SWAMI LALITA MOHAN BABAJI GURU OM

KALARIPAYAT

Najstarsza Sztuka Walki

 ParaśuRama  Guru-Ji

Om! Jak wiadomo, Kalaripayat(tu) jest najstarszą znaną i źródłową sztuką walki jaka istnieje i ciągle jest w Indii nauczana. Kalari oznacza ogólnie zarówno broń jak i miejsce ćwiczenia sztuk walki, salkę treningową czy pole bitwy. Payat (Payattu) oznacza ćwiczenie, trening, zmaganie. Słowo 'Kalari' wywodzi się z sanskrytu od pojęcia 'Kala', które oznacza czas śmierci lub zanieczyszczenie, skalanie i od 'Ari' oznaczającego wroga, przeciwnika. Razem 'Kalari' to oczyszczanie się od wrogów i przeciwników, albo wyplewianie zachwaszczonego pola, czas śmierci tak skalań jak i nieczystości w postaci przeciwników czy wrogów. Teatr i taniec w indyjskich stanach, gdzie uprawia się sztuki walki jest przesiąknięty formami wziętymi z treningu sztuk walki i z życia legendarnych bohaterów. W zależności od lokalnego języka używa się zapisu Kalarpayat, Kalaripayat, Kalarippayat czy Kalarippayatu dla określenia tej samej idei Sztuki Walki.

Kalaripayat – Historia

Paraśurama uznawany jest w Indii za najstarszego historycznego mistrza, guru/h sztuki walki, czyli dynamicznej hathajogi. Paraśurama jest uczniem mistrza Śiva Mahadeva, założycielem królestwa Kerala w południowej Indii i ojcem duchowym wszystkich guru/h, mistrzów, którzy uczą sztuk walki w tradycyjny sposób. Paraśurama otrzymał przekaz Kalaripayat od Mistrza Śiva, a po jego wniebowstąpieniu uczył dalej 21 uczniów, którzy stali się potem wielkimi mistrzami sztuki walki. Każdy z 21 uczniów założył jedno Kalari (salę ćwiczeń) dając początek sieci świątyń sztuk walki w południowej Indii. Paraśurama, inaczej Rama z toporem jest jak wiadomo indyjskim bohaterem narodowym czczonym od tysiącleci szczególnie w południowej Indii, w stanie Kerala, Karnataka czy Tamil Nadu ale także wszędzie, gdzie zachowała się dobra tradycja ćwiczenia sztuk walki. Sztuka walki w Kerala miała swój złoty okres w latach 200 p.e.ch. do 600 e.ch., zwanym Sangam, kiedy to każde lokalne plemię, każdy okręg królestwa miał swoje wybitne ośrodki szkoleniowe i mnóstwo mistrzów bohaterów sztuki walki. Południowo-indyjski mistrz Agastya(r) także jest dobrze znany z nauczania sztuk walki, jako jeden z wybitnych przedstawicieli tradycyjnego i wszechstronnego Kalaripayattu. Podróżnicy tacy jak Luis de Camoens (1553) oraz Duarte Barbosa (16th century) wspominają w swoich pismach istnienie w Kerala tajemnych, starożytnych metod indyjskich sztuk walki pochodzących od bogów. Kanon sztuk użytecznych jaki daje Tantra omawia sztukę walki jako 'Vaijayiki Vidya-Jnanam’, co oznacza wiedzę o technikach służących do pokonania wrogów i zwycięstwa. Nauczanie sztuk walki odbywa się zgodnie z podstawowym dostępnym kanonem jakim jest Dhanurveda, czyli święta księga łucznictwa indyjskiego. Dhanurveda podaje, że wielcy mędrcy Indii tacy jak Viśvamitra, Sanaka czy Paraśurama praktykowali Kalaripayat będąc mistrzami ścieżki wojowników. Postawa „Łucznik” jest dobrze znana w treningu hatha joga, chociaż zwykle nie najlepiej ćwiczona przez zachodnich instruktorów, którzy łuku w ręku nie trzymali i Kalaripayattu nie znają!

W północnej Indii, w obszarze Himavantu (Himalaje, Tybet i Pamir) kultywowany jest Kalaripayat z główną formą kultową znaną jako Simhanada Vajramukti. Jest to nawiązanie do ścieżki wojowników Szamballah i północnej drogi śiwaitów indyjskich. Wiedza o sztuce walki zwana jest Simhanada Dharma, Drogą Lwa Ryczącego. Simhanada Vajramukti Sangha zasadza się na przekazie najbardziej indoaryjskim. Brytyjska okupacja Indii mocno tępiła sztukę walki, szczególnie w stanie Kerala, jednak nie zdołała jej wytępić i po okresie okupacji odrodził się i nawet wzmocnił cały tradycyjny system treningowy. Stare manuskrypty Kalaripayat uczą, że siedem podstawowych pozycji, których nazwy pochodzą od siedmiu zwierząt powstały w dżungli właśnie poprzez podglądanie i naśladowanie zwierząt w walce. Znany mistrz Bodhidharma, który przeniósł jogiczne sztuki walki z Indii do Chin pochodził właśnie z południowej Indii ze królestwa Kerala i faktycznie nauczał sztuki Kalaripayat, wprowadzając tę boską sztukę walki do Chin w klasztorze Szaolin. Tradycyjnie, sztuka walki była dostępna dla rodzin Braminów i Kszatrijów, czyli dla kast osób duchownych, nauczycielskich i wojowniczych. Kalaripayat nie ma wyraźnych styli ani szkół, a od wojowników wymaga się opanowania wszelkich umiejętności, jakie mogą się przydać na polu bitewnym.

