rechterhoek, hard insloeg. De heren waren voor 5 minuutjes sprakeloos, maar uiteindelijk kwamen ze erachter dat #13, Carly heette.
Lieke kreeg de bal, maakte een actie, speelde de bal af naar een teamgenote, en sloeg de bal er weer fijntjes in. 2-1.
Uiteindelijk kreeg de rechterspits de kans om voorbij Esther te komen, de bal (zonder controle) met haar voeten maar liefst 3 keer mee te nemen, speelde onze keeper Joss uit, en tikte de bal er in. (Misschien wel met haar voet?)
De rust brak aan, en we werden door Tom en Marloek toegesproken. We speelden wel goed, en we moesten zeker niets aantrekken van de dronken pannenkoeken aan de zijlijn. Ze hadden met de scheidsrechters overlegd, en dat ze de wedstrijd zouden staken als de heren verder gingen met persoonlijke opmerkingen.
De 2e helft, vol goede moed, er waren een paar een fatale wissels. Rosalie moest uitvallen vanwege haar knie. En ik werd op de rechtsachter gezet, op #8 die Sjuul (of iets dergelijks) bleek te heten. Maar weer, aan de kant van de dronken heren. 1 Helft gaat, 2 is toch iets te veel. Toch hield ons team stand, maar bleken meer meiden (zelfs de spitsen!) moeite te hebben met de woordspeling van de heren.
Er werd nog een keer gescoord door Alkmaar, waardoor de stand op 4-1 zou staan.
Anne kreeg nog een 1 op 1 met de keeper, die ze jammer genoeg niet kon benutten, door knap verdedigingwerk van de verdediging van Alkmaar.
Maar plotseling werd er een bal gespeeld door de voorstopper van Alkmaar die, nadat de aanvoerder Jolande (ook wel Jo) 3 meter de lucht in sprong, tegen haar voet belandde. Jolande werd het veld afgedragen, en Carly werd op de mid-mid positie gezet voor de laatste 5 minuutjes, tegenover de bevreesde Lieke. Nog een paar reddingen van Joss, en een paar aanvallen van onze kant waren nog bezig toen het eindsignaal klonk. En Alkmaar laten we voor nu achter ons.
En aparte wedstrijd, die ons team toch weer een beetje meer een team zal maken. En wat zal de vakantie met ons doen? Worden we allemaal lui? Gaat iedereen fanatiek, net als Rosanne Versteegen, hardlopen? Zal Joss overvliegen vanuit Rome om toch bij de thuiswedstrijd tegen Haarlem om 16:30 zijn? Of moeten we het met een andere keeper doen?
Gegroet,
“Froggy #13 a.k.a. Carly Nooij”
Castricum MA1 - Amsterdam MA2 14 april
De vorige keer in ‚ Hockeyleed op en om het veld’:
Wat had Marijn op haar meergranenbolletje tijdens de paasbrunch? Waarom dronk Noor haar melk niet op? Dat en meer volgende keer in een gloednieuwe aflevering van “hockeyleed op en om het veld”!
En dan nu aflevering nummer 3:
We begonnen deze dag met een stevige paasbrunch bij Anne thuis. Toen we daar binnenkwamen was de tafel al helemaal gedekt en versierd met paasspulletjes, paaseieren, broodjes, en ander lekkers. Marijn had nog niets gegeten en begon gelijk al de paaskoekjes op te eten. Dit was het startsein, iedereen pakte wat ie pakken kon en at zijn buikje rond, Marijn nam op haar meergranenbolletje een ei, en Noor dronk haar melk niet op omdat er ook champagne was. Nadat we waren uitgegeten en weer even hadden bijgekletst was het tijd om de spullen te pakken voor de hockeywedstrijd!
We moesten tegen Amsterdam, de vorige keer dat we tegen Amsterdam speelden hadden we
1-0 verloren, wat niet helemaal terecht was. Dit keer moesten we dus niet over ons heen laten lopen, ons eigen spel spelen en daarmee winnen! Wel moesten we het met twee minder doen, namelijk Rosanne die naar een speciaal oord te Leiden was om haar Duits op te krikken, en Marijn die een dikke enkel had. Maar gelukkig was daar Charlotte die wel even bij ons in wilde vallen!
Desondanks het warme weer, begonnen we zoals altijd met goede moed aan de wedstrijd. Al vanaf de eerste minuut gingen we er tegenaan! Er werd goed overgespeeld, gekeken en samengespeeld, het ging eigenlijk best goed! Een aanval van Castricum liet dan ook niet lang op zich wachten, Esther speelde de bal naar Leo die hem weer naar Maaike passte en hem netjes in het doel legde, 1-0 voor Castricum!!!
Amsterdam lichtelijk aangeslagen en al een tikje gefrustreerd nam de bal en we speelden weer op volle kracht.
In de rust was het nog steeds erg warm maar gelukkig hadden we onze eigen Watergirl, Marijn Piet bij ons! De hele wedstrijd lang was ze beschikbaar en zorgde ze ervoor dat iedereen genoeg te drinken had, zodat er niemand uitdroogde.
De tweede helft verliep wat moeizamer dan de eerste, Amsterdam had er duidelijk ook zin in vandaag, vooral de verdediging had het er maar moeilijk mee. De voorhoede van Amsterdam switchte namelijk erg vaak, waardoor het erg moeilijk werd het goede meisje te dekken, wat weer zorgde voor gaten en vrij loslopende gevaren van Amsterdam. Het was echter Castricum dat op een 2-0 voorsprong kwam, na een schitterende aanval kwam de bal bij Maaike die voor de tweede keer vandaag de keepster van Amsterdam wist te passeren.
Na een tijdje gepield te hebben in de cirkel van Amsterdam werd het toch echt tijd voor onze eerste strafcorner. Dus kwam de bal tegen een voet van een meisje van Amsterdam wat onze wens vervulde, een strafcorner was in zicht. Genomen door Lisanne, gestopt door Maaike en lekker hard in het doel geschoten (jawel in het doel=doelpunt!) door Carly. En de stand werd 3-0!!!
Het switchen van Amsterdam en de gaten die daardoor vielen monde helaas 2 keer uit in een doelpunt voor de Amsterdamse dames. Wat de stand op 3-2 bracht. Nu was het een kwestie van vasthouden, verdedigen en eventueel tijdrekken, aangezien de wedstrijd bijna afgelopen was. De bal ging nog een paar keer over en weer en toen klonk het langverwachte fluitsignaal, de wedstrijd was afgelopen. En we hadden GEWONNEN!!!!!!!!!
Helemaal top natuurlijk, onze tweede gewonnen wedstrijd in de competitie!!!!!!Geweldig!
Al met al was het een vooral warme maar leuke wedstrijd wat ons 3 punten heeft opgeleverd!
ps. Aangezien er vandaag geen hockeyleed op of om het veld was is vanaf vandaag de titel van je favoriete soap veranderd in ‘Hockeyvreugde op en om het veld’.
Esther
Bloemendaal MA2 - Castricum MA1 31 maart
Op afgelopen zeer zomerse zaterdag, was het uur van de waarheid weer in zicht voor de MA1. Gespannen als kleine bruggertjes op hun eerste schooldag, (zouden ze die stijgende lijn van vorige week kunnen vasthouden?), betraden de hockeysters de taxi’s Piet, Zwarenstein en Versteegen, welke hen comfortabel en veilig afleverden op de Bloemendaalse hockeyvelden. De inmiddels ingesleten handelwijze werd ook vandaag toegepast: uitstappen & direct richting kleedkamer. Hier deden de lichtgebronsde, enigszins gespierde, persoonlijke masseurs flink hun best. Een goede zaak, de meiden bewogen zich na deze behandeling zeer soepel en zelfverzekerd richting veld, waardoor verlies haast ondenkbaar werd.
Voordat de echte vedetten de groene mat mochten betreden, bezetten nog enige amateurs het veld met hun bezigheidstherapie. Hierin werden zij fel gecoacht door een vriendelijk uitziende man met een comfortabele, doch tot op de vezel afgrijselijke, roze, linnen broek. Het was te merken dat onze dames niet in het boerendorp Castricum bivakkeerden.
De opstelling, met immense precisie bewerkstelligd, werd bekend gemaakt. Er werd vandaag gebruik gemaakt van een verbazingwekkend slimme tactiek. Leontien en Marijn begonnen op de bank, zodat zij als geheime wapen konden dienen. Later in de wedstrijd zouden zij ten tonele verschijnen om Bloemendaal van de rel te brengen. Met behulp van een verrassingsaanval zouden zij genadeloos toeslaan.
De wedstrijd was niet zeer goed waar te nemen door de felle zon die mijn netvlies teisterde. Vandaar dat de details ontbreken. Hierbij mijn welgemeende excuses, voor het ontbreken van beschrijvingen van jouw prachtige acties. Iets wat echter absoluut niet over het hoofd kon worden gezien, zelfs niet met die flinke dosis licht, was de puberende scheidsrechter, die zijn hormonen moeilijk in bedwang kon houden. Aangemoedigd door zijn al even stoere vriendjes langs de zijlijn voelde hij zich koning te rijk op het veld.
