I LOVE TO RUN

I LOVE TO RUN
"The woods are lovely dark and deep, but I have promises to keep, and miles to go before I sleep, and miles to go before I sleep." Robert Frost

Laatste nieuws 2005

Samen met Micha, organisator van de LPM-marathon in Genk, op de foto vlak voor de start van mijn 200-ste.

http://lpm-marathon.be/nl.htm

Voor vergroting klik foto.

Meerssen, 31-12-2005 Hier beneden mijn verhaaltje van de Silvestermarathon en daaronder het verhaal van Jogger Jo ( www.jogger.tk ).

Voor mij begon de Silvestermarathon met het innemen van een pijnstiller. Het ging een stuk beter met mijn rug maar ....

We waren met een vrij grote groep en om 9 uur was de start. Van te voren had ik van Jo het startnummer 200 gekregen daar dit mijn 200-ste marathon/ultra zou worden. Deze loop zou tevens moeten bevestigen dat het beter ging met mijn rug. In het begin werd er veel gepraat, iets wat ik normaliter nooit doe daar dit te veel kracht kost maar nu lopen we natuurlijk een gemoedelijker tempo. Mijn rug voelde goed maar het parcour was spekglad en het verbaast me naderhand dat er niemand in de Geulle terecht is gekomen. Tussen Valkenburg en Schin op Geulle was het helemaal erg. De groep werd langzaam langer en langer. De verzorgingsposten waren goed en kon van te voren nog je eigen spullen afgeven. Het enige nadeel was dat er vaak lang gewacht werd bij deze posten, maar begrijpelijk, om de achterblijvers te laten bijkomen. Voor het keerpunt was het een waar waterballet. De dooi was vanochtend al ingetreden maar vorderde nu echt snel. Soms zakte je tot over je enkels in het water maar ik had er rekening mee gehouden en ik droeg mijn Sealskinz ( waterdichte kousen, zie http://www.sealskinz.com/ ) en echt, toen ik me uitkleedde na de wedstrijd, mijn voeten waren droog, hoogstens wat transpiratievocht). Dan de terugweg, iets gemakkelijker maar mijn rugpijn kwam terug en ik moest langzamer lopen maar het ging. De terugweg was meer bergaf en dat veroorzaakte waarschijnlijk die rugpijnen daar dit meer belastend is voor de rug plus de niet geoefende bewegingen om overeind te blijven op de gladde stukken. De conditie was goed maar het lichaam .... Na de controlepost op 32 km, bij de Keuteberg, viel de groep echt uit elkaar. Ik probeerde mijn eigen tempo te lopen ondanks de rugpijn maar moest toch weerlangzamer. De niet te onderschatten hellingen hadden we nu gehad alleen nog dat gladde stuk maar bij aankomst aldaar bleek hier het meeste ijs ook gesmolten te zijn. Mijn rugpijn nam af en ik kon weer harder lopen. Ik haalde nog verschillende mensen in en kon goed blijven doorlopen. Vlak voor de finish bij het Panne(n)koekhuis kwam ik Jo tegen en hij feliciteerde me met de 200ste marathon/ultra.

Helaas na het stoppen kreeg ik kramp in de rug. Ik was met Kees Punt mee gereden en we besloten meteen naar huis te gaan daar we dan ook konden douchen. De terugrit naar huis was zeer krampachtig en pijnlijk voor me maar na een warme douche werd de rugpijn/kramp langzaam minder en na 4 uurtjes was de pijn vergeten en was ik weer 90 % ( 100% zal wel verleden tijd zijn). Ik was eigenlijk van plan geweest samen met Jo en vrienden nog een pilsje te vatten maar mijn rug verhinderde dat. Wat jammer, ik had me de afloop na mijn 200-ste toch anders voor gesteld.

Mijn conclusie:

Weer een hele mooie maar niet te onderschatten marathon. De natuur in mijn Limburg, geweldig. Op veel plekken was ik nog nooit geweest!!!!! Het zou waarschijnlijk een stuk gemakkelijker zijn geweest als het niet zo glad was. In Yukon zal ik daar hopelijk weinig last van hebben door mijn spikes onder de schoenen.

Jo, Simon, Klaus en familie en vrienden, bedankt voor de verzorging en gezelligheid en mijn 200-ste is verleden tijd.

De trainingen in het nieuwe jaar gaan door voor Yukon. Een maal per week een lange wandeling en de rest lange, langzame duurlopen met over 2 weken nog één marathon ( Genk ) en de 50 km van Schinnen eind januari.

tot ziens Henk Sipers

Slibberige Silvester Marathon (SM-loop)

Voor het 4e jaar werd er als sportieve onderbreking tussen Kerstmis en Nieuwjaar op zaterdagdag 31 december de Limburgse SM-loop (Silvester Marathon) georganiseerd. Dit jaar met een NIEUW parcours waarbij vanaf Meerssen het riviertje de Geul stroomopwaarts 21km werd gevolgd tot Camerig, om vervolgens te keren. Deze, GRATIS, marathon over 90% onverharde paden door het Geuldal was een mooie gelegenheid om het kerstkonijn eruit te lopen door nog een paar km's aan het jaartotaal toe te voegen. Er zat geen wedstrijdelement in deze Geuldal Silvester-Marathon over 42195m dwars door de Limburgse heuvels, hoewel 42km hardlopen over sneeuw, ijs, modder en pratsj voldoende uitdaging zijn. Dat er überhaupt gelopen kon worden was 12 uur voor de wedstrijd nog maar de vraag. Het land werd geteisterd door sneeuwstormen met ijzel en het KNMI gaf een weeralarm. Om 9uur vertrokken de 30 dyhards voor hun tocht der tochten op een schema van 4 uur en het motto was GENIETEN samen uit, samen thuis. Ultraloper Henk Sipers ging voor zijn 200e marathon en kreeg een gepast startnummer. Al snel bleek dat het een bijzondere tocht ging worden want de soms spiegelgladde ondergrond zorgde voor menig pirouette en klunen toestanden. Dat menigeen niet op zijn voeten kon blijven staan is dus niet de wijten aan de 3 brouwerijen op de route (De Leeuw, Gulpener en Brand). Via het hellingbos langs de Geul wordt het in kerstsferen verkerende Valkenburg (5km) bereikt en gaat het via Schin op Geul naar de drankpost aan de voet van de Keutenberg (10km). Daar waar zomers de wielrenners de 22% kuitenbijter op draaien schravelen wij op een ijzig pad langs de Geul richting Gulpen waar de fam. van Klaus Krolzig een kompleet lopersfeestmaal met muziek als drankpost heeft ingericht. Ondanks dat we de Geul volgen zitten er toch enkele Limburgse hellingen in het parcours als we via Mechelen naar Camerig gaan. Op de hoger gelegen delen is het nog wit en de paden zijn een ijsbaan waar mijn IceBug schoenen hun nut weer eens bewijzen. Via de nodige draaihekjes (stechels) door drassige weiden en sneeuwduinen bereiken we na 2:15uur het halve marathon punt bij hoeve de Wingberg. Hier staan Leny en Thea ons op te wachten met warme thee en kunnen we na een rondje van de zaak beginnen aan de terugweg. Het voordeel van zo een gezamenlijke tocht is dat je met andere lopers eens kunt kennis maken en ervaring uit wisselen. Iedereen heeft ondertussen natte voeten en er wordt uitvoerig gebruik gemaakt van de drankpost bij 27km waar de top 2000 muziek zorgt voor de sfeer. De Dode man helling laten we links liggen en het smalle pad langs de Geul is zo glad dat een loper zich juist aan een boom kan vast grijpen om niet in het koude water te donderen. Inmiddels beginnen de krachten bij velen af te nemen en worden er verschillende tempo groepjes geformeerd. Na 4:05uur bereiken de eerste de finish en de laatste volgen binnen 30 minuten. In uitspanning "De Nachtegaal" wordt het vocht aangevuld met Gerardusbier en uiensoep. Bij de evaluatie is iedereen het eens, volgend jaar gaan we er weer voor. Nog eine gooie roetsz. ( Jo Schoonbroodt)

Vandaag, 19-12-2005 Mijn tweede training in Snowworld te Landgraaf. Een uur lang bergop en bergaf. Slopend en ik kreeg het ontzettend warm ondanks de temperatuur van minus 5 graden Celsius.

De neophreen overschoenen bleven goed zitten en ik kreeg geen natte en/of koude voeten.

De slede loopt nu perfect, geen problemen.

De spikes probeerde ik op een stuk ijs en de grip was uitstekend.

Al met al de training was perfect.

18-12-2005 Tijdens de 1/2 marathon in de vrieshal bij Tuscho, waar Man bijt hond en TV Limburg opnames hadden gemaakt, werd de cameraman van TV Limburg onwel en moesten de opnames gestaakt worden. Vandaag zouden deze worden overgedaan met een andere cameraman. De uitzending is 19-12-2005 op TV Limburg te zien. Ik ben benieuwd.

Vandaag probeerde ik de snowgoggles van Julbo. Mijn sponsor had ze niet op tijd binnen voor de vorige training maar nu wel. Ik had helemaal geen problemen ermee en ze bleven ijsvrij. Gelukkig.




	Dit was Man bijt Hond, goeden avond.

11-12-2005 Purmerend en zijn Purmerbosmarathon. Een aanloopstuk van 2,2 km en dan 10 rondjes van 4 km. Dankzij mijn oefeningen waren de rugpijnen ver weg en misschien dankzij de door velen aangerade mindere kilometers per week, voelde ik me redelijk goed. De start was iets langzamer dan normaal en dan maar proberen mijn tempo te blijven lopen. Ik wilde tussen de 3.30 u en 3 u 45 u lopen. Het zou nummer 199 worden. Ik had mijn eigen drinken mee genomen, een nieuw product van Powerbar. Ik was gevraagd dit te proberen, nou geen probleem want ik heb gelukkig nooit bijwerkingen van vreemde sportdranken. Ik maalde mijn rondjes af en het ging goed. Van te voren had ik wel een pijnstiller ingenomen maar dat maakte niet uit want de dagen ervoor had ik toch nog last van de rug maar minder. De pijntjes bleven inderdaad weg en de sportdrank van Powerbar beviel goed. In de voorlaatste ronde kreeg ik enkele tekenen van kramp in de rug uitstralend naar mijn linker been maar het zette niet door. Het resultaat dus van de oefeningen. Ik finishde in 3 u 43 min en was niet moe. Mijn benen en rug waren natuurlijk blij dat het voorbij was maar als het verder was geweest had ik wel kunnen doorgaan mede misschien door de nieuwe sportdrank van Powerbar. Eindelijk ook weer eens een goed teken na de vele rugpijnen en alle gevolgen van dien. De rugzak ligt op zolder zodat ik niet weer in de verleiding kom er mee te gaan lopen.

Eindelijk kan ik nu uitkijken naar 31 december, de Sylvester marathon, die mijn 200-ste gaat worden. Een mooie afsluiting van dit, op sport-gebied, redelijk slechte en ongelukkige jaar.

Vandaag, 5-12-2005, mocht ik dan van Snowworld Landgraaf voor de eerste maal gaan trainen op hun berg. Luciënne en ik werden er hartelijk ontvangen met koffie en al snel mochten we naar het sneeuwgebied. Het is een ontzettend grote hal en er heerst een geweldige sfeer. Ik sleepte al mijn spullen naar een plek om te zitten en zette de boel in elkaar. De trekstokken deed ik gekruisd bevestigen, dan is de slede beter bestuurbaar. De neophreen overschoenen waren bij hun eerste test los gegaan en deze had ik opnieuw laten lijmen. Nu waren ze perfect en ik had zelfs warme voeten. Over de neophreen overschoenen had ik nog een soort spikes-sandalen om op gladde gedeeltes meer houdvast te hebben. Het was min 5 graden Celsius maar lekker. Lucienne had zich warm aangekleed en maakte foto 's. De eerste keer dat ik de berg op ging vond ik het erg zwaar. Ik had helemaal geen houdvast want de trekkingstokken van Leki waren nog niet gearriveerd. Toch probeerde ik de berg op te komen maar dat ging maar zeer moeizaam en ik zweette ontzettend. Bergaf had ik al meteen een probleem. De slede/pulka haalde me in en zodoende kwam er enige kracht te staan op de haken en deze gingen dan los en de slede zat dan nog maar op een punt vast aan mijn gordel. Dit probleem had ik voorzien en Patricia van Snowworld had gezegd dat ik zolang de Leki -stokken van hun mocht gebruiken en dat scheelde een heel stuk. Verschillende malen ging ik de berg op met de stokken maar af was steeds hetzelfde probleem. Als de slede dan voor me wil zijn, prima. De trekband om mijn middel werd wat losser gemaakt en voor het afdalen even de gordel draaien en de slede liep voor me en nu was ze zelfs bergaf te besturen. Je moet even de handigheid krijgen om de slede te besturen en te lopen met stokken. De neophreen overschoenen bleven nu perfect zitten en ik had zelfs warme voeten. Bert Pappers, een vriend/collega van mij, was ook komen kijken en na afloop dronken we samen een kop koffie. Patricia kwam nog effe vragen hoe het geweest was en ik moest hun persbericht effe samen met hun doornemen. Ze willen er enige bekendheid aan geven dat ik bij hun mag trainen en dat is uiteraard geen probleem. Ik verheug me al op de volgende training.