Świątynia Sztuk Walki – Kalari

Sztuki walki uprawiane są w małych salkach treningowych mających charakter świątynki, która zbudowana jest na osi wschód-zachód, z wejściem od strony wschodniej. Proporcje ścian to przykładowo 42 stopy na 21 stóp albo 52 stopy na 26 stóp, dłuższa ściana w osi wschód-zachód, krótsza w osi północ-południe. W południowo-zachodnim rogu jest siedmio-stopniowy ołtarzyk, Puthara, na której są anioły trzymające straż nad sztukami walki, czyli bóstwa oręża, takie jak pradawny, legendarny założyciel współczesnego Kalariyattu, Mistrz Paraśurama czy Bogini Kalariparadevata. Na ścianie zachodniej są zamontowane portrety dawnych mistrzów nauczających sztuki walki w danym Kalari, które jest tak miejscem ćwiczenia jak i ogólną nazwą dla białej broni do walki wręcz. Kalari Sangham to wspólnota wszystkich wojowników, którzy są wtajemniczeni w praktykę Kalaripayat, szczególnie w danym Kalari. Sukcesja czy linia nauczycieli i mistrzów od których się przekaz w danym Kalari wywodzi zwana jest Sampradayam. Devi Tripura Sundari (forma na zdjęciu obok) jest Najwyższą Boginią Wojowników Drogi Jogi, Parama Ammą czy Amman w południowej linii śaktów i siwaitów, podobnie jak forma Amaterasu - Bogini Słońca, Łuku i Włóczni w starej japońskiej tradycji Shinto! Włócznia w postaci Trójzęba, Łuk i Strzały czy Kij Bambusowy to typowe atrybuty Śri Lalita Devi Tripura Sundari! 

Ceremonia Inicjacji

Przyjęcie nowicjusza ma zwykle miejsce w wieku około siedmiu lat, jako że wojowników wychowuje się od dzieciństwa. Na czas inicjacji, przyjęcia do Kalari wybiera się dobry, pomyślny dzień wedle zasad astrologicznego kalendarza i w harmonii z otwieranym nowym cyklem treningowym dla uczniów. Nowicjusz jest wprowadzany do świątynki będącej miejscem treningu, gdzie wchodzi się tak, że pierwszy krok zawsze stawia się prawą stopą. Wchodząc dotyka się też prawą ręką podłoża, którym w Indii zawsze jest dobrze wyrównana i twardo ubita ziemia, następnie tą sama prawą ręką dotyka się czoła. Jest pozdrowienie i wezwanie Bogini, Matki Ziemi, opiekunki wojowników. Nowicjusz jest zaprowadzany przed Puthara, ołtarzyk Kalari i tam powtarza całą ceremonie powitania miejsca ćwiczenia. Przyjmowany składa Dakszinę, datek ofiarny dla mistrza i świątynki, a następnie pokłania się mistrzowi nauczycielowi (Gurupada) w ten sposób, że dłońmi dotyka jego stóp w pozycji leżącej, z wyciągniętym ciałem. Guru/h kładzie dłonie na głowie ucznia, błogosławi go i modli się o jego powodzenie w nauce sztuki walki. Cała nauczona ceremonia wejścia, dotykanie ziemi, puttara, guruttara i gurupada jest powtarzana codziennie, zawsze kiedy adept wchodzi do sali ćwiczeń. Pokłon oznacza całkowite poddanie się bóstwom strażnikom sztuki walki, mistrzowi, zasadom i dyscyplinie treningowej. Dzień treningowy także kończy się pewną metafizyką, poprzez dmuchanie w konchę, czyli w dużą morską muszlę. Często dniem inicjacji i rozpoczęcia nowego cyklu treningowego jest jesienne indyjskie święto Vijaya Daśami.

Ćwiczenie Kalaripayat

 SIMHANADA - VISHNU WOJOWNIK NIEBA - BÓG LEW - POGROMCA DEMONÓW ZŁA! 

