Gisteren toch maar gestart bij de Roba Triathlon in Rijssen. ’s Ochtends had ik eigenlijk helemaal nog niet zoveel zin. De laatste weken amper getraind en als ik dan eens trainde ging het eigenlijk heel erg slecht. Ik voel me snel vermoeid, en doordat ik veel bezig ben met mijn scriptie komt het vaak ook niet van trainen.

Na met wat vrienden mijn symptomen besproken te hebben kwam het nieuwe triathlonboek van Andre Roosendaal er eens bij. Mijn symptomen komen grotendeels overeen met langdurige overtraindheid, en als ik er objectief naar kijk, kan dat inderdaad het geval zijn. Ik heb in Nieuw-Zeeland veel en af en toe intensief getraind. Ik heb daarbij vaak het gevoel gehad dat ik moe was. De training was daardoor niet helemaal optimaal en de volgende dag probeerde ik het dan opnieuw. We hebben daar ook regelmatig een rustpauze ingelast. Soms wel van meerdere dagen, maar waarschijnlijk was het toen al helemaal mis. Er schijnt nu dan ook iets mis te zijn met mijn hormonen en belangrijk is nu ook dat ik wat meer rust houdt. Toch was ik niet zo heel erg veel slechter dan vorige jaren. Ik won de wedstrijd in Rijssen nog in een tijd van 55.33. Ik merk vooral in stayerwedstrijden dat het misgaat. Momenteel heb ik heel veel moeite met “wedstrijdjes”. Waar ik afgelopen jaren het vooral moest hebben van mijn mentale weerbaarheid in wedstrijden; Ik kon vaak doorbijten in wedstrijden als het pijn deed, daar gaat dat nu helemaal niet meer. Ik vind het lekker om een wedstrijd als in Rijssen te doen, maar ik kan niet meer aanpikken als het harder gaat, zoals het geval was in de World Cup in Honolulu en de Bundesliga in Zaberfeld. Daarom heb ik ook besloten om niet mee te doen aan het NK in Stein en mijn thuiswedstrijd in Holten. Het geeft me geen plezier om laatste te worden in wedstrijden waar het de afgelopen jaren altijd goed ging en ik heb er nu dan ook even niets te zoeken. Aan de andere kant is het ook wel prettig dat ik nu sportief even gas terug moet nemen. Op dit moment ben ik bezig met het afronden van mijn scriptie, wat veel tijd in beslag neemt. Daarna zal ik vanaf 1 september gaan werken in Enschede, waardoor mijn prestatiegerichte sport carrière (als je dat zo mag noemen) ook niet meer belangrijk is en ik me meer ga richten op het recreatieve circuit, zoals bijvoorbeeld de finale van de Verenigingscompetitie in Apeldoorn waar ik met GSTV Tritanium aan de start sta.

Het afgelopen weekend stond ik aan de start bij de 1. Bundesliga in Zaberfeld. Eerst zou er een wedstrijd in Munchen gehouden worden over kortere afstanden, net zoals bij de UT-Triathlon. Helaas ging deze wedstrijd niet door en werd het circus verplaats naar Zaberfeld, een klein plaatsje in de buurt van Stuttgart. Weinig publiek dus en dat is eigenlijk niet meer de doelstelling van de DTU, maar ja, als het maar geld opleverd. De wedstrijd werd gehouden over heel bijzondere afstanden: 1000 meter zwemmen, 20km fietsen en 7,5km lopen. Het zwemmen en fietsen waren ook nog wat aan de korte kant, waardoor de wedstrijd niet zo heel erg lang zou duren. Het fiets en loopparcours waren daarentegen wel wat zwaarder door de lekkere klimmetjes die in het parcours zitten. Om die reden was ik eigenlijk liever niet meegegaan, want het klimmen gaat mij dit jaar niet zo heel erg goed af. Er waren helaas echter geen andere atleten die konden starten en daarom stond ik wel aan de start. Het zwemmen ging nog wel aardig, ik kwam op 10 seconden van de tweede groep uit het water, met daarin veel toppers. Helaas kon ik op de fiets niets en werd ik al bij de eerste klim helemaal zoek gereden. Het was weer hetzelfde gevoel als in Honolulu, waar ik ook meer als recreant de berg op was gefietst. Pas bij de 4e of 5e groep kon ik hier aanpikken. Ik heb de rest van het fietsparcours de hele tijd achteraan gefietst, wat mij niet in dank werd afgenomen, maar ik kon in ieder geval meekomen, wat wel weer positief was. Daarna heb ik de wedstrijd uitgelopen, wat mij verder ook niet in dank werd afgenomen, aangezien mijn motivatie niet echt super meer was. Op dit moment heb ik dan ook even meer behoefte om mijn studie af te ronden en een ander, minder wedstrijdprestatiegericht leven in te gaan richten. Er gaat voor mij de komende maanden veel veranderen en daar heb ik veel tijd voor nodig, waardoor mijn triathlonprestaties nu wat af zullen nemen. De komende weken wil ik nog wel een paar wedstrijden gaan doen, maar dat bekijk ik van week tot week.

Bij de UT-Triathlon in Enschede ging ik van start in het Twenty First Team. Een gelegenheidsteam met Rob Steegink, Andries Koers en Bas van der Zwan. We hadden de hele dag te maken met slecht weer. Veel regen en wind, waardoor het erg koud was. In de ochtendserie ging het niet slecht met me. Ik had wel wat moeite om een lange pas te houden tijdens het lopen, maar het zwemmen en fietsen gingen eigenlijk wel aardig. Hierdoor werd ik 2e achter Nils Hofeditz van het Asics Team Witten. Na de ochtendserie stonden we 3e, vlak achter Top Team Limburg en nog voor SuS Stadtlohn. In de middagserie lukte het ons zelfs nog om Team Limburg voorbij te steken, waardoor we uiteindelijk 2e zijn geworden. Vooral tijdens het fietsen hebben we veel tijd gewonnen, ondanks dat ik met kramp in mijn benen zat dat er gelukkig maar 1 keer is ingeschoten.

Ik ben gisteren verhuisd van hotel. Nu een kleinere kamer, maar wel goedkoper. Helaas geen keuken. Die kamer ging plotseling met 50% omhoog, zoals bijna alle hotelkamers hier in het weekend. Wat me nog steeds bezig kan houden op televisie zijn toch wel de amerikanen. Gisteren was President Bush weer eens op televisie, om de amerikanen gerust te houden met betrekking tot de benzine prijzen. Deze zijn de afgelopen 2 maanden alleen maar gestegen, naar een wel historisch hoogtepunt van ongeveer $ 2,30 landelijk. Let wel, het gaat hier om een gallon, wat ongeveer gelijk staat aan 4 liter. Voor amerikanen met hun grote auto´s is dit echter een grote ramp en veel middenklas gezinnen hebben het daarom nu moeilijker om hun hoofd boven water te houden. Er is natuurlijk een oplossing...