Klik op foto 's voor vergroting.

Het volledige adres van de startplaats is:
Restaurant/Pannenkoekenhuis De Nachtegaal
Gemeentebroek 6
6231RV Meerssen

Silvester Marathon (SM-Loop) - Meerssen 31-dec-2005 9:00 uur

Voor het 4e jaar wordt er als sportieve onderbreking tussen Kerstmis en Nieuwjaar op zaterdagdag 31 december de SM-loop (Silvester Marathon) georganiseerd. Dit jaar met een NIEUW parcours waarbij het riviertje de Geul stroomopwaarts 21km wordt gevolgd, vanaf Meerssen tot Camerig, om vervolgens te keren. Deze, GRATIS, marathon over 90% onverharde paden door het Geuldal is een mooie gelegenheid om het kerstkonijn eruit te lopen. Oude diesels kunnen rustig op toeren komen want er zit geen wedstrijdelement in deze SilvesterGeul-Marathon over 42195m dwars door de Limburgse heuvels, hoewel 42km hardlopen al voldoende uitdaging is.
Er wordt zoveel mogelijk als groep gelopen en GENIETEN staat met hoofdletters geschreven. Er zal gestart worden op een schema van rond de 4 uur en het motto is samen uit, samen thuis. Lopers van de lange adem die met ons willen lopen zijn van harte welkom.

klik op foto 's voor vergroting.

Meer informatie over deze training marathon:
Jogger Jo Schoonbroodt
Website www.jogger.tk
E-mail jo.schoonbroodt@sabic-europe.com
Tel 043-3616285
Zie ook www.UltraNed.org

	20-11-2005 De Sri Chinmoy Self-Transendence-6-uurs-loop op de Bosbaan in Amsterdam. Omdat we hadden besloten niet naar de Beaujolaismarathon te gaan, was dit het alternatief voor mij. Van te voren had ik gezegd waarschijnlijk te lopen t/m 45 km ( dus 9 rondjes van 5 km om het roeiwater de Bosbaan). De nationale roei-top was al aan het trainen en zelfs Amerikanen waren bezig op het bekende water. Ik startte achteraan want ik verwachtte er niet veel van vandaag en zo was het ook. Ik had mijn gesponsorde Suunto ( horloge met hartslagmeter, hoogte/temperatuurmeter, snelheidsmeter, afstandsmeter etc etc om/aan) met Footpod . Hij was nog niet goed gecalibreerd maar ik wou effe zien hoe hij werkt. Ik werkte mijn rondjes af op een laag tempo. Eigenlijk was ik ook niet klaar vooor een 6-uursloop maar de afstand telt die je loopt en dat was de enige bedoeling. Na 39 km pas kreeg ik weer de bekende krampen en ik wilde de 45 km volmaken. Zoals altijd verdwenen de klachten na 1-2 km en ik liep weer goed maar besloot te stoppen na 45 km. Het was goed geweest en ik was niet kapot maar doorgaan ...... Han Frenken liep ook niet soepel en stopte eveneens na 45 km. Henry Okkersen daarentegen ging als een trein en verbeterde zijn Pr tot ongeveer 70 km 700 meter. Een klasse apart. Het laatste stuk moesten de lopers met een vlag lopen om precies na 6 uur deze in de grond te steken. Ik besloot dit een stuk voor Henry te doen zodat hij zijn PR kon lopen. Ik kon na een warme douche en droge, warme kleding al weer aardig mijn tempo lopen. Een hele geruststelling voor Yukon waar ik ook regelmatig moet stoppen voor eten, drinken en rust. Dit was nr 198.

Maandag 14-11-2005

Hiernaast krantenartikel over de 1/2 marathon in een vriescel van de firma Tuscho.

Klik op afbeelding voor vergroting.

Het viel reuze mee, maar in een vriescel waait het niet en dat verschilt dan enorm van buiten plus het feit dat het droge koude lucht is die je inademt.

De dag erna had ik last van mijn luchtwegen en veel hoesten plus pijn aan de enkels van de vele korte hoeken van 90 graden.

De pulka is klaar. Het trek systeem bestaat uit 2 pvc-buizen waar een nylonkoord doorheen loopt. De buizen kruisen elkaar zodat de pulka niet kantelt bij een schuin aflopend parcour.

06-11-2005 Nürnberg (D). De LGA-Buro-indoor marathon. Een marathon in een bureaugebouw van LGA, een soor bedrijf als KEMA-keur. Eerst 2 korte ronden en dan 54 "lange"ronden. Een lange ronde was iets minder dan 800 meter met elke keer 22 trappen op na de helft en dan op het einde 22 trappen af. In de 2 korte ronden eerst 3 etages omhoog, is 66 trappen en op het einde 66 trappen omlaag. Na 5 uur rijden arriveerden Han Frenken en ik in Nürnberg. De start van de halve marathon en de hele was gescheiden en we waren met zo 'n 150 lopers. Ik startte snel en liep redelijk mee vooraan. De eerste 2 korte ronden waren zwaar door de 66 trappen en korte draaien door smalle gangen met hoeken van 90 graden. Hierna het begin van de langere ronden op bredere gangen. Bij gevaarlijke punten had men matrassen geplaatst. De directeur vertelde dat deze hier ook getest werden. Was misschien iets voor mij want ik heb er altijd van gedroomd om matrassen-inslaper te worden, testen is dan maar een klein stukje verder!!! De halve marathonlopers en etafette-lopers begonnen ons al in te halen. Soms waren ze erg asociaal en probeerden je tegen de muur te duwen maar dan hebben ze aan mij een zware. Niet qua gewicht maar ..... Ik kon blijven volgen. Op niveau 1 liepen we op vloerbedekking maar dat remde flink af. Op niveau 0 lag vinyl en dat liep heerlijk. Hier was ook de drankpost die zeer goed was uitgerust. Er liep steeds een poetsploeg rond die steeds alle natte plekken droogde. Er was redelijk veel volk die ons steeds aanmoedigden en enkele camera-teams filmden het hele gebeuren. Op een scherm konden we door het chipsysteem zien hoeveel ronden we al hadden gelopen. Ik haalde Han al snel in. Ging het zo goed met mij, was ik te snel of ging het slecht met Han? Na 10 ronden moest ik plassen maar geen probleem, in elke gang waren minstens 2 toiletten. Ik dronk veel want het was warm daar binnen. In de souterrain stonden de ramen open en dat verfriste wat. Na 27 ronden ( plus de 2 extra ronden) zag ik Han weer voor me lopen maar buikkramp noodzaakte me weer het toilet op te zoeken. Mijn tijd was hier 1 u 38 min maar ineens was ik gekraakt na het opgaan van de trappen. De uitstralingspijn van mijn rug kwam terug en het tempo zakte. Het trappenhuis ging ik steeds voorzichtig op en af daar het gevoel in de benen anders is. Ik kon blijven doorlopen maar trap-op ..... Ik begon langzaam terrrein te verliezen. Het aftellen en leiden met de lange IJ was nu begonnen. Trap-op moest ik me echt omhoog trekken aan de balustrade door de pijn. Na 46 rondes haalde Han me in, hij liep goed. Ik zat nu in dezelfde ronde als hem maar hij liep snel van me weg en haalde me een tijdje later weer in. Ik wandelde enkele malen bij de drankpost. Nog 2 ronden. Ik kon weer tempo maken maar trap-op was een echte kwelling geworden. Als ik een goede rug had gehad dan ........ Ik finishte in 4 u 9 min en 2 seconden. Plaats bij de mannen 50: 4-de. Han liep 4 u 5min maar door een fout met het chipsysteem staat hij op 4 u 8 min!!!!!! Een slecht tel-chip-systeem want er waren vele lopers met telproblemen. Ik zou in mijn categorie derde zijn geworden maar naderhand was dit vierde. Maakt allemaal niets uit maar toch ..... Na een heerlijk douche troffen we de grote directeur van LGA met zijn vrouw. Tijdens de wedstrijd hadden we steeds iemand "oranje boven" horen zingen maar we begrepen er niets van. Dat was de vrouw van de directeur dus die had gehoord dat er 2 Nederlanders meededen. Zij kwam uit de Nederlands-Duitse grensstreek en sprak perfect Nederlands. Terwijl we een kleinigheid aten samen met de directeur in het personeelsrestaurant, informeerde hij hoe de marathon was en naar ons loop-verleden. Daar stond hij van te kijken. Hierna namen we afscheid van hem en zijn vrouw en begonnen aan de 550 km lange terugreis. Eigenlijk mag ik niet ontevreden zijn want het was lood en lood zwaar. Die rugpijnen moet ik maar mee leren leven. Ik had eindelijk weer eens een marathon ( nr 197 ) gelopen zonder pijnstiller.

Volgende: de halve marathon in de vriescel ( min 22 graden Celsius) bij Tuscho op 14 november.

1-11-2005 Een echte test. Vandaag konden we, Han Frenken en ik, trainen in een vriescel van de firma Tucho, groothandel in diepvriesproducten, in Maastricht. Han Frenken gaat in Yukon de marathon lopen. Geschikte kleding hadden we nog niet dus werd er wat geleend. De temperatuur was - 22 graden Celsius. We kregen een aanbod van Tuscho om op een feest van hun een 1/2 marathon te lopen. Trainen op andere tijden is er onmogelijk daar er natuurlijk gewerkt wordt dus een goede gelegenheid om te trainen. Na de training wisten we hoe en wat maar het was maar een half uurtje. Hier beneden enkele foto 's. Meer info volgt na de 1/2 marathon in de vriescel, op 14 november.

De woestijn-rugzak is nu verleden tijd. Ik ga vanaf nu trainen met een Camelbag, mijn nieuwe trainingsmaatje. Dit is ook een soort rugzak met een waterbuidel ( 1 1/2 tot 2 liter ) en drinkslang. Er bestaan verschillende modellen. Tijdens de Yukon race draagt men een model dat onder de kleding gedragen wordt ondanks dat hij helemaal geïsoleerd is. De drinkslang is ook geïsoleerd dus mijn drinken blijft lekker warm en bevriest niet. Meer info over de Camelbag volgt.

24-10-2005 Oirschot. De eenmalig georganiseerde Heidemarathon. Een must voor mij daar ik 12 maanden in dienst ben geweest in Oirschot en zodoende uren op de heide heb doorgebracht ( 1977). Na de pijnen in de Echternach marathon was het hier nog niet mee gedaan. De pijnen bleven aanhouden maar er is uiteraard mee te leven. De training van vrijdag moest ik verzetten naar zaterdag daar het toen helemaal niet ging. Vrijdagavond kon ik bijna niet meer lopen/wandelen van de pijn. Ik zag de bui al hangen maar geef niet op. Zaterdag was de training 50 minuutjes en het ging redelijk. Ik moest werken tot 23.30 uur en het was "gelukkig" druk zodat ik in beweging bleef. Zondagmorgen voelde ik niets en ging tevreden naar Oirschot met Henry Okkersen. Ik had besloten maar zonder rugzak te lopen daar ik de Goden niet wilde verzoeken. Ik startte weer te snel maar kon tijdig een tandje terug schakelen. Het was zwaar, zeer zwaar. Het gehele parcour was onverhard en zanderig. Meestal vast zand maar soms doorgewoeld zand. Elke ronde was 14 km en nog iets. Er waren 3 drankposten per ronde, wat een luxe en ze hadden zelfs cola. Ik probeerde niemand te volgen en dat lukte. Er waren vele bekenden en ik weet mijn plekje in het "peleton". Er waren zeer vele heuveltjes, eigenlijk heuveltjes van niets maar het aantal ..... Even 2 meter omhoog met een hoogteverschil van 50-75 cm en meteen weer omlaag en dat soms zo 'n 10 keer achter elkaar. De heide lijkt vlak maar is het zeker niet, Henry noemde het een wasbord. De natuur geweldig. Jammer dat ik er zo weinig van gezien heb want het was een technisch zwaar parcour, je moest steeds opletten welke kant van de weg je zou gaan lopen en bergop waar je je voeten neerzet. Ik zag een mooie rode paddestoel, geweldig, daarna nog een rode met witte stippen ( kabouters bestaan dus toch !!! ). Ronde een in 1 u 14 minuten, ronde twee ging ook prima. We passeerden ook elke ronde een vennetje, meertje, en dat zou geweldig voor een foto zijn ( foto bijgevoegd, van de organisatie tijdens een trainingsloop). Ronde twee 1 u 17 min. Ronde drie, ja toen begon de wedstrijd. Na enkele bulten overbrugd te hebben begon het lijden met de lange ei maar ik kon redelijk tempo blijven houden. Henk Harenberg had me de eerste ronde ingehaald en ik zag hem voor me. Ik liep langzaam op hem in tot zo 'n 5-6 meter en toen ging ik denken. Achter hem hangen doe ik niet, is onsportief. Hem passeren, dan maak ik misschien het beest in hem los en moet ik nog gaan sprinten, neen. Mijn krachten waren ook ver op en ik bleef achter hem. Eerst 10 meter en later tot 20 meter. Ik finishde in 3 u 53 minuten. Niet slecht voor dit parcour. Henk was iets voor me en Henry Okkersen liep 3 u 35 minuten en was derde bij de mannen 50, ik op ruime afstand 4-de. Henry was kapot, dit heb ik nog maar zelden bij hem gezien. De derde ronde ging in 1 u 22 min. Ik was blij dat ik hem had uitgelopen en zonder pijntjes. Naderhand bleek dus dat dit helemaal geen parcour was geweest om met rugzak te lopen. Ik was gewaarschuwd door de Goden ( ja, soms geloof ik maar waarin? ). Ik kan verder gaan met tellen tot 200. Zoals het nu uitziet wordt de Silvestermarathon in Meerssen op 31 december, mijn 200-ste marathon/ultra. Effe 2 weekjes alleen maar trainen en dan naar de Büromarathon in Neurenberg (D) met Han Frenken. Een marathon binnen in een bureaugebouw. 400 meter gang, trappen huis omhoog 400 meter gang, trappenhuis omlaag en dat 42,195 km.