Ćwiczenia rozpoczyna się prostymi, rewitalizującymi praktykami oddechowymi. Kultywuje się zasadnicze pozycje i oparte na nich sekwencje czy formy ruchu jak na początek Gaja Vadivu (pozycja słonia), potem Aśwa Vativu (pozycja konia), Simha Vativu (pozycja lwa), Varaha Vativu (pozycja dzika), Matsya Vativu (pozycja ryby), Marjara Vativu (pozycja kota), Kukkuta Vativu (pozycja koguta), a na koniec Sarpa Vativu (pozycja węża). W niektórych Kalari ćwiczy się jeszcze Vativu-Mayura Vativu (pozycja pawia). Maipayatt formy ruchu ciałem i ćwiczenia ogólnorozwojowe Sztuki Walki zostały nawet uznane przez WHO jako rodzaj leczniczej gimnastyki. Trening sztuki walki ma za zadanie rozwinąć cztery rodzaje siły czy mocy znane jako karuttu. W kolejności są to: Maikaruthu - moc ciała, Manakaruthu – moc umysłu, Ankakaruthu – moc waleczności, a także Ayudhakaruthu - moc do władania bronią. Trening ma pięć etapów, z których pierwszy, Maithari to uelastycznienie i wzmocnienie całego ciała i wszystkich kończyn. Praktykuje się rozmaite sekwencje ruchów, skłonów, rozciągnięć i pozycji aż do rozwinięcia bardzo dobrej kondycji i sprawności ogólnej. W drugim etapie znanym jako Kolthari wprowadza się trening z bronią drewnianą, z których pierwsza jest długi kij mający około 63 cali. W miarę jak uczeń opanuje ćwiczenie długim kijem, tak, że umie wykonać 100 uderzeń w ciągu minuty, wprowadza się krótki kij, pałkę. Trzecia faza treningu to Ankathari, w której uczniowie uczą się posługiwania prawdziwą, metalową bronia taką jak sztylet, miecz, włócznia i maczuga. W czwartym etapie na którym posługiwanie rozmaitymi broniami jest dobrze opanowane, student uczy się Verum-kai-prayogam walki wręcz całym ciałem z pomocą rąk, nóg i głowy. Piąty etap następuje, kiedy adept uzyska wielkie u swego mistrza zaufanie stając się powiernikiem Marma Adi – wewnętrznych misteriów i tajemnic szkoły. Marma Adi to sekretne techniki powodujące natychmiastową bądź odroczoną w czasie śmierć z pomocą uderzeń specjalnych w witalne punkty organizmu. Guru/h uczą też tantrycznej magii wojennej oraz pewnych sekretnych ceremonii związanych z Boginią Zagłady i bóstwami – aniołami sztuki walki. Nauka masaży i sztuki leczenia włącznie z manuskryptami z zakresu zielarstwa również są przekazywane, gdyż Guru/h jest jeszcze także lekarzem dla lokalnej społeczności. Broń podstawowa używana w treningu Kalaripayat to: Mućan: Krótki kij; Kettukari: Długi kij; Otta: Wygięty kij; Gada: Maczuga; Kuntham: Włócznia; Ćurika: Miecz o dwóch ostrzach; Kattaram: Długi wąski miecz; Urumi: Długi giętki miecz. Om! 

Kalaripayat - Śivaicka Sztuka Walki Północy

Śiwaizm północny z Kaszmiru i Tybetu daje sporo filozoficznych i mistycznych odniesień odnośnie procesu kształcenia Wojownika, otwiera w swym ujęciu mistyczne wrota Krainy Szambala - świata duchowych rycerzy światłości. Przyjrzyjmy się w tej duchowej lekcji temu aspektowi śiwaickiej tradycji duchowej, z której wywodzi się wszelka joga, a także takie jej aspekty jak przedstawiany właśnie Kâlârypâjat, co oznacza ni mniej ni więcej tylko duchową sztukę walki, prawdopodobnie, jeśli o jej wątek mistyczny chodzi, najbardziej źródłową w stosunku do sztuk przyniesionych przez mnicha Bodhidharmę do Chin i rozpowszechnionych później po całym dalekim wschodzie. Kâlârypâjat to głównie walka bronią i sztuka posługiwania się różnymi rodzajami białej broni, jakie znane były (i są) na Wschodzie. Jest to sztuka walki śiwackiej jogi. Termin jogiczny Kâlârypa (Kaalaaripa) lub Kâlâ to przymiot Dewi Durga, małżonki Pana Śiwy, która jest patronką sztuk wojennych i pogromczynią wszelkiego zła ucieleśnionego jako asuryczny demon Mahisza. Niewątpliwie, właściwość Mistrza Wojownika wiąże się  z pojęciem Kâla, które oznacza Najwyższego Ducha jako Niszczyciela Świata - świata żądzy, splamień i skażeń, a także jako saturnicznego fatum dopełniającego przeznaczenia istot złych, demonicznych (Asurów). Kâla to także imię przymiot Jamaradźa, Króla Śmierci. Mistrzem (Paśu) jest ten, kto pokonał lęk przed śmiercią, ten komu śmierć jest obojętną.

W ten sposób Dewi Durga jest patronką Świętego Rycerstwa, Mistrzów Wojowników. Ta, która została stworzona jako ucieleśnienie Najwyższej Mistrzyni sztuk wojennych, pokonała zagrażającego wszystkim demona (Asura) Mahiszę, co obrazuje fakt, iż Kaalaarpa (sztuka, umiejętność walki) służy pokonaniu zła, unicestwieniu ciemności i tylko w takim celu należy ćwiczyć się i doskonalić w Drodze Walki. Dewi Durga, wyposażona w Trójząb (Triśula), Dysk (Ćakrę) oraz Łuk i strzały (Dhanu), dosiadłwszy Lwa (Simha) ruszyła do walki i pokonała Mahiszę, ucieleśnione zło. Ciało Dewi Durgi zostało uformowane z groźnej energii będącej mocą aniołów (dewów, bogów) zamieszkujących Niebiosa. Lew (Simha) dosiadany przez Śri Dewi symbolizuje władzę i panowanie nad gniewem, który trzymany we władzy boskiej świadomości staje się pokonującym wszelkie zło Gniewem Bożym. Dewi Durga (Bhairawi) demonstruje niezwykłą, boską znajomość sztuki wojowania. Demon został zabity z pomocą Triśuli, boskiego Trójzęba darowanego przez Pana Śiwę. Jesienią w Indii obchodzone jest święto ku czci patronki Niebiańskich Wojowników, zwane Durgapudźą. Samo imię Durga dosłownie oznacza osobę "nieprzystępną" lub "niedostępną" czy może raczej "nie pozwalającą się opętać siłom demonicznego zła asurów", które zagraża światu. Przygotowawczą Ścieżkę Uczniowską dzieli się zwykle na trzy albo na pięć nadawanych stopni, które kulminują w generalnie czterostopniowej Ścieżce Mistrza Sztuki Walki, Ćaturpaśupata, którego stopniom trochę się przyjrzymy.