De temperaturen hier in Mexico zijn aangenaam. Om gewoon rustig rond te lopen is het eigenlijk wel lekker en zal ik het nog zwaar krijgen als ik weer naar Nederland kom, maar voor de wedstrijd kan het wel eens behoorlijk heet worden.

Aangezien ik op deze computer in het hotel blijkbaar niet mijn email kan checken moet ik maar via mijn computer communiceren. Ik probeer het later nog wel een keertje bij een ander internetcafe, aangezien de prijs (10 pesos voor 1 uur) niet echt heel erg duur is. 10 peso is 1 amerikaanse dollar en dus iets minder dan de europese euro. Op dit moment zit ik in Hotel La Siesta, tegenover de pacifico oceano. Ik heb dit hotel voor 2 dagen geboekt, omdat ik niet zeker wist of het wel een goed hotel zou zijn. Het was het goedkoopste wat ik op internet kon vinden. Ondertussen heb ik even verder gezocht, aangezien het hier een strip van 16km aan hotels is, en mede omdat dit hotel ongeveer het verst van de wedstrijd afligt heb ik besloten om morgen naar een ander hotel te verkassen. Ik kan nu ergens terecht komen voor ongeveer dezelfde prijs 400 pesos voor een nacht maar dan wel met keuken en koelkast, en dat is wel zo prettig. Nu zit ik voornamelijk in restaurants  in de ochtend en de avond om wat eten naar binnen te werken, en eigenlijk lijkt iedereen dat hier te doen, aangezien het eten in de restaurants hier relatief goedkoop is. De prijs voor het hotel lijkt erg duur, 30 euro is duurder dan wat ik in honolulu betaalde, maar dat komt met name omdat ik hier alleen zit. De kamer is geschikt voor 4 personen, alhoewel dat wel weer heel erg krap zou worden als je met 4 personen bent. Maar voor 2 personen is het eigenlijk geschikt. De meeste triatleten zitten echter in het atletenhotel, dat weer dubbel zo duur is, maar die hoeven het niet allemaal zelf te betalen neem ik aan.

Mexico spreekt me verder wel heel erg aan. Het is leuk om eens in een land te zijn waarvan je de taal nauwelijks spreekt. Ik gok altijd maar wat en tot nu toe is het nog altijd goed gekomen. Nu kan ik me ook een beetje voorstellen hoe die Kazachstanen zich voelden toen ze naar Holten kwamen voor de triathlon en amper engels of een andere taal spraken:-) De organisatie hier spreekt ook amper engels. Er zijn er een paar, zoals Arturo Garzia, 3e in de Rotterdam Marathon 1995, die hier in de organisatie zit en nog een paar mensen, maar ze zijn wel superaardig en heel erg behulpzaam, zoals eigenlijk alle mexicanen. Totaal anders dan de Amerikanen dus.

De auto's die hier rondrijden, de manier waarop ze de weg repareren, de stalletjes langs de weg met voedsel, het leger in hun legerjeeps; het heeft allemaal wel wat gezelligs. Ook de kleuren van de huizen en de vervallen staat hebben wel iets wat mij meer aanspreekt dan het meer statische honolulu, met de standaard hotels; hyatt, mariott, hilton en haar standaard winkels; diesel, oakley, gucci, etc. Hier zijn ook wel de mcdonalds en domino Pizza te vinden, maar toch veel meer locale winkeltjes en stalletjes.

Gisteravond ben ik vanuit Honolulu vertrokken naar Mazatlan in Mexico. In Honolulu had ik het ook wel gehad. Veel hotels, winkels en strand en dat is het wel. Mijn vlucht was pas om 22.00uur en ik moest om 11.00uur al uitchecken. De rest van de dag kon ik nog wel in het hostel blijven gelukkig, want op het vliegveld in Honolulu is niet veel te beleven. Ik zat in het vliegtuig met de Duitse Mannschaft, met trainer Louis Delahaye. Naast mij zat echter een aparte vogel. Een blanke jongen van 22 met een panty op zijn kop, die even naar Honolulu was gevlogen omdat zijn zusje daar misschien volgend jaar wil gaan studeren. Had zijn moeder even geregeld. Hij vertelde me het wel en wee over het amerikaanse drugscircuit, aangezien hij beweerde met drugsdeals zijn geld te verdienen. (Een XTC pil leverde hem enkele jaren geleden het 10voudige op van wat de inkoopprijs was) Hij was begonnen op dertienjarige leeftijd en was al een aantal keer in Amsterdam geweest, natuurlijk. Tja, ik weet niet of ik dat allemaal moest geloven, maar hij beweerde wel dat Amerikaanse kinderen teveel geld van hun ouders krijgen (veel tweeverdieners) en dat moet uitgegeven worden en het liefst dan ook nog wel weer wat opbrengen. Een raar verhaal, zeker om dat aan een wildvreemde allemaal op te gaan biechten, maar goed het was wel grappig.

In Los Angeles moest ik 4 uur wachten. Ik had niet goed kunnen slapen in het vliegtuig en voor mijn gevoel was het 3 uur in de nacht, dus ik was daar heel erg duf. Hier is het ook niet echt een feest om rond te lopen op het vliegveld, dus ik was blij te kunnen vertrekken. Vanuit de lucht een mooi uitzicht op Amerika en Mexico, de eerste keer dat er echt wat te zien viel tijdens een vlucht. Er zaten niet veel mensen bij me in het vliegtuig. Jammer voor de Duitsers, die nog een uur langer op LA rond moesten lopen en daarna in een vliegtuig terecht komen dat eerst nog een tussenstop maakt. (Hierdoor komen ze ongeveer 6uur na mij aan in Mazatlan. In Mazatlan werd ik opgewacht door wat mensen van de organisatie. Goed geregeld. Ze hadden hier geen bagagekarretjes, dus ik moest nog wel even  sjouwen met al mijn tassen. Als je door de douane gaat moet je eerst nog bij een soort stoplicht op een knopje drukken. Wordt het stoplicht rood dan betekent dat dat je tassen worden gecontroleerd, wordt het groen dan mag je doorlopen. Hier geen scanapparaat en uittrekken van je schoenen zoals in Amerika dus.

