I LOVE TO RUN
"The woods are lovely dark and deep, but I have promises to keep, and miles
to go before I sleep, and miles to go before I sleep." Robert Frost
Laatste nieuws 2006
| 30-12-2006 Meerssen. De Silvestermarathon. Voor de vijfde
keer en dit jaar zou het een knaller worden. Ik had al veelvuldig kontakt
met Jogger Jo gehad want het aantal deelnemers werd met de dag meer. De
vorige jaren waren we steeds met zo 'n 20 deelnemers. Waar het aan ligt?
Waarschijnlijk willen de meeste lopers het jaar toch lopend afsluiten en
daar zijn niet veel mogelijkheden voor. Jo en zijn loopvrienden kregen
steun van de Gemeente Meerssen, Run2Day Maastricht, Con en José
Olislagers van www.ardennentop.be
, en uitspanning de Nachtegaal en nog verschillende vrijwilligers. Er
waren veel mensen uit de Ultraloopwereld gekomen, o.a. Math /roberts
Nederlands kampioen 24 uur, Wouter Hamelinck winnaar Battice etc etc en
natturlijk Micha, Jack Hendrikx, Edwin Lennarts, Gijs Honing en de mensen
die ik vergeten ben te noemen. Het "startschot" werd gedaan door
een wethouder van de gemeente Meerssen die deze loop meteen aangrepen om
reclame te maken voor de Mergelland Marathon. We vertrokken en de groep
bleef zoveel mogelijk samen. Ik liep met verschillende mensen samen en
maakte een praatje met ze. Om de 5 km was de auto van Con en José er met
de verzorging. Het was erg gezellig en er werd veel gepraat dankzij het
lekkere tempo. We doorkruisden Valkenburg en de mee fietsende
vrijwilligers hielden het verkeer tegen. Achter Gulpen begon het flink te
waaien en de regen viel met bakken uit de lucht maar de sfeer bleef goed.
In de buurt van Camerig gingen we de weilanden in en het ging soms
goed omhoog en omlaag. Het was erg nat en niemand hield de schoenen droog.
Werd er in het begin nog over waterplassen gesprongen, nu liep men er
gewoon doorheen want het was echt nat. Halverwege konden we bij de
verzorgingspost onder een zeil staan en effe uit de wind want daar koelde
je flink vanaf. Toen op weg terug langs de Geulle en nu was het echt
modderig. Er werd veel gelachen en de groep werd steeds langer. Na 30
km, ondertussen was het weer droog en de wind blies in de rug,
werden groepjes gevormd en ging het richting finish bij de Nachtegaal. De
laatste kilometers liep ik met Roger Kempinski en Hein Bodelier. We liepen
een mooi tempo en finishden in een tijd van 4 uur en 11 minuten inclusief
alle pauzes.
Na afloop een lekkere pot bier in de Nachtegaal waar medeloper Henkie Penkie optrad met zijn keyboards. Bij deze iedereen die aan de Silvestermarathon heeft meegewerkt mijn hartelijke dank. Het was een mooie afsluiting van het jaar. Mijn jaar begon slecht met uitstappen in de Yukon Arctic Ultra, daarna vele blessures maar nu ontspannen de Silvestermarathon gelopen helemaal zonder problemen dus op naar 2007. Een goed uiteinde en misschien tot de Silvestermarathon 2007 Meer info en foto 's zie: mijn fotopagina klik hier. of www.jogger.tk http://home.hccnet.nl/h.geilen/index.htm http://home.planet.nl/~blok0328/ http://home.hetnet.nl/~klaus-cecile6065/
Hier rechts foto met Jogger Jo, mijzelf en het MAGGI-blokje.
|
|
|
17-12-2006
Spijkenisse, de Spark marathon. Na Terneuzen had ik een dubbel gevoel.
Het ging goed met mijn hielspoor en het slechte gevoel was dat het
eigenlijk nog te vroeg was voor die rugzak!!!! Ik wilde een
herkansing en zonder rugzak. De Silvestermarathon leent zich er niet
voor dus een ander zoeken. Met Micha
Havrulek, organisator van de
marathon van Genk, kon ik meerijden naar Spijkenisse. De
weersvoorspellingen waren onduidelijk. Droog, maar kans op een bui en
wind en frisser als voorheen. Ik wilde tevens de truck van Jo
Schoonbrood uitproberen, het maggiblokje. Ik informeerde bij Jo hoe hij
aan het idee kwam dit te doen. Op een gegeven moment analyseerde hij de
marathon en toen kwam het idee van het maggiblokje. Hij at ook
graag soep en voelde zich erna altijd fit. Zodoende dus.
Ik vertrok ergens achteraan en het ging vanaf het begin goed, althans als je 12 km per uur goed kan vinden. Voor mij momenteel wel. Ik liep en liep en het bleef goed gaan. Na 15 km voelde ik verandering en beet een stukje van het maggiblokje af en na enkele minuten ging het weer!!!!!! Een fietser kwam vragen of hij me uit de wind moest houden tot de groep voor me om hen bij te halen. ik weigerde dit. Ik loop liever alleen en een fietser hoeft me al helemaal niet uit de wind te houden. Halve marathon 1 u 50 minuten. Prima dus doorgaan. Ik nam nog een Powerbar gel en door. Het tempo wisselde wel eens maar ik kon blijven doorgaan. Na 24 km weer een stukje maggi en veel water. Zelfs uit de lucht, want het begon te regenen en te hagelen. De inzinking bleef uit alhoewel ik soms toch tempo moest inleveren. Na 28 km weer een stukje maggi en nog steeds geen krampen die ik normaal wel krijg. Ik dacht altijd dat die vanuit de rug kwamen maar misschien komt het wel door zoutverlies. Na 35 nog een gel en na 38 km kreeg ik het toch moeilijk maar het feit dat ik nog maar 4 km moest breekt alles. De laatste 200 meter kon ik nog sprinten en klopte nog iemand 4 meter voor de streep. Mijn horloge 3 u 49 minuten 48 seconden, de organisatie 3 u 50 minuten en 4 seconden. Ik was heel erg tevreden want op zo 'n manier de marathon lopen was al lang geleden ondanks de tijd, maar daar was ik nu dik tevreden over.