Onterechte strafcorners, vrije slagen, lange corners, niks was hem te gek. Volgens de jongeman in kwestie was zelfs een strafbal pure noodzaak. De bal kwam hoog richting doel, alwaar Joss, die overigens weer eens formidabel aan het keepen was, de bal al met smart opwachtte. Lisanne, die schuin voor het doel stond, kreeg de bal echter knetterhard tegen haar heup, waardoor de bal het doel nooit bereikte. Ze smakte kermend tegen de grond en de scheidsrechter deed zijn werk:
FUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUT, ging de fluit!
STRAFBAL, gebaarde de ‘scheids’!
HUH maar dit was toch gevaarlijk spel? Voor hetzelfde geld kwam ie tegen Lisannes hoofd en was ze dood! Maar nee, hiervan wilde de trotse scheids niks horen. Dat werd zelfs immer kalme coach Marloek te bont. Kordaat stapte zij het veld op en begaf zich richting de druk gebarende scheidsrechter. Hier probeerde zij met man en macht deze onrechtvaardige beslissing ongedaan te maken. Helaas mocht dit niet baten, met een schelle fluit en een gele kaart werd zij van het veld gebonjourd. De jongeman had de dag van zijn leven! Slinks keek hij om zich heen om te zien of de meisjes van Bloemendaal deze manse actie ook hadden gezien. Daar kon hij zo meteen succes mee oogsten, een mooie openingszin voor tijdens de zaterdagse TD!
Na deze tegenvaller kwam het spel in een negatieve spiraal, de ene misser na de andere stapelde zich op, waardoor de 2-0 al snel in zicht was. Hierbij is het gelukkig gebleven. Dat we deze wedstrijd verloren hebben komt niet door ons hoor meiden, het ligt allemaal aan de scheids :D
Nee grapjeeee, zij waren sterker die dag, we hadden niet de powerrr van toen tegen Rood-Wit, helaas peanutbutter. (om in Yildez’ jargon te blijven.)
Tijd om te gaan, daaaagg Marijn
Castricum MA1 - Rood-Wit MA1 24 maart
Na de dramatische wedstrijd van vorige week is er deze week een compleet onverwachte plotwending in de nieuwste aflevering van (Marijns) Hockeyleed op en om het veld. Het was een historische dag waarop de meiden van Castricum A1 tegen de koploper Rood-Wit moesten spelen. Hockeyleed op het veld hadden we al verwacht, vorige wedstrijd hadden we tenslotte met 8-0 van ze verloren, dus dat zou niet veel anders zijn. Maar hockeyleed om het veld, daar konden we wel wat aan doen. Dat was ook zeker nodig na het ’gepiep’ van vorige week (om maar weer met de woorden van Marijn te spreken).
Er waren heel wat dingen die uitgepraat moesten worden, de afspraken moesten we even ophelderen en misverstanden werden weer even de wereld uitgeholpen.
Onze aanvoerdster Jo nam als eerste het woord en we spraken af dat we het gesprek netjes gingen houden en dat er naar elkaar geluisterd werd. Na een rondje waarin iedereen haar frustraties eruit had gegooid kwam het er eigenlijk op neer dat we op het veld dingen die gezegd worden niet als kritiek maar als tip moeten opvatten. Andere dingen komen in de rust en na de wedstrijd wel. Iedereen was het wel met elkaar eens en persoonlijke dingen werden ook nog even uitgepraat. We hadden eindelijk weer zin om met z’n allen aan de wedstrijd te beginnen! Anne en ik waren ziek geweest, dus dat was nog even kijken hoe het ging, en helaas kreeg Rosalie last van haar migraine waardoor ze niet heeft kunnen meespelen. Maar op Alie na, zijn we als een team de wedstrijd ingegaan met 300% inzet. We wisten dat het moeilijk zou worden, mijn eerste indruk was SLIK! Ze speelde erg strak over in het begin, gebruikte hun kom veel waardoor we er eerst niet goed tussenkwamen. Maar de spitsen zetten in de eerste helft al meteen goede druk op hun verdediging en onze verdediging stond ook als een huis! Het was spannend, want ze kwamen vaak in de buurt van onze 23-meterlijn en ze waren ook vaak in onze cirkel te vinden waar ze er een strafcorner uithaalden. Het was een strafcorner die ik vreesde, vorige wedstrijd hadden ze een gevaarlijke tip-in waarmee ze toen een stuk of vijf kere gescoord hebben. Maar nu waren we voorbereid. Voor de strafcorner namen we in het doel nog even de rollen door, Jo eerste, Rosanne tweede, die pakt de tip-in, Lies neemt rechterzone en Es op de lijn, en voor het geval ze toch rechtdoor gingen stond ik er. Eerste strafcorner hebben we overleefd, door goed uitloopwerk van Jo en Rosanne. Maar toen kwamen er steeds meer.. Iedere keer hadden we hem weer! Hun variaties kwamen er niet doorheen, want Es, Jo, Rosanne en Lies hadden hem meteen. Toen probeerde ze hem rechtdoor, heerlijk! Ik ging steeds liggen en zo had ik de bal drie keer over de achterlijn weggewerkt. Geen enkele strafcorner hebben ze gescoord. Toen het rustsignaal klonk was ik ook superblij. We hebben het gewoon volgehouden, het stond 0-0!
Onze coaches waren ook enthousiast maar wezen ons erop dat we nu wel onze concentratie erbij moesten houden. Ook Anne zei meteen dat we nu wel konden verwachten dat ze drie keer scherper terugkwamen in de tweede helft.
Maar dit gebeurde gelukkig niet. Wij gingen namelijk ook extra scherp de tweede helft in en de meiden van Rood-Wit kwamen wat onrustig over. Carly, die eigenlijk niet de hele wedstrijd zou spelen om het risico op blessures klein te houden (ivm met auditie de volgende dag) kwam zelfs de tweede helft toch meespelen. Weer gingen we er met het hele team tegenaan. (Helaas weer zonder Alie die nog steeds met koppijn op de bank zat). Tweede helft was een strijd tussen de twee 23-meterlijnen die veel naar onze kant kwam, maar wij hadden ook af en toe een goede uitbraak.
Toen kregen we onze eerste strafcorner voor. Vanuit mijn doel kon ik niet goed zien hoe de bal ging, het was druk voor het doel, maar daar stond Lies, ze raakte de bal goed en toen zag ik toch echt die bal over de doellijn rollen. HUH? Zag ik dat echt? Hebben wij nou gescoord bij Rood-Wit? Hahahahahahahaha wat een grap!
Ik stond te lachen in mijn doel, het hele team ging uit zijn dak, de laaste uit de poule speelt tegen de koploper en komt gewoon 1-0 voor te staan, geweldig! Maar deze vreugde bracht mij ook wat spanning, want we moesten natuurlijk wel blijven concentreren, anders namen ze het zo weer van ons over. Jo dacht hetzelfde en samen riepen we nog dat we nu rustig moesten blijven om het vol te houden. Eigenlijk was dit niet nodig, want aan alle afspraken werd goed gehouden, iedereen verdedigde goed. Na een andere uitbraak van ons kregen we weer een strafcorner voor. Deze ging er niet in. Op hun beurt kreeg ook Rood-Wit nog een aantal kansen. Er ging een bal vlak voor het doel langs, maar ik wist dat hij er niet in zou gaan, de richting klopte nét niet. Maar Rosanne sloeg haar hand voor haar mond en trok een geschrokken gezicht. Even dacht ik dat ik het fout had, maar inderdaad hij ging er niet in. Het was op de paal. Jammer voor Rood-Wit, want daar stond Es die hem prima wegwerkte.
Bij een derde strafcorner voor ons gebeurde weer iets ongelovelijks: het tweede doelpunt! Onze topinvalster Frederiek (zusje van Noor) scoorde, het stond 2-0! Dit keer moest ik nog harder lachen, 2-0 voorstaan als je tegen de koploper speelt is toch wel heel bizar! Toch hielden we dit spel vol, ze bleven in onze buurt komen, maar we hielden de verdediging vol. In het laatste kwartiertje was het nogal chaos voor ons doel en toen zag Rood-Wit de kans om de bal weer eens richting doel te spelen, de keren daarvoor zag ik hem wel steeds aankomen, maar nu verscheen die bal ineens vlak voor me. Het was echt een lullig balletje, hij was niet hard en niet eens goed geplaatst, maar rolde recht op me af. Ik had het totaal niet gezien, tot hij ineens bijna tussen mijn voeten lag. Ik sloot snel mn benen, maar het was net te laat. De bal rolde het doel in. 2-1. Maar Rood-Wit kreeg er niet nog een in, het eindsignaal klonk en we hadden écht gewonnen!
Onze eerste wedstrijd in de topklasse die we gewonnen hebben. En dan hebben we ook nog eens gewonnen van de koploper. Ik zeg: Dames, voortaan iedere keer teambespreking voor de wedstrijd! Dat we het konden wisten we al een tijdje, we hadden alleen het probleem dat de bal er niet in wou. Nu hebben we eindelijk ook in de uitslag kunnen bewijzen dat we het zeker wel kunnen! En tja, dat lullige doelpuntje van Rood-Wit, dat vergeten we maar, daar zullen ze zelf vast ook niet trots op zijn :P Deze keer was het hockeyleed om en op het veld niet aan onze kant, maar aan hun kant. Om het veld hadden we voor de wedstrijd al verholpen, en op het veld hadden we nergens last van. Misschien dat we de volgende aflevering van Hockeyleed om en op het veld maar door Rood-Wit moeten laten schrijven, want bij ons is er nauwlijks hockeyleed te vinden!