16-10-2005 De 25-ste marathon van Echternach (Lux). Samen met Han Frenken afgereisd naar Luxembourg. Beiden hebben we leuke herinneringen aan Echternach. Voor mij alleen maar marathon-herinneringen. De laatste keer liep ik hier nog 3 u 11 min. Nu was de bedoeling richting 3.20-3.25 uur. De voorbereidingen waren niet al te best. Ik had nachtdienst gehad en had weer last van uitstralingspijnen veroorzaakt door mijn oude hernia. Vóór de wedstrijd had ik al een pijnstiller genomen daar het toen al erg uitstraalde naar mijn li-heup en been. Bij de inschrijving trog ik de Schot Hughes Hunter nog, mijn kamergenoot na de Marathon des Sables. Ook hij gaat volgend jaar februari naar Yukon. Ben ik tenminste niet alleen als Han naar huis is na de marathon van Yukon. De marathon. De start was samen met de de 8 km en 16 km. Altijd een gedring en niet prettig voor ons marathonlopers. Na 8 km kwam de pijn al weer opzetten. Ik voelde zelf dat ik scheef liep en het tempo zakte. Ik werd door velen ingehaald. Wilma Rusman stond langs de kant en probeerde me aan te moedigen maar je voelt zelf het beste wat je kunt en wat niet. Er waren een tiental deelnemers van Atletiek Maastricht en dat was wel leuk. Ik probeerde niemand te volgen en mijn eigen wedstrijd te lopen, alhoewel wedstrijd. Het tempo lag nog lager dan mijn normale trainingen. Zou het komen van het lopen met de rugzak tijdens de marathon van Eindhoven afgelopen weekend of ...... neen ik had weer onderuit gezeten tijdens de nachtdienst en dan is het elke keer weer raak. Maar ja probeer maar eens tijdens de nachtdienst kaarsrecht op je stoel te blijven zitten. Han was me ook al gepasseerd en hij liep goed. Ook hij is veel betere tijden gewent maar ja, we worden ouder. De omgeving aldaar is prachtig en de herfst laat zich van zijn mooiste kant zien zeker in combinatie met de zon. Gelukkig was het niet te warm. Na 34 km ging het weer en ik probeerde te versnellen maar dat duurde maar 1 km en ik moest weer terug in mijn jogging-tempo. De laatste 2 km kreeg ik nog last van mijn rechter heup ( van het scheef lopen). Ik finishde in 3 u 39 min en weer een teleurstelling rijker, alhoewel, als het flink tegen had gezeten was ik moeten uitstappen en dat is gelukkig niet gebeurd. Han was gefinished in 3 u 27 min. Na het finishen was hij niet erg lekker daar hij te veel cola had gedronken en hij voelde zich erg beroerd. Deze week even kijken hoe en wat en dan beslis ik of ik de Heidemarathon a.s. zondag, met of zonder rugzak loop.

Eindhoven nr 194

9-10-2005 De marathon van Eindhoven. Het weer was perfect. Men gaf zelfs een temperatuur aan van 12 graden hetgeen ik niet geloofde. Ik zou de marathon als training met rugzak lopen, 8 kilo. New Balance ( mijn sponsor) was er met een stand en een ontzettend grote NB-schoen. De grote man van New Balance Nederland, Kor Louws, was er ook. We maakten een praatje en hij vroeg hoe mijn voorbereidingen gingen voor Yukon. Vol interesse bekeek hij me met mijn rugzak en hij vroeg in hoe verre de rugzak mijn looptijd beïnvloedde. Na afloop zou hij nog verder kontakt met me hebben voor spullen. Er waren vele lopers op de marathon en nog meer op de andere afstanden. De start, ik vertrok en kon al vrij snel een redelijk tempo lopen. 5 km in 24 minuten dus te hard maar eigenwijs als ik ben, gewoon doorgaan. Het liep lekker en ik kreeg veel applaus i.v.m. mijn rugzak. Bijna elke kilometer stond er een band, disco of joekskapel. Het publiek was massaal naar de marathon gekomen en zeer enthousiast. Vlak voor de eerste doorkomst/finish lagen 2 briefjes van 5 Euro op de grond maar ik durfde niet te stoppen en me te bukken i.v.m. een eventuele kramp en mijn tempo was er dan misschien uit. Jammer. Na 22 km voelde ik de kilometers al maar ja ik was over de helft en ik wist dat ik te hard was gestart dus maar een tandje minder. Het veld was nu ver uit elkaar getrokken en dat loopt toch een stuk aangenamer. Henry Okkersen en Lex de Boer waren de pacers van de 3u45min-groep en haalden me in, gelukkig, zo wist ik waar ik ongeveer zat. Ik bleef hun lang in het oog houden en kon goed blijven doorlopen ondanks de pijnen die ik weer in mijn linker heup kreeg. Dat was al weer een hele tijd geleden maar er is mee te leven. Ik finishde in 3 u 54 min nadat ik nog zeker 15 lopers had ingehaald de laatste 500 meter in een enorme eindsprint, die me veel applaus opleverde. Na afloop praatte ik nog met iemand van de organisatie en werd er een foto gemaakt ( waar is tie??)

24-09-2005 De trail du Condroz of ook genoemd de 14 Muren van Hoei (B). Eerst was deze trail 75 km en dit jaar zou het 50 km worden maar dit werd een tijd geleden al gewijzigd in de marathonafstand. Het werd mijn vierde marathon deze maand. Eerst de marathon van Beneden-Leeuwen waar het heel warm werd. Ik liep 3 u 47 min, de start was te snel en na 23 km kreeg ik mijn eerste inzinking terwijl de temperatuur op liep. Ondanks dat werd ik eerste bij mijn nieuwe categorie: Mannen 50. De week erna de Mergellandmarathon, mijn thuismarathon, door mijn achtertuin. In mijn ogen een van de mooiste marathons van Nederland. Ik snap nog steeds niet dat 15 km verder in Visé in België er zoveel deelnemers starten en in Meerssen moet men, ondanks de perfecte organisatie, steeds vechten om voldoende deelnemers te krijgen. Mijn thuismarathon werd helaas alleen maar een goede training in het afzien. Ik liep er met rugzak en eigenlijk was het parcour daar niet geschikt voor daar er te veel lange stijgingen waren. De week daarna Bobbahnmarathon in Thüringen (D). 1000 hoogtemeters over het biathlonparcour en de Rodelbaan. Een hele zware die ik bijna helmaal samen liep met Han Frenken. Maar nu dus de Trail de Condroz, georganiseerd door René Depas en vrienden, ook organisator van de eenmalige, meerdaagse Trail des Chateaux enkele jaren geleden. We waren met 15 deelnemers daar er enkele kilometers verder een trail werd gehouden over 33 km. Samen met jos Vrancken was ik er naar toe gegaan. Na de start liep ik op een tweede plaats. Ik besloot toen wat snelheid te minderen daar de nr 1 Raphael Brabants (B) was en deze voor mij niet onbekend is. Met hem kan ik me niet meten. De wedstrijd bestond uit 2 rondes van 21 plus km met in iedere ronde 7 muren. Na 1,8 km kregen we de eerste muur en dat viel al vies tegen. Ik bleef mijn eigen tempo lopen en werd ingehaald door enkelen. Het bleef bergop lopen en de ondergrond was onverhard. Elke ronde hadden we maar 3 km asfalt. De afdalingen waren ook moeilijk daar je steeds moest uitkijken waar je liep i.v.m. de scherpe stenenen en de boomwortels. Bergaf verloor ik veel tijd daar ik bang ben om te vallen ( de leeftijd??). Op km 12 was een drankpost met alleen water. Dit was van te voren bekend dus daar had je rekening mee kunnen houden. Ik had een bidonhouder bij me. Sommige beklimmingen waren zo steil dat je moest wandelen. Na de 6-de beklimming was de afdaling zo steil dat je bergop op dezelfde helling sneller zou zijn dan bergaf. Ik passeerde de halve marathonafstand in 1 u 53 min en pakte hier mijn eigen flesje met drinken en begon aan ronde 2. Jos had ik ingehaald maar hij bleef op afstand volgen. Toen ik de drankpost op 21,1 km verliet kwam hij net binnen. Tijdens de eerste beklimming van de tweede ronde dus de 8-ste muur, werd het een stuk zwaarder. Het was best wel warm in het bos en mijn voeten begonnen pijn te doen op de stenen. Ik had gaiters over de schoenen en had het idee dat de voeten te weinig ventilatie kregen. De volgende muren werden steeds zwaarder. Ik keek regelmatig om maar zag niemand. Ik verwachtte Jos eigenlijk maar hij was schijnbaar nog niet hersteld van de Trail de Mont Blanc. Ik moest stoppen i.v.m. mijn voeten. Ik stroopte de gaiters omhoog en dat voelde een stuk frisser maar de voeten bleven pijn doen. De laatste beklimmingen kon ik alleen maar wandelen maar in de achtergrond kwam niemand. Na de laatste beklimming kon ik weer mijn tempo herpakken en ik finishde in 4 u 3 min 58 sec op de vierde plaats. Winnaar was Raphael Brabants (B) in 3 u 5 min. In de Ardennen is hij bijna onklopbaar op de Trails maar in Meerssen werd hij ook al 6-de op de marathon.

In totaal waren het 1200 hoogtemeters over 36 km onverhard terrein en 6 km asfalt. Jos was ook helemaal kapot gegaan en finishde in 4 u 26 min. Hij liep er zijn 50-ste marathon/ultra en ik mijn 193-ste. De inschrijving was 5 Euro en na het finishen kregen we voor 3 Euro bonnen om iets te drinken of eten. We waren alle twee best wel tevreden daar het heel zwaar was. Van de 15 deelnemers waren er 7 gepland of ongepland uitgestapt op de halve marathonafstand. De organisatie was perfect maar helaas maar weinig deelnemers. René en zijn mannen zijn van plan volgend jaar een meerdaagse (3?) wedstrijd te organiseren en elke dag de marathon maar met net zo 'n parcour als vandaag dus ....... Maar ik ben dan paraat. Nu weer effe herstellen en op naar Eindhoven, met rugzak.

Raphael Brabants (B) de specialist

Rennrodelbahn Marathon Oberhof 17-09-2005 Het leek Han Frenken en mij leuk om wederom een aparte marathon te lopen en wel op het parcours van de Rennrodelbahn en van het Biatlon parcours waar dit jaar in januari het WK Biatlon werd gehouden. Na de bloedhete marathon in Beneden-Leeuwen 2 weken geleden, waar ik eerste mannen 50 werd, de Mergellandmarathon met rugzak waar ik ontzettend had afgezien, nu deze dus de derde en voorlaatste marathon van deze maand.