Dat maggi
blokje, toch iets om vaker en misschien wel altijd te doen want ook nu
uren na de marathon voel ik me beter als anders.
Dus nu
doorgaan en mijn nachtspalk voor het hielspoor nog effe doordragen en
voorzichtig zijn. Na langere traininge ijs ik mijn hielspoor nog altijd
en daar zal ik ook nog mee doorgaan. Over 2 weken de Silvestermarathon en ik kan het jaar
toch nog tevreden afsluiten en in 2007 beginnen met een schone lei
zonder blessures maar met nog veel werk om mijn tempo terug te krijgen.
3 u 30 minuten op de marathon moet toch een reëel doel voor me
zijn.
|
|
 |
2-12-2006 Terneuzen, Zeeland. De Aflossingsmarathon, ook individueel af te leggen. s'Avonds voor de marathon moest ik nog werken en helaas, ik vertilde me aan een patient. Op weg naar Terneuzen met Jo Pfeifer en Willem Mutze. In de auto begonnen de klachten door het zitten te verergeren en ik zag het al voor me. Tijdens de marathon had ik er last van tot 30 km en daarna ging het beter. Mijn conditie was goed maar mijn spieren en pezen hebben zich toch snel na de langdurige blessures aangepast aan het luie leventje en deze hadden nu dus veel te lijden. Ik ben pas een kleine 6 weken weer bezig en het was eigenlijk nog wat vroeg voor de marathon maar ik wilde deze toch doen daar hij helemaal vlak is en er 8 rondjes gelopen moesten worden. Ideaal voor als er problemen (hielspoor) kunnen ontstaan en ik wil de Silvestermarathon op 30 december toch wat ontspannender lopen. De laatste 2 ronden liep ik samen met Micha maar gepraat werd er niet veel. Ik wilde hier ook weer met rugzak lopen i.v.m. Algerije en door de rugzak ga ik meestal rechter lopen en ik vertrek niet zo "hard". Ik finishde samen met Micha in 4 u 11 minuten en ik was tevreden. Tijden zijn nu effe niet belangrijk. Micha en ik spraken af om samen te lopen op 30 december bij de Silvestermarathon in Meerssen dus ...... lekker doortrainen en kilometers maken. Ik deelde ook nog wat foldertjes uit van de Silvestermarathon . TROUWENS, mijn hielspoor ging prima. Rond km 38 kreeg ik enkele vlijmscherpe steken en daarna nog 2 of 3 maal en dat was het. Zelfs na afloop kon ik redelijk normaal lopen, alleen de spiertjes zorgden voor een kater. Inschrijfgeld was 5 Euro en daarvoor kregen natuurlijk de marathon met verzorging (water) en na afloop een katoenen zak van de atletiekvereniging met een roomboterstaaf, een zak gezouten pinda 's, een fles wijn en een grote worst!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! |
| Een week voor de marathon in Terneuzen. Vandaag heb ik een
testloop gedaan van 31 km en het ging goed alhoewel het stormde. Ik liep
tevens met rugzak daar ik me toch alvast heb ingeschreven voor de
Saharamarathon/ultra.
Meer info hierover via de startpagina van www.adventure-runner.tk |
 |
|
Het gaat geweldig, de trainingen worden opgevoerd en het
hielspoor blijft okay. Na een lange duurloop van 2 uur of zo doe ik wel
meteen als ik thuis kom, ijs compressen op de voet maar nogmaals het gaat
goed. Mijn tempo is laag maar ik loop zonder pijn. Momenteel maakt de
snelheid niet uit want werken hieraan zou de boel alleen maar slechter
maken. Over 2 weken loop ik een marathon in Zeeland. Een test voor meer
want ik heb mijn zinnen gezet op de Sahara-marathon in de
vluchtelingenkampen van Algerije.
Meer info hierover zie: http://www.whmf.org/projects.php?id=1 De spalk draag ik s 'nachts nog steeds en overdag de Walk-fit zolen en in mijn loopschoenen de siliconen-zolen.
|
|
Het lopen op het gras van het voetbalveld voelt nog steeds
heerlijk. Begin van de week deed ik een uurloop op het grasveld, zeer
eentonig maar het ging goed.
s 'Avonds voelde ik mijn hielspoor weer maar de pijn was helemaal niet te vergelijken met de pijn die ik in september had. Tijd voor de nachtspalk. Een vriend van mij is gips-verbandmeester en hij maakte mij de nachtspalk. Ik kon er de eerste nacht 6 uurtjes mee slapen. Na 6 uurtjes dus werd ik wakker van een drukpunt van de spalk, waarschijnlijk de riempjes te hard aangetrokken. Vanochtend één uur op het asfalt gerend en het gaat goed. Op internet staan de data van de woestijnwedstrijden van 2007 ..................... |
|
 |
Afgelopen week was voor mij een week van weer proberen te
hardlopen ( met goed resultaat) EN het volgen van mijn loopkameraad Jörg Haffner
uit Hamburg, die
de Jungle marathon in Brazilië liep, een 7 daagse loop langs de
Amazone. Hij was mij al sinds de Marathon de Sables en de Foulee Verte aan
het warm maken voor deze wedstrijd maar ik vond het maar niets i.v.m. mijn
vrees en onbekendheid met reptielen plus de zwaarte e.d. van de wedstrijd.