Verslag door:
Jullie supertrotse keeper, Joss J
Alliance MA1 - Castricum MA1 17 maart 2007
Gemoederen lopen hoog op
Welkom bij de nieuwe aflevering van de geliefde soap “hockeyleed op en om het veld”.
De dames uit het fabuleuze team, Meisjes A1, hebben er weer een enerverende zaterdagmiddag of beter gezegd avond opzitten. Zij behoorden 18 maart jl. tot de uitverkorenen om op het unieke tijdstip van 18.00 uur de afslag te nemen in het pittoreske Heemstede, Alliance.
Omgekleed en wel betrad het gevaarlijk ogende team, Castricum MA1, het veld. Daarbij werden de dames vriendelijk doch dwingend begroet door een stevige douche, bestaande uit biologisch afbreekbaar water, afkomstig van het nabijgelegen kikkerslootje. Het leek wel of er opzet in het spel was, die spuiten zijn toch bedoeld om het veld te sproeien, niet de dug-out?! De club van Alliance zal hier meer over horen, mijn unieke gele jas is nu verontreinigd, iets wat ik ze nooit zal vergeven. Alhoewel, een all-in-reis naar de Malediven zal een boel doen vervagen.
Castricum begon met een ietwat alternatieve opstelling. Oorzaak daarvan was dat zij het vandaag moesten stellen zonder twee achterhoedespeelsters: de betrouwbare linksachter Esther Zwarenstein en de immer parate voorstop Rosanne Versteegen. Zij konden door overmacht helaas niet aanwezig zijn.
In een van de eerste minuten van de wedstrijd schepte een terugspeelbal op de kwalitatief laagstaande keepster van Alliance verwarring bij hen. Geleende tophockeyster Dionne zette druk op de keepster. De keepster raakte hierdoor totaal van haar à propos. Dionne wist moeiteloos de bal van haar over te nemen. Vervolgens passeerde ze de kwijnende keepster en kwam voor open goal terecht. Hier maakte zij onder daverend applaus de eerste voltreffer van de avond. Castricum meisjes A1 stond VOOR. Dit gevoel moest voor velen onwennig geweest zijn. Een heus kodakmoment! Enigszins zweverig liepen ze terug naar de eigen helft, waar onze spits al klaarstond om de bal te nemen. ONEE! Alliance had afslag.
Castricum was duidelijk helemaal hoteldebotel van deze plotselinge ommekeer in het spel. De boel liep niet flexibel meer, Alliance wist de macht moeiteloos over te nemen. Dit resulteerde al snel in een tegendoelpunt, de unieke voorsprong was dus slechts van zeer korte duur. Gelukkig hebben we de foto’s nog! De gemoederen op het veld begonnen hoog op te lopen. Door bepaalde lieden werd flink wat getierd en gevloekt. Andere lui probeerden de boel te sussen. “Meiden kom op positief coachen”, een kreet die alom gehoord werd. Deze negatieve sfeer wist de stand soortgelijk te beïnvloeden: Alliance maakte voor de rust nog twee goals, waarmee de tussenstand uitkwam op 3-1.
De rust verliep zoals gebruikelijk. Een praatje hier een vraagje daar. Uniek deze keer was dat Joss enkele zeer dringende mededelingen had. Betere mandekking, niet piepen, meer inzet, dat was kort gezegd haar boodschap. Iedereen kon zich hierin vinden, dus dat was mooi. Anders was daar wellicht een heuse rel door ontstaan, niets is onmogelijk! En met die reltoeristen van tegenwoordig kan het dan al snel een drukke bedoening worden, wat leidt tot ongewenste gevaarlijke situaties. Nee, we mogen blij zijn dat de dames eensgezind waren.
De tweede helft verliep helaas niet veel beter dan de eerste helft. (misschien dan de derde helft, drie keer is scheepsrecht!?) De voorhoede stond er wat verlaten bij. De verdediging daarentegen had het zwaar te verduren. Leontien, normaal spits, plaatsvervanger van Esther, had de zwaarste wedstrijd van haar leven. Alliance wist nog drie keer de bal in het doel te prikken. Iets wat Castricum de tweede helft gelukkig ook nog een keer gelukt is. Een plotselinge uitbraak via de linkerzijde leidde door snel en adequaat handelen tot een prachtig doelpunt, onze eer was gered.
De laatste paar minuten begon Alliance zichtbaar vermoeid te raken, Castricum daarentegen met haar ijzersterke conditie had nog alle puf voor een mooie aanval, welke helaas de kop ingedrukt werd door een dubieuze scheidsrechter, die een shoot van de Alliancenaars betitelde als overtreding van Anne. Toen was daar het eindsignaal. Het was geen wedstrijd om over naar huis te schrijven, iets wat vorige week wel het geval was. Wat waren we goed hè dames, tegen Overbos! ;)
Zaterdag even een teambespreking over het “gepiep” op en om het veld. Ik zeg: het is maar een spelletje, dus doe je best en meer kun je niet doen. Of zit ik er nu helemaal naast? Laten we het gezellig houden. Ik vind jullie in ieder geval nog allen zeer aardig en ik kijk uit naar onze paasbrunch :P!
Wat had Marijn op haar meergranenbolletje tijdens de paasbrunch? Waarom dronk Noor haar melk niet op? Dat en meer volgende keer in een gloednieuwe aflevering van “hockeyleed op en om het veld”!
P.S. GEZOCHT: Meisjes A1 zoekt nog een train(st)er voor de dinsdagavond! Voor meer informatie kunt u mailen naar manager@mhcc.nl
Ik groet u allen hartelijk!
Marijn Piet
Castricum MA1 – Overbos MA1 10 maart
Vandaag werd alweer de derde wedstrijd tegen Overbos dit seizoen gespeeld. Nadat we in de voorcompetitie geflatteerd met 4-0 verloren, en in de midwintercompetitie een goede wedstrijd speelden maar ook net aan verloren hadden we er toch wel vertrouwen in. Met een compleet team en een heerlijk zonnetje begonnen we aan de wedstrijd.
Vrijdag hadden we op training veel aandacht aan ‘ de press’ besteed. Het doel was dan ook om Overbos bij uitslagen helemaal vast te zetten. Dit ging aardig, maar ook Overbos zette ons steeds goed vast bij het uitverdedigen. Er werd door beide teams goed gespeeld, al was Overbos in het begin van de wedstrijd toch wel gevaarlijker echter de verdediging en keepster Joss geholpen door het middenveld ruimden de ballen steeds op. Overbos zette steeds goed druk bij het uitverdedigen en daardoor ontstonden er soms een aantal hachelijke momenten in onze kom. Deze werden gelukkig goed opgelost door onze verdediging. Wij hadden een paar goede acties en felle uitbraken die helaas niets opleverden. Overbos kreeg de 1e helft nog een aantal strafcorners maar ook die pareerden wij.
In de rust werd er nog het een en ander door onze coaches Marloek en Tom verteld, zodat wij er de 2e helft weer vol tegenaan konden gaan. Het zouden nog 35 spannende minuten gaan worden.
Overbos staat 2e op de ranglijst en voor hen was er dus alles aan gelegen de volle 3 punten mee te nemen. Ze hadden een paar goede aanvallen, maar de spitsen waren niet altijd even scherp. In de cirkel waren ze best gevaarlijk en het leverde ze vaak een strafcorner op. Onze uitloopsters Jo en Rosanne waren vaak snel genoeg om de bal vroegtijdig te onderscheppen en hieruit volgde een aantal keren een gevaarlijke aanval van ons. De voorhoede deed goed zijn best, maar het laatste stapje wilde steeds niet lukken. Overbos begon een beetje geïrriteerd te raken, er werd veel geschreeuwd in het veld en ook de coach kon er wat van. Er volgde op een gegeven moment een periode met zeer veel strafcorners voor Overbos. Keepster Joss en de verdedigers wisten echter steeds de bal weg te werken. Maar de laatste strafcorner vijf minuten voor tijd was net te veel van het goede, een meisje haalde keihard uit en wist nog net een ienimini gaatje te vinden. Onwijs balen, maar er volgde nog een goede periode van ons. Er waren nog een aantal mooie aanvallen, maar de Overbos verdediging zat er steeds nog net tussen.
We hebben vandaag goed gespeeld, een puntje was zeker wel verdiend geweest. Helaas liep het anders voor ons af. Deze wedstrijd geeft ons vertrouwen voor aankomende week wanneer Alliance ons te wachten staat. Onze volgende thuiswedstrijd is op 24 maart wanneer wij koploper Rood-Wit treffen. Wij verwachten dat iedereen ons komt aanmoedigen!:)
Groetjes Lisanne
Castricum MA1 – Mijdrecht MA1 10 februari 2007
Na het drama van vorige week, waar we dus niet meer over praten, gingen we er weer vol tegen aan. Iedereen was topfit en had er zin in!! Ondanks het koude weer begonnen we met volle vertrouwen aan de wedstrijd. In de tweede min was het al raak, ik kreeg de bal van Carly, draaide me om en schoot op doel met mijn backhand. De bal schoot door de benen van de keep heen en het eerste doelpunt was gevallen!