De organisatie lag in handen van Thomas S chiebel van de 100 Marathonclub Duitsland die reeds ook al de befaamde parkeergarage marathon in Dresden en de bobbaan marathon in Altenberg had georganiseerd. Zaterdagmorgen om 05:00 vertrokken we, Han Frenken en ik (Henk Sipers) voor de 464 km lange rit richting Oberhof, om 09:00 waren we gearriveerd bij de Herrenstart van de Rodelbaan op 831 meter hoogte, daar werden we opgewacht door de leden van de 100MCD, zelfs de bekende Stefan Schlett www.stefanschlett.de/htm/start/default.html was aanwezig. De start was om 11:00 bij de Herrenstart van de Rodelbaan, daarna liepen de 17 deelnemers 6 rondes van 7 km en 325 m met een totaal hoogteverschil van 1000 meter, over de verharde weg naar de parkeerplaats “de Grenzadler” vandaar uit richting het Rennsteig Arena Biatlon Stadion, hier maakte we een lus over het befaamde langlaufparcours waar de Duitse langlaufploeg aan het trainen was op het droge met de langlaufrolski. Het ging behoorlijk omhoog naar de befaamde Duivelsberg waar dan ook iedereen moest wandelen. Het laatste stuk ging over de 1063 meter renrodelbahn met 14 bochten en een stijgingpercentage van 9,2% waar normaal de mannen en vrouwen met hun rodel een snelheid van 120 km naar beneden glijden. De renrodelbahn blijkt toch een stuk lastiger dan de bobbaan daar bij elke bocht een zonnewering is gespannen om zo in de winter langer van het ijs te kunnen genieten, men loopt er tegenaan of je moet je bukken anders kom je met het hoofd aan de zonwering. De eerste 4 ronden liepen Han en ik, zonder rugzak, samen. Het was maar 7 graden en boven op de Grenzadler was het behoorlijk koud en onderaan de rodelbaan weer een stuk warmer en dat resulteerde in een sanitaire noodstop voor Han. Ik ging deze 4^e ronde een stuk sneller daar ik Stefan Schlett in het vizier had. Han liep zijn eigen tempo op dit behoorlijke zware parcours. Ik liet Han achter en passeerde Stefan Schlett. Tijdens de laatste ronde zag ik Han weer terug komen. In de vorige 4 rondes nam hij altijd een beetje voorsprong tijdens de beklimmingen. Ik probeerde bergop wat meer voorsprong te scheppen maar dit was mijn doodsteek. Han passeerde me en werd 6^e in een tijd van 4:11:38. Ik werd 7^e in 4:13:15, de tweede helft blijkt het verval maar minimaal daar we door kwamen op 2:05.

Bij de finish kregen we de medaille en oorkonde en konden we genieten van de traditionele Thuringer bratwurst met kartoffelsalat. Het was toch wederom een speciale marathon. Effe bijkomen en dan volgende week de Trail du Condroz door de Ardennen, over 42,195 km, ook wel genoemd de 14 Muren van Hoei. Dit was marathon/ultra nummer 192. Nog 8 te gaan dit jaar, waarvan nog enkele met rugzak, en dan heb ik de 200 vol.

Uitslag:

01. Andre Schmikel 03:40:56

02. Jurgen Teichert 03:45:07

03. Ralph Dietz 03:47:21

04. Steven Koch 03:56:46

05. Andre Dreilich 04:07:39

06. Han Frenken 04:11:38

07. Henk Sipers 04:13:15

08. Stefan Schlett 04:21:04

09. Thomas Radzuweit 04:21:52

10. Frank Berka 04:25:23

11. Klaus Bergman 04:29:29

12. Thomas Schiebel 04:57:03

13. Alfred Wasmer 05:03:02

14. Wolfgan Nadler 05:40:02

15. Marcel Heinig 05:40:02

Met vriendelijke groet Han Frenken

11-09-2005 De Mergellandmarathon in Meerssen. Ik had me er al lang op verheugd. Waren de vorige dagen nog warm en benauwd, het zag er naar uit dat het vandaag koeler zou worden. Ik liep met de rugzak als training maar bij de eerste lange klim kreeg ik het ontzettend warm en zweette veel. De Mergelland marathon is in mijn ogen een van de mooiste marathons met zijn lange beklimmingen ( iets wat ik graag doe). De lange beklimmingen braken me vandaag. Ik verloor veel tijdens deze beklimmingen en probeerde dit in het begin goed te maken maar dan zweette ik nog meer. Mijn loopbroek en shirt waren door en door nat. Ik ben normaal iemand die veel drinkt, ik had mijn 2 bidons van 0,75 ltr aan mijn rugzak ook vol met drinken maar ik mistte twee drankposten door de drukte ( veel 25 km lopers). Na 22 km kreeg ik krampen in mijn linker lies en been. Het werd steeds erger en ik moest een pijnstiller pakken om vooruit te komen. Meestal wordt spierpijn veroorzaakt door een te zware belasting en ongewone bewegingen of uitdroging. De eerste twee waren niet van toepassing dus toch het vocht want ik had ook een licht gevoel in het hoofd hetgeen ook op uitdroging kan wijzen. Ik kon nu veel drinken maar wat je achter ligt haal je nooit meer in. De tweede ronde moest ik enkele malen wandelen. Ik dacht nog aan de marathon van vorige week, zonder rugzak, daar was het heel warm en had ik veel kunnen drinken. De enige training die Meerssen nu voor mij was, was een training in afzien en verder eigenlijk helemaal niets. Na 4 u 13 min bereikte ik de finish en kreeg veel applaus van de mensen daar ik met mijn rugzak liep. Ik had geen snelle tijd verwacht uiteraard maar dit!! Organisatie hartstikke bedankt voor de goede verzorging. De slechte tijd lag niet aan jullie maar aan mezelf ( uiteraard). Gauw herstellen en dan volgende week zonder rugzak naar de Rennschlittenbahn-Marathon in Oberhof (D) met 1000 hoogtemeters op het parcour van het WK-biathlon.

Beneden-Leeuwen 4-09-2005 Een marathon over de dijken. mijn plan was eerst om er met rugzak te lopen. Ik ben tenslotte verplicht aan mijn sponsors om reclame te maken voor hun producten en als kracht-training zou het goed zijn. Ik moest werken tot 23.30 uur de dag ervoor en toen ik het weerbericht hoorde besloot ik zonder rugzak te lopen. Aldaar aangekomen was het warm en ik was blij met mijn besluit. Eerst werden we met bussen naar de startplaats gebracht. Overal konden we voor de wedstrijd al drinken krijgen. De start was er en ik voelde me na een paar meter al lekker en liep door, te hard, maar ik wilde zien waar ik uit zou komen. Na enkele kilometers een sanitaire stop van het vele drinken vooraf. Ik was me bewust van het feit dat het zodoende een hele harde zou worden. ik passeerde de 5 k in 22 min 50, 10 km 46 min en zo verder. Het was warm maar toch lekker door de wind die je bijna continue had op de dijk. Ik liep redelijk vooraan en probeerde niemand te volgen. Na 21 km in 1 u 42 min besloot ik een stapje terug te doen en 2 kilometer later moest ik al op mijn tandvlees bijten, de tol voor de harde start maar ik vond het helemaal niet erg. Ik had me goed gevoeld en bij deze temperaturen van 29 graden is die tijd zeker niet te onderschatten. De eerste 21 km had ik steeds hard gelopen maar op reserve. Het parcour was geweldig en de omgeving ook. Na 35 km was het echt afzien daar er minder wind stond maar ik dacht er maar steeds aan dat het voor iedereen gelijk was. De bevolking was erg meegaand en leuk. De laatste 2 kilometer werd ik nog door 2 mensen ingehaald, zelf passeerde ik ook nog 2 lopers, waaronder later bleek , de eerste bij de mannen 50. Ik finishde en was tevreden, de tijd 3 u 47 min, net als Monschau. Thuis gekomen keek ik de uitslagen na en zag ik dat ik eerste was geworden in de categorie mannen 50, dit betekende dat er over een week 100 Euro op mijn banksaldo wordt bijgeschreven. Een leuke meevaller voor marathon nummer 190. Volgende week de Mergellandmarathon, misschien net zo warm maar zeker met rugzak.

De inschrijving is nu definitief en mijn ticket naar Canada heb ik al. De Yukon Arctic ultra is nu het doel. Ik doe al weer krachttrainingen met rugzak daar trainingen met een slede practisch onmogelijk. Dus tijdens de najaars-marathons ben ik er weer met mijn tweede IK. Mijn oude sponsoren steunen mij weer en ook enkele nieuwe want dit vraagt een heel andere uitrusting. ( zie site)

Mijn nieuwe site hierover http://members.lycos.nl/yukonarcticultra/

14-08-2005 Monschau (D) De nacht voor de wedstrijd werd ik rond 4 uur wakker van de regen. Het regende en niet zo zuinig ook. Aangekomen in Monschau te samen met Han Frenken en Jo Pfeifer, was het droog maar dat duurde niet lang. Ik was een beetje nerveus daar ik de laatste tijd veel problemen heb gehad met bijna mijn gehele lichaam. De laatste maanden deed ik niets meer aan rekken en strekken. Er wordt veel over geschreven maar voor mij is het duidelijk. Je moet rekken en strekken en zeker als je ouder wordt. Vroeger deed ik altijd vlak voor een wedstrijd inlopen en rekken en strekken maar naarmate de tijden slechter werden liet ik het steeds meer achterwege. De laatste weken werd ik gekweld door de gekneusde ribben maar ook de rest van het lichaam wilde niet meer. Ik dacht dat het ver afgelopen was met mijn lopen. 5jaar hardlopen, korte afstand dus tot 21 km, de 10 jaar triathlon ( lange afstand) met enkele marathons per jaar en 12 jaar ultralopen, hadden vlgs mij zoveel schade aangericht dat de "achter de geraniums"tijd nabij was. Sinds 5 dagen deed ik weer aan rekken en strekken en verdomd de pijnen gingen langzaam weg en alles kwam weer los. Ik kon zelfs mijn tenen weer aanraken met strekken!!!!!! Ik was blijven door trainen tot 100 km per week ondanks deze kwaaltjes maar plezier erin? Neen, maar ik wilde toch naar Monschau, een van de mooiste wedstrijden in de buurt. Niet te vergeten de Mergelland-marathon in mijn achtertuin www.mergellandmarathon.nl , voor-inschrijving tot 1 week voor de start. www.inschrijven.nl (Klik hier) Vlak voor de start begon het te regenen en de mensen in singlet hadden het al vrij snel koud. Je trof weer de bekenden zoals Simon, Hans, Ghijs, Micha, Jaques, Ghislean, Rob Froonhof en Jos Vrancken etc. etc.. Steeds meer Nederlanders weten deze wedstrijd te vinden. Om een lang verhaal kort te maken. Het regende bijna de gehele wedstrijd en soms zelfs heel hard. Na enkele kilometers stond het water al in mijn schoenen en plassen ontwijken had geen zin. In het bos kon je niet drooglopen en iedereen zat onder de modder. Het liet me deneken aan de la Fagna trail in de Ardennen, enkele jaren geleden, waar we dus een trail liepen over 100 km en het was eigenlijk geen moment droog. Maar de natuur in de Eifel en de Ardennen is erg mooi, ook als het regent. Eenmaal kwam de zon op en toen was het echt warm maar dat duurde maar 5 minuten. De stukken bergop die normaal loodzwaar zijn, gingen nu iets makkelijker omdat het dus niet zo warm was als anders. De eerste 10 km liep ik goed en de laatste 10 km. Na 21 km moest ik wel een pijnstiller nemen voor de pijn in mijn onderrug-bekken, dit was namelijk de meest overheersende pijn de laatste weken. Je kunt na 5 dagen rekken niet meteen weer alles wegtoveren. Ik finishde in 3 u 47 min. Het was een geslaagde test en ik ga maar gauw verder met rekken en strekken. Voor mij is er geen discussie meer over rekken of strekken. Als je ouder wordt moet je gewoon. Na afloop was er nu geen gezellig samen zijn op het plein onder het genot van een Duitse pilsje en pomfrites mit Braatwurst. Dit moeten we maar op een andere plek overdoen, misschien dus wel na de Mergellandmarathon in Meerssen.

Erdinger alcoholvrij aan de finish

23-7-2005 Saarland (D) De Bärenfels trail marathon/ultra 2005. Mijn vriend Jörg Haffner uit Hamburg, waar ik bevriend mee ben geworden tijdens de Marathon des Sables, vroeg me om weer samen een wedstrijd te doen. Het was de Bärenfelsmarathon of ultra. Eerst wilde ik zondag die Null ( 50 km ) in Duitsland gaan doen maar deze leek me voor het moment te zwaar en het is een grote ronde. Ik was 4 weken geleden tijdens de Foulee Verte ( drie-daagse van 100 km met rugzak en dus eigen verzorging) de eerste dag reeds gevallen en had er mijn ribben gekneusd. Ik ben toen gefinished maar na de wedstrijd kreeg ik steeds meer problemen met de ribben en was ik na een week genoodzaakt te stoppen met werken en trainen. Na 2 weken hervatte ik de training maar de ribben bleven opspelen maar ik trainde door. Het was een zware periode met veel pijn maar die pijn was verder afgenomen. Ik besloot daarom deze wedstrijd te nemen daar ik na een ronde ( 21km ) eventueel kon uitstappen hetgeen tijdens die Null moeilijker is. Voor aanvang van de wedstrijd kon je gratis ontbijten. Koos Rademaker was er ook maar sliep nog in zijn auto toen wij arriveerden. Ben Mol en Lies Heijnen arriveerden ook nog. Zij kwamen van de 24 uur in Oostenrijk en nu deze marathon om uit te lopen. Ben had net met veel moeite zijn kapotte voeten weer heel. De start van alle afstanden was om 08.00 uur. De route was de dag ervoor nog veranderd daar er een stuk was afgekeurd door de boswachter. Nu werd een ronde dus 22,5 km hetgeen betekend geen marathon maar 45 km en geen 63 km maar 67,5 km plus dat per ronde er niet 500 hoogtemeters waren maar 600. Na de start vertrok ik weer te hard en werd door Ben gewaarschuwd niet te hard te gaan i.v.m. mijn ribben en ik had gezegd dat het een training was. Het ging gelijk bergop en bleef bergop gaan tot het 2 km punt. De verzorging was zeer uitgebreid. Er was bijna geen vlak stuk in het parcour en om de 4 km was er een verzorgingspost. Vele stukken waren zo steil dat je ze met veel moeite op moest wandelen. Na 10 km was de beklimming van de Bärenfels en hadden we het zwaarste gehad en werden de stijgingen niet meer zo steil. Koos liep voor me maar ik wilde me aan niemand vast klampen. Hij liep trouwens de 63 dus 67,5 km. De eerste ronde ging in 2 u 21 min en het was zwaar. ik had nog geen last van mijn ribben dankzij een pijnstiller en een pijnstillende zalf op de plek des onheils. De tweede ronde ging beter, ik wist nu waar de moeilijke plekken waren en het was minder druk op het parcour. Na 3 uur wedstrijd kreeg ik toch weer steken in de ribben maar het was goed te verdragen en je had natuurlijk weinig tijd om na te denken daar je steeds goed moest kijken waar je je voeten neer zette en ik niet weer wilde neer gaan. Uiteindelijk finishde ik in 4 u 49 min op de 15-de plaats van de 49 deelnemers en 2-de in de categorie 50+. Dat leverde me nog een mooie badjas op voor mijn vrouw ( had ik weer enkele positieve punten!!) Of deze nu makkelijker was dan die Null? Ik denk het niet.