De mensen van de organisatie spreken matig engels en ik spreek geen spaans. Had eigenlijk tot voor kort helemaal nog geen research gedaan naar mexico en heb daarom geen woordenboek meegenomen. In een reisgids die ik in een hostel gelezen had stond wel dat het er gevaarlijk kan zijn, dat je snel ziek kunt worden van het water en al dat soort bangmakende verhalen. Tot nu toe valt het me allemaal nog heel erg mee. Ik ben netjes afgezet bij mijn hotel, dat wel een aantal kilometers van het parcours afligt, maar ik ga misschien nog op zoek naar een ander hotel. Verder vind ik Mexico veel spannender dan Honolulu, maar daarover later meer, aangezien ik nu eerst even wat wil gaan eten, en het internet hier toch gratis is.

Zaterdag eindelijk weer eens een wedstrijd in Honolulu. Ik was al twee weken van tevoren in Honolulu en kon daardoor het parcours verkennen en wist daarom dat ik het zwaar zou krijgen, met 5x een zware klim. In de week voor de wedstrijd nog veel gezwommen bij de "masters" van de universiteit van Hawaii. Mooie faciliteiten hebben ze daar bij elkaar liggen. Onze wedstrijd startte om 11.30. Dat betekent dus dat we het behoorlijk warm zouden gaan krijgen. Bij de start stond ik vrij ver rechts. Direct na de duik, wat vrij gevaarlijk was, want het water was ondiep, ben ik naar links gezwommen om aansluiting te vinden bij de snelle zwemmers. Ik had beter eerst meer rechts kunnen blijven, waardoor ik direct in een groep zat. Hierdoor verloor ik in de beginfase al terrein dat ik later nooit meer terug kon krijgen. Uiteindelijk kwam ik uit het water met 3 andere atleten, nadat ik eigenlijk de hele tijd alleen had gezwommen. Op de fiets voelde ik me eerst sterker dan de andere atleten, maar bij de eerste beklimming kon ik niet volgen en explodeerden mijn benen op een manier die niets meer te maken heeft met hoe en wat ik aan training gedaan heb de laatste tijd. Daarna moest ik de rest van de rondjes alleen rijden. De amerikanen "ondersteunen" je de hele tijd door te zeggen dat het een "good job" en "you're looking good" is, maar dat demotiveerd mij meer dan dat het helpt. Het laatste rondje werd ik bijgehaald door een japanner, die nog weer twee minuten achter ons uit het water kwam. Bij het lopen kon ik hem niet volgen, waardoor ik 47e en laatste werd. Ik had wel gedacht dat het zwaar zou worden, maar laatste was toch niet echt mijn plan. Na de tijd direct naar de massage gegaan, waar ze mijn bovenbenen nog eens veel pijn deden. Eigenlijk was dit wel eens lekker, want het is al een hele tijd geleden dat ik een massage had. De volgende dag weer geweest en daarna kon ik veel meer stretchen dan eerst mogelijk was. Ik hoop in ieder geval dat het wat helpt voor de wedstrijd van volgende week. Vanavond vertrek ik naar Mazatlan om daar te acclimatiseren.

Afgelopen weekend ben ik met het vliegtuig naar Honolulu gegaan, waar ik twee weken later mee ga doen aan de eerste World Cup van het nieuwe seizoen. Het was een hele trip. Het inchecken verliep voor mij vrij vlot, maar voor een paar dikke amerikanen naast mij ging dat niet zo gemakkelijk. Ze dachten een hele supermarkt aan Nieuw-Zeelands voer mee te kunnen nemen naar de Verenigde Staten, maar ook voor hun geldt de limiet van 64kg!! Daarom moesten ze alsnog een hele plastic zak vullen met allerlei blikvoer en chocolade wat ze niet mochten meenemen, maar moesten achterlaten. En ja, natuurlijk zit ik dan naast die personen op de vlucht naar Auckland. Gelukkig zaten ze daarna niet meer naast me op de vlucht naar Honolulu, die bijna 9 uur duurde. De vlucht naar Auckland ging met Air Newzealand, wel een hele ommezwaai na de perfecte vlucht met Singapore Airlines op de heenreis. Hier geen eigen televisieschermpje, een kapotte headseat, waardoor ik verplaatst moest worden en een aantal mensen die na een paar glaasjes wijn behoorlijk beschonken zijn. Lijkt me toch het werk van het vliegpersoneel om dat te voorkomen. 9 uur later in Honolulu, waar het met bakken uit de lucht komt. Bij de douane heb ik geen problemen. Lief lachen naar de webcamera en je moet je vingerafdrukken achterlaten, maar ik hoefde niet mijn bagage te laten zien en mijn koffer te openen, maar kon direct doorlopen. De shuttle gaf wel weer wat meer problemen. Je kunt voor 6 dollar met een shuttle naar de hostels en voor een grote koffer vragen ze 3 dollar extra. Maar omdat mijn grote koffer een fiets bevat moest het plotseling 18 dollar kosten. Rare regeling, waardoor een taxi veel goedkoper werd. Na een wat onrustige nacht in een druk hostel, wat wel vlakbij de wedstrijdvenue ligt en het goedkoopste hostel van waikiki is even rondgelopen door waikiki en over waikiki beach, waarbij ik waarschijnlijk een zonnesteek heb opgelopen. De volgende dag voelde ik me daardoor niet zo goed tijdens een fietstraining en moest ik overgeven. Toen ik later die avond nog een keer moest overgeven en ik zo snel niet wist waar ik heen moest en het maar in de gootsteen gedaan heb, kwam ik weer eens in aanraking met de amerikaanse "gastvriendelijkheid" doordat het meisje van de receptie het niet nodig vond om te vragen hoe ik mij voelde, maar direct klaagde dat dat gereinigd moest worden en dat ik het toch ook wel in een wc had kunnen doen. Vriendelijke mensen die amerikanen. Het toppunt kwam later die avond, toen een 80 jarige amerikaan, die bij mij op de kamer slaapt het nodig vond om met mij te beginnen over de nederlandse euthanasiewetgeving. Hij vond het heel erg onnatuurlijk dat de mens tegenwoordig maar bepaalt wanneer iemand kan sterven. Mijn argument dat voeden via een voedingssonde ook een menselijke ingreep is in de vraag over leven en dood, ging er bij deze amerikaan niet in, omdat we baby's ook voeden. Sure. Verder rijden de amerikanen rond in veel te grote auto's waardoor je niet lekker kunt ademen, maar de hele tijd door een walm van uitlaatgassen loopt en daarnaast hebben ze nu een logo op hun auto, wat ik eerst hield voor support voor het aidsfonds o.i.d., maar in werkelijkheid geven ze daarmee aan dat ze hun troepen in Irak ondersteunen. Dan weet je ook weer waar die gasten voor vechten. Ik ben ook nog wel wat aardige amerikanen tegengekomen, maar jammergenoeg kun je die op de vingers van een hand tellen. Daarvoor kun je toch beter buiten de amerikaanse grenzen zijn.