Na ongeveer 20 min hadden we al aardig wat kansen gecreëerd en we waren ook duidelijk beter dan de tegenstanders. Er werden veel ballen onderschept door ons en we konden snel en goed samenspelen zodat de meiden van Mijdrecht met de handen in het haar zaten. Maaike kwam met de bal, en een turbo snelheid, op het doel afgelopen. Carly stond goed vrij op de stip maar Maaike zag de kans om zelf te schieten op goal, en je raadt het al, ze scoort! De stand is nu 2-0, het gaat als een trein!:)
Mijdrecht moest nu wel iets gaan doen en kon op wonderbaarlijke wijze een strafcorner versieren, ze waren namelijk de hele wedstrijd nog niet in onze cirkel geweest. Dat deden ze dan toch wel leuk. De strafcorner werd genomen en…. Shit hij ging er in! Wel mooi in de hoek moet ik zeggen maar zoon doelpunt tegen is nooit een pretje.
De stand in de rust was dan ook 2-1 voor ons. Snel spurtte we naar de kleedkamers waar het aangenaam warm was! We kregen de nodige aanwijzingen van onze invalcoaches Tom Nooij en Marloek Pennink en daar gingen we weer.
We liepen het veld weer op en wat zien we nou, Mijdrecht dacht laten we onze truien en broeken aan laten, lekker warm. Wat een mietjes! Maar goed, moeten ze zelf weten. De tweede helft verliep ook wel redelijk goed. Mijdrecht kreeg misschien iets meer de bal dan de eerste helft maar echt kansen creëren lukte ze niet. Onze verdediging stond dan ook als een huis! Wederom hadden we veel kansen, er moest nu toch wel weer een er in gaan. Maaike kwam weer opgelopen en probeerde weer een schot op doel, ik kwam naar de tweede paal gerent, hield me stick laag en tipte de bal in het doel! YES, 3-1!
De kansen die we hadden stapelden zich op, Mijdecht was dan ook niet echt een moeilijke tegenstander. Zelfs Esther, die linksachter staat, kreeg de kans om helemaal door te lopen en een schot op doel te maken. Dat maak je niet vaak mee!
Nu kwam Carly met de bal aangelopen, speelde een vrouwtje uit op de kopcirkel en ramde de bal met haar backhand de linkerhoek in! 4-1!
Mijdrecht had ondertussen nog 1 strafcorner gekregen, maar deze was door onze verdediging prima weggewerkt. Wij hadden ook wel een paar strafcorners gehad maar die waren zonder succes.
De laatste 10 min waren aangebroken, en ik hoorde Mijdrecht klagen: Nou scheids, fluit maar gewoon af! Maar wij hadden nog wel de puf om nog even door te gaan. We speelde de bal leuk rond en er kwam van de linkerkant nog een aanval. Marijn kreeg de bal nog in de cirkel maar stond met haar rug naar doel gekeerd. Het was op dat moment best druk in de cirkel maar ik kreeg met een steekpass de bal van Marijn en kon hem met moeite de bal over de lijn duwen! Slap doelpuntje maar ik zeg altijd: een doelpunt is toch een doelpunt, maakt niet uit hoe je hem scoort! 5-1 was de stand en daarbij is het ook gebleven.
Deze overtuigende overwinning hadden wij wel even nodig die vernederende nederlaag. Nu kunnen we gerust weer trots op onszelf zijn want het was een goede wedstrijd. Laat deze wedstrijd een voorbeeld zijn voor de volgende wedstrijden zodat we trots kunnen blijven!
Leontien
Hermes MA1 - Castricum MA1 3 februari
Deze dag zal bekend staan als de zwarte dag in de geschiedenis van meisjes A1.
Op zaterdag 3 februari verzamelden wij ons om kwart over 11. Voor sommigen van ons vroeg, voor sommigen van ons nog vroeger. Een verdere uitleg zal ik besparen.
Zonder wissels en met onze Alie op keep beloofde dit sowieso al een andere wedstrijd te worden. Eenmaal aangekomen in de uithoek Den Helder bleef er weinig tijd over voor omkleden, bespreken en warmlopen. De tegenstander was ook nog niet gesignaleerd en het was al bijna tijd. Toen wij naar buiten liepen zagen we echter de eerste geel geklede dames voorbij komen. Vier welgeteld, allemaal met een sigaret in hun mond. Wetend dat Hermes niet zo’n grote club is, moest dit wel onze tegenstander zijn. We gingen ons maar snel warmlopen, en ondertussen observeerden we de tegenstander uitvoerig. ‘Sjongejonge, moet je dat nou zien. De helft zit nog binnen en de andere helft zit te roken’, ‘Haha dit wordt echt te makkelijk’ en ‘Wat denken jullie, 10-0?’..uitspraken als deze voerden de boventoon en gelach was er alom.
De eerste helft kwamen we er al snel achter wat voor een team dit was. Meiden met een bedroevende conditie, een ernstig gebrek aan techniek en (waar wij al snel achter kwamen) dit werd ‘vermomd’ door een explosief fysiek spel. Botsingen en valpartijen bij de vleet. Dit alles terzijde, de eerste helft was dramatisch. We speelden ons eigen spel niet en alle zogenoemde basisafspraken schitterden ook door afwezigheid. We waren niet fel genoeg, en Hermes kon vaak de bal op hun gemakje rondspelen. Ook al speelden wij voor 80% binnen hun 23 meter gebied, de ballen in de cirkel werden maar niet benut en bij de strafcorners ging het ook vaak mis. Na ongeveer 20 minuten gekluns van de eerste helft kregen wij warempel een strafcorner tegen. Onze (overigens goed geïnstrueerde) Alie stond op doel dus dit was wel even schrikken. Het was een rommelige strafcorner en helaas ging hij er ook rommelig via de voet van Esther in. Na veel kansen van ons gingen we met een 0-1 achterstand de rust in.
Tineke zei in de rust heel terecht: Meiden, dit is niet nodig. Na een peptalkje en veel water stelden wij ons vijf minuten later weer positief op. In de tweede helft was er iets meer rust in het spel en dit keer speelden we zelfs voor 99% op hun helft en in hun cirkel. De opbouw van achter naar voor verliep steeds goed, en het verleggen ging beter dan in de eerste helft. Het mocht niet baten, alle aanvallen liepen uit op niets en de vele strafcorners zorgen ook niet voor een doelpunt. De frustraties waren niet meer te onderdrukken en helaas werd hierdoor ook veel gezeurd op elkaar, op de tankers van Hermes en vooral op de scheidsrechter. Dit was niet helemaal onterecht want de dames konden er maar geen genoeg van krijgen om te duwen,haken en vooral met honderd kilometer per uur tegen iemand aan te rennen. De scheidsrechter floot hier helaas niet voor. Nadat we alweer over de helft van de tweede helft waren gingen onze hoofdjes hangen. Iedereen liep veel en iedereen werkte ook wel hard, MAAR DE BAL GING ER GEWOON NIET IN.
En toen was het moment daar, dat ons talentje Maaike Taylor in de aanval was en onderuit gekegeld werd door een kanon van Hermes. Het was een flinke botsing en Maaike had haar wenkbrauw gescheurd. Veel bloed en veel schrik, gelukkig lag het ziekenhuis van Den Helder bijna naast het veld. Nu moesten we het ook nog zonder Maaike doen. De motivatie was in geen velden of wegen meer te bekennen en we moesten toch echt nog 5 of 6 minuten.
Moe,chagrijnig en gefrustreerd (dat was ik in ieder geval wel) speelden we de wedstrijd uit. Met 1-0 verloren wij van een team waar we minstens met 5-0 van hadden kunnen winnen en het was aan niemand minder te wijten dan onszelf. Hermes had waarschijnlijk de dag van hun leven en kon op deze overwinning weer jaren vooruit, bij ons was er vooral sprake van schaamte en teleurstelling. Het gezeur in de kleedkamer was dan ook van een relatief korte duur, we moesten er gewoon maar geen woorden meer vuil aan maken. Nadat er al een paar auto’s waren vertrokken richting de bewoonde wereld, wachtten we op onze Maaike. Vijf hechtingen, een ‘mooie wond’ en geen kick gegeven..als dat geen bikkeltje is weet ik het ook niet meer! Het was een wedstrijd om snel te vergeten, maar volgende week gaan we er gewoon weer dik tegen aan.
Over een jaar kunnen we hier vast wel om lachen.
Bikkel Maaike Taylor, nadat ze in het ziekenhuis geweest is!
geschreven door Anne
Saxenburg MA1 - Castricum MA1 20 januari
Regen toen we op de club waren, regen onderweg, maar eenmaal op het veld bij Saxenburg was het gelukkig droog. Goede warming-up en we waren er helemaal klaar voor.
Het liep allemaal lekker op het begin. Goede combinaties, het verleggen en we speelden voornamelijk op de helft van Saxenburg. Na al een paar kansjes gehad te hebben scoorden we dan toch de 1-0. Een meisje van Saxenburg speelde de bal terug, de keepster maakte een beetje een rare actie en Marijn kon de bal oppikken. Ze speelde hem vervolgens af op Maaike die de bal in het doel wist te spelen. We gingen goed door, kregen een aantal strafcorners die wel gevaarlijk waren maar helaas geen doelpunten opleverden.
Zelf kwamen we nauwelijks in gevaar, Saxenburg speelde vaak een harde klap naar voren en die werd dan door het middenveld of de verdediging onderschept. Gevaarlijk waren ze dus niet echt, najah niet in de zin van dat ze bij ons doel kwamen. Echter de ballen vlogen vaak hoog van hun stick af en zodoende was Jolande het eerste slachtoffer. De bal werd keihard tegen haar rug aan geslagen.