Na afloop kon je gratis Erdinger alkoholvrij bier drinken en gratis Nüdselpasta en Kartoffelsalat. Dus de verzorging was helemaal goed, voor- ,tijdens- en na de wedstrijd. Koos Rademaker finishde in 7 u 23 min als 16-de op de 67.5 km en was eerste M60. Hij was kapot maar tevreden. Lies en Ben finishden in 6 uur 15 min en Ben zei nog nooit zo ' n zware marathon te hebben gelopen.

Het is een trail met veel en goede verzorgingsposten, goed aangegeven en alles voor de lopers en niet van de lopers voor de eerste 3. Inschrijfgeld voor de marathon 20 Euro en voorde ultra Euro 30.

Een aanradertje voor iedereen die eens iets zwaarders wil en dat kort bij huis. Meer info http://www.baerenfelslauf.de/

Nu een dag na de wedstrijd ben ik moe maar voldaan, de benen voelen goed en de ribbenpijn is eerder minder dan meer dus ik kan er weer voor gaan.

Koos op de Bärenfels. Jörg na 2 ronden ( dus nog 1 ) Alweer bergop en hoe?

deel 2

15-07-2005

De ribben bijven opspelen. Enkele korte trainingen gingen goed maar gisteren en vandaag liep ik 20 km per dag en na 10 km begint het weer te steken. Als ik moet stoppen bij een kruispunt dan kom ik van de pijn bijna niet meer opgang.

Uitslag bloedonderzoek voor en na de Maas-Marathon van Visé:

Beste Henk
BNP waardes: voor 23, na 76, 24 uur na 18
referentie waarde volwassenen: <100
Het doel van deze bepaling om het hart te laten 'stressen'.
Bij <100 geen betekenis
na marathon is het hart (niet alleen bij jouw maar ook bij de resterende lopers) 'gestrest' . De waarde van 76 is een (voorlopige conclusie) uitstekende waarde.
Na marathon valt de waarde terug 'normale' uitgangposities.
Na verder onderzoek wordt een wetenschappelijk artikel geschreven. Dit wordt gepubliceerd in een wetenschappelijk tijdschrift. Wordt vervolgd.

Raymond
Meer info over dit onderzoek zie hieronder bij het verslag van de Maas-Marathon.

deel 1

Zondagavond na de Foulee Verte wordt de pijn in mijn linker zijde erger. Tijdens de eerste etappe was ik gevallen en op mijn linker zijde terecht gekomen. Ik ben meteen opgestaan daar er iemand achter me liep en ik hem voor wilde blijven. Daarna voelde ik steeds iets maar ik dacht dat het van het wondje was waar men 2 weken daarvoor een moedervlek had weg gesneden en dat ik geen lucht kreeg weet ik aan de warmte. Dus toch 2 ribben licht gekneusd. Tijdens het liggen in bed voel je het behoorlijk en vandaag ben ik pas weer ( 3 dagen na de F.V.) gaan trainen en nu steekt het weer harder. Ben blij dat ik me afgemeld heb voor de marathon van Wegberg komende zondag. Nu wordt het wel bijna onmogelijk om dit jaar mijn 200-ste Marathon/Ultra te lopen daar ik mijn gemiddelde van 2 marathons/ultra 's per maand niet wil opvoeren i.v.m. sluipende blessures. Ik zit nu op 187.

24-25-26 juni 2005. La Foulee Verte. De tweede aflevering van deze drie-daagse ( 25-50-25km) Trail, selfsupporting, door de Ardennen. Georganiseerd de Alain Charlier en vrienden ( organisators van Trail du pays Dogon in Mali).

De start was iet na 20.00 uur en het ging goed. Ik had zo 'n 7 kilo bagage in de rugzak en het parcour liep lekker. Ik was vanmorgen uit de nachtdienst gekomen en was redelijk fit. De bergjes werden net als in de meeste trails, omhoog gewandeld. Het ging goed en de warmte was redelijk te verdragen. Toen het begon te schemeren bereikte ik de finish ( 2u35min )en was fit. Ik sliep de nacht buiten de tenten omdat het warm was maar s 'nachts kreeg ik het toch koud. De slaapzak had ik niet meegenomen maar mijn Cocoon-Travelsheet.

Zaterdagmorgen, ontbijt klaar maken, spullen inpakken en om 9 uur de start. Mijn kleren waren nog niet droog maar ja het was niet anders. We kregen al vrij snel weer de eerste steile beklimmingen en ik voelde dat ik geen lucht kreeg. Er was gewaarschuwd op de TV om geen zware inspanningen te doen i.v.m. hoge ozonwaardes. Ik probeerde rustig aan te doen. Het werd zwaarder en zwaarder. Ik dronk veel, heel veel maar door de rugzak en hoge luchtvochtigheid zweette ik zo hard dat ik onderweg 2 maal mijn loopbroek moest uitdoen daar hij helemaal nat was en het water langs mijn benen de schoenen inliep. Het klotste tussen mijn tenen en de eerste blaar had zich al aangekondigd. Ondertussen liep ik al een hele tijd samen met Jos Vrancken uit Noorbeek en hij had het ook erg moeilijk. Dit soort wedstrijden kun je in Nederland helemaal niet trainen. Na ongeveer 40 km gingen we effe in het gras zitten nadat we in een café een colaatje hadden gedronken!!!!! Na 2 minuten zouden we weer vertrekken maar Jos wilde nog blijven liggen zodat ik alleen verder ging. Ik was weer wat opgeknapt en het ging weer beter. Ik finishde in 7 u 6 min een tijd die niet te begrijpen is voor mensen die nooit trails lopen. Na de finish maakte ik soep en een warme maaltijd ( Adventure Food) enn het smaakte goed. Ik lag al weer vrij snel op een oor maar s 'nachts werd het nog kouder en af en toe viel er wat regen.

Zondagmorgen, de benen voelden iets stijfjes maar ik had een goed gevoel. De start om 09.00 en weg waren we voor de laatste etappe. HEt parcour was weer loodzwaar en ik zweette ontzettend. Gisteren had ik mijn broek 2 maal moeten uitwringen en nu na 15 km weer. Josa haalde me in maar ik wilde alleen maar finishen en me niet kapot lopen. Volgende week zou ik de marathon van Wegberg lopen maar ik had besloten dit maar niet te doen. Vorige week liep ik de marathon van Torhout en de week ervoor de marathon van Liechtenstein. Je wordt ouder PAPA ( dit jaar 50!!!!!!) maar toch in totaal nog een half uurtje sneller dan vorig jaar.

Ik finishde in 3 u 6 min en werd gefeliciteerd door Alain, Philip en Fernand en de andere mensen die meehielpen. Als herinnering kregen we een prachtige foto die vrijdagavond was gemaakt en we konden deelnemen aan de barbeque. Dit alles inclusief de loop dus voor 15 Euro!!!!!!!!!!!!!!!!

De Nederlandse organisators moeten zich maar eens een voorbeeld nemen aan deze mensen. Het inschrijfgeld is van de lopers en voor de lopers en niet voor de eerste drie.

Volgend jaar vindt de Foulee Verte voor de derde maal plaats en ze waren al weer bezig met de volgende Trail du pays Dogon in Mali.

http://www.ironorganisation.be.tf/

19-06-2005 De Nacht van Vlaanderen. Mijn 10-de deelname en de tweede keer de marathon. Samen met collega/vriend Pierre Rinia zou ik de marathon lopen, rustig daa ik volgende week de foulee Verte loop en Pierre bijna niet had kunnen trainen i.v.m. rugklachten. Het was warm en we startten vlgs. schema. Na 10 km werd het rustiger op het parcour want de lopers van de korte afstand waren gefinished. Pierre kreeg op een gegeven moment spierpijn maar ik had dit ook. Misschien te wijten aan de meestal holle en bolle wegen ( nieuw parcour) of voor mij de naweeën van Liechtenstein en Pierre te weinig kilometers? Wandelen was taboe en alleen op de verzorgingsposten deden we rustig aan en dronken genoeg. er waren vele uitvallers, ook op de 100 km en ik was blij dat ik niet op de 100 was gestart. De wegen waren mij te ongelijk. Uiteindelijk finishden we in 4 u 7 min 32 sec. Ik had dit nooit van Pierre verwacht met zo weinig training. Pierre petje af voor jou.

11-06-2005 Marathon van Liechtenstein

Han Frenken en ik hadden besloten de Alpine marathon van Liechtenstein te lopen. De dag er voor waren we al gearriveerd en we logeerden 2 km van de start. Het weer was goed gelukkig en de dag ervoor had het nog geregend vlgs de eigenaresse van het hotel. s' Avonds lagen we vroeg in bed nadat we eerst ons start-nummer hadden opgehaald en natuurlijk pasta hadden gegeten.

s' Morgens op tijd opstaan en naar de start alwaar we Willem Mutze troffen. Hij heeft deze marathon al 3 maal gelopen.

De start was om 09.00 u, iets meer dan 500 deelnemers. De eerste 10 km waren vlak maar ik had last van mijn bovenbenen. De tijd na 10 km 49 min en nog iets zoals ik ook gepland had. Na 10 km gingen we ineens omhoog en hoe. Ik kwam redelijk snel in een ritme om bergop te lopen maar moest er niet aan denken als het de hele marathon zo zou gaan. Al vrij snel moesten we mensen inhalen die aan het wandelen waren en op een moment merkte ik dat mijn tempo gelijk lag aan een flink wandeltempo en besloot daarom ook maar te wandelen. De omgeving was geweldig. zodra het iets minder steil was rende ik weer. In het bos was het iets moeilijker i.v.m. de uitstekende stenen en wortels. Het bleef maar bergop gaan maar ik keek om me heen en maakte foto 's met mijn mini-cameraatje. Wat een geweldige natuur. Er waren ook afdalingen want ondanks dat er in totaal 1800 meter omhoog gelopen moest worden, liepen we ook nog 700 meter omlaag. De verzorging was geweldig en op niets was er bespaard. De 21 km kwam ik door in 2 u 22 min en kapot was ik niet maar medelopers adviseerden me om besparend te lopen want het moeilijkste kwam tussen 31 en 35 km. Daar aangekomen was ik nog redelijk fit en haalde er nog veel mensen in maar dan ging het zo steil omhoog dat je alleen kon wandelen en de knieen ondersteunen met je handen. Al kijkende naar de ongelijke ondergrond zag ik de meest mooie planten. Vlak voor het 35 km punt was de top ( hier en daar lag er nog wat sneeuw) en vanaf hier gingen we weer een heel stuk naar beneden. Ik kon weer redelijk doorlopen maar ik durfde niet te hard naar beneden te gaan want dat zou me weer dagen pijn opleveren aan mijn knieschijf. Ik loop al meer dan 20 jaar met een patella-bandje i.v.m slijtage achter de knieschijf. Dat werkt prima maar ik moet niet keihard bergaf lopen want dan zijn de klappen niet meer op te vangen. Na ongeveer 37 km zie je de finishplaats liggen en hoor je de omroeper. Maar dan moet je nog 5 km en het lijkt of je er al bent. Je hoort de namen van de mensen die dan finishen omroepen. De laatste 5 km zijn nog heel erg zwaar en je finish-gevoel is dan ook weer snel weg. Met zulke lopen zie je je voorgangers als een sliert voor je en kun je zien wat je nog te gaan hebt. Dan de laatste stijging, alweer wandelen, en weer bergaf maar nu richting finish. Ik kan nog enkele mensen inhalen en finish net binnen de 5 uur in 4 u 58 min. Aan de finish kreeg ik een prachtig functioneel T-shirt en een vlieg, gemaakt door Swarovski ( kristal). Meteen werd ik door een journalist geïntervieuwd en gefotografeerd voor de krant. Daarna wachtte ik op Han en Willem. Het was Han slecht afgegaan, hij had buikkramp gehad en weinig rust van te voren door zijn werk. Willem was ook niet tevreden maar voor mij was de eerste Alpine-marathon geslaagd.