De deelnemers moeten o.a. rivieren oversteken al zwemmend etc. Vorig jaar tijdens het feest ter ere van mijn 50-ste
verjaardag deed hij nog een uitgebreide poging maar .............
Een geluk maar anders had ik moeten afzeggen door mijn slepende blessures.
Zondag 22 october 2006 zendt Duitsland
2 via ZDF-sportreportage een reportage
uit over deze uitzonderlijke wedstrijd.
De trainingen, beginnend met 1/2 uur, op het voetvalveld gaan goed. Door de zachte ondergrond voel ik bijna niets. |
 |
Jammer maar helaas, na enkele weken gaf de bandage, die elke week vernieuwd werd, ook niet meer het gewenste resultaat. Ik verwijderde de bandage en het voelde heerlijk en ..... nog geen pijn. Tevens heb ik met een orthopeed gesproken en deze zei dat hij meestal een nachtspalk aanraadde. Hij behandelt vaak profvoetballers en die kregen van hem bij hielpoorklachten ook een nachtspalk. Aangezien ik deze week nachtdienst heb en ik niet zo goed slaap, probeer ik eerst een week zonder. De plaatselijk voetbalvereniging heb ik gevraagd of ik bij hun op het grasveld mag trainen om toch maar weer te beginnen maar dan op zachte ondergrond. Nu wissel ik de Walk-fit zolen af met de Viscospot en bij pijn draag ik ze samen. |
 |
Resultaten!!!!! De bandage die ik zelf
had aangelegd voldeed na 2 dagen niet meer en de pijn was er weer. Een
bezoek aan een bevriend fysiotherapeut leverde het volgende op. Mijn
bandage was goed maar die kun je niet bij jezelf aanleggen. Hij deed het
opnieuw en ........ heerlijk, geen pijn meer zelfs nu na enkele dagen.
zijn voorstel. De siliconen zolen (Viscospot) moet ik blijven dragen maar
de Walk-fit zolen tijdelijk niet meer daar de bandage de functie
overneemt. Volgende week een nieuwe bandage en indien ik de rest van de
week geen pijn en zelfs verbetering voel dan weer langzaam beginnen met
hardlopen (JIPPIE, IK MIS DE ENDOMORFINES ZO .......).
Het mountainbiken i.p.v. het lopen gaat me ook steeds beter af en ik krijg er weer een beetje plezier in. TROUWENS mijn ziektekosten verzekering vergoedt de VISOSPOT-zolen indien je een verwijskaart hiervoor kunt overleggen en de rekening natuurlijk. |
 |
16-09-2006 De Mergelland marathon is nu een week geleden. Ik
heb geen meter meer gelopen maar wel gefietst om de conditie op peil te
houden. De pijn is niet minder geworden en zelfs erger dan voor de
marathon!!!!!!
Na lang zoeken op internet vond ik een site http://www.nismat.org/traincor/pl_fasciitis.html waarop staat uitgelegd hoe je een tape kan leggen bijn fascitis plantaris-klachten. Met veel kunst en vliegwerk heb ik zelf zo 'n bandage bij me aangelegd. BAAT HET NIET DAN SCHAADT HET NIET zullen we maar denken. Klik effe op de de link http://www.nismat.org/traincor/pl_fasciitis.html en dan krijg je een WORD-document hierover. Ik bericht nog over eventuele resultaten. Op internet zijn velen negatief hierover maar in het begin voelt het goed dus ........... ik hoop na een tijd niet meer de grijnzen te trekken die ik hier op de foto 's links en rechts trok tijdens/na een marathon/ultra!!!!!!!!!!!!!!!! ( p.s. het waren ook de makkelijkste wedstrijden. ) |
|
| 16-09-2006 De Mergelland marathon is nu een week geleden. Ik
heb geen meter meer gelopen maar wel gefietst om de conditie op peil te
houden. De pijn is niet minder geworden en zelfs erger dan voor de
marathon!!!!!!
Na lang zoeken op internet vond ik een site http://www.nismat.org/traincor/pl_fasciitis.html waarop staat uitgelegd hoe je een tape kan leggen bijn fascitis plantaris-klachten. Met veel kunst en vliegwerk heb ik zelf zo 'n bandage bij me aangelegd. BAAT HET NIET DAN SCHAADT HET NIET zullen we maar denken. Klik effe op de de link http://www.nismat.org/traincor/pl_fasciitis.html of op de afbeelding rechts dan krijg je een WORD-document hierover. Ik bericht nog over eventuele resultaten. Op internet zijn velen negatief hierover maar in het begin voelt het goed dus ........... |
|
de start
na 25 km
|
10-09-2006 Meerssen. De Mergelland marathon.