Op zondag heb ik nog een kijkje genomen in Pearl Harbour, bij de USS Arizona Memorial. In verband met de beveiliging is het tegenwoordig helemaal niet meer mogelijk om tassen mee te nemen naar dit soort plekken. Alles wat groter is dan een fototoestel tasje wordt eenvoudig geweigerd. Je bent dus gewaarschuwd.

Mijn laatste dagen in Nieuw-Zeeland, voordat ik nu zaterdag naar Honolulu vertrek. Het wordt hier nu echt herft. De kastanjes en eikels vallen van de bomen en de temperatuur daalt naar Nederlandse herft begrippen. Tevens begint het hier nu wat vaker te regenen. Wat dat betreft ben ik dus wel blij dat ik binnen enkele dagen hier vertrek.  Qua training gaat het nu echter hier een stuk lekkerder, met name de zwem en loop trainingen gaan nu erg goed. Het fietsen gaat de laatste tijd iets minder, maar dat moet in Honolulu maar weer komen. De ITU heeft nu ook de deelnemerslijsten op de website gezet. www.triathlon.org. Het is een nieuwe website en wat lastiger dan de vorige, maar als je in het zoek balkje honolulu zet kom je er wel vrij snel.

Er staan behoorlijk wat goede deelnemers aan de start in Honolulu. Het lijkt wel of de hele triathlontop daar naartoe komt. Voor Honolulu is het doel dan ook gewoon finishen en niet gelapt worden tijdens het fietsen. Dat zal nog een hele opgave worden, want ik denk dat met name Craig Walton, Bevan Docherty en meerdere andere atleten er een echte fiets world cup van zullen gaan maken. Wat dat betreft zie ik in Mazatlan meer kansen voor een goede klassering. Deze wedstrijd is totaal vlak langs de boulevard, terwijl er in Honolulu 5x een pittige heuvel beklommen moet worden en het deelnemersveld is veel minder sterk dan in Honolulu. Ik ben nu bezig met een deelnemersanalyse, om te kijken wie ik in de gaten moet gaan houden tijdens de twee wedstrijden.

We zijn weer terug van ons laatste "vakantietripje" naar de West Kust. We hebben nog even een paar dagen in Fox Glacier verbleven, alwaar we de Copland track gelopen hebben. Deze is in tegenstelling tot de andere tochten die we gelopen hebben (Abel Tasman Track, Kepler Track, die allemaal behoren tot de eenvoudige 9 Great Walks) meer geschikt voor de expert. Geen aangelegde paden door de DOC wat wel eens leuk was voor de afwisseling. De Copland track is een wandeling die je eigenlijk moet beginnen vanuit Mount Cook Township. Vandaaruit loop je dan door de bergen, met enkele gedeelten over sneeuw en ijs naar de west kust. Hiervoor is het echter wel verstandig om een gids mee te hebben of over alpinistische ervaring te beschikken. Aangezien we deze niet hebben werd aangeraden alleen maar het laatste gedeelte, van de west kust naar de Welcome Flat hut te lopen en terug. Dit is een wandeling die aangegeven staat als 7 uur (one way), maar gezien onze ervaring met deze tracks besloten we om de track maar heen en weer te lopen in een dag. Nadat we de parkeerplaats verlaten hadden moesten we direct een riviertje oversteken, waarbij we onze schoenen niet drooghielden. De rest van de track bestond voor een groot gedeelte uit het van steen naar steen springen. Af en toe waren er enkele bruggen aangelegd om de echt moeilijke passages wat gemakkelijker te maken. Na iets meer dan 4 uur kwamen we aan bij de Welcome Flat hut. Hier hebben we een uur wat gelunched en hebben we onze benen laten uitrusten in de Hot Pools die hier bij de flat waren. Dit zijn weer geothermische hotpools die op natuurlijke wijze zijn ontstaan, net als in Rotorua. Het water was behoorlijk heet en op sommige plekken zag je het dan ook koken Best wel raar om dat te zien in een omgeving die bekend staat om zijn gletsjers en ijskoude riviertjes. Bij de Welcome Flat nog wat mensen gesproken die het maar raar vonden dat wij de track heen en weer liepen. (Wat zo'n 36 km is) Maar het is eigenlijk wel lekker om 8 uur te lopen op een dag en voor ons was het ook prima te doen. We hielden er in ieder geval lekker weer bij. De west kust staat bekend om zijn regenachtige dagen, maar de hele dag heeft het zonnetje lekker geschenen.

Een dag later hebben we een georganiseerde gletsjerwandeling gemaakt op de Fox Glacier. We dachten eerst dat we zoiets ook wel zelf zouden kunnen doen, zodat we de 80 dollar zouden kunnen besparen, maar op het ijs gekomen is het toch wel wijs dat je hebt gekozen voor een tour met een gids. Er zitten behoorlijk diepe spleten en gaten in het ijs, waar je beter maar niet in kunt vallen. We hebben ongeveer 3 uur op het ijs rondgelopen op zoek naar mooie plekjes voor foto's en voor de lunch. Ook hier waren we weer gelukkig met het goede weer.

Op de terugreis naar Christchurch zijn we nog even langs de Punakaiki Pancake rocks geweest. Gelukkig was het hoogtij en zagen we nog wat water door de blowholes naar boven spuiten. Daarna op ramptoerisme door Greymouth, waar een week eerder nog een tornado toe had geslagen. De huisjes hier zijn niet zo stevig en dus was er best nog wel wat te zien.

Terug in Christchurch hebben Erik en ik zaterdag een 10km op de baan gelopen. (Canterbury Championships natuurlijk) Dit was de eerste keer dat ik een tien km op de baan liep en eerlijk gezegd loop ik ze liever als crossloopje. 25 rondjes over een baan rennen is wel saai. Ik liep 34.39, wat een PR betekend (want ik had het nog niet eerder gelopen) maar dat moet nog wel beter kunnen. Moet ik het wel het komende jaar gaan doen, want in Runners World stond te lezen dat je op je 24e je snelste 10km kunt lopen.

Gisteren zijn we nog even in Akaroa wezen kijken. Een plaatsje 100km van Christchurch met wat franse tinten, waar Andries en ik naartoe zijn gefietst. Erik, Marte en Wendel hebben ons toen weer opgehaald en we hebben daar even wat gegeten en rondgelopen.