I. Paśu Sang 

W pierwszym stopniu mistrzostwa, Kâlârin opanowuje poruszanie po kwadracie do perfekcji. Wszystkie formy ruchu do przodu i do tyłu, a także w lewo i w prawo muszą być idealnie wyćwiczone. Stopień Sang wymaga opanowania płynności techniki w stopniu strumienia płynącej wody. Ruch jest ciągły i płynny, a także potężny jak fala bądź wartki strumień. Ruch jest też ciężki i porywający jak strumien wodospadu. Oś ciała, Suszumńa musi przypominać stabilny i nieugięty słup. Korpus osadzony jest w biodrach po trzykroć: fizycznie, emocjonalnie i mentalnie. Czubek głowy połączony jest z niebem, jakby podwieszony na linie do nieboskłonu. Oś Suszumńa ćwiczymy w ucznioskiej postawie trójkątnej (Trikona). Trikona i pionowa oś centralna ukryte muszą być w postawie kwadratu. W postawie Trikona mamy generalnie trzy kierunki: w lewo, w prawo i w przód. Należy także opanować i ukryć w kwadracie postawę odwróconego trójkąta. Obojętność wobec wszelkich namiętności jest zasadniczą, kluczową cechą Paśu - Mistrza Sztuki Walki. Mistrz musi opanować dźwiękową wibrację Kling (tak jak w wymowie polskiego słowa "klinga", w którym pominięto by ostatni dźwięk "a"), która uwalnia psychikę i ciało spod władzy pragnień i namiętności które mącą czujność i uwagę umysłu. Dźwięk ten dobywa się z dołu brzucha, z dołu tułowia.

Kâlârin jest Arją (Szlachetnym) i Kszatriją (Rycerzem Mądrości), a zatem szlachetność i mądrość są niezbędnymi cechami aby stać się autentycznym Mistrzem Wojownikiem. Duchowym opiekunem i strażnikiem Kâlâri Margi (Ścieżki Walki) jest Indra Dewa, którego świadomość rodzi się ze skupienia na środku ciężkości fizycznego ciała do granic wszelkiej możliwości. Bindhu ziemi, ciała, kropla ciężkości i ciężaru winna zostać wypraktykowana do absolutnej perfekcji. Dopiero wtedy pojawia sie stopień naturalnego ucieleśnienia sztuki walki, Kalarisahadźa. Bindhu ziemi znajduje się u podstawy osi pionowej tułowia i głowy (Suszumńa), a punkt koncentracji Bindhu jest miejscem pomiędzy odbytnicą, a zewnętrznymi narządami płciowymi. Mistrz w pierwszym stopniu jest mocno skoncentrowany w ciele, aż do jednoupunktowienia ciała i psychiki w dolnym punkcie tułowia, u nasady osi pionowej. Suszumńa musi być mocno osadzona w trójkątnej postawie. Paśu Sang jest mistrzem technik i form sztuki walki, mistrzem panującym nad własnym ciałem z pomocą skupienia siły woli. Ićcza - dobra wola, skupiona wola, to podstawowa postawa psychiczna pozwalająca osiągnąć stopień Mistrza. Wszystkie techniki i formy wykonuje się w oparciu o zasadę centryfugalnego uosiowienia ciała, tak jakbyśmy byli słupem, cyklonem lub wirujacą spiralą. Oś ciała przypomina stojącą pionowo sprężynę. Wîraśakti - moc dokonywania czynów heroicznych czy bohaterskich musi zostać ostatecznie przebudzona i wyzwolona, aż wojownik stanie się autentycznym herosem, bohaterem zwanym Wîraha.

II. Paśu Shang (Szang) 

Mistrz Kaalaari, w drugim stopniu, musi wyćwiczyć spokojną i niczym nie zakłócalną równowagę psychiczną i fizyczną. Odpoczywa składając pod pępkiem rękę prawą do lewej. Dłońmi przykrywa w ten sposób kość łonową. Przypomina w swym spoczynku stojącego słonia. Jest wielki i ciężki, tak ciężki, że nic nie może go poruszyć. Biały słoń oznacza uduchawiający proces fizycznego rozwoju i wzrostu siły. Kuńdźara (słoń) to siła i oczyszczenie fizycznego ciała. Równowaga, stabilność i ciężkość słonia przypomina moc kwadratu. Postawa słonia zwana jest postawą kwadratu. Postawa góry (Parwata) i giętkość trąby niczym węża (Bhudźangi) jest niezbędna. Technika ręczna polega na wyćwiczeniu energii krótkiego spięcia przypominającego wyładowanie elektryczne w atmosferze. Jest to energia pioruna, zwana Wadźrą. Kiedy osiągamy krystaliczny spokój i zrównoważenie, moc piorunowa spontanicznie pojawia się w technikach pchnięć i pociągnięć. Wadźra musi działać w dwie strony: na zewnątrz (od siebie) i do wewnątrz (ku sobie). Jest to Wadźrą pociągnięcia i odepchnięcia, stąpania i podbijania. Wadźra jest przepływem energii męskiej zasady, napięciem przypomina męską, gwałtowną ejakulację. Wyzwolenie energii Wadźry wymaga intensywnego i totalnego zaangażowania w krótkim jak błysk momencie czasu. Jest to energia chwili, tym potężniejsza, im krócej działająca. Piorun trafia w sam środek osi drzewa w które uderza. Natychmiast poraża i zabija całe drzewo. Piorun przesuwa się po drzewie z góry w dół, co przypomina cięcie mieczem (krypana) z góry w dół. Wadźrę ćwiczy się zewnętrzną, grzbietową częścią dłoni, przypominającą odwróconą pięść.