Na de Hunsruck marathon dacht ik perfect voorbereid te zijn voor mijn
thuiswedstrijd. Ik had de dag voor de wedstrijd en s 'morgens al een
pijnstiller gepakt i.v.m. mijn hielspoor om een ideale bloedspiegel te
krijgen en zo verschoond te blijven van de pijnen van het hielspoor. Het
werd warm en ik was er klaar voor. Ik liep prima en liet me niet gek
maken door anderen waar ik normaal voor loop. Bergaf ging zelfs
prima. Op het einde van de 25km voelde ik de afstand al enigzins en
moest nog uitwijken voor zo 'n jong "ruig" ventje in zijn
opgetuunde auto. Menen ze nou werkelijk dat ze beter zijn dan een ander
als hun auto hard rijdt en veel lawaai maakt? Dat zal wel de leeftijd
zijn. In Meerssen stond mijn collega Lesly en ze moedigde me aan. Ik
riep haar toe dat ik nog totaal niets voelde. Dat was een verzoek aan de
Goden want na de Biesenberg, die redelijk ging, kwam de afdaling en ik
kreeg de eerste pijnscheuten die nog voor het 30 km-punt me noodzaakten
om te wandelen en dan is het geloof naar de ...... Ik moest steeds meer
wandelen en het opnieuw beginnen met rennen en het stoppen, kostte
ontzettend veel kracht. Drinken deed ik weinig ook door het feit dat in
de meeste bekertjes maar een bodempje water zat. Het laatste stuk
richting Meerssen was vreselijk. Zelfs op 1 km voor de finish moest ik
nog wandelen i.v.m. de pijn. De finish ( 4 u 19 min ) was ook
minder vrolijk. Een man riep maar "doorlopen, doorlopen" en 2
auto 's blokkeerden de finish!!!!! En dat terwijl de finishlimiet op 5
uren staat!!!!!!! Geen proficiat of zoiets en de medaille moest ik
uit de handen van een vrouw pakken anders had ik er geen gehad. De vla
was nergens te zien en als drinken was er alleen maar water dus .......
zo gauw mogelijk naar huis.
De wandeltocht naar de sporthal was pijnlijk
en zelfs nu moest ik af en toe stoppen. Na me gauw gedoucht te hebben
ging ik met Roger Kempinski naar huis op de fiets. In Rothem moest ik
snel van de fiets anders was ik er zo afgekiepert daar ik ineens
duizelig werd en bijna niets meer zag. Roger hielp me en we gingen tegen
een huis zitten. Nadat ik me beter voelde vervolgden we onze weg naar
huis. Nu ga ik rusten want er is geen lol meer aan met die pijnen. Ik
doe geen enkele marathon meer dit jaar, misschien oude-jaarsdag, maar
verder geen meer dit jaar. De eerste weken alleen maar fietsen en hopen
dat mijn hielspoor geneest en de rest ook. Zoals ik al eerder eens
schreef: " Als je een marathon in 4 uur of langer loopt, dan
kun je er beter mee stoppen".
foto 's Jan Dolmans http://www.xs4all.nl/~dolmansj/
|
| 27-08-2006 Simmern (D). De dag
van de waarheid. 2 dagen na de Monschau marathon 2 weken geleden, wilde ik
weer gaan trrainen en scheurde ik een klein spiertje in mijn Hamstring van
het rechter bovenbeen. Ik minderde mijn trainingen en begon behoorlijk
onzeker te worden over deze marathon.Mijn langste training een week
geleden was 1 1/2 uur. Ik vertrok met Han Frenken en Jo Pfeifer naar
Simmern. Han ook geblesseerd en Jo in redelijk doen. De marathon zou vlak
zijn met veel bergaf, zei men. Eerst werden we met bussen weg
gebracht en daarna dus de start. Jo liep voor me en Han bleef achter me.
Eerst moesten we 1 km bergaf, 2 km vlak en dan weer 1 km bergop. Het was
niet gemakkleijk maar het ging redelijk. De Hamstring voeld ik duidelijk
en mijn hielspoor iets minder. Het bergaf van de marathon viel tegen en er
was veel, heel veel valsplat bergop. Jo bleef steeds in mijn vizier tot 22
km. Er kwamen toen wat meer bochten en ik moest effe stoppen om mijn
pijnsliller in te nemen i.v.m. de Hamstring. Na 15 minuten was de meeste
pijn weg. Het regende in het begin en soms waaide het behoorlijk. De
Hunsruck is een prachtige omgeving en we liepen dus continue over een
gewezen spoorbaan die men geasfalteerd had. Na 33 km begon de zon te
schijnen en was het soms warm. Uiteindelijk na nog een flinke stijging
finishde ik in 3 u 54 minuten en was tevreden, heel tevreden. Doordat ik
na de pijnstiller weer kon doorlopen was de pijn nu helemaal weg. Mijn
test was geslaagd en ik kan me gaan klaarmaken voor de Mergelland
marathon. Een tijd onder de 4 uur zal er wel niet inzitten maar toch.
|
 |
|
13-08-2006 De Monschau marathon. Mijn zesde deelname. Niet te onderschatten maar
ik had ook niet al te hoge verwachtingen. Mijn hielspoor ging beter en ik
zou tevreden zijn om 4 uur te lopen, op mijn "gemak". Na
de start voelde ik dat mijn eten er nog zat en ik probeerde over te geven
maar dat lukte niet. Eerst loopt men 7 km bergaf en dan gaat het langzaam
bergop. Na die 7 km bergaf was mijn hielspoor al flink geactiveerd en ik
begon anders te lopen om de pijn te verzachten. Dit resulteerde na enkele
kilometers in rugpijn die nog enkele kilometers verder ging uitstralen naar
mijn been en knie. Dit werd alleen maar erger en erger. Bergop had ik het
weinigst last maar bergaf ........