Zelf kwamen we weer een aantal malen in de buurt van de keep van Saxenburg, alleen het laatste stapje lukte steeds niet. Maar toen… Esther nam achterin de bal uit, ze speelde hem naar Lisanne, vervolgens kwam de bal bij middenveldster Noor die hem weer door passte naar Maaike. Maaike wist de goed ingelopen spits Leontien te bereiken die deze mooie aanval met een doelpunt bekroondeJ. Geen vuiltje aan de lucht, we speelden lekker ons eigen spel. Met nog 5 minuten te spelen in de 1e helft (alhoewel sommigen hun twijfels hebben of de 1e helft niet te lang is doorgespeeld) kwam Saxenburg er gevaarlijk uit. Een overtal situatie leverde voor hen een doelpunt op. Balen natuurlijk, maar gewoon weer doorgaan. Helaas volgde nog geen 2 minuten later alweer de volgende goal van onze tegenstanders. Geen idee meer hoe het precies ging, maar volgens mij een schot van halverwege de cirkel. Meteen hierna werd er afgefloten voor de rust.
De eerste 30 minuten van de 1e helft top gespeeld, dat van die laatste 5 minuten was jammer. Maar we hadden het volste vertrouwen voor de 2e helft.
Meteen al heerste er chaos in onze verdediging. Huh? Van wie is dat meisje? En zij dan? De chaos leverde Saxenburg een strafcorner op, die zij wisten te benutten. Het spel van de 1e helft was nu ver te zoeken, Saxenburg had gevaarlijke uitbraken, maar gelukkig wist onze invalkeep Jolijn deze te keren! Passes kwamen niet goed aan en er gingen onnodig dingen fout. Saxenburg was het spelen van de hoge bal nog niet verleerd en het volgende slachtoffer was Rosanne die een bal keihard tegen haar hoofd kreeg en niet meer verder kon spelen. Gelukkig verbeterde ons spel weer iets en vonden we ook iets meer de rust terug. Maar nog steeds stonden we achter. We kwamen weer vaker in de cirkel van Saxenburg terecht, maar weer dat laatste tikje ontbrak. Gelukkig wist Anne uiteindelijk na een snelle aanval toch nog te scoren en was in ieder geval die achterstand weer weggepoetst:P Hierna golfde het spel nog op en neer zonder dat er echt kansen kwamen.
Jolijn onwijs bedankt voor het keepen! Je hebt er heel wat ballen uit weten te houden.
Volgende week ontvangen wij Overbos MA1. Als wij het spelniveau van vandaag van de 1e helft weer kunnen bereiken hebben wij zeker goede kansen om weer punten binnen te slepen. We verwachten veel supporters, zodat zij ons naar de overwinning kunnen schreeuwen! Tot zaterdag!
Groetjes Lisanne
Castricum MA1 - Reigers MA1 13 januari
13 januari 2007. Dit was weer de eerste wedstrijd na de ‘winterstop’ of eigenlijk de vakantie. Ook was dit, jammer genoeg, de eerste wedstrijd zonder onze geweldige keep Jocelyne…die heeft in het zwembad haar teen gebroken, echt balen! Gelukkig wou Jolijn bij ons invallen om te keepen, dat scheelt weer! We spelen nu 1e klasse, dus deze wedstrijd moesten we eigenlijk gewoon winnen. Dat vond iedereen wel en na de bespreking in het clubhuis begonnen we met inlopen. Uiteraard begonnen we te vroeg met inlopen (wat erg drassig was, haha). Toen ons ritueeltje met inlopen klaar was stonden we stil… en nu? De andere wedstrijden waren nog bezig. Iedereen begon het weer koud te krijgen, geen goede timing dus :P Dan nog maar een paar keertjes heen en weer.
Toen konden we het veld op en na het inslaan kon de 1e helft beginnen. Het begin ging goed. Nu maar hopen dat het zo blijft. En gelukkig, we hadden een strafcorner mee! Lisanne gaf aan, Maaike stopte de bal en speelde hem af aan Carly, Carly sloeg de bal, richting doel, niet op haar hardst maar wel een mooi schot, binnenkant paal en hij zat!! 1-0 ! Gaat goed! Iedereen blij, nu weer verder. We waren best veel in de aanval, maar ook de verdediging stond niet stil. De kom stond goed en het ging best lekker. Niet veel later kwam er een mooie aanval, het is jammer dat ik niet meer precies weet wie nou wie de bal passte maar het was in ieder geval een mooie aanval! Uiteindelijk kwam de bal bij Anne (als het goed is) die diep stond opgesteld. Anne gaf de bal voor, en Leo (dacht ik) die bij de tweede paal stond, schoof hem erin! YES 2-0!! Gaat lekker zo, volhouden en nu nog meer punten maken. En zo ging het ook, het was druk in de aanvallende cirkel. Maar, gelukkig werd de bal naar Noor gespeeld die helemaal vrij op kopcirkel stond. En makkelijk als het leek, knalde ze die bal er ff in! lekker Noor! 3-0! De eerste helft hebben we eigenlijk constant druk gezet op de helft van de Reigers, afentoe hadden ze een mooie aanval maar die werden dan door onze verdediging en keep Jolijn onschadelijk gemaakt.
Het was rust. We kregen tips van Tineke: goed begin, maar wel makkelijkere passen geven, we proberen te hard en te ver te slaan. Maak het makkelijk. Zoek niet de duels op.
Tweede helft begon.Oei, nu wel wat meer tegenwind en wat meer regen. Maar stoorde verder niet heel veel. Hoewel de tweede helft wel minder goed ging dan de eerste. Niet veel later, ik weet niet precies meer hoe het ging, werd er gescoord door de tegenstanders, 3-1. Jammer meiden, maar nu wij weer! Er kwam een strafcorner tegen, die wij niet konden hebben. Ze sloeg hem hoog in het net, en gelukkig: scheids floot voor uitslaan. Hij telde niet :D
We waren nog best vaak in de aanval, maar jammer genoeg geen doelpunt van ons. De tegenstanders hadden een aanval, het was een gestress op de achterlijn bij het doel. Esther, Lisanne en Jolijn probeerden de bal daar weg te krijgen. Maar de bal draaide met effect nét over de achterlijn. Dat was wat de scheids zag. Jammer 3-2. Reigers werd hierna nog sterker en we kwamen er minder vaak uit, het leverde echter geen doelpunten meer op.
Het fluitsignaal ging niet veel later, en we hadden gewonnen! Wel een beetje jammer van de tweede helft. Het was een leuke en sportieve wedstrijd en de eerste 3 punten zijn weer binnen!:D
Lekker gespeeld meiden, en Jolijn, bedankt voor het keepen! Jocelyne succes met je teen!
Op naar de volgende overwinning!!
Liefss Rosanne
Verslag Haarlem MA1 -Castricum MA1 9 december
Na onze gewedige natte training van vrijdag stond iedereen vol goede moed en zin om te hockeyen zaterdag op de club. We zouden om half 2 verzamelen maar zoals normaal is bij MA1 komen we ook nog wel eens later aan schijten. Maar goed dat laten we even buiten wegen. We zouden naar Haarlem gaan en daar onze laatste wedstrijd voor de winterstop spelen.
Even inlopen en inspelen de scheids en aanvoeder van het andere team een hand geven. Even tossen en ja we hadden de afslag. We begonnen erg fel, we zaten goed op de bal (wat ons was opgedragen) het liep lekker en ging goed. De sfeer in het team was goed. Toen kregen we een strafcorner tegen, omdat Jolande volgens de scheids aan het hakken was. (Waarover ik zelf mijn twijfels had) maar goed. Jo, Rosannne, Esther en Lisanne en onze geweldige keeper gingen het doel in. Haarlem nam de strafcorner maar ging er niet in!:) 5 minuter later was Haarlem in de aanval en Rosalie verdedigde volgens de scheidsrechter niet correct met als gevolg een groene kaart. Een helemaal verbijsterde Rosalie wist niet wat haar overkwam en wat die kaart betekende… toch maar even verhaal halen bij de scheids. De scheids meldde Jo dat ze het maar aan de des betreffende persoon moest vragen, wat ze deed, maar Roos wist niet zo goed waarom ze die kaart kreeg dus zei ze dat.. De scheids zei dat het zijn beslissing was en er verder niet op in wilde gaan.. Nou als je een kaart geeft vind ik dat je daar een goede verklaring voor moet geven! Maar er was nog iets niet helemaal in de haak. De scheids die Roos de kaart gaf, gaf ook een strafcorner, maar het was helemaal niet zijn cirkel dus mag hij niet fluiten en een strafcorner geven. Hij mag het natuurlijk wel aangeven maar niet zomaar fluiten. Het maakte hem niet uit en gaf gewoon die strafcorner. Jammer voor Haarlem maar hij ging er lekker niet in! :) We gingen gewoon weer verder en toen kwam er een aanval van ons de bal ging via het middenveld richting Carly die mee was gelopen de cirkel in, waar ze vervolgens een harde duw in haar rug kreeg. Dat werd gelukkig goed gezien en bestraft door de scheids met een strafcorner. Helaas ging deze niet helemaal goed. Zo hebben we nog een tijdje lekker gehockeyd om het maar zo te zeggen. Opeens was er weer een goede aanval van ons waar we een strafcorner uit haalde. Deze ging er weer niet in, maar ik geloof dat het Maaike was de bal nog een keer op een voetje legde. Weer een strafcorner, omdat Carly lekker opgefokt was (omdat ze op haar hoofd gevallen was) en gelukkig nog wel wist waar het doel stond:P schoot ze de bal er met volle vaart in! heerlijk dat geluid! :)
1-1. Dit was ook de rust stand.