Paśu (Mistrz Kâlâri) musi wyćwiczyć technikę otwartej dłoni ze złączonymi czterema palcami i kciukiem przyciągniętym w stronę wnętrza dłoni. Dłoń jest otwarta, a opuszki palców skierowane ku górze. Zwie się to techniką pchającej dłoni (Wari/Abhaya). Podstawa dłoni jest miejscem wyzwalania księżycowej siły pchania. Technika taka ostatecznie pozwala działać z wyczuciem, a także usuwa i rozprasza wszelki lęk (strach i obawę). Obawy i lęki uniemożliwiają wyzwolenie mocy piorunowej. Mistrz musi być wolny od lęków i obaw tak jak diament od zanieczyszczeń, w sposób doskonały. Stabilność i stateczność technik i ćwiczeń wykonywanych stojąc na jednej nodze, a nawet na palcach jednej nogi, musi być doskonała. Paśu Szang opiera swoją drogę walki (Kâlârimarga) o dynamiczne, szybkie i skuteczne poruszanie całym ciałem. Szang poziom zdaje się siedzieć nawet, gdy stoi na palcach jednej stopy, tak stabilną jest jego postawa wyrosła z mocy kwadratu. Paśu Szang ucieleśnia indoeuropejski (aryjski) archetyp Indry Wojownika, Świętego Rycerza. Sposób walki przypomina bojowego słonia, najcięższą machinę bojową pośród żywych istot. Siła witalna i bojowa słonia jest wprost niewyobrażalna.

III. Paśu Śang 

Kolejny stopień Mistrza Kâlâri musi opanować spokój i czystość białego, niemego łabędzia lub wędrownej białej gęsi. Cisza i powściągliwość tak w mowie jak i w myśli sprzyjają skupieniu i czujności. Mistrz musi już panować nad swoimi zmysłami i umieć je skutecznie powściągać. Jego dłonie muszą poruszać się z płynnością i miękkością strumienia płynącej wody. Powtórzenia technik, muszą być w każdej subtelności, tak identyczne, jak kolejne paciorki różańca. Sto powtórzeń musi być tak samo precyzyjnych i idealnych w swych szczegółach. Tak Mistrz musi wydoskonalić formę techniczną swoich ruchów. Mistrz musi opanować perfekcyjnie zasady posługiwania się krótkim kijem, pałką o długości przedramienia włącznie z dłonią. Jest to broń zwana Dandą, laską. Kij ten służy także do pouczania i poprawiania ćwiczących adeptów. Danda zwana jest bronią Pana Brahma, gdyż jest bardzo kreatywna i twórczo pomocna w dyscyplinie sztuki walki. Wadźra Mudra w pozycji lotosowej przez jedną Muhurtę musi być całkowicie opanowana. Zarówno Wadźra Mudra połączonych dłoni, jak i Wadźra Mudra dolnych dłoni, a także Wadźra Mantra. Paśu Śang w walce przypomina ptaka. Jest dostojny i spokojny jak łabędź lub biała gęś wędrowna. Działa jakby w miejscu, bez potrzeby poruszania się. Działa jak księżyc. Odbija skierowaną na niego energię. Zdaje się widzieć i reagować we wszystkich kierunkach jednocześnie.

IV. Paśu Wang (Vang)

Energia Mistrza Czwartego Stopnia należy do zasady żeńskiej, do Śakti. Tutaj napędem jest siła żeńskiego archetypu, jakby bogini czy anielica. Zatem Paśu Wang jest niezwykle delikatny i subtelny w swych działaniach. Używa niezwykle delikatnych mocy. Jego postawa przypomina Okrąg niczym kwiat lotosu pływający po jeziorze. Nie sposób przewidzieć jego ruchów, sposobów ani kierunków działania. Bronią Sang jest Triśula (Trójząb) oraz Miecz z szerokim ostrzem bardziej przypominający wielki, wydłużony Sierp. Mistrz w tym stopniu całkowicie opanował energię Apâńana (Przepływu Wody) oraz wzniósł się ponad lęki i troski o życie czy śmierć wobec których pozostaje obojętny.