Na al veel gewandeld te hebben passeerde ik het halve marathon punt en ik wilde uitstappen maar wilde ook doorlopen. Dit deed ik dan maar, op 22 km kon ik niet meer van de pijn. Ik nam een Brufen en wandelde door. Bij 25 km vroeg ik na vervoer terug naar de start. dit kon nog wel effe duren daar ik dan op de laatste loper moest wachten ( eindtijd iets van 8 uur). Ik wandelde veel en werd oor wandelaars ingehaald!!!!!!!! Later toen ik iets meer kon rennen haalde ik hen weer in maar toch ..... Ik finishde in 4 u 57 min en hoe, zie foto, met gebalde vuisten van de pijn. Waar moet dit heen en hoe zal dit eindigen????????????????? Over 2 weken een vlakke marathon, de Hunsruck marathon, en als dit mislukt dan ....................... p.s. Mijn beste tijd in Monschau 3 u 22 minuten!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
|
|
Ondanks dat ik momenteel nog kamp met blessures en
ongemakken gaan mijn gedachten toch weer terug naar de woestijn. De rust
en het goede gevoel ( achteraf) , puur natuur, de stilte, een
verademing zeker als je de temperaturen nu hier in Nederland meemaakt.
Mijn lichaam wil nog niet maar mijn geest zoekt naar avontuur. De Zermatt
Alpine marathon was mijn drijfveer en niet de mij geliefde marathon van
Torhout enkele weken ervoor met veel pijn.. Veel pijn aan mijn hielspoor
maar ik heb het er voor over. Je leeft maar een keer en het kraakt bij mij
maar ik wil. De organisatie http://www.raidsahara.com
waar ik informatie vroeg stuurde mij dit en dan gaat het weer lopen, je
gedachten dwalen af naar het afzien tijdens de Marathon des Sables, de
Trail du Pays Dogon in Mali en , ja toch, Yukon.
Of wordt het een wedstrijd van de organisatie van de Trail du Pays Dogon, die volgend jaar naar Niger willen gaan voor de Trail de Ténéré? |
|
8-7-2006 Zermatt, Zwitserland. Na een lange
reis, direct nadat ik uit de nachtdienst kwam, arriveerden we (Han Frenken,
Henry Okkersen en Jan Janssen) in Hotel am See enkele kilometers
van St. Niklaus. Ik had nauwelijks ( 1 1/2 uur ) geslapen en was
dan ook blij dat ik na het avondeten eindelijk mijn bed in kon. In St.
Niklaus was het 22 graden en boven bij het hotel 11 graden. Ik sliep
redelijk en om 7 uur liep de wekker af. Ik was fit. Na het ontbijt
rekenden we af bij het hotel en vertrokken naar de start. Er waren
zo 'n 1000 deelnemers en het was niet koud. Jan zou samen met Han lopen
vanaf Zermatt ( 21 km-punt). We waren allemaal niet fit, wil zeggen,
terugkomend van een blessure of met blessure. Ons streven was finishen.
We wisten dat het zwaarder zou worden dan de Alpine marathon van
Liechtenstein die we vorig jaar gelopen hadden. Na het startschot
vertrok een ieder op zijn eigen tempo en ik achteraan. Normaal laat ik
me altijd gek maken door anderen maar vandaag niet. Mijn heilspoor was
nog steeds kl...... maar ik had een pijnstiller ( Brufen 600) geslikt.
Na 50 meter bergaf ging het meteen bergop en ik begon al te zweten maar
mijn hiel deed het prima. Het parcour was golvend omhoog. Ik kon
makkelijk mijn tempo lopen en er was weing stress daar het hielspoor het
enige was dat roet in het eten kon gooien. Vooral niet forceren want de
tweede helft was de zwaarste. 5km in 30 minuten, 10 km in 1 u 1 min. 15
km 1 u 33 min. 20 km 2 u 9 min. In het stuk van 15 tot 20 km zat al een
flinke klim hetgeen je aan de tijd kan zien. Het halve marathon punt lag
in Zermatt. Hier struikelde ik over een uitstekend rotspunt en vloog
bijna een stuk naar beneden. Je wordt er weer wakker van. Na 25 km begon
de echte klim die 7 km zou duren. Al vrij snel haalde ik Han in die niet
goed liep. Ik was op een gegeven moment nog de enige loper die niet
wandelde en haalde vele mensen in. Naar mate je moe wordt gaat ook de
motivatie weg om te blijven rennen. Ik wandelde een stuk en
toen begon de pijn in de hiel. Ik wilde niet nog een pijnstiller nemen
en ging door. Het rennen wisselde ik dus regelmatig af met rennen.
anderen bleven wandelen. Na 32 km werd het iets vlakker maar moesten we
over rotsen heen en het parcour werd weer golvend bergop. Soms iets
bergaf hetgeen geen plezier is met een hielspoor. Na 35 km weer stijler
bergop en over stenen en na 39 km begon een helling van 3km dus tot op
195 voor de finish. Dit was het steilste van de gehele marathon en we
moesten ons met de handen op de knieën naar boven pompen. Af en toe
probeerde ik weer wat te rennen maar mijn tempo werd daardoor niet
hoger.
Na 5 uur 33 minuten en 11 seconden ging ik
over de finish op een hoogte van 2850 meter hoogte en tegenover de
Matterhorn. Ik had het gehaald en was tevreden. Ik was 379-ste van de
580 finishers. Henry liep 5 u 29 min en Han 5 u 53 min. We waren allen
tevreden want finishen was ons enige doel en het was zwaar geweest,
loodzwaar.
