leneenilizarov

Welkom in de wereld van ilizarov

Evaluatie deel 1

Ja, waar kan ik beginnen? Toen ik de beslissing nam om aan een botverlenging te beginnen wist ik echt niet wat er mij te wachten stond! Ondertussen heb ik deel 1 (31 maart, zonder de kniepech) net achter de rug. Dus nu weet ik precies wat ik kan verwachten voor het laatste deel, waar ik me net zo goed ga instorten als deel 1!  Na mijn eerste operatie was ik heel verbaast over de hele constructie(wie niet?), en dacht ik de eerste week waar ben ik aan begonnen?! Maar die gedachten waren er niet lang, al snel begon ik het gewoon te worden en deden de wandelingen met mijn ouders me goed.

De eerste controles in Pellenberg waren altijd spannend, het was altijd van "hoeveel ben ik gegroeid, ben ik aan het totaal, wanneer krijg ik mijn monofix", ik keek altijd enorm uit naar de controles om te weten hoe het ermee ging. Ik heb in het begin pech gehad dat mijn bovenbeen opnieuw gebroken moest worden. Al heeft mij dat niets aan mijn humeur en optimisme gedaan!

Wat mij opviel was vooral dat iedereen zei "Ik bewonder je, ze kunnen een voorbeeld aan je nemen, ik zou het niet kunnen", deze woorden fleurde mij altijd nog meer op en maakte me nog optimistischer dan ik al was. Maar dat optimisme viel wel altijd even weg als er een operatie in aantoch was, omdat ik dan altijd enorme schrik had dat ik ziek zou zijn als ik wakker werd en dat ik niet zou blijven slapen en me daarom slecht zou voelen, ik heb het ook niet graag dat ik moet slapen terwijl ik er niet zelf voor gekozen heb, maar dat is nu eenmaal nodig bij een operatie. Geloof me, als ik volgend jaar klaar ben zal ik echt een tijd niks meer van operaties willen horen.

Op school kreeg ik van goede vrienden de nodige hulp, al vond ik dat niet altijd fijn, afhankelijk zijn van iemand. Ik doe liever alles zelf maar dat ging in het begin natuurlijk niet. Mijn punten hebben gelukkig niet onder dit alles geleden, want ik geef toe, leren in een rolstoel bijna zo goed als ONMOGELIJK en irritant maar het is me gelukkig toch gelukt!

Mijn kijk op deel 1 is vooral ZEER positief, ik zou zeggen, heb je de gedachten om een botverlenging te doen? Ga ervoor! Niets zal je gelukkiger maken als je er eenmaal door bent. Laat de moed niet zakken als er een operatie opkomst is(kan ik zelf nog wel iets mee doen!)maar blijf rustig, probeer voldoende te slapen, en je zal er goed doorkomen. Het lijkt misschien een hele opgave 2 jaar met een botverlenging bezig zijn, maar geloof me de tijd vliegt en je zal er nooit spijt van hebben want wat beter dan "langere "of "rechtere" benen hebben?

Nu wil ik eventjes nog iets voor de ouders zeggen. Als je kind deze droom heeft, laat ze uitkomen! Het is misschien voor jullie soms moeilijker dan voor jullie kind zelf, want zo is het bij mijn ouders ook denk ik. Het is niet dat dit eeuwig zal duren! Blijf vooral je kind steunen en laat ze voelen dat het allemaal goed komt en jullie er altijd voor hem/haar zullen zijn.

Ik wil iedereen bedanken die er tot nu toe altijd voor mij is geweest! Degene die mij hebben geholpen,bijgestaan,moed hebben toegesproken. Ik heb het hier dan vooral over: mijn ouders, mijn allerliefste broers, familie, vriendinnen, mijn klas, mijn "dragers" op school, kine en natuurlijk ook de verzorging. Zonder hun was dit heel wat moeilijker geweest! Iedereen, we geven er vanaf 24 november een lap op!

DANKJEWEL ALLEMAAL!