Het is een echte aanrader. Je krijgt een fantastische verzorging voor je 50 euro, een kristallen Swarovski vlieg en een functioneel T-shirt. Aan de finish kon je ook zoveel sportdrank drinken als je wou en je kreeg fruit en patat frites ( lekker lekker, had ik nog nooit meegemaakt)!!!!!!!

Mijn laatste wedstrijd was de nachtloop le Trail Nocturne des 2 plateaux in de Ardennen in België over 80 km ( start om 00.00 u in het bos) waar ik na 41 km uitstapte i.v.m. mijn slechte zicht s 'nachts ( ondanks hoofdlamp) en de modder ( 3 maal met mijn neus in de modder gevallen ) en vele stukken die onder water stonden.

Ik had me hier erg op verheugd en het was dan ook een zware tegenvaller om uit te vallen maar ik vond het echt niet meer leuk.

De mooie Alpine-marathon in Liechtenstein maakte daarom weer veel goed en op naar de volgende.

De uitslag:

1. Jöhl Karl 64 CH-Amden 3:09.05,5

2. Engeli Thomas 68 CH-Thusis 3:16.21,4
3. Jost Martin 77 CH-Winterthur 3:20.37,3

Het is onvoorstelbaar dat mensen zulke tijden lopen op zo 'n zwaar parcour.

Mijn volgende uitdaging voor het jaar 2006, de Yukon Arctic Ultra in Yukon in Canada, naast Alaska. Er zijn verschillende afstanden, voor mij de 100 miles

Eerst nog even alles goed regelen en dan ............

Mijn nieuwe site hierover http://members.lycos.nl/yukonarcticultra/

15-05-05 Trail Nocturne des 2 plateaux, Ardennen België 80 km.

Eindelijk weer een lange trail in de Ardennen. Met bussen werden we s 'avonds naar het vertrek gebracht, Het regende en het weer was erg miezerig. Het was koud en ik begon schrik te krijgen daar deze regen wel eens het parcour spekglad kon maken. Aangekomen bij de startplaats moesten we naar een loods waar een blaasorkest de laatste tijd voor de start probeerde vol te blazen. Er werd al flink gedanst en men kon soep, sportdrank of bier krijgen!!!!!!!!!

Na de start om 00.00 u de eerste problemen voor mij. Buikkramp. ik moest de eerste 5 km al 3 keer uit de broek en daarna voelde het nog niet goed. Het parcour was glad en werd steeds gevaarlijker daar het soms steil bergaf ging hetgeen ook verklaard waarom deelnemers wandelstokken bij zich hadden. De eerste natte schoen had ik ook al en zou niet de laatste zijn. Ik had moeite om mijn looppad te bepalen. Ik wist dat ik s 'nachts slecht zie maar nu was het een echt probleem. Het parcour werd natter en we moesten door modder en water. Soms was er geen keuze en moest je er recht doorheen. Soms werd het iets mistig en dan zag ik helemaal niets door de reflectie van het licht op de mist. Ik raakte dan steeds van het parcour en moest over bomen en dergelijk weer terug op het parcour. Dit was gekenmerkt met reflecterende vlaggetjes, soms dicht bij elkaar en soms te ver van elkaar. Ik had er geen zin meer in maar liep toch door. Na 19 km de eerste controlepost. ik nam er een lange pauze en Jos Vrancken arriveerde ook. Hij vond het allemaal prima maar ik niet. Ik at en dronk en ging verder. Nu werd het parcour nog slechter en ik ging tegen de vlakte recht met mijn neus in de modder. Ik was zeike nat en het begon me nu echt tegen te staan. Ik ging door. Sommige stukken van het parcour stonden nu volledig onder water. Ik had koude voeten en door het feit dat we hier niet konden hardlopen kreeg ik het koud, ijskoud. Ik was nu weer enkel km van de eerste post en te ver om om te draaien. hier had ik echt geen zin in. Opeens lag ik weer languit in de modder. Ik vloekte en vloekte, maar tegen wie?

De organisatie, perfect, kon er ook niets aan doen. Het lopen van een trail vergt veel aandacht voor de ondergrond maar nu, in de nacht, neen nooit meer. Ik wandelde en rende helemaal niet meer. Mijn lichaam kon nog maar mijn geest wilde niet meer. Jos kwam bij me en we gingen samen verder. Hardlopen, iets wandelen en weer hardlopen. Ik zei Jos dat ik bij de eerste de beste auto van de organisatie zou stoppen. Hij geloofde het niet. Dan, op een droog stuk ging ik weer onderuit. Het werd weer licht. Ik keek af en toe een op mijn horloge en de tijd die ik dan zag ...........vreselijk. Uiteindelijk bereikten we de 2-de post op 41 km na iets meer dan 6uur!!!!!!

Ik meldde me af en stopte. Men probeerde me over te halen en zei dat nu het parcour gemakklijker werd en het was licht hetgeen de weg makkelijker zou maken , maar mijn keuze stond vast. Ik werd door de organisatie naar de finish gebracht en ik heb er totaal geen spijt van dat ik gestopt ben, ook niet toen de anderen finishden.

Het enige dat ik van anderen hoorde was dat dit nog maar weinig met hardlopen te maken had en dat ben ik volledig met hun eens. Een stukje wandelen tijdens een zware en lange wedstrijd is geen probleem, maar dit........................... en dan nog in het donker of licht van je eigen hoofdlamp.

Proficiat voor hen die wel gefinished zijn.

Samen met Jos op CP1 op 19 km

De start werd 15 minuten uitgesteld zodat we daar nog 15 minuten extra in de zon moesten staan wachten.

Visé (B) 1 mei 2005. De weersvoorspellingen waren slecht voor een marathon. Het zou heet worden. Ik besloot dan ook met rugzak te lopen daar over een maand de Foulee Verte is, een driedaagse door de Ardennen, geheel selfsupporting plus dat ik niet te hard zou kunnen vertrekken en ik had 1 1/2 ltr drinken extra. Voor de wedstrijd moest ik nog bloed laten prikken daar ik me had aangemeld om mee te doen aan een onderzoek, zie hieronder:

Binnen het klinisch chemisch laboratorium van het Atrium MC doen wij sinds enkele maanden onderzoek naar BNP (Brain Natriuretic Peptide). BNP wordt als snelle test gebruikt om te onderzoeken of een patiënt die binnenkomt op de EHBO, direct doorverwezen wordt naar de longarts of naar een cardioloog. Het vaststellen van de BNP ondergrens is nog in onderzoek.Voor dit onderzoek was men op zoek naar MARATHONLOPERS. Marathonlopers kunnen dit specifiek eiwit 'stressen' tijdens een marathon.
Wat is de bedoeling?:
Voor de wedstrijd wordt bloed afgenomen en direct bij binnenkomst wordt bloed afgenomen. Na min. 24 uur na binnenkomst wordt wederom bloed afgenomen (0 waarde, BNP waarde na 'stres', afname van de BNP waarde na 24 uur).

Na ongeveer 20 km werd het al zwaar en de eerste wandelaars waren al eerder gesignaleerd. Velen zeiden dat ik geen problemen zou hebben daar ik al 2 maal in de woestijn had gelopen maar dat heeft niets met elkaar te maken. De route door de stad Maastricht was zwaar en niet plezant. De temperatuur liep intussen op naar 30 graden. In het Stadspark in Maastricht moest ik al voor het eerst wandelen en iets verder mijn eerste plaspauze, het ging niet en de drang bleef aanhouden. Dit probleem had ik al eerder in Stein gehad, uitdroging werd toen als oorzaak genoemd. De wandelpauzes namen toe en ik ging veel drinken maar om de 300 mtr effe plassen. Toen kreeg ik pijn in beide achillespezen en het belemmerde mijn lopen. Ik nam een Brufen en het werkte. Langs de kant zag je regelmatig mensen liggen. Ik ging door en op het laatst kon ik weer redelijk lopen. Ik finishde in 4 u 27 min en was tevreden met deze slechte tijd gezien de warmte en het feit dat ik rugzak liep. Na afloop moest ik weer bloed laten prikken en toen trof ik vele mensen die allemaal uitgestapt waren. Vandaag las ik in de krant dat er 600 starters waren uitgevallen. Dat is veel. Mijn achillepezen doen momenteel geen pijn en zo kunnen we morgen weer rustig aan beginnen.

10km 1/2Mar 30km real offic Tkm Avg

597

349

SIPERS Henk

1955

NLD

52:40

1:57:11

2:59:38

4:27:36

4:27:54

6:21

9.450

Er waren 835 finishers.

16-04-2005 De 50 km van Diever. Ik had de vorige 2 weekends een testloop gedaan van 35 km ongeveer en ik vond dat ik voor Visé toch nog wat verder moest lopen. Alles voelde goed en ik was weer de "oude". Met Han Frenken vertrok ik naar Diever in Friesland, een hele trip. Toen we arriveerden waren de 100 km lopers al een tijdje bezig. We zagen vele bekenden maar voor ons was de 100 nog te vroeg na Mali. Ik startte eigenlijk weer iets te hard maar het ging en het was een mooi parcour. Allemaal rondjes van 5 km precies. Na 28 km kreeg ik buikkramp en moest even uit de broek. Daarna was het tempo weg en mijn spieren verkrampten. Het ging vanaf nu een stuk moeilijker. Toen ik de tijdwaarneming en rondetelling passeerde werd Vincent Schoenmakers net geïntervieuwd. Hij was moeten uitstappen i.v.m. Achillepeesblessure. Een niet onbekend iets voor mij. Ik heb hier 3 jaar mee gesukkeld. Han was elke ronde een heel stuk van me weg gelopen maar ik kon hem blijven zien op bepaalde punten tot de sanitaire stop. De laatste ronde was zo zwaar dat ik Jan van de Erve, die de 100 liep, bijna niet kon bijhouden!!!!!! Ik finishde in 4 u 22 min 45 sec en was meteen fit bij aankomst alleen mijn spieren die waren ver weg van fit. Ik werd derde en Han tweede in 4 u 8 min. Toch nog een heel verschil maar ik was niet gekomen voor een snelle tijd en was zeer tevreden. Dit had ik van te voren niet gedacht. Effe aandacht voor Henk Harenberg, een collega-loper waar ik regelmatig mee email en uiteraard ken van de vele lopen die we doen. Hij liep er na 75 km nog heel fit bij en mailde me de dag erna dat hij zijn PR had verbeterd met 1 uur en 11 minuten. Nu dus 9 uur 12 min 37seconden terwijl hij 2 weken geleden nog de 120 km van Texel liep. Petje af en profiaciat Henk.

Vlak voor de start van de 50 km, samen met Vincent Schoenmakers ( die later geblesseerd uit viel ) achter de brede rug van Nederlands Kampioen 24 uur, Ben Mol nr 925.

27-03-2005 Het is nu bijna 2 weken geleden dat ik terug ben van Mali. De griep is voor bij maar mijn longen zijn nog steeds een probleem. Ik heb eigenlijk pas een keer zonder problemen gelopen maar de meeste tijd is het zwaar klo.........

Ik ben blij dat ik geen wedstrijden had gepland voor de maand april. Ik train nu meestal 2 of 3 dagen achter elkaar en dan een dag rust. Ben benieuwd wanneer deze periode voorbij is.

Henk Sipers ziek naar trail in Mali

Dinsdag 15 maart 2005

De trail du pays Dogon in Mali, West-Afrika. mijn tweede woestijn-uitdaging na de marathon des Sables vorig jaar. Ik ( Henk Sipers) had geleerd van mijn fouten van vorig jaar zoals te weinig eten en alleen maar proberen rugzak-gewicht te beperken. Terwijl ik in de Sahara de MdS liep vorig jaar, liep Edwin Lenaerts de eerste aflevering van de Trial du pays Dogon. Hij had enkele dagen van te voren zijn enkel verzwikt en was toch vertrokken naar Mali. Ik heb daar toen veel over nagedacht en mij bleef zoiets altijd gelukkig bespaard. Tot dit jaar. Ik had me gedurende 4 1/2 maand voorbereid net als vorig jaar en had 9 marathons en 2 vijftig km 's gelopen met rugzak met 8-9 kilo. Geen problemen alles verliep prima. Een week voor het vertrek werden er film-opnames gemaakt door L1, de Limburgse lokale tv. Ik zou na afloop terug naar huis lopen met rugzak en dit was tevens de laatste training met rugzak. 's Morgens werd ik wakker met hoofdpijn. Voor mij een teken dat er iets niet in orde was want ik heb nooit hoofdpijn. Na afloop van de opnames vertrok ik dus hardlopend en het bonkte in mijn hoofd. Ik moest 17 km lopen en na 10 km moest ik al wandelen want ik voelde me steeds zieker worden. Uiteindelijk kwam ik na 5 wandelpauzes thuis en voelde me zeer beroerd en was duizelig. Ik nam de temperatuur op en had 38,9 . Ik ging naar bed en lag daar de gehele dag en de temperatuur zakte niet. Ik verwachtte dat de temperatuur zou zakken na 3 dagen maar dat gebeurde niet en ik bleef ziek. Ik meldde me bij Han Frenken af voor de 6 uursloop. Een teleurstelling daar ik gehuldigd zou worden daar ik een van de weinige lopers was die alle 10 de afleveringen gelopen zou hebben. Voor mij was Stein een deel van de voorbereiding daar ik altijd veel tijd nodig heb tijdens een meerdaagse om mijn tempo te vinden en zo misschien eerder goed zou lopen.