Ik was snel gerecupereerd en ging me
douchen. Het hielspoor was nu zeer pijnlijk en daardoor kon ik bijna
niet lopen maar een tevreden mens kan veel.
Ik mag gerust zeggen dat marathon nummer 204
mijn allerzwaarste was qua parcour, hoogte en niet te vergeten de
natuur. Wat is Zwitserland toch mooi.
Tijdens de wedstrijd, die ik liep met
digitale kamera, maakte ik zo 'n 35 foto 's.
De conditie is goed en effe afwachten wat
mijn hielspoor verder doet want mijn snelheid, daar moet aan gewerkt
worden als ik beter ben.
De volgende marathon......
waarschijnlijk ( zeker ) Monschau.
|
 
|
| De zooltjes zijn prima maar hardlopen ermee gaat nog niet.
ik denk als ik het hielspoor niet had dan zou het wel kunnen. Tijdens mijn
vakantie was het hielspoor een groot probleem en ik heb er al slapeloze
nachten van gehad i.v.m. de Zermatt marathon. Is het wel slim om mee te
doen?
Ik ga toch. Het risico dat ik uitval is erg groot maar ik heb toch betaald en Zwitserland schijnt heel mooi te zijn dus ......... |
| IT 'S GONNA KILL ME.
Zo voelt het, mijn hielspoor. Gisteren een duurloop gedaan van 2 uur. Conditie goed, hielspoor kl............ . It 's gonna kill me. Vandaag tempo gaan fietsen op de Mountainbike en toen had ik zelfs nog last van het verr..... hielspoor. Ik heb gezocht op internet en zag toen de reclame op TV van Walk Fit. De zolen die alles oplossen. Op een onafhankelijke internetsite zag ik de bevindingen van vele mensen met deze zolen. Enkele waren negatief maar de meeste positief dus ............ Verder zoeken op internet liet nog effe de verschillen in prijzen zien. Aangezien ik morgen op vakantie ga heeft Luciënne vandaag een paar meegebracht van de markt voor Euro 25,00. Ik heb ze nu enkele uren aan ( advies is een uurtje) en het voelt goed. Tijdens het wandelen verdwenen de restklachten. Ik ben benieuwd. Volgende stap is in het weekend misschien hardlopen met de zooltjes, op het strand dus zachte ondergrond. |
 |
| 16-06-2006 Torhout (B). Een van mijn favoriete wedstrijden (
11-de deelname, 8 maal de 100 km en 2 maal de marathon in het verleden).
Ik had al zoveel gemist en nu kwam Torhout eraan. Na 4 weken trainen en
eenmaal 32 km wilde ik toch naar Torhout ondanks een opkomend hielspoor
waar ik veel last van had. Ik was vrij nerveus maar twijfelde eigenlijk
niet aan mezelf. De conditie was goed alleen het GESTEL.......... De
weersvoorspellingen waren goed en het was niet te warm. Ik startte
behouden en bleef mijn tempo lopen. Elke 10 km keek ik op de klok maar
liep op gevoel. Het ging goed. De eerste 10 km is samen met de 10km-lopers
en erg druk dus daarna was het lekker lopen. Ik dronk veel hetgeen
resulteerde in totaal 3 sanitaire stops. Bij 25 km mijn eerste
PowerBar-Gel en ik voelde de energie weer terug komen. Na 30 km begon mijn
hielspoor en ik nam een pijnstiller. Ik had niet echt het gevoel dat de
pijn minder werd maar het kan ook zijn dat de pijn zonder pijnstiller
erger was geworden. Soms probeerde ik anders te lopen om mijn hiel
te ontzien. Een hielspoor voelt aan alsof je continue een steentje in je
schoen hebt op je hak ..... dus erg prettig!!! Door het veranderen van
lopen kreeg ik voortekenen van kramp in mijn linker kuit en rechter
bovenbeen, dan maar weer gewoon lopen en de pijn van het hielspoor
verbijten. Bij elke drankpost na 25 km stopte ik, dronk 2 bekers cola en
door. Steeds kon ik het tempo makkelijk weer herpakken. Uiteindelijk kwam
ik redelijk fris aan op de markt in Torhout waar ik finishde na een korte
eindsprint, net onder de 4 uur, 3 u 59min58sec. Ben benieuwd of dit ook zo
geregistreerd wordt. Na het finishen begon het hielspoor echt te zeuren en
veel pijn te doen maar de missie was voltooid en geslaagd. Effe rust
( en fietsen) en dan een paar zware duurtrainingen bergop voor de
Alpine-marathon in Zermat in Zwitserland over 3 weken.
We zijn weer terug van weg geweest ( hoop ik toch!!!!) Foto voor start met Gerry Visser en Micha Havreluk.
|
|
|
Na enkele duurloopjes van een uur tot 1 1/2 uur besluit ik
een duurloop te doen van 3 uur. Dit gaat goed , dankzij de pijnstiller die
ik van te voren heb ingenomen. Ik moest deze pijnstiller innemen daar ik
aan mijn linker voet/hiel tekenen van een hielspoor begin te voelen.
Rechts heb ik dit al gehad, duurde 2 jaar. Ik weet het redelijk in toom te
houden met ijssen na het lopen en de pijnstiller werkt perfect tijdens
deze duurloop. Ik kom thuis fit aan en ik heb er weer vertrouwen in. De
dag erna doe ik nog een loop van 20 km en het blijft goed. Ik besluit me
in te schrijven voor de marathon tijdens de Nacht van Torhout. Niet om een
tijd te lopen maar gewoon te finishen in b.v. 4 uur
en.................. gaat dit goed dan toch de zware Alpine-marathon
in Zermatt in Zwitserland, ongeveer 2000 hoogtemeters, begin juli.