Vorige week zaterdag zijn we dan bij een Super 12 Rugby wedstrijd geweest. Dit is de grootste sport die in Nieuw-Zeeland bedreven wordt, naast het cricket. We gingen naar de Crusaders vs. The Chiefs, een wedstrijd die met overmacht 50-18 gewonnen werd door de Crusaders. Wat vooral opviel was dat het hier nog een echte familiesport was. Er waren ontzettend veel jonge kinderen, en die zie je tegenwoordig niet meer veel bij het voetbal in Nederland. Ook amper politie gezien, aangezien er totaal geen ongeregeldheden voorkwamen. Het Rugby op zich is een mooie sport, maar beter te volgen op televisie dan in het stadion, waar je af en toe een hoopje mensen op een bal ziet duiken, die vervolgens ergens weer weg wordt gedrukt. Daarna rennen ze naar de kant om een try te scoren, wat wel weer gaaf is. De wedstrijd werd gehouden over 2x40 minuten met daartussen een hele korte pauze. In de pauze komen dan even wat ridders te paard op het veld om de jeugd weer aan te moedigen hard te schreeuwen en daarna gingen ze dus weer verder met spelen.

 De volgende dag zijn ook de laatste duitsers naar huis gegaan. Hierdoor zijn we nu alleen nog maar over met drie Nederlanders, Andries, Erik en ik. Op maandag zijn we naar het Canterbury Museum geweest en hebben we wat gegeten met Marte, het zusje van Jetse en Wendel, die in Christchurch wat geld verdienen in een bakkerij, voordat ze naar Australie gaan om te reizen.

Op woensdag heb ik meegedaan aan de laatste Aquathlon uit een serie van 4 wedstrijden. Ik werd hier 2e achter Dylan, die een minuut harder zwom over de ruim 800m zwemmen. Tijdens het lopen, 6km kon ik hem niet meer bijhalen. Ik hield hier nog weer een treetje bier aan over, waar Andries en Erik heel erg blij mee zijn. De volgende ochtend hebben Erik en ik ons dienstbaar gemaakt bij een locale basisschool. De lerares wilde graag dat haar kinderen wat fitter werden en organiseerde daarom een wandeling/hardlooptraining naar haar huis, waar een bbq werd georganiseerd. Hiervoor had ze een locale atleet benaderd om haar te helpen, maar aangezien deze moest werken en hij het telefoonnummer van Erik had besloot deze Erik te benaderen. Het kwam er eigenlijk op neer dat we met een groep kids 7km door het bos moesten lopen. Er waren wel wat goede lopertjes bij. Ik liep achteraan met wat kinderen die zich iets te enhousiast hadden aangemeld voor het hardlopen en die eigenlijk na 1 minuut al op apengapen lagen. Ik heb ze 1 minuut laten rennen, met daarna 1 minuut wandelen, wat ze nog aardig goed volhielden.

Erik is op vrijdag vertrokken naar Wanganui, met een door Canterbury Athletics gecharterd vliegtuig, om daar mee te doen aan de Nieuw Zeelandse Kampioenschappen atletiek. Hij loopt de 1500m en hoopt met een medaille terug te komen. Andries doet deze morgen mee aan de Canterbury Champs Triathlon, die ik aan me voorbij heb laten gaan. Op maandag vertrekken we dan voor mijn "laatste" vakantie in Nieuw-Zeeland, naar de West Kust, waar we de Copland track voor een gedeelte willen gaan lopen, en we een Gletsjer wandeling willen gaan maken.

Na de wedstrijd in Napier hebben we 's avonds de prijsuitreiking gehad. Er was een lopend buffet ingericht, waar alle atleten en vrienden/familieleden zich tegoed aan konden doen. Hierna was de award ceremonie, waar ze nog steeds niet de juiste prijzen uit konden rijken. En hierna was het tijd voor de spotprizes. Hier heb ik ook nog een flesje wijn in de wacht gesleept. De volgende dag zijn we vertrokken richting Rotorua. In Taupo hebben we even gestopt. Er waren al veel triatleten aan het trainen voor de ironman, die hier dit weekend wordt gehouden. Daarna hebben we de "craters of the moon" bekeken. Een thermische vallei en ook de Huka falls. We zijn ook nog gestopt bij de Kerosine creek. Een beekje dat behoorlijk heet is door de thermische zone waar het inligt. Het was echter te heet om te gaan zwemmen, aangezien we allemaal lichtelijk verbrand waren. Daarna waren we al snel in Rotorua, waar we overnacht hebben in de slechtste backpacker ooit. In plaats van twee nachten zijn we hier dan ook alweer na 1 nacht weggegaan. In rotorua was verder niet zo heel erg veel te beleven en het stonk er ook behoorlijk. De volgende dag zijn Andries en ik naar het Maori arts en craft centrum geweest waar we een geiser in werking hebben gezien, de bekende rotorua mud pools en een maori concert. Vanuit Rotorua zijn we toen vertrokken naar Waitomo. Daar hebben we 's avonds een wandeling gemaakt naar de glowworms die op verschillende plaatsen in het bos te zien waren. De volgende dag hebben we daar ook een cave adventure gedaan. Afgezien van de gids en de brakke wetsuits was het een mooie tocht, met wat abseilen, tubing, caving, rock climbing en een prachtige glowworm display. Na dit 5 uur durende avontuur zijn we naar National Park gegaan. Hier kwamen we de Israeliers tegen die onze mishubishi mirage hadden gekocht. Een hele prestatie om die auto vanuit chch naar national park te verslepen. National park is een plaats van waaruit je de tongariro crossing, een 1daagse wandeltocht kunt doen of in de winter kun je van hieruit skieen. Ik heb echter geen ski lift gezien, dus vraag me nog steeds af waar ze dat gaan doen. De tongariro crossing was echt geweldig.  We hadden geluk met het weer, niet te heet en niet te koud en de vorige dag had het nog geregent en daar waren we eigenlijk ook wel bang voor. Alleen bij de beklimming van Mt. Nghourou ofwel mt. doom kwamen er wat wolken, wat echter ook wel weer een mooi effect gaf. De beklimming was best wel pittig en het afdalen was eigenlijk nog gevaarlijker in de gedeeltes waar veel stenen lagen. Er waren echter ook plekken met een soort zand, waar je als het ware naar beneden kon skieen. Hierdoor ging de afdaling een stuk sneller dan gepland en haalden we weer veel mensen in die tegelijk met ons aan de hele tocht begonnen waren, maar de side trips hadden laten schieten. Na de Tongariro crossing hebben we nog een nacht in Wellington doorgebracht, voordat we met de boot weer naar het zuidereiland zijn vertrokken.

Vorige week is er nog een Nederlander in Christchurch aangekomen. Nadat eerst Sjoerd Veltman, een triatleet die hier met name voor de vakantie is en de eerste weken over het noordereiland gefietst heeft, enkele dagen bij ons verbleven heeft is nu ook Erik Niemeyer, een vriend uit Groningen op het Zuidereiland aangekomen. Hij is "alleen maar" een atleet en heeft eerst een paar loopwedstrijden (800m en 1500m) op het Noordereiland gedaan. Nu gaat hij dit weekend meedoen aan de Canterbury Track Championships. Daarna blijft hij nog tot oktober in Nieuw-Zeeland. 