We zouden met 4 Limburgers naar Mali gaan, Han Frenken, Jos Vrancken, Lambert Schuurs en ik. Ik probeerde me zo goed mogelijk te houden maar alles was vermoeiend. Ik bleef ziek en het werd eerder slechter dan beter. Ik had nog regelmatig contact met Han en hij raadde mij ook aan rustig te blijven. Op zaterdag was ik nog ziek en had 38,5 koorts. Ik belde Alain Charlier ( de organisator van de trial in Mali) om me af te melden want lopen met koorts is zeer gevaarlijk en ik had al genoeg paracetamol etc etc geslikt en ik had er echt geen zin meer in. Nu had ik ook al problemen met mijn longen en hoestte de gehele dag en nacht. Alain bleef mij motiveren dat ik mee moest en alle 4 de doctoren zouden mij er door helpen en anders regelde hij wel iets in Mali. Okay, ik ging mee op zondagmiddag maar ik was zo slap als een vatdoek. Aangekomen in Mali ging het niet beter maar iedereen klaagde daar over de warmte. Alleen wist ik niet of het van de koorts was of de omgevingstemperatuur.

Maandag, de dag voor de wedstrijd was de controle dag en kon je de laatste voorbereidingen doen. Ik voelde me iets beter en ging vroeg slapen maar in tegenstelling tot in de Sahara koelde het bijna niet af en ik transpireerde uit bed. s' Morgens was ik weer kapot en voelde me niet goed. Ik startte met de groep en na 3-4 km lag ik al achteraan. Dit was niet het probleem maar ik moest continue hoestten en soms zelfs bijna tot brakens toe. Ik was kortademig en moest gaan wandelen. Om een lang verhaal kort te maken, dag 1 stopte ik na 20 km en liet me even later weer overhalen door te lopen. Dit was niet verstandig bleek de dag erna. Ik was kapot en sliep bijna niet. Ik kon s 'morgens bijna niet eten en had diarree. De eerste paar km 's gingen goed maar na 7 km was ik total loss. Ik stapte uit en dacht dat dit het geweest was. Ik probeerde de rest van de dag me rustig te houden en heel veel te drinken. Mijn buikkramp werd erger en ik moest al aan de Immodium. Ik ging vroeg slapen en wist nog niet wat ik ging doen. Dag 3 pakte ik alles in en 15 minuten voor de start besloot ik toch weer te gaan lopen. Velen waren nml. komen vragen of ik weer starten zou. Ik vertrok en het ging maar alleen weer dat hoesten. Na 10 km was dat verminderd maar toen voelde ik me weer niet goed.

Eigenlijk ging het de gehele trial zo behalve dag 4, de marathon. Ik liep goed en bleef redelijk doorgaan tot de finish. Na de finish ging ik liggen en toen ging alles mis. Ik voelde me weer niet goed, was misselijk, diarree etc etc. Dag 5 werd zodoende de zwaarste dag van alles en ben enkele malen onder een boom moeten gaan liggen daar ik dacht dat er iets met me zou gaan gebeuren. Ik had dag 4 na de wedstrijd bijna niets gegeten en de ochtend van dag 5 een energiereep en verder niets!!!!!

Maar zoals met alles kwam er ook hier een einde aan. Tijdens de wedstrijd heb ik helemaal geen tijden opgenomen, het boeide me totaal niet.
De trail was geweldig, ondanks dat ik niets over het land en de mensen heb geschreven, ze zijn geweldig en er heerst een vreselijke armoede.
Het geld dat ik met Jos Vrancken had opgehaald, door de sponsorloop te organiseren en andere giften, kwam goed terecht. Op dag 3 kwamen we in een dorp waar de gehele oogst was opgegeten door de krekels en zij hadden het geld van ons gekregen en konden zo voor het gehele dorp meel kopen, 6000 kilo, tot de volgende oogst.

Ik ben blij dat ik ben meegegaan naar Mali en heb nogmaals zeker genoten van de mensen en het land, maar of dat verstandig is geweest weet ik niet.
Het lopen van zo 'n wedstrijd onder die omstandigheden en dan nog met rugzak en eigen verzorging en je niet goed voelen en een slechte hygiëne, kan genoeg problemen met zich meebrengen.
Door mijn werk weet ik dat maar op die momenten denk je er wel aan maar anders.......
Momenteel gaat het iets beter maar zeker nog niet goed. Mijn longen blijven me "dwars" zitten maar ik hoop dat de thuisatmosfeer en mijn vrouw dit alles weer ongedaan maken. Vandaag heb ik weer 10 km gelopen en moest maar 1 maal wandelen. op laatst kwamen weer die hoestbuien maar iets minder.

Hopelijk plaatst een van de andere deelnemers, Han, Lambert of Jos, een leuk wedstrijdverhaaltje zodat er een goed beeld ontstaat over de trail.

160 km Woestijnloop met rugzak www.ultraned.org

Dinsdag 15 maart 2005

Zondag 6 Maart 2005 is het een speciale dag, dan vindt de 10e Zes uursloop plaats in mijn woonplaats Stein waar ik de initiatiefnemer van ben, maar tevens vertrek ik op dezelfde dag naar Mali.
‘Smorgens nog de start meegemaakt en de eerste drie uren van de wedstrijd gevolgd, daarna snel naar huis de voeten laten aftapen en nog wat spaghetti gegeten.
Om 16:00 vertrekken Lambert Schuurs, Jos Vrancken en Henk Sipers en ondergetekende richting Luik met een delegatie van de Limburgse pers (L1TV Ed Leunissen en Stef Nivelles, GPD verslaggever Rob Sporken en sportfotograaf Ermindo Armino)
Hier aangekomen worden we verwelkomt door de Luikse Iron Organisatie die de wedstrijd organiseert, alwaar we een lunchpakket en 2 T-shirts aangeboden kregen, vertrekken we per bus naar Parijs Ch. De Gaulle airport, vandaar vertrekken we naar Mopti met Air Mediterrane.

Maandag 7 Maart 2005
We arriveren om 11:00 plaatselijke tijd op het zeer kleine vliegveld van Mopti, waar uiteraard maar een landingsbaan is met aankomst en vertrekhal niet groter dan een voetbalkantine, we pakken de koffers die naast het vliegtuig liggen, daarna een stempel in paspoort voor ons visum en dan belanden we in een hele andere wereld, zoals de Fransen dit zo mooi zeggen c`est L`Afrique.
De bussen staan klaar voor vertrek naar Bandiagara waar we een kilometer voor ons hotel worden opgewacht door een honderdtal kinderen van de plaatselijke school die voor ons uit lopen te zingen op het fluitsignaal van de Malinese leraar Soro Tembely die later nog 2e werd in de einduitslag.
Aangekomen in het Togana Hotel annex camping worden we getrakteerd op zang en dans van de bewoners, hierna zal de administratie en gezondheids check plaatsvinden.
Alle benodigdheden heeft iedereen in orde, zoals elke dag voedsel (1500kcal), kleding, slaapzak, kompas, slangenbeetset etc, daarna naar een van de drie doktors voor ECG verklaring en men luistert of onze longen naar behoren functioneren, voor deze bijzonder zware trail, direct hierna worden ons de koffers ingenomen, zodat we alleen nog maar onze rugzak hebben met toebehoren
S’avonds wederom zang en dans met spaghetti daarna vroeg naar bed, daar de start de volgende morgen zal zijn om 09:00.

Dinsdag 8 Maart 2005
Om 07:30 wakker gemaakt door een balkende ezel die naast ons kamertje staat te grazen, even snel naar het buitenlucht toilet waar de hagedissen vanuit alle hoeken weg springen.
Temperatuur al opgelopen tot 36 graden, ik heb er een hard hoofd in, daar het in loop van de dag nog warmer zal worden.
Om 09:00 precies worden we, 38 atleten uit Frankrijk, België, Italië, Zwitserland, Engeland, Luxemburg en natuurlijk de 5 mensen uit Pays Bas daar Joost Oerlemans Nederlander is, maar in Zwitserland woont, weggeschoten door plaatselijke bevolking voor een 29km lange tocht maar Dourou, het eerste gedeelte liepen we door een plaatselijke rivier die uiteraard droog stond maar helaas nog genoeg zand te vinden was, vandaar uit lopen we door de stad Bandiagara waar ons de bevolking succes wenst, dit ritueel zal ook in de resterende 4 dagen volgen met de volgende spreuken: bon courage, bon route, en natuurlijk het Sa va bien.
In de stad gekomen lopen we via zandpadden, groene uienvelden en rotsachtige wegen richting Dourou, hier wordt ik 500 meter voor de finish opgewacht door een 50 tal kinderen die me het laatste stuk begeleiden, de temperatuur is reeds opgelopen tot 41 graden .
S’ avonds spaghetti gegeten en men kan in een tent of men kan ook in de buitenlucht slapen nabij de school.
Lambert deelt ballonnen en pennen uit aan de kinderen en er wordt ook nog gedanst met de traditionele Dogon Maskers.

Woensdag 9 Maart 2005
Slecht geslapen daar ik maar een klein matrasje heb meegenomen in de rugzak i.v.m. het gewicht, een ½ liter water gedronken en een energy-biscuit koekje, vertrekken we gelukkig vandaag om 07:00 daar gisteren toch heel veel deelnemers moeite hadden met de extreme warmte.
Toch nog 33 graden lopen we door het Falaise dal met een angstvallige afdaling waarbij we af en toe een circusartiest moeten zijn om het dal te bereiken,
Hier komen we wederom langs uienvelden en karakteristieke huisjes met heel veel spelende kinderen die wat je spontaan je hand gaan vast houden en vragen om kado’s zoals pennen, bon bons en of ballons.
Bij de eerste checkpoint krijgen we wederom 1 ½ liter water, deze in mijn beide bidons gedaan met Born Isotone oplossing, niet vergeten elke 10 km een zouttablet innemen, die de Iron Organisatie vooraf aan ons heeft uitgedeeld voor deze trail.
Lambert krijgt van de doktors te horen dat hij echt de zouttabletten moet innemen, daar hij gisteren die vergeten was en zodoende krampverschijnsel kreeg.
Temperatuur loopt wederom op tot 41 graden, bij het eerste plaatselijk hotel ( 4 muren en 2 stoelen) 2 flessen cola gekocht daarna de weg wederom vervolgd via zandpaden naar de Dune Roses, hier aangekomen moesten we de zandduinen beklimmen a la Marathon de Sables, daarna direct uitrusten in de plaatselijke berbertent, op deze 30 km lange etappe zou Henk Sipers helaas uitstappen daar hij een week voor Mali nog een flinke griep had.
Wederom Spaghetti klaar gemaakt en vroeg naar bed, Jos gaat zijn tent opzetten onder aan de zandduinen, Lambert, Henk en ikzelf hebben de voorkeur om te overnachten in de berbertent.
Om 19:00 wordt het duister en kunnen we gaan slapen, maar de wind gaat toenemen en we waaien bijna weg, Henk besluit om bij Jos in de tent te gaan slapen, wij nog niet, maar nadat ik 1 kg zand had gesnoven gaan wij toch hals over kop zonder zaklamp een tent opzetten in deze zandstorm, waardoor het toch 15 minuten duurde voordat we ze hadden opgezet, met als gevolg dat we ze hadden geplaatst op een helling.

Donderdag 10 Maart 2005
Vandaag krijgen we een betrekkelijk korte etappe van 24 km naar Yendouma,
We vertrekken vanuit de zandduinen en lopen 2 km hierover om zodoende wederom langs zandwegen en de vriendelijke bevolking met ezel en kar en of voetwagen te eindigen in het plaatselijke zeer mooie bergdorpje Yendouma, maar wat mij bij blijft van deze etappe is dat ik het toch moeilijk wederom moeilijk had om maar met 1 ½ liter water te overleven voor een afstand van 10 km in deze hitte, maar 5 km voor de finish zie ik een fata morgana of toch niet, een jongen met een motor met koelbox en heerlijke gekoelde Cola, dit ineens opgedronken kreeg ik wederom vleugels en liep ik vol goede moed via een afdaling naar de finish.
Bij de finish heeft de organisatie uit voorzorg een zeer giftige slang gedood met stokken zodat we de slangenbeetset niet hoefden te gebruiken.
Om 16:00 gaf Henk Sipers en Jos Vrancken de opbrengst van hun sponsorloop aan het plaatselijke dorpshoofd van het Dogon dorpje Yendouma, die daardoor 6000 kilo meel kon kopen daar de gehele oogst werd opgegeten door een krekel plaag die heerste in de Sahel.