In de rust kregen we een paar goede aanwijzingen. Ook onze trainer Heleen was even gekomen en vertelde hoe we het een en ander nog wat beter konden doen! Vol vertrouwen en goede moed gingen we de tweede helft in!
Haarlem en Castricum waren even sterk. Het ging gelijk op en het was erg spannend. Maar de scheidsen waren eigenlijk erg vaak een beetje onredelijk. Veel strafcorners kregen we om de oren, maar ze gingen er niet in en onze trouwe keeper hield echt alle balle eruit ( goed gedaan JossJ. Toen opeens Haarlem de bal kreeg en Anne de aanval van hun stop wilde zetten Opeens een harde fluit en een beetje chaggo scheids: “.. ik heb het al zo vaak gezegd..” (waar dat op doelt weet ik nu nog steeds niet en volgens mij ben ik niet de enige) maar Anne kreeg ook een kaart en wel een gele.. verbijsterde Anne en eigenlijk een beetje lachend ging ze het veld af ze had 10 minuten tijdstraf.
We lieten ons niet kisten door de scheidsen en gingen gewoon door. In de laatste 5 minuten kreeg Haarlem een strafcorner en haalde daar de 3 punten binnen wat een domper!!
Maar meiden we hebben echt goed gespeeld en zo als de meeste al gezegd hebben Haarlem komt ook nog naar ons! Dan pakken wij die drie punten en hebben we misschien nog wel goede scheidsen! Heb er vertrouwen inJ
Groetjes van Jo ( aanvoerder)
Verslag Alkmaar MA1 - Castricum MA1 2 december (Sinterklaasverslag!)
Nou hier speciaal voor Carly het verslag in rijm,
Ik hoop dat de meiden van de A1 er blij mee zijn
Vol goede moed begonnen wij zaterdag de wedstrijd
Maar winnen deden we net niet tot onze spijt
Fel als haviken hebben we zeker gespeeld
Ja, het publiek langs de kant heeft zich zeker niet verveeld
Ook al benutte de spitsen niet al hun kansen
Aan het eind van deze wedstrijd konden we allen wel dansen
Onze beste keep Jos hield alle schoten
Waardoor de wedstrijd 0-0 werd besloten
Met dank aan onze invallende krachten
Was het een goeie wedstrijd, wat we 2 weken hiervoor niet hadden kunnen verwachten
0-0 dus de eindstand tot onze spijt
Maaaaar, gelukkig onze spiraal van verlies, die zijn we kwijt
Zonder Nicole staat Tineke er alleen voor
Dat is natuurlijk lastig dat hebben we allemaal wel door
Daarom doen wij nog meer ons best en we komen er wel
Maar Sinteralie zegt hou er plezier in, hockey is en blijft een spel
Volgende week gaan we er weer tegen aan
En nu gaan onze spitsen de ballen wel in het doel slaan
Tenslotte wil ik zeggen meiden super gespeeld!
Ga zo door dan worden de punten voortaan in ons voordeel verdeeld
Groeten van Sinteralie en tot trainen :P
Verslag Amsterdam MA2 -Castricum MA1 25 november
Op zaterdag 25 november om tien over half 3 verzamelen en richting de Amsterdamse bossen om daar onze wedstrijd te spelen tegen de A2 van Amsterdam (de een na laatste in onze poel; nou zou je zeggen wie is dan laatste? Nou:: dat zijn wij dus! Haha wat een aanfluiting! ) Toen iedereen gearriveerd was op de club kwamen we tot de ontdekking dat we slechts 6 auto’s tot onze beschikking hadden, dit was, zacht uitgedrukt, iet wat overdreven, dus stuurde we twee vaders weer naar huis. Aangekomen in Amsterdam een korte teambespreking vanwege tijdnood. We moesten extra ons best doen omdat dit de laatste wedstrijd was van onze coach Nicole die ons helaas gaat verlaten. De opdracht van de wedstrijd was ons eigen spel spelen en vooral de rust houden, positief coachen en natuurlijk de bekende 110% inzet.
1ste helft: Oké, het doel is duidelijk; fel beginnen > nu nog in praktijk brengen. Dit bleek iets moeilijker dan gepland. We kwamen er moeilijk uit en waren erg zenuwachtig bezig. Als we de bal onderschept hadden, verloren we de bal weer snel door onnodige fouten. Dramatisch samen spel en de makkelijke bal geven werd vaak vergeten, net zoals bijna elke andere afspraken die gemaakt waren. Desondanks was de sfeer op het veld goed en misschien wel 100 keer beter dan in vorige wedstrijden, positieve en oppeppende berichten kwamen nu van alle kanten. Het mocht helaas niet baten want eigenlijk stonden we de hele eerste helft onder druk. Maar we hielden wel zeer goed stand. Joss had weer prachtige reddingen en we hadden zelfs nog twee strafcorners behaald die er jammer genoeg niet ingingen. De stand in de rust was 0-0. De 5 minuutjes pauze was hard nodig zo kon iedereen alles weer even op een rijtje zetten.
2e helft: Proberen om dit vast te houden!!! Ik zeg maar zo; Gelijk spelen is toch echt niet verliezen! En 1 punt is altijd meer dan geen! Wat een logica weer… Goed weer verder met de wedstrijd > We kwamen maar niet verder dan de middenlijn, wat zeer frustrerend was. De achterhoede van Amsterdam stond als een huis en ze hadden super veel kansen, gelukkig stond Joss er nog. Met een mazzeltje van Amsterdam stond het 0-1. Een half hoge bal op doel had Joss NET niet!! Ze raakte de bal nog aan met haar stick maar vloog er overheen en rolde het doel in. Wat een baal > nu moesten we er nog minstens 2 scoren om te winnen! Even later kwam Carly goed oplopen met de bal vast op haar stick, Marijn bood zich prachtig aan op de kop van de cirkel en Carly paste de bal op Marijn. Intussen stond ik diep aangeboden in de cirkel, Helemaal vrij, klaar voor de gelijkmaker!! Helaas kon Mar de bal net niet aan mij door geven want een meisje Amsterdam zat er al weer bij. Na nog een paar van zulke ‘net niet’ ballen gaf ik bijna de moed op. Niets lukte en het stuiterende waterveld hielp ook niet echt mee. Eindelijk het eindsignaal; ik vond het een drama wedstrijd. We hadden het veel beter kunnen doen met meer rust houden en het overzicht niet te verliezen. Amsterdam had duizenden kansen en kon vaak gewoon uithalen op doel dit mag natuurlijk nooit, gelukkig stond de spits op de tweede paal vaak te slapen! De eindstand was 0-1 maar we vonden allemaal dat gelijk spel wel redelijk was geweest dankzij het goede spel van Amsterdam. We hebben met z’n alle goed gevochten, maar goed, ze waren eigenlijk wel beter. Thuis maken we ze gewoon in dan hebben we intussen wat meer wedstrijden gespeeld en meer getraind.
Hier laat ik het maar bij!!
Kusjes Leo(n10)!!!!!
Welkom dames en heren bij dit prachtige verslag Castricum vs. Bloemendaal! 18 november
De dag begon mooi met een lekker zonnetje en een droge lucht.....s’middags kwam er wat bewolking en wat regen maar op ‘t moment dat Meisjes A1 hun wedstrijd moest spelen was ‘t prachtig weer! Maargoed we verzamelden ons en alle dealtjes werden even afgehandeld voor ’t cadeautje voor Nicole. En om daarna om te kleden en een prachtige foto te maken van onze sokjes!! (kijk maar bij de foto’s die later komen) We verzamelden ons in het clubhuis, met Nicole in ons midden om haar te bedanken (met een taart.....erg lekker ^^) voor haar vreselijke goede coachen de afgelopen tijd! Want zij gaat ons volgende week verlaten na een tijd dat zij een super coach voor ons was! Helaas Tineke nu moet je ’t alleen met ons doen.;) Maar Nicole superveel plezier in ’t buitenland, we zullen je zeker missen!
Toen gingen we naar de kleedkamer om de opstelling te bespreken en om aan te horen dat we deze wedstrijd niet hoefden te verliezen.
Dus we begonnen met goede moed aan de wedsrijd, maar helaas Bloemendaal was erg snel en passte een meisje aan dat vrij stond voor het doel en scoorde het eerste doelpunt. We waren een beetje overdonnerd door Bloemendaal en wisten even niet wat we moesten doen. Toen kreeg Bloemendaal een strafcorner ....ondertussen stonden Rosie en ik aan de kant ‘NEE’ te gillen, want we zagen ‘m al aankomen..... WANT ze schoten de bal al stuiterend langs Joss en over Esther de stick heen het doel in, het meisje raakte de bal totaal verkeerd maar dit was dit keer in haar voordeel, tsja niks aan te doen, dat kan gebeuren. Jammer, maar we lieten ons niet op ons kop zitten. Wij kwamen in de aanval en Carly kreeg de bal aangegeven van Maaike en ze sloeg ‘m zo in de linkerhoek van ’t doel. Prachtig vanaf kopcirkel! Nu stond ‘t 1-2 voor ons ;)
Maar net voordat de eerste helft afgelopen was stond er een meisje vrij op het middenveld en scoorde de bal hoog het doel in over Joss heen. Dus helaas, nu was het 3-1 voor Bloemendaal.