Eergisteren zijn we vertrokken uit Christchurch richting Picton om daar met de Lynx, een groot uitgevallen catamaran naar het Noordereiland te vertrekken. De Lynx is de snellere veerboot naar het noordereiland, maar door allerlei wetten en regeltjes en doordat we na een kwartier weer terugmoesten vanwege een medisch spoedgeval, en dan is de andere veerboot net zo snel. Daarna hebben we een nacht in Windy Wellington overnacht. Deze stad doet zijn naam echt eer aan, want de pet vloog me van het hoofd. Gisteren hebben we eerst wat rondgeslenterd door Wellington en hebben we het nationaal museum van Nieuw-Zeeland; Te Papa bezocht. Daarna zijn we vertrokken naar Napier, waar in de buurt het Nationaal Kampioenschap gehouden wordt. De Nieuw-Zeelanders zijn net Ryanair. Ze zeggen dat een wedstrijd in Napier/Hastings wordt gehouden, maar in feite ligt de wedstrijd hier weer zo'n 20 kilometer vandaan, net als vorig jaar bij het WK waar je ook iedere keer 20 kilometer moet reizen voordat je bij de race venue bent. We zitten hier in de kleinste backpackerkamertjes die ik ook gezien heb tussen alle appel en kersenplukkers.

En het adres van Andries zijn homepage is: home.student.utwente.nl/a.koers.

Na onze tocht door het zuiden van Nieuw-Zeeland, waar we de Kepler track en Dunedin hebben aangedaan zijn we een week geleden weer aangekomen in CHCH. Dunedin was eigenlijk een vrij saaie stad, waar niet veel te beleven was. Het hoogtepunt was de tour door de Cadburry chocolade fabriek. Een in werking zijnde fabriek, waar eens in het half uur een tour langs de fabrieksarbeiders komt, die gevangen achter hekken braaf hun werk aan het doen zijn. Niet echt mijn idee van een prettige baan en niet echt een tour om aan te bevelen.

De Kepler track daarentegen was wel van een veel grotere schoonheid. Echt een mooie tocht met gelukkig goed weer, wat een uitzondering is in het fiordland. Ik ben vooral gecharmeerd van de regenwoudgedeeltes, waar veel andere mensen liever het alpine gedeelte wandelen. Over het algemeen krijg je veel verschillende landschappen en wordt het eigenlijk nooit saai tijdens de 4 dagen durende wandeling (die eigenlijk ook wel in 2 dagen te doen is).

Weer terug in CHCH blijkt dat er nog een Nederlandse triatlete hier naartoe gekomen is om te trainen. Ook zij combineert training met het reizen door Nieuw-Zeeland. En sinds gisteren is Sjoerd Veltman, een andere triatleet uit Nederland voor een paar dagen in CHCH. Hij is hier niet echt voor de training naartoe gekomen, maar heeft het plan gevat om door Nieuw-Zeeland te fietsen. Helaas is hij momenteel geveld door een blessure en heeft hij een auto gehuurd, waarmee hij de komende dagen door het Zuidereiland gaat reizen. Nu hij hier is gaat hij vanavond meedoen aan de aquathlon die hier eens in de twee weken georganiseerd wordt. Ik heb gisteren een 5km wedstrijdje gelopen met Andries en Stefan. Gelukkig kon ik toch weer een paar  seconden sneller lopen dan de vorige keer, 16.17min, waar Stefan 17.00min en Andries 17.20min liepen in hun eerste 5km loopje. Nu wel wat vermoeid omdat ik in de ochtend ook nog een zware fietstraining had gehad.  Dus vandaag maar even wat rust pakken.

Volgende week woensdag vertrekken we dan alweer naar het Noordereiland om ook dat eens te bekijken. En voor mij betekend het ook de eerste echte testwedstrijd in het nieuwe seizoen. Ik ga 19 februari meedoen in Napier aan het Nationaal Kampioenschap van Nieuwzeeland. De verwachting is dat er een startgroep van ongeveer 20 U23 atleten is, die strijden voor kwalificatie voor de WK. De echt goede Nieuw-Zeelandse triatleten, zoals bevan docherty en hamish carter laten deze wedstrijden over het algemeen aan zich voorbij gaan. Ik ben wel benieuwd hoe het zal gaan. Na de wedstrijd blijven we nog ongeveer een week op het noordereiland, waar we onder andere naar rotorua, waitomo (caves) en Tongariro National park gaan. Dat zijn ongeveer alle hoogtepunten die je op het noordereiland mee kunt pakken.

De fotos van de Keplertrack staan nu bij Andries Koers op de site. Zijn site werkt hopenlijk sneller dan die van mij. Ik heb het adres nu niet in mijn hoofd, maar het moet ongeveer iets zijn van home.utwente.nl/a.koers!?

Sorry dat het al weer een tijdje geleden is dat ik via deze weg wat van me heb laten horen. De laatste dagen ben ik vooral aan het trainen geweest en sindskort hebben we ook internet in onze 'bungalow', aangezien er reclame op televisie was voor onbeperkt internet via de modem. Het gaat alleen wel vrij traag en daardoor had ik er nog niet zoveel zin in om weer een verhaaltje te typen, maar vandaag gaat het wel iets sneller.

Goed om te beginnen met de viering van oud en nieuw. Ik had dat hier vorig jaar ook al meegemaakt en we hebben eigenlijk weer hetzelfde gedaan. Zo rond 10.00uur naar het centrum gaan en daar speelt op dat moment een band, die aftelt tot aan het nieuwe jaar. Veel mensen verzamelen daar en anderen gaan alvast de disco's en bars in, waarvoor je steevast meer dan een half uur in de rij moet gaan staan voordat je erin kunt. Op de Cathedral Square begint om 12.00uur 2 minuten vuurwerk en dat is al het vuurwerk dat je in Christchurch tegen zult komen. Verder totaal geen vuurwerk rommel of rook en dat is wel zo prettig. Ook geen rook meer in disco's en bars, aangezien dat sinds 10 december totaal verboden is. Hier voor de invoering van die wet ook veel klachten dat niemand meer naar een disco zou gaan als ze niet zouden mogen roken. Volgens mij is het alleen maar drukker geworden, dus ik zou er voor pleiten om ook een totaal rookverbod in Nederland in te voeren. Wel zo prettig! Begin januari zijn we naar Nelson gegaan. Het was onze bedoeling om daar 1 of 2 triathlonnetjes te doen, maar dat hebben we maar afgeblazen, aangezien we onze 4 fietsen niet op een prettige manier mee konden krijgen en het weer ook niet echt meezat. Het was behoorlijk regenachtig en we hebben de zon dan ook weinig gezien in de 'sunshine capital of new zealand'. In plaats van drie dagen de abel tasman track te gaan lopen hebben we besloten om er maar 1 dag van te maken, om niet ziek weer terug te komen van onze vakantie. Prachtige gouden stranden in het park gezien, maar met zonneschijn moet het volgens mij nog veel mooier zijn! Wel genoten van de backpackeraccomodatie in Nelson waar we verbleven. Een zwembad, hot tub en sauna, waar je 's avonds heerlijk kon relaxen. Volledig uitgerust kwamen we dus weer in CHCH aan waar we weer begonnen aan een goede trainingsperiode. Andries Koers uit Enschede is de 11e van Januari aangekomen en hij bracht eindelijk de zomer mee. Helaas moest hij het de eerste week wel ontgelden om vanuit het koude Nederland in zomers nieuw-zeeland te komen, aangezien hij hier een week met een verkoudheid heeft rondgelopen. Sinds zijn aankomst heeft het hier niet meer geregent en is het gras hier verkleurt van groen naar geel. We wonen nu met zijn 5en in de bungalow, wat wel redelijk krap is, maar na onze Queenstown trip van volgende week vertrekt Eike weer naar Duitsland en zijn we hier weer met zijn 4en.