V. Śri Lang Paśupata 

Jest to honorowy tytuł boskiego wielkiego Mistrza Sukcesora spośród ogółu Najwyższych Instruktorów Kâlârpâjat. Używa się także tytułu Hang lub Hong, także Han (Chan). Śri Lang Paśu jest Mistrzem noszącym złotą szatę i należy do rycerstwa złotej szaty. Szarfy (wstęgi czy pasy) Mistrzów wszystkich stopni obrębione są złotą nicią na znak panowania nad bronią, znak mistrzostwa Kâlârpa. Najwyższy Mistrz włada przynajmniej 10-cioma rodzajami broni spośród wymienionych, w tym jest Triśula (trójząb), Tańka (skrobak rzeźbiarski), Kripana (miecz), Wadźra (piorun, grom), Dahana (pochodnia, ogień), Nagendra (wąż), Ghanta (dzwon, dźwięk), Paśa (lasso, pętla), Pinaka i Śara (łuk i strzały), Paraśu (siekiera, topór), Ańkuśa (kłuidło, krótka spisa), Danda (laska, pałka), Ćakra (wirujący dysk), Gada (maczuga), Śakti (dzida, włócznia, harpun). Istnieje więcej nauk o praktyce duchowej sztuki walki wywodzącej się z jogi, o których powiemy sobie w przyszłych studiach nauk Jogi i Kalaripayat. Bóg Śiva tworzy swą Najwyższą Postać Paśupata znaną lepiej jako Mahâkâla. Jest to pierwsza, groźna, dzielna postać Boga Jogina Śiva jako Wojownika i króla w Szambali. Śiva Mahâkâla to ulubiona forma osobowa Najwyższego Boga wśród adeptów jogi i Kalaripayat tak w całym obszarze Himalajów jak i Pamiru czy Tybetu. Mahâkâla to Śiva Bóg w postaci groźnej, odstraszającej demony i pokonującej wszelkie zło. Dziesięć sekretnych broni to symbole czy też atrybuty każdej z dziesięciu form mandali Boga Śiva (wedyjski: Yahvah), które w Najwyższej Osobie Boga kumulują się jako dziesięć mocy panowania nad złymi istotami w Trzech Światach. Ryciny Śiva Mahâkâla stanowią ideogram doskonałego Wojownika Szambali i Mistrza niebiańskiej sztuki walki w której dziesięć rodzajów broni to też symbole potęg, siddhi niszczących zło. 

Zdrowa Dieta Jogina Wojownika Szambali

Spożywanie posiłków każdy Natha i Nathini (Adept i Adeptka) Kalaripayat tak samo jak Hatha Jogi rozpoczynają od rytualnego obmywania w sposób uproszczony czyli od Wjaapaka Śauća. Posiłek należy spożywać w siedzącej pozycji z nogami podwiniętymi pod siebie czyli w tak zwanym siadzie skrzyżnym (Bhodźana). Lepiej jest spożywać posiłek w grupie, wspólnie niż w samotności. Absolutnie nie wolno spożywać posiłku w stanie zdenerwowania czy złości lub innego silnego zamieszania czy szoku. Pożywiać się najlepiej wtedy, gdy energia płynie mocniej prawym nozdrzem (Pińgala). Jeśli energia nie płynie mocniej prawym nozdrzem należy przed i po posiłku oddychać prawym nozdrzem zatykając przy tym lewe nozdrze środkowym palcem lewej dłoni. Pobudza to do pracy ogień żołądkowy czyli Tedźas. Gdy aktywne w oddychaniu jest bardziej lewe nozdrze nie ma sensu spożywanie czegokolwiek, gdyż żołądek słabo trawi i nie przyswoi energii witalnej z pożywienia. Jedzenie gdy nie jesteśmy wyraźnie głodni jest niszczące i rujnujące dla zdrowia. Dlatego zasadą jest, że posiłki spożywamy tylko wtedy, gdy jesteśmy wyraźnie głodni. Przy braku apetytu, kiedy nie jesteśmy głodni lub gdy głód jest słaby nie należy spożywać żadnego posiłku. Bezpośrednio po posiłku powinniśmy trochę odpocząć wstrzymując się od jakiejkolwiek intensywnej aktywności chociaż przez pół Muhurty (24 minuty). Dobre nakarmienie żołądka to wypełnienie go pokarmem do połowy, w ćwierci wodą (płynem), a w pozostałej ćwierci pozostawienie pustym. Takie odżywianie sprzyja dobremu trawieniu i właściwej pracy żołądka. Osoby spożywające posiłek wieczorny winny po posiłku i odpoczynku odbyć krótki spacer, co jest wyjątkowo korzystne dla zdrowia.

Pożywienie dzieli się na trzy kategorie zwane ogólnie Aahaarja, którymi są Saattwika, Raadźasika i Taamasika Aahaara. Pożywieniem odpowiednim dla adepta Jogi zmierzającego do Duchowego Oczyszczenia jest pokarm Saattwika Aahaara. Jest to odżywianie sprzyjające zachowywaniu dobrego zdrowia i długowieczności. Najważniejsze produkty to zboża i warzywa, a także owoce. Podstawowymi ziarnami jogina jest brązowy ryż, pszenica, jęczmień (pęczak, kasza perłowa etc.) i inne. Koniecznie wszelkie rośliny strączkowe czyli groch, fasola, bób, soczewica, soja i inne. Wszelkie owoce (więcej w klimacie i porze gorącej, mniej w klimacie i porze chłodnej) oraz wszelkie korzenie roślin czy warzyw. Wszelkie odmiany warzyw są szczególnie polecane, gdyż odżywianie równoważące czyli zdrowe opiera się na jak największej różnorodności spożywanych zbóż i warzyw. Mleko oraz jego przetwory także są polecane w jogicznym odżywianiu zdrowotnym, jednak mleko powinno być świeże, prosto od krowy czyli nieodtłuszczone, gdyż mleko przetworzone jest zwykle silnie alergicznym czyli toksycznym już produktem i nie należy do kategorii Saattwika. Szczególnie jogurt i jogurt rozwodniony jest polecanym produktem spożywczym. Osoby nie prowadzące aktywności seksualnej czy pozostające w celibacie nie powinny spożywać afrodyzjaków, przynajmniej w zbyt dużej ilości, co wydaje się być oczywistym, a najpospolitszymi afrodyzjakami są czosnek, cebula i wiele grzybów, które jednak poleca się adeptom prowadzącym życie seksualne. Osoby przechodzące na odżywianie satwiczne czyli jogiczne, a jeszcze jedzą czasem pokarm nieodpowiedni dla życia duchowego powinny po każdym takim posiłku zjeść kawałek myrobalanu (Haritakii). Pokarm spożywany przez adepta Sztuki Walki Szambali czy Jogi winien być dokładnie pogryziony i przeżuty czyli wymieszany ze śliną zanim zostanie połknięty dla dalszego trawienia w żołądku.