In de rust kregen we alsnog van Nicole en Tineke te horen dat we dit niet hoefden te verliezen. We kregen nog wat tips, maar we waren al wel goed bezig! Toen begon de tweede helft, we speelden erg goed. Goede opbouw en ’t ging lekker. Toen speelde Marijn de bal diep op Leontien, die ondertussen van links- naar rechtsvoor was overgestoken en kon doorlopen naar de achterlijn. Ondertussen waren de andere spitsen en het middenveld meegetrokken. En Leontien speelde de bal zo langs de speelsters van Bloemendaal en de bal kwam bij mij terecht en ik stond voor een leeg doel!!!...................................................................................................... Tsja wat doe je dan, speel je de bal naar links of toch maar naar rechts, nee joh ben je gek, natuurlijk scoorde ik!!!!! Heerlijk dat geluid, kan ik zo van genieten;). Tja toen was er nog ongeveer een kwartier over en we waren goed op weg, maar we stortten een beetje in. Toen kreeg Bloemendaal ook nog is een mooie aanval en scoorde daaruit. Helaas hadden we verloren, maar strategisch gezien hebben we de tweede helft gelijk gespeeld, 1-1!
Liefs van de verslaggeefster van deze week: Maaike Taylor
Rood-Wit MA1 – Castricum MA1
11 november
Zaterdag 11 november was het weer zover. We moesten een wedstrijd spelen tegen Rood-Wit MA1. We wisten dat het een zware wedstrijd zou worden, omdat rood-wit erg goed was.
We vertrokken om half 2 richting Aerdenhout, waar we om kwart voor 3 een wedstrijd zouden spelen. Een beetje zenuwachtig waren we wel. We wisten niet goed wat we moesten verwachten maar vol goede moed gingen we toch richting de wedstrijd.
Eenmaal daar aangekomen zijn we de kleedkamer ingegaan om ons om te kleden en ons voor te bereiden op de wedstrijd die komen ging. Tineke en Nicole vertelden ons dat we het zwaar zouden krijgen en moesten bikkelen. Als we ons eigen spel gingen spelen zouden we waarschijnlijk niet zo ver komen. Na lang denken hebben ze besloten om met een vier mans middenveld te spelen. Iedereen was het daar wel over eens. Het zou een verdedigende wedstrijd worden. Als rood-wit de bal had zouden we allemaal naar de balkant schuiven, we wilden het ze zo lastig mogelijk maken, zodat ze niet in hun spel zouden komen.
En dat lukte hoor de eerste twintig minuten waren we erg goed. Niemand kwam bij ons in de cirkel, weg met die bal. De verdediging stond met Lisanne, Esther, Rosanne en Carly goed. Alle ballen die in de buurt kwamen werden opgeruimd :P Na die twintig minuten zakten we eigenlijk een beetje in en dat was heel jammer want via een strafcorner kregen we een tegendoelpunt. Dat vonden we erg jammer, omdat het juist zo goed ging. Toch gaven we de moed niet op, maar het laatste kwartier ging er veel fout, kreeg rood-wit veel strafcorners en kansen. Niet dat alle kansen en strafcorners erin gingen wat er stond natuurlijk een erg goede keep op doelJ goed gedaan hoor Joss! Je kon goed merken dat rood-wit een klasse hoger was dan ons, ze waren slim en speelden erg goed. Toch was het wel opvallend dat ze eigenlijk alleen maar scoorden uit strafcorners en vrije slagen, niet een keer is de aanval goed uitgespeeld (toch een positief punt vind ik:)) via vervelende tip-ins werd er veel gescoord.. Niemand wist hier erg goed raad mee en we vroegen in de rust een aantal tips aan Nicole en Tineke:)
Met weer wat moed ingepraat gekregen zijn we begonnen aan de tweede helft. Weer hielden we het een tijdje goed vol, de verdediging stond wederom goed en er werden weinig fouten gemaakt. Maar helaas werden we allemaal moe. Toch kregen wij nog een kans. Ik geloof dat Rosanne de bal aan Jolande meegaf die rende naar voren met de bal en gaf deze af aan Leontien die goed kon schieten en alle tijd had, maar helaas had rood-wit ook een goede keeper en ging deze bal er niet in ( de scheidsrechter zei: ik had jullie dat doelpunt zeker gegund) toch wel lief.
Uiteindelijk is het 8-0 voor rood-wit geworden maar meiden we geven niet op en we zullen een keer winnen want we worden volgens mij steeds beterJ ik heb er in ieder geval nog steeds vertrouwen in, van de week weer lekker trainen en dan gaan we er zaterdag weer tegenaan. Thuis een wedstrijd tegen Bloemendaal ( druk een punt:P of laat het net fibreren) dat gaan we doen meiden zie jullie dinsdag
Groetjes Jolande (aanvoerder MA1)
Castricum MA1 – Alliance MA1
4 november
Om half 2 moesten wij ons op het hockeyveld bevinden, want er moest nog het nodige gedaan worden. Zoals shirts verdelen, opstelling + tips, inlopen, toiletbezoek etc. Tijdens het voorbespreken werd ons nog even op het hart gedrukt dat we wel OP TIJD aanwezig hoorden te zijn, half 2 is half 2. Ook werden we gewaarschuwd dat het waarschijnlijk geen makkelijke wedstrijd zou worden en dat we ons eigen spelletje moesten spelen.
Na het inlopen en inslaan konden we dan beginnen, helaas was één van de scheidsrechters niet aanwezig. Gelukkig wilde Ray ons wel fluiten ( nog bedankt). Ook hadden we 2 invallers, Floortje en Dionne ( Ook bedankt).
Vol goede moed begonnen we aan de wedstrijd.
Alliance begon meteen met aanvallen en we werden meteen op onze eigen helft gedrukt. Blijkbaar toch een beetje verbaasd van deze snelle aanval, konden we ons eigen spelletje niet echt spelen. Later in de eerste helft hadden ze ons niet meer zo in het 23 meter gebied gedrukt, nu werd de strijd meer op het middenveld gevochten. Ook hadden we een paar mooie aanvallen naar voren, maar die liepen helaas tot niets uit.
Niet veel later kregen we een strafbal tegen. Esther kreeg de bal tegen haar hoofd, maar hield op die manier wel de bal uit het doel, dus een strafbal. Helaas kon Joss hem niet houden, al was ze er wel erg dichtbij. 0-1 voor Alliance dus. Dit was natuurlijk wel jammer, het eerste doelpunt door een strafbal. Maar Jolande sprak ons moed in en zei dat we onze hoofden niet moesten laten hangen. Dus we gingen er weer tegen aan.
Helaas werden we een beetje moe, en we konden niet voorkomen dat Alliance nog een
doelpunt maakte. Dit keer speelde ze zich vrij in de cirkel en werd de bal het doel in geflatst.
Eindelijk rust.
Natuurlijk waren we best wel teleurgesteld dat het niet zo goed ging. Ook Tineke en Nicole bevestigden dat. We moesten het weer rustig opbouwen was de tip, niet te gehaast en goed kijken waar we heen speelden. Met ons hoofd vol van tips gingen we de 2e helft in. We begonnen nu wel beter dan de eerste helft. Er werden nu mooie aanvallen naar voren gespeeld, en hier kwam ons eerste doelpunt ook uit. Via een voorzet ( ik weet niet meer van wie) kwam de bal bij Floortje terecht die rende de cirkel in en vond nog een gaatje tussen de kieper en de paal en scoorde. Het stond nu 1-2 voor Alliance. Wij waren natuurlijk blij want nu zat er nog een kans in dat we konden winnen. Helaas viel deze droom in duigen toen Alliance via een strafcorner scoorde. De bal vloog over Joss haar hand het doel in. 1-3 voor Alliance. Dit doelpunt tegen verbeterde ons spel zeker niet. We werden weer terug geduwd naar onze eigen helft. Ik kreeg niet veel later een harde bal op me hand en kon niet meer verder spelen. Aan het einde van de 2e helft pakte we ons spel weer op. Nu speelde we wel goed. Dat resulteerde tot onze eerste strafcorner, die Carly heel hard op de paal sloeg, helaas. ( Ik moest het toch even zeggen Car!!) Hierna hadden we nog een paar kansen, maar de bal wilde het doel niet in. De eindstand was dus 1-3. Er had zeker meer in gezeten, maar we hadden onze dag niet zo.
Volgende week tegen Rood-Wit, dat wordt een zware wedstrijd. Maar we gaan er alles aan doen om die 3 punten mee naar huis te nemen.
Noor
Pinoké MA3 – Castricum MA1
14 oktober
We moesten vroeg verzamelen om vandaag bij Pinoké te spelen. Om 5 voor half 12 zou iedereen aanwezig moeten zijn, maar zowat iedereen was te laat. Er gingen alvast een paar auto’s rijden, omdat Leo zich verslapen had na haar eigen feest (vast laat geworden:P).
Toen we bij Pinoké aankwamen stond Carly al te wachten, want die reed vandaag niet mee. We hadden nog 15 minuten om ons te verkleden, te bespreken en in te lopen.