Afgelopen week ook een testloopje gedaan. In het park in het centrum, een soort van Hyde Park organiseren ze wekelijks een 5km loopje. Ik liep daar 16.20 en dat is zeker niet slecht voor de tijd van het jaar. Over een paar weken wil ik het weer proberen en kijken of de training dan weer wat meer effect heeft gehad.

Gisteren zijn we naar een comedy show in de open lucht geweest, Late night with the buskers. Dit jaarlijks terugkerende festival is wel een leuke afwisseling voor onze training. Andries, Stefan en Eike zijn vandaag naar een cricketwedstrijd gegaan ten behoeve van de Tsunami slachtoffers. De Black Caps spelen tegen de rest van de wereld. Ik heb gisteren een klein gedeelte van een wedstrijd gezien en eerlijk gezegd trekt cricket me niet echt. Ik hoop later hier nog wel een rugby wedstrijd te zien als het seizoen weer start in maart.

Binnenkort ga ik ook wat doen aan mijn foto site, waar ik veel klachten over krijg dat hij te traag is. Andries heeft een UT homepagina en daar kan hij meer foto's op kwijt die vrij eenvoudig op te vragen is. In ieder geval sneller dan mijn pagina. We willen dan ook wat meer foto's hier van de omgeving op de site zetten, zodat jullie een beetje een idee kunnen krijgen hoe het er hier uitziet.

Onze volgende vakantietrip staat er ook weer aan te komen. Volgende week vertrekken we richting het zuiden, waar de Duitsers zich aan een touwtje te pletter willen laten vallen. Andries en ik gaan dan de Kepler track lopen in Fiordlands. Dit is de enige zone in Nieuw-Zeeland, waar ze momenteel alle regen voor heel Nieuw-Zeeland op hun dak krijgen. Ik heb ondertussen al hutten geboekt, dus gelukkig slapen we wel droog. Daarna gaan we nog naar DE studentenstad van Nieuw-Zeeland, die op dit moment natuurlijk in een zomerslaap is. (Dunedin) En daarna heb ik nog een paar weken te gaan voordat ik de eerste serieuze test van het jaar ga doen: 19 februari het Nieuw-Zeelands kampioenschap OD Triathlon in Napier.

We zijn de kerstdagen hier goed doorgekomen: niet teveel gegeten en toch nog veel getraind. Kerstavond zijn we met Thijs Hubber de stad ingegaan. Helaas was hier niet zoveel loos. Na eindeloos gezwerf door alle kroegen, waar de duitsers telkens hun Identiteitskaart moesten laten zien. (Ik ontspring meestal de dans) en soms geweigerd werden besloten we naar een Beachparty te gaan. Om 12.30 daar en helaas was het afgelopen. De meeste feestjes houden om 12.00uur op. Het was een feestje van de lifeguards van het zwembad en we hebben nog wel kunnen lachen, aangezien het een verkleedfeest was en er nog enkele daar waren: jongens verkleed als meisje en meisjes als jongens, of als politieagent, what the heck. Nou goed, de meeste waren dan ook behoorlijk bezopen en we schijnen hier al een behoorlijke reputatie te hebben, aangezien er telkens geroepen werd: "Ze Germans are coming." (De Duitsers hebben dan ook een behoorlijk accent en vallen daardoor goed op hier)

Eerste kerstdag hebben we een dag trainingsvrij genomen. We zijn toen naar Arturs Pass gegaan, een bergpas op 2 uur rijden van Christchurch. Met een nieuwe auto. Die andere is toch niet zo betrouwbaar, dus hebben we een Ford Telstar 2liter gekocht (een soort van Ford Mondeo) die een stuk beter rijdt. Op dit moment hebben we twee auto's. Mocht dus nog iemand geinteresseerd zijn in een 1987 Mishubishi Mirage dan kan die zich bij ons melden. Arthurs Pass was echt prachtig. Net alsof je live aanwezig bent bij de opnames van Lord of the Rings. (Wat daar ook echt in de buurt is gebeurt) Je ziet daar echt het Nieuw-Zeelandse landschap en.... sneeuw!! A white xmas. Kon dus niet beter. Terug bij ons stulpje hebben we ons tegoed gedaan aan Turkey, Mashed Potatoes (die je hier ook echt moet mashen; toen ik om instant aardappelpureepoeder vroeg keken ze me een beetje raar aan) en Minted Peas, wat smaakt als tandpasta. Goed, dat was dan niet mijn keus. Het is hier de slechtste zomer sinds eeuwen klaagt iedereen, maar ik krijg toch de meeste trainingen wel gedaan zonder nat te worden. (Behalve dan de zwemtrainingen) Sinds gisteren lijkt er echter verandering in het weer te komen en schijnt de zon iets harder zijn best te doen. We hebben ondertussen al wel een kleurtje gekregen, want ook op bewolkte dagen schijnt de zon hier fel, zonder de beschermende europese ozonlaag. De dag na kerst heet hier Boxing day, wat staat voor KOPEN, KOPEN, KOPEN. De BIG SALE begint dan namelijk. Mensen doen hier tot kerstavond 20.00uur nog inkopen voor kerst. Dan op kerstdag zelf is er geen enkele reclame op tv of winkel open, maar een dag later is het weer superdruk in alle winkelcentra en begint de sale. Ikzelf heb ook mijn slag geslagen door een Oakley op de kop te tikken. 50% korting vindt je niet zo snel in Nederland. De komende dagen wordt alles hier weer wat meer normaal. Waarschijnlijk geen vuurwerk hier, wat wel lekker rustig is, aangezien alleen de Christchurch City Council. (De gemeente) vuurwerk af mag steken.