De Schot Hugh Hunter, kamergenoot na de Marathon des Sables en ook deelnemer in Yukon, mailde me en schreef dat hij 2 maanden niet had getraind door vermoeidheid en nu weer langzaam begon met hardlopen. Ik ben dus niet de enige. |
 |
Het is eind mei en de problemen beginnen zich, hopelijk,
langzaam op te lossen. Vlak na de Yukon trail kreeg ik nog last van
mijn rechter kuit. Dit ontstond tijdens rust, ik liep ongeveer 4 weken
niet, en ging ook weer weg. Nadat mijn rug "recht" was gezet was
ik weer begonnen met trainen maar vrij snel kreeg ik weer last van mijn
rechter kuit. Ik nam weer wat rust, begon weer etc etc. Het ging niet
over. Ik liet op mijn afdeling een chirurg kijken en hij zei dat het een shinsplints
was. Een ontsteking van het beenvlies. Ik begon weer met rust en enkele
malen per dag koelen met ijs. Om de conditie een beetje erin te
houden ging ik fietsen want dan had ik ook nergens last van. Na 1
1/2 week begon ik weer en dat is nu een weekje geleden en het gaat nog
goed dus we hebben weer hoop maar het is moeilijk om het rustig aan te
doen.
Ik kijk er al weer naar uit om een wedstrijd/marathon te gaan lopen maar dat is misschien een beetje voorbarig. |
| Woensdag naar de fysiotherapeut/manueel therapeut geweest. Hij heeft de "boel " bekeken en uiteindelijk ben ik gekraakt op lumbaal en thoracaal niveau met als gevolg dat ik enkele uren later weer kon gaan hardlopen, zonder PIJN en maar een half uurtje. De dag erna. donderdag, weer een half uurtje en het ging weer wat beter dan de dag ervoor. Vrijdag rustdag. Zaterdag iets meer dan een uur en het ging goed, het tempo ligt een stuk lager maar ik loop zonder pijn. Zondag 1 u 45 minuten gelopen, weer zonder pijn dus ik ben tevreden. Alleen, vandaag was de 24 uur van Stein waar ik aan zou deelnemen en dat heeft me de gehele dag parten gespeeld. Ik heb Han, voorzitter van de Stichting Ultraloop Stein, gebeld en hij heeft me op de hoogte gebracht van alles wat er gebeurd en gebeurd is. Ik had tijd om te gaan kijken maar heb dit niet gedaan daar dit zo frustrerend is. Dus doorgaan met lopen en dan ................................................................. | 
|
|
Februari-maart 2006
Mijn vermoeidheidsklachten zijn ver over maar de rug-heup klachten zijn toegenomen. Zelfs zo erg dat ik anders ben gaan lopen en nu overal klachten krijg. Tevens wordt mijn rechter knie instabiel. Dit was mij al voorspeld door een orthopeed daar ik een uitgerekte knieband heb, veroorzaakt door een ongeluk, en de spieren hielden het kniegewricht stabiel. Volgende week, 29 maart, moet ik bij een manueel therapeut zijn. Hij gaat naar mijn rug-bekken kijken en de boel eventueel rechtzetten. Ik heb er het volste vertrouwen in. Ik begin langzaam sacherijnig te worden. De wedstrijd is al zolang geleden en ik kan momenteel nog geen 2 minuten hardlopen en ik begin VET te worden!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! De slede heeft mijn hele skelet uit zijn verhoudingen getrokken.
|
|
11-02-2006 Whitehorse (Canada)
De Yukon Arctic Ultra zit er op. Helaas heb ik de wedstrijd na 102 km verlaten. Totaal uitgeput moest ik stoppen i.v.m. diarree
en maagklachten waardoor ik niets meer
tot me kon nemen. De eerste 50 km van de tocht werden gekenmerkt door
het warme weer. De temperatuur was bij de start 2 graden boven nul. Een
zeer raar gegeven voor Yukon daar het normaal in deze tijd van het jaar
minus 20 graden Celsius is. Dit weer was er de oorzaak van dat de sneeuw
nat was waar we over liepen en je ver in de sneeuw zakte. Mijn slede was
toch verre van perfect voor deze sneeuw. Normaal is de sneeuw bevroren
en is het geen probleem maar de natte sneeuw maakte dat ik te veel
gewicht op een klein oppervlak had hetgeen dus zeer zwaar trekken is met
25 kilo bagage erop en het feit dat in het begin op sommige plekken geen
sneeuw lag!!!! De gesponsorde materialen waren gelukkig prima en na 50
km werd het een echte race. Het werd kouder en er lag meer sneeuw. Ik
ging prima en de achterstand veroorzaakt door mijn korte slede kon ik
langzamerhand weer goed maken tot na ongeveer 70 km mijn darmen begonnen
op te spelen. Waarschijnlijk veroorzaakt door de sneeuw die ik had
gesmolten om te drinken en die ik niet had laten doorkoken.