Na de wedstrijd van vorige week, zouden we vandaag moeten winnen als we nog topklasse wilden spelen. We waren niet zo bang voor de tegenstander, want zo hoog stonden ze niet in de poule. Toen begon de wedstrijd, we waren duidelijk sterker, want we waren bijna alleen maar aan hun kant. Na een aantal kansen schoot Maaike vanuit de rechter hoek de bal hard naar de cirkel van onze tegenpartij. Niemand raakte de bal, toen de bal bij mij kwam en ik vrij stond wist ik even niet wat ik moest doen, maar toen schoof ik de bal in het doel en werd het 1-0. De rest van de wedstrijd hadden we veel kansen, maar lukte het helaas niet om 2-0 te maken. Toen werd er afgefloten voor de eerste helft en konden we even rusten. Nicole was gelukkig positief en had niet veel te zeggen over ons spel.
De tweede helft begon, maar het begin van de tweede helft ging niet zo goed als de eerste helft. De tegenstander was nu heel wat feller en ze kwamen nu vaker in onze cirkel dan de eerste helft. Ze hadden zelfs een paar kansen, maar omdat onze verdediging en uiteraard onze super keeper zoooooooo goed is, kwamen ze er niet doorheen. Toen we weer een beetje op dreef waren en de bal weer wat meer aan hun kant bleef, kwam er een strafcorner. Die op een cm na naast het doel ging. Na een kwartiertje kwam er een mooie actie waar Maaike de keeper dolde en het 2de doelpunt scoorde!!!! Daarna hielden we het vast tot we het eindsignaal hoorden en hadden we alsnog na vorige week de topklasse weten te behalen! Met 2-0!
Rosie
Zaterdag 7 oktober
Castricum MA1 – Overbos MA1
Nadat we vorige week dramatisch hadden gespeeld, maar gelukkig wel hadden gewonnen werd er afgelopen week goed getraind. Dit was ook nodig want we zouden spelen tegen de koploper van onze poule: Overbos.
Het zou een spannende en belangrijke wedstrijd worden, want degene die zou winnen zou zeker zijn van topklasse.
We speelden onze thuiswedstrijd in Beverwijk, maar toch waren redelijk wat supporters met ons meegereisd (hartstikke leuk)!
Het begin van de wedstrijd was nog redelijk in evenwicht, maar daarna was Overbos steeds vaker op onze helft te vinden en was het ook een aantal keren gevaarlijk in onze cirkel. Dit resulteerde dan ook in de eerste goal. Een strafcorner leek in eerste instantie door Esther van de lijn gehaald te zijn, maar nadat de bal weer via via bij iemand van Overbos terecht was gekomen kon een meisje de bal nog net met haar puntje binnentikken.
Hierna kwamen we er wel iets beter uit, maar Overbos kreeg toch een aantal strafcorners, hieruit troffen ze nog eenmaal doel, een harde knal van kopcirkel belandde in de linkerhoek.
Zelf zijn we in die eerste helft maar een paar keer in hun cirkel geweest, maar echt gevaarlijk konden we nooit worden.
In de rust kregen we van onze coaches nog wat aanwijzingen en tips en waren we weer klaar voor de 2e helft.
Die verliep ook veel beter, we lieten de bal meer het werk doen, de kom werd vaker gespeeld en er kwamen ook meer combinaties. Helaas kwamen we ongelukkig op een 3-0 achterstand. Een meisje van Overbos kreeg de bal in de cirkel, maakte eerst twee keer shoot en vervolgens kon ze uithalen en scoorde ze. Helaas werd de overtreding niet gezien door de verder goed fluitende scheidsrechters.
Onze spitsen kregen de 2e helft ook vaker de bal en konden ook voor meer gevaar zorgen, maar de verdediging van Overbos stond uitstekend en hield voor de vierde opeenvolgende wedstrijd de nul.
Op een gegeven moment kwam er een bal van de rechterkant onze cirkel in, een meisje van Overbos dat geheel vrijstond kon de bal rustig aannemen en met een hoge push/slag verschalkte ze onze keepster. Hierna konden beiden teams eigenlijk niet meer gevaarlijk worden en eindigde de wedstrijd in een toch enigszins geflatteerde 4-0 overwinning voor Overbos.
We wisten van tevoren dat het een lastige wedstrijd zou worden en dit is ook gebleken. Echter niet getreurd, we hebben volgende week nog een kans om topklasse te halen. We gaan op bezoek bij Pinoke en zullen er dan alles aan doen om de drie punten binnen te halen en zo alsnog straks topklasse te spelen.Bij een andere uitslag zal het erom spannen en zijn we afhankelijk van wat onze concurrenten doen.
Groetjes en tot ziens op het hockeyveld!
Castricum MA1 - Hoorn MA1
Zaterdag 30 september, een dag waaraan we liever niet herinnerd willen worden, maar helaas dames, dat is geen optie. Elke week een verslagje, dat hoort er gewoon bij. Het is aan mij om deze emotioneel zware taak tot een goed einde te brengen.
De dag begon goed, (misschien niet voor Rosie :p?) iedereen was op tijd aanwezig, zodat we ruim op tijd richting Hoorn konden vertrekken. We wisten dat Hoorn 10-0 verloren had van Overbos. Dit klonk ons ook wel aanlokkelijk in de oren. Het moest makkelijk lukken, want als Overbos zoveel van ze gewonnen hadden, waren ze vast heel slecht! Heleen waarschuwde ons vrijdag nog wel: ‘Meiden, nu niet overmoedig raken, 10-0 is natuurlijk prachtig, maar zo’n eindstand hebben jullie helemaal niet nodig. Aan 3-0 hebben jullie ook genoeg.’ Deze wijze raad was echter aan dovemansoren besteed. Op de trainingen werden allerlei prachtige plannen gesmeed. We zouden ons doelsaldo wel even omhoog halen. Hier en daar hoorde ik geruchten over hattricks en sommigen smeedden plannen om die felbegeerde 1e plaats te bereiken op de topscorelijst.
Aangekomen bij Hoorn werden we hartelijk ontvangen. Door een van de medewerkers werden we naar de voor ons gereserveerde, luxueuze, gloednieuwe kleedkamer gedirigeerd. Zo zou iedere kleedkamer eruit moeten zien! We zaten allemaal (uitgezonderd Rosalie, die gek werd van de gekleurde tegeltjes) erg comfortabel, zodat ook het praatje vooraf in deze kleedkamer gepresenteerd werd. Er waren weer wat veranderingen in de opstelling, wat hopelijk zou uitmonden in een goed resultaat. Verder kregen we nog de laatste paar aanwijzingen, waarna we ons richting het veld begaven.
De 1e minuut verliep volledig volgens plan. Er werd strak gepaast en er werd een goeie opzet gemaakt voor een aanval. Via strakke bewegingen kwam de bal in Jolandes stick terecht. Zij wist hier wel raad mee, via een paar mooie acties bereikte ze de cirkel, alwaar zij met een krachtig schot, in de 2e minuut, de 1-0 maakte. De 3e minuut verliep al even voorspoedig. Maaike kreeg de bal op kop, legde naar rechts af op Leontien, die speelde naar de linkerpaal, waar Anne hem erin tipte. In jubelstemming renden we weer terug naar onze eigen helft: “Nog 8 te gaan meiden! Zullen we doen dat iedereen een keer scoort?”
Maar toen sloeg het noodlot toe. Van samenspel was niet langer sprake, het leek wel of ieder voor zich het doel van de tegenstander wilde bereiken. De ene shoot na de andere kondigde zich aan, pases werden zomaar in het wilde weg gegeven, kortom een drama. Tineke ging er uit wanhoop maar bij zitten. Tot overmaat van ramp lukte het de Hoornenaars ook nog, om een bal in Joss haar ijzersterk verdedigde doel te krijgen. Gelukkig was daar dan de rust. Alhoewel, gelukkig, in de rust werden we (uiteraard!) streng toegesproken: “waar we in godsnaam mee bezig waren!? Alles wat fout kon gaan deden we fout. Dit kon zo echt niet langer doorgaan. Het enige licht puntje was dat we voorstonden met 2-1. De tweede helft moest echt beter, meer inzet en een geconcentreerder spel.”
Zo gezegd zo gedaan. In de 2e helft toonden we meer inzet en we speelden inderdaad geconcentreerder. Helaas konden we ons ‘echte’ niveau niet bereiken, daarvoor waren we waarschijnlijk te geshockeerd. Wel haalden we er nog een paar strafcorners uit. Van tevoren werd, zoals afgesproken, overlegd wat we zouden gaan doen. Dit adequate overleg wierp zijn vruchten af: in de strafcorner van de 13e minuut deden we de variant op Carly, dit resulteerde in een doelpunt en een luid gejuich van Carly. Die zag zichzelf natuurlijk alweer een plaatsje omhoog schuiven op de topscorelijst. ;)
Bij deze 3-1 is het gebleven. We waren er behoorlijk ondersteboven van, deze eindstand kwam nou niet bepaald in de buurt van de stand die we van tevoren beraamd hadden….
Maar niet getreurd! De drie punten hebben we binnen, en we hebben weer een wijze les geleerd: onderschat nooit je tegenstander. In het clubhuis werden we nog eens getroost met een heerlijk ijsje, de Hoornse hockeyclub vierde namelijk haar 60e verjaardag.
Op de terugweg in de auto was het stil, iedereen dacht wellicht | 
Site Navigation