Verder wil ik iedereen vanaf hier iedereen een gelukkig en sportief 2005 wensen.

Zo, ik heb nu wat meer foto's toegevoegd. De downloadcapaciteit hier is nog niet zo hoog, dus het duurt vaak een tijdje. De wedstrijd van afgelopen zondag is niet doorgegaan vanwege de storm. Er was behoorlijk veel wind en regen en aangezien we een stuk over een soort van dijk moeten rijden is het niet verstandig om de wedstrijd door te laten gaan, want je wordt dan zo weggewaaid. Vandaag is Stefan jarig en hebben we hem een "kuchen" met 21 kaarsjes op bed gebracht. Dit is de eerste keer dat hij zijn verjaardag in de zomer viert, wat wel een aparte belevenis moet zijn. Het wordt nu dan ook echt een beetje zomer hier. Gisteren een mooie tocht van 85km gefietst met 1100 hoogtemeters. Als je wilt kun je er in 100km zelfs 2000 van maken, maar dat is nu toch echt nog wat te gek. Verder hebben we om de tijd wat te doden maar eens 10 goede films gehuurd. Zodat we de komende kerstdagen goed doorkomen. We hebben nog niet heel concrete plannen wat we met kerst gaan doen, maar dat zien we zodadelijk wel.

Gisteren zijn we dan verhuisd. We wonen nu vlak bij Bottle Lake forest Park en het strand. Uitstekende plek dus voor de looptraining. Ook de QEII, het trainingscentrum is hier vlakbij. Hannah, de hoofdbewoonster is vandaag vertrokken voor een trainingskamp voor de Canterbury Swim Champs. Dat betekend een week lang 2x per dag 10 km zwemmen! Wij houden het maar bij onze 6km per dag. Na het trainingskamp gaat ze naar haar ouders voor de kerst, dus de eerste weken hebben we het huis voor onszelf.

Vrijdag gaan we naar Winnie Bagoes voor de kerstborrel van de zwem/triathlon club. Dit kan soms duren tot in de late uurtjes, terwijl de meesten dan toch de volgende dag weer vroeg gaan zwemmen. Op zondag is er dan de locale triathlon bij Sumner. Wij gaan hier, bij goed weer, ook aan meedoen. Eens kijken of we voor een verrassing kunnen zorgen en de local heroes het wat moeilijk kunnen maken.

Hallo allemaal. Ik zit nu een week in Nieuw-Zeeland en heb eigenlijk nog niets van me laten horen. Sorry. Alles loopt op dit moment op rolletjes. Vorige week ben ik aangekomen, na een reis die via Azie liep in plaats van Amerika, omdat ik mijn vlucht in London niet meer zou halen vanwege de weersomstandigheden. In Nieuw-Zeeland aangekomen was het eigenlijk hetzelfde weer als thuis: regen en een graad of 10. Dat gaat nu veranderen, want de komende week wordt het echt zomer! Op maandag ben ik direct naar het zwembad gegaan en heb ik de eerste training weer afgelegd. Deze was zwaar, omdat ik er niet meer aan gewend was. Later in de week ging het alweer een stuk beter. Maandagmiddag kwam Eike aan. Wel leuk om elkaar zo aan de andere kant van de wereld te zien. Met de jetlag leek het eerst wel mee te vallen, maar toch had ik de eerste twee dagen last van vermoeidheid zo rond de klok van 16.00uur. Toch ben ik nu al helemaal gewend, wat een stuk sneller is dan vorig jaar. Dinsdagmiddag zijn Eike en ik wezen kijken bij een huis voor twee kamers. Een meisje, Hannah, 19 van de zwemclub wil twee kamers verhuren. Het is wat klein, maar ook zeer goedkoop (een stuk goedkoper dan de Pier Lodge waar we op dit moment zitten) en dicht bij de QEII, dus waarschijnlijk wordt hem dat wel voor de komende weken. We kijken nog steeds wel verder. Op woensdag kwamen Stefan en Sven. Vanaf dat moment zit ik dus met drie Duitsers opgescheept:-) en moet ik continue switchen van Duits naar Engels en weer terug. Ook kwam er nog een Amerikaan bij de Pier Lodge, Spencer geheten.

De trainingen lopen goed, er zijn nog niet zoveel buitenlanders, maar de atleten die er zijn zijn goed. Zo hebben we al kennis gemaakt met Monica Caplan (1e uit het water in Hawaii) en Bella Commerford (2x winnaar IM Florida) en verder trainen hier veel goede U23 jongens. Dus daar kunnen we later nog wel veel mee gaan lopen, fietsen en zwemmen.

Vanmorgen zijn we naar de Car Fare gegaan. Daar stonden twee duitse meiden met een blauwe Mishubishi uit 1987 die ze vandaag nog kwijt moesten voor het luttele bedrag van 600 dollar. (zo'n 300 euro) Aangezien we dit bedrag met zijn vieren moeten delen hebben we na een testrit besloten deze wagen maar te nemen. Die meiden hadden het per slot van rekening hiermee van Auckland tot Christchurch uitgehouden. Ik zal later nog proberen om wat mooie foto's op mijn website te zetten, maar eerst moet ik dit verhaal maar even kwijt. Verder doen we op dit moment nog niet zoveel. Een beetje trainen, tv kijken en ik hou me af en toe bezig met mijn scriptie. Volgende week zondag is er een triathlon bij Sumner, waar ik vorig jaar 3e werd. Waarschijnlijk gaan we hier wel aan meedoen, al zal het voor de andere jongens ervan afhangen hoe warm het water is, aangezien zij hun wetsuit niet bij zich hebben.

Mijn hele reisschema is omgegooid omdat het in engeland vroor. Ik zou op vrijdag om 11.25 vertrekken vanaf schiphol naar London om daar op de air newzealand vlucht naar auckland over te stappen. doordat het vroor in London kon ik niet op tijd in London zijn en moest er naar een andere oplossing gezocht worden. daardoor zit ik nu in Singapore. Ik ben namelijk om 14.35 vertrokken naar frankfurt, waar ik op een vlucht naar singapore ben gedropt. dit is minder erg dan het lijkt, want singapore airlines is fantastisch: een eigen beeldscherm met 60 films en evenveel muziekcd's waaruit je zelf kunt kiezen. daarnaast nog een aantal tv programma's: echt super. air newzealand is hierbij vergeleken een stuk minder. Het eten is verder ok en je krijgt meer slaap doordat de stoelen ook een stuk beter zijn. Nu moet ik weer 4 uur wachten voordat ik een rechtstreekse vlucht naar christchurch heb. Ik kom dan 3 uur later aan dan als ik via amerika was gevlogen. Ik vermaak me hier verder wel.