Pokarmy w kategorii Raadźasika to wszelkie środki podniecające (psychostymulanty) jak rozmaite używki i silnie działające przyprawy, które spożywamy czasem w charakterze leku lub dodatku rozgrzewającego w klimacie chłodnym lub w porze zimnej. Afrodyzjaki spożywane w dużej ilości takie jak cebula, czosnek, grzyby czy używki takie jak herbata czarna, kakao czy kawa należą bardziej do kategorii Raadźasika. Podobnie produkty skrajnie mocno przyprawione czyli bardzo słone, ostre, kwaśne czy gorzkie. Taamasika to pokarmy ciężkie i obezwładniające psychikę jak wszelkiego rodzaju mięsa, drób i ryby, a szczególnie mięsa dużych zwierząt. Alkohol, papierosy, haszysz, mocz i inne środki narkotyczne także należą do tej ściemniającej i niszczącej Duszę kategorii. Pokarmy wyraźnie zepsute, spleśniałe i nagnite także należą do ostatniej kategorii. Pokarmy Taamasika sprowadzają choroby ciała i cierpienia psychiczne oraz wciągają osobę spożywającą w obręb wpływu sił ciemnych i mrocznych, a z tego wszystkiego adepci duchowej drogi mają się wyzwolić. Jogin Kalari musi uwolnić się od sił Mroku i Chaosu, co samo w sobie jest procesem wyzwalającym i zbawczym.

Kalaripayat i Hatha Joga

Hatha Joga tak jak i Kalaripayat jest schronieniem dla zranionych przez trzy cierpienia (czyny, emocje i myśli). Hatha Joga buduje dla wytrwałych w jej praktyce prawdziwą opokę duchowej realizacji. Hatha Joga występuje w dwóch formach znanych jako Krijapada oraz jako Anuttarapada. Pierwsza akcentuje subtelne ćwiczenia doskonalenia formy ciał(a), a druga ekscesywne odosobnienia i intensywną praktykę koncentracji. Powodzenie osiąga się w kultywowaniu Hatha Jogi dzięki właściwej postawie psychicznej. Pielęgnujemy cechy takie jak radość, wytrwałość, odwagę, mądrość i wiarę! Konieczna jest ufność w instrukcje Guru i szczere podążanie za duchowym przewodnictwem własnego mistrza duchowego. Niełatwo jest osiągnąć Jogę (Jednię) komuś kto podąża w mroki skłóconych sekt religijnych. Hathawidja ofiarowana jest dla wydobycia poszukiwaczy Prawdy z mroków skłóconych filozoficznych sekt i teologicznych pogmatwań dogmatycznych. Należy powstrzymać się od duchowej ślepoty wywyższania własnej wiary religijnej ponad inne. Jogin musi uwolnić się od zmartwień wytwarzanych przez umysł, powstrzymać się od wyrządzania zła, krzywdy i szkody, kradzieży i oszustwa. Mówienie prawdy, szczerość, wstrzemięźliwość, tolerancyjność, współczucie, skromność i siła dobrej woli to cechy godne pielęgnowania i rozwijania w treningu Hatha Jogi.

Siedem Grup praktyk stanowi ścieżkę znaną jako Hatha Joga:

Śodhana (Szatkarman) - Sześć Rytuałów Oczyszczenia;
Dridhata (Âsana) - wzmocnienie formy ciał(a); siła; zręczność;
Sthairjam (Mudra i Bandha) - postawa stabilności i cichości;
Dhairjam (Pratjahara) - cierpliwość, wytrwałość; uspokojenie;
Laghwan (Prânajâma) - lekkość, wnikliwość, jasność;
Pratjakszam (Dhârana/Dhjâna) - wrażliwość, rozpoznawanie;
Samâdhi - ekstaza ciała światła; odosobnienie; pokój;

Usiłowania praktykowania Hatha Jogi czy Kalaripayat bez realnej i głębokiej pracy z Sześcioma Rytuałami Oczyszczenia (Śodhana) przypominają budowanie domu bez fundamentów, budowanie na samym piasku. Owoce takiego treningu łatwo się traci, a ćwiczenia stają się czczą gimnastyką. Łatwo też o kontuzje i urazy podczas asan, jeśli ciało nie jest wcześniej oczyszczone Śodhasaną, Postawą Czystości, uzyskaną z tych podstawowych praktyk wszystkich prawdziwych Hatha Joginów. Brak też właściwych duchowych owoców praktyki zwanych Siddhi! Nawet postępy w asanach stają się odległe. Absolutną i niezbędną podstawą jakiegokolwiek treningu Hatha Jogi i Kalaripayat jest Śodhana - rytuał oczyszczenia, obejmujący znów zasadniczo sześć grup wstępnych ćwiczeń znanych jako:

1. Neti (Neti Krija) - usuwanie nieczystości nozdrzy; oczyszczanie wodą kanałów nosowych; płukanie nosa i gardła; najbardziej elementarna praktyka wszystkich Nathów praktykujących autentycznie Hatha Jogę czy Kalaripayat;
2. Dhauti - ablucje całego ciała, kąpiele i obmywania; obmywania ciała od zewnątrz i od wewnątrz; obmycie ciała, przewodu pokarmowego, oczu, uszu, oczyszczenie zębów, języka i skalpu;
3. Nauli(ka) (Laulika Krija) - oczyszczenie umysłu poprzez masowanie brzucha, natężanie i rozluźnianie brzucha, ćwiczenie mięśni brzucha oraz wzmacnianie pasa przepony rytmicznym oddychaniem i naprężaniem całej powłoki brzusznej;
4. Basti (Wasti) - lewatywy, przepłukania; obmywania wnętrzności czy jak wolimy dolnej części przewodu pokarmowego od odbytnicy aż do żołądka; lewatywy służą przedłużeniu życia i uwolnieniu się od starości i chorób;
5. Kapalabhati - oczyszczenie głowy poprzez specjalne oczyszczania nosa i ust z pomocą oddechu lub strumienia wody; rozwija się jaśniejącą aurę wokół głowy na podobieństwo Świętych Bożych;
6. Trataka - skupione wpatrywanie, koncentracja; ćwiczenie patrzenia z wielką uwagą aż do zatrzymania ruchu fal myślowych; wpatrywanie w obiekty (grahja) takie jak płomień, kwiat, punkt i inne ćwiczenia wzroku; rozwija się dobry wzrok i zdolności do głębokiej wizualizacji.

 
Ćwiczenia te zwane są Szatkarmanem (Sześcioma Rytuałami Oczyszczenia) i stanowią podstawową praktykę duchową, sadhanę, każdej autentycznej Hatha Jogi i Kalari. Liczba sześciu ćwiczeń skutecznie zmiękcza bastiony egotyzmu oraz uwalnia od wszelkich astralnych, demonicznych wpływów jakie mogłyby zdarzyć się na duchowej drodze, inaczej mówiąc oczyszczamy sześć aspektów zmysłowej natury. Adeptem Hatha Jogi jest osoba praktykująca Sześć Rytuałów Śodhasany, zwanych Pierwszą Klasą Jogi, która otrzymała inicjację od swego Guru. Każdy inicjowany adept linii przekazu Hatha Jogi zwany jest Natha, co oznacza Strażnika Ścieżki. Zakon (Ścieżka) praktykujących Hatha Jogę zwany jest Nathsampradaja (Ciało Strażników Ścieżki HJ) lub Karthabadźa!

Hatha Joga jest dokonałą podstawą fizyczną, psychiczną i duchową dla treningu Kalarpayat. Termin Hatha składa się z dwóch sylab: Ha i Tha. 'Ha' to energia Prany, siły życia, symbol rzeczywistości, kształt Pana Śiwy, także niebiańska woda oraz niebiańska mądrość. 'Tha' to księżycowa odbiorczość, romantyka, przyjemność, a także koncentracja. Ha to słońce, zaś Tha to księżyc. Solarna energia oznacza tensję, naprężenie, zaś księżycowa wzmaga relaks, rozprężenie i odpoczynek. W ten sposób sylaba Ha odnosi się do strumienia słonecznego nozdrza zwanego Pingala, a Tha do nozdrza księżycowego zwanego Ida. Naprężenie i odprężenie, tensja i relaks to właściwe sposoby równoważenia energii Pingala i Ida. Hatha to odbieranie rzeczywistości, koncentracja prany (niebiańskiej wody życia), przyjemność koncentracji na kształcie Pana Śiwy, księżyc przyjmujący słoneczną pranę (energię), to rozkosz odbierania i koncentracji niebiańskiej mądrości. Termin Hatha oznacza równowagę lub zrównoważenie energii Pingala i Ida, słońca i księżyca, aktywności i pasywności, promienności i pasywności. Zrównoważenie przynosi ze sobą wielką Moc, Siłę, a to jest właśnie esencja znaczenia terminu Hatha.

Z mantrycznego punktu widzenia sylaby Ham i Tham to nasienne wibracje (bidźa) siły solarnej. W potocznym znaczeniu Hatha tłumaczy się jako siłę, a Hatha Jogę jako Jedność Sił, Jedną Moc. Solarna siła to inaczej Potęga Woli, jeśli przejawia się w połączeniu i równowadze. Aktywność (siła) manifestuje się najlepiej w odpocznieniu, słońce w księżycu, wtedy jest Mocą Woli. Słońce (Surja) symbolizuje boską duszę, zaś ksieżyc (Ćandra) symbolizuje duszę zwierzęcą (psychikę). Połączenie obu wyzwala potężną Siłę Jedności. Dźina lub Dźajna to Zwycięzca, ten który poskromił pragnienie wcielania się, zdobywca oświecenia, wiedzy i wolności. Słowo to określa zrealizowanego Natha, który jest wielkim bohaterem, zwycięzcą ciała i zmysłow, Mahawirą. Dźina jest uosobieniem doskonałego Natha (Adepta, Strażnika Ścieżki). Śriwatsa najwyższej wiedzy serca boskiej istoty promieniuje z serca Dźaina w postaci podwójnej wadźry, którą Natha nosi jako symbol celu Hatha Jogi. Hum!