Ik werd steeds meer vermoeid daar ik niets
meer kon eten en ben toen 2 uurtjes gaan slapen in de sneeuw bij minus
20 graden. Ik werd al rillend wakker van de koude en mijn linkerhand was
ijskoud en ik kon hem niet meer bewegen. Ik raakte licht in paniek daar
ik mijn spullen niet ingepakt kreeg met een hand en ik steeds harder
begon te trillen. Gelukkig lukte het uiteindelijk wel en kon ik mijn
tocht voortzetten na weer een sanitaire stop waar je het ook niet echt
warm van krijgt. De hoogteverschillen die we moesten overwinnen waren
behoorlijk. Ik kan het als Limburger vergelijken en wel met de Cauberg
in Valkenburg, maar dan onverhard en hobbelig. Op sommige plaatsen kwam
je met heel veel moeite boven. Ik probeerde dan maar weer iets tot me te
nemen daar ik zo slap was maar het werkte averechts en ik kon het maar
met moeite binnen houden. Zo ging de tocht voort. Op een gegeven moment
moest ik meer dan een uur wachten daar er een ijsvlakte moest worden
overgestoken maar het ijs was op plaatsen gebroken en er was geen
mogelijkheid daar door te komen. Iemand van de organisatie vond na een
hele tijd met de sneeuwscooter te zijn weg geweest, een andere route. Om
een lang verhaal kort te maken. De laatste kilometer voor checkpoint 2
was de langste van mijn leven. Ik
deed er maal liefst 35 minuten over en toen
was het voor mij een duidelijk zaak. Men voorspelde een koudere nacht
tot minus 30 graden en met al mijn problemen zou dat te veel zijn en
zelfs gevaarlijk kunnen worden. Het is niet gemakkelijk om uit te
stappen bij zo 'n tocht waar ik zo lang mee bezig was. Jullie
sponsoren maakten voor mij dat ik de beste materialen tot mijn
beschikking had maar helaas. Veiligheid gaat voor en zeker mijn
gezondheid. Dit zou marathon/ultra nummer 203 moeten worden maar werd
het niet. Momenteel is de tocht 2 weken geleden en ik ben een week terug
thuis. Ik heb nu dus al 2 weken geen meter meer gerend. De motivatie is
ver te zoeken en morgen ga ik het weer eens proberen. Ik heb onder het
lopen alles geprobeerd op een rijtje te zetten en ga nu eerst herstellen
en dan .......
In elk geval de eerste tijd en misschien wel
nooit meer zoveel wedstrijden elke maand.
Voor wie doe je het?????? Voor je zelf natuurlijk en wat heeft het dan voor zin of je nu 100 of 200 of meer marathon/ultra 's hebt gelopen?????????????? doei HENk
|
klik op afbeelding voor vergroting.
|
29-01-2006 Schinnen. De Fat ass fifty. Van te voren
had ik al mijn bedenkingen over de afstand en de zwaarte van het
parcour. Vorig jaar waren er al mensen die de marathon liepen
tijdens de 50 km dus er waren 2 afstanden. Han ging niet mee i.v.m. het
vele werk met zijn bedrijf en het feit dat hij pas was verhuisd. Ik
besloot te lopen en tijdens de wedstrijd de beslissing te nemen over hoe
en wat. Ik wilde langzaam starten maar zoals meestal startte ik weer te
snel. Het ging goed maar Schinnen heeft een zwaar parcour. Gert zegt
niet voor niets dat het parcour ook vlakke stukken kent. In principe 1
km bergop dan 1 km golvend, 1 km tegen de wind in en dan afdalen in de
1, plus km en weer opnieuw. De ronde was iets meer dan 4 km en na 12
ronden had je 50 km. Het was koud, om 08.00 u nog minus 6 graden. Ik had
nergens last van en liep goed. Soms moest ik mijn handschoenen
uitdoen van de warmte. Na 32 km begon mijn heup ( vanuit de rug) weer op
te spelen. Het was te verdragen en ik besloot wat langzamer te lopen. De
conditie was goed en dat was voor mij voldoende. Nu gewoon een kwestie
van volmaken maar de heup bleef steeds opspelen. Ik besloot kleine
stukje te wandelen daar ik in Yukon veel zal moeten wandelen
zoniet bijna alles want ik was ondanks de koude door en door nat.
Zodoende besloot ik ook na ronde 10 de lus voor de marathonafstand te
lopen en het dan voor gezien te houden. Een blessure of koude zou het
alleen maar erger maken en een marathon 2 weken voor de start is toch
een goede training.
Tijd 4 u en iets van 2 minuten. Voor dit zware
parcour goed als training en na afloop bleek dat ik nog genoeg over had
want ik moest naar het treinstation rennen om de trein nog net te kunnen
halen, anders had ik weer een hele tijd moeten wachten. Nadja vond het
erg dat ik niet van haar erwtensoep wilde proeven en vroeg of ik volgend
jaar meer tijd had. Natuurlijk en dan ben ik er ook weer bij.
Nadja, onze Nederlandse kampioene op de marathon,
loopt altijd enkele rondjes mee en het is een lust voor het oog om te
zien met welk zij loopt.
Voor mij nu rustig afbouwen, nog een beetje wandelen
en losjes rennen en woensdag over een week: de reis naar Yukon.
|
|
15-01-2006 De marathon van Genk. Marathon nr 201. Geen verhaal van mij
maar van collega-loper Theo de Jong, die vorig jaar een hartoperatie
moest ondergaan en nog steeds niet fit is. Voor velen van ons een
emotioneel weerzien met Theo en zijn vrouw, voor het eerst na zijn
operatie. Mijn marathontijd in Genk was 3 u 46 min, tijd ben ik
tevreden over maar de manier waarop niet. Misschien een goed voorteken
voor de topweek die met de marathon begonnen is. Ik probeer deze week
inclusief de marathon 200 kilometer te lopen.
Het was de voorlaatste wedstrijd voor Yukon maar hier het verhaal van
Theo.
|
||||