Bij deze etappe krijgt het Lambert moeilijk, hij wordt ziek maar zal toch de volgende dag starten, de plaatselijk mama wast onze kleren en we kunnen op het dak van het plaatselijke restaurantje onze matras spreiden onder de sterrenhemel.

Vrijdag 11 Maart 2005
Vandaag lopen we de marathon naar Lougouroucombo, de eerste 2 km lopen we naar de berg Dourou toe, over zandpaden hier zullen we eerst klimmen en daarna wederom dalen over angstvallige grote rotsblokken daarna naar de beruchte klim van de La falaise, onderaan de berg bij km punt 18 vul ik eerst nog de bidons met cola en Born isotone drank, de beklimming wordt ingezet en het wordt zwaar daar de plaatselijke bevolking ook met emmers water en of manden fruit ook omlaag en of omhoog loopt en dit alles op hun kleine hoofd.
Bovenaan aan de berg word er een levende koe geslacht en direct verkocht, we lopen nu over een plateau van rotsblokken en zandwegen richting finish, 2 km van te voren worden we weer opgewacht door de kinderen van het dorp en onder luid gezang wordt we ontvangen door het plaatselijke dorpshoofd, bij deze etappe wordt een Fransman omver gereden door een Malinese man met motor en kan helaas de wedstrijd niet vervolgen, de Malinese atleten krijgen het deze etappe ook moeilijk maar handhaven zich goed in de voorste gelederen van het klassement.
Wederom zang, dans en spaghetti en we ditmaal het bivak opgeslagen bij de plaatselijke kerk

Zaterdag 12 maart 2005
Vandaag de laatste etappe van 29 km naar Ouro Gondo, de eerste 20 km verlopen voorspoedig maar de laatste 9 km worden zeer lang, daar mijn lichaam het water niet meer kan verdragen, gelukkig heeft het iedereen zwaar en komen de kinderen uit het dorp ons tegemoet gelopen, ik vraag aan een kind die ik later mijn bidons zal geven om even een cola te gaan halen, maar helaas zag ik de cola niet meer maar de Belgische Gendarm Rik Marien uit Hasselt had wel nog fanta kunnen regelen, die snel opgedronken en de weg vervolgt via de knollenvelden richting finish waar ik werd opgewacht door de organisator Alain Charlier en mijn teamgenoot en vriend Lambert Schuurs van ons Mephisto-Durlinger team en de Limburgse pers, hier snel een biertje nemen en dan met de 4x4 richting hotel, eerst de blaren verzorgen, douchen en dan naar de prijsuitreiking

Zondag 13 Maart
Vandaag hebben we een vrije dag, Henk en Jos gaan naar Mopti met de groep voor een bezichtiging van een grot en een boottocht over de Niger, Lambert en ikzelf gaan naar het plaatselijk restaurant van Soro Tembely die zou koken voor ons, de persmensen zorgen dat alle foto’s en verslagen in Nederland terechtkomen bij de persbureau via het internet cafe van meneer de professeur Tony.
S’ avonds lekker Malinese frieten gegeten met brochettes

Maandag 14 maart
Na het ontbijt beslis ik om al de kleding en of voedsel , bidons te verdelen onder de kinderen die wat buiten de poort staan het uit te delen, dit leidt tot chaotische taferelen al la Dafur.
We vertrekken met bussen naar Mopti airport,vandaar via Marseille naar Parijs en dan met de bus naar Luik en Stein.
Het was een bijzondere loop onder extreme moeilijke omstandigheden: 41 graden, 10 kg rugzak en heel veel zand en het decor van een Indiana Jones film.
De einduitslag:

01.     Bernard Godon      Belgie               13 uur 53 min 49 sec

02.     Soro tembely          Mali                 14 uur 26 min 05 sec

03.     Laya Kobio             Mali                 16 uur 46 min  27 sec

07.     Lambert Schuurs    Nieuwstadt      17 uur 51 min 08 sec

16.     Han Frenken           Stein                23 uur 24 min 51 sec

32.     Joost Oerlemans     Basel               33 uur 59 min 45 sec

34.     Jos Vrancken          Noorbeek          37 uur 39 min 17 sec

Er waren 4 uitvallers o.a. Henk Sipers uit Maastricht op de 2e dag door ziekte, maar liep gelukkig daarna toch alle etappes goed uit.

Meer foto’s te zien op http://www.zandmarathon-dogon.tk
En meer info: http://www.ironorganisation.be.tf

Han Frenken

DAGBLAD DE LIMBURGER 01-03-2005 Nieuws - Sport - Sportnieuws

Met de rugzak door de braadpan van Mali

Rob Sporken

Atletiek - Van de vrieskou in Nederland naar de braadpan in Mali. Vier Limburgers nemen volgende week deel aan Le Trail du Pays Dogon, een meerdaagse ultraloop die meer weg heeft van een zware survival.

Op een dvd hebben Henk Sipers, Jos Vrancken, Han Frenken en Lambert Schuurs al kunnen zien wat hen volgende week te wachten staat. In een tijdsbestek van vijf dagen dienen de pakweg veertig deelnemers aan Le Trail du Pays Dogon ruim 160 kilometer af te leggen. Met name de lastige omstandigheden maken deze meerdaagse duurloop door grotendeels onbevolkt gebied tot een onvoorspelbaar avontuur. Extreme hitte, een lage luchtvochtigheid, een bij vlagen uiterst pittig parcours en als klap op de vuurpijl de onmisbare rugzak. De lopers dienen namelijk alle spullen voor de vijf dagen zelf mee te slepen. Een slaapzak, voedsel en verplichte hulpmiddelen zoals een zaklamp, een mes en een kompas moeten in een rugzak worden gepropt. Tijdens de wedstrijd mag niets worden aangenomen van de organisatie of van andere volgers. Het is ieder voor zich.

Daarmee heeft deze buitengewone ultraloop meer weg van een loodzware survival. ,,Dat maakt het zo spannend'', verklaart Frenken. ,,Je bent voor een groot gedeelte op jezelf aangewezen. En zou je verdwalen, dan kun je altijd nog een paar dagen vooruit met je voorraad.''

Frenken en zijn kompaan Lambert Schuurs (beiden 42 jaar) beginnen aan hun zoveelste sportieve thriller. Hoewel beiden al een leven vol extreme tochten achter de rug hebben, zien ze de honderdmijlsrace door het land van de uiterst primitieve Dogon-bevolking als misschien wel de meest spectaculaire. Waar ze zich bij andere wedstrijden volledig konden concentreren op het lopen, moeten ze nu ook met andere zaken rekening houden. Zoals met een zo uitgekiend mogelijke samenstelling van de rugzak. Elke onnodige gram extra is er eentje te veel. ,,Ik heb pas twee keer getraind met de rugzak'', geeft Frenken aan. ,,Het probleem is dat je de omstandigheden niet kunt nabootsen. Het is hier nu ijskoud, terwijl het in Mali veertig graden is. Ik hoop dan ook dat de rugzak niet gaat schuren tijdens het lopen.''

Twaalf, dertien kilo weegt het gevaarte dat Frenken straks meetorst. Schuurs hoopt straks hooguit zeven kilo op de weegschaal te leggen. ,,Ik zet nog steeds de dvd op om te kijken waar ik mijn bepakking nog kan aanpassen'', aldus Schuurs. ,,Een kleiner matje om op te slapen bijvoorbeeld. Als je mijn rugzak optilt, stelt het weinig voor. Maar het is iets anders als je er vijf dagen lang gemiddeld meer dan dertig kilometer mee moet rennen door die hitte.''

Rennen, de term is gevallen. Het is de bedoeling de dagelijkse tripjes zo snel mogelijk af te leggen. Ex-handbalinternational Schuurs, momenteel actief voor BFC, gaat voor goud. Neemt als topsporter geen genoegen met een anoniem plekje in de grijze middenmoot. ,,Als ik naar de tijden kijk die vorig jaar werden gelopen, moet ik voorin kunnen eindigen. Al kan ik niet inschatten hoe moeilijk het is. Maar ik ga er niet naartoe om hele stukken te wandelen. Of om te genieten van de omgeving en de natuur.''

Waar bij de explosieve Schuurs de adrenaline door het bloed giert, lijkt de ervaren Frenken een stuk relaxter. Het is de brok dynamiet die zich fixeert op een toptijd tegenover de duurloper die al tevreden is met een plekje bij de eerste tien en wel degelijk de gebeurtenissen in de authentieke streek in zich wil opnemen. Terwijl Schuurs sinds mei een pittig programma afwerkt, heeft Frenken zijn schema niet aangepast. ,,Ik train driemaal per week, dat is voldoende.''

In tegenstelling tot Schuurs ('Ik ben nu eenmaal een streber') verwachten Henk Sipers (49) en Jos Vrancken niet dat ze de toppers kunnen uitdagen. ,,Ik vind het knap als het Lambert lukt, maar ik ken de betere lopers'', geeft Sipers aan. ,,Met die jongens kom ik echt niet mee.'' Sipers was vorig jaar van de partij tijdens de moordende zandmarathon in de Sahara: 240 kilometer in zes etappes. ,,Die was zwaarder. Ook al omdat je toen helemaal geen voedsel mocht aannemen, terwijl we nu 's avonds te eten krijgen. Bovendien liep je constant door zandduinen. Dan ga je finaal kapot, want je zakt voortdurend weg. Nu hebben we slechts één dag te maken met zandduinen.''

Ook Vrancken (48) zal niet reageren als de favorieten gaan versnellen. ,,Als ik dat tempo wil volgen, kan ik het na één dag al vergeten. In eerste instantie wil ik de wedstrijd gezond tot een einde brengen. Bovendien hoop ik te kunnen genieten van het landschap en de mensen. We kunnen sowieso niet constant rennen. Bij de passage van de Falaise (een uiterst ruwe en steile bergketen, red.) zul je moeten wandelen, anders lig je zo beneden. Maar het wordt, gezien de primitieve omstandigheden, ongetwijfeld een prachtige ervaring.''

Over precies een week staat het viertal aan de start: de brandende zon in de nek, een waggelende rugzak op de rug en een tocht door onbekende omgeving voor de boeg.

DE GRIEP

Je lijf, nát van zweet,

kletsnat, gloeiend heet,

onstuimig, bonkend, hart

en hoofd, je dacht nee

eigenlijk geloofd dat het

je hardstikke koud liet.

Maar hij wou, je moest

tijdelijk het onderspit delven,

tegen zo'n ultra

meerderheid kon je niet

op, Henk geveld door nee, geen

zinloos geweld, dat

gelukkig niet, gewoon

effen knock-out geslagen door

jawel ... DE GRIEP

Ben je MALI !!!

van Henk Harenberg

Vandaag met Han, Lambert en Jos geweest voor TV-opnames van L1. Het was leuk. Ik had al hoofdpijn, heb ik normaal nooit. Ik zou terug hardlopen met rugzak. Tijdens het lopen werd ik niet goed en ontzettend duizelig.

DE GRIEP.

Thuisgekomen meteen paracetamol geslikt en maar ""bidden".

Godver...............

De Limburger, maandag 14 februari 2005 Nieuws - Regionaal - Heuvelland

Marathon voor goed doel rondom Noorbeek

Van onze verslaggever

Noorbeek -

Jos Vrancken uit Noorbeek houdt op zaterdag 19 februari samen met Maastrichtenaar Henk Sipers een marathon in Noorbeek. De opbrengst van de loop is bestemd voor het goede doel.

De te lopen marathon bestaat uit rondjes van een kleine vijf kilometer, rondom Noorbeek. Deelnemers moeten dit rondje negen keer rennen. Vrancken: ,,We hebben vooraf een limiet gesteld van 75 deelnemers. Die limiet hadden we al snel bereikt. Vijftig van de lopers rent de volledige 42 kilometer. De overige lopers rent de halve marathon of de 30 kilometer.''

Het goede doel waarvoor de lopers zaterdag om 12 uur aan de start verschijnen, is de bouw van een kleine zuivelfabriek in Bari Ouro Gondo (in West-Afrika). De vrouwen moeten hier hun melk te voet naar de markt brengen. Dat leidt ertoe dat na een vele uren durende voettocht hun melk bederft, en dus onverkoopbaar is. Door de melk te pasteuriseren, blijft ze langer houdbaar. Bovendien kan het project lokaal werkgelegenheid opleveren. ,,Uitgaande van zeventig deelnemers, die elk 7,50 euro inschrijfgeld betalen, komen we dus op een totaalbedrag van ruim 500 euro'', licht Vrancken zijn plannen toe. ,,We maken niet echt kosten, dus aan de opbrengst wordt niet getornd.'' Het deelnemersveld bestaat voornamelijk uit ultralopers. Ook Vrancken en Sipers zijn ultralopers. Volgende maand doen beiden mee aan een vijfdaagse woestijnloop in Mali, het vijfde armste land ter wereld. In dit land maakten zij ook kennis met de povere leefomstandigheden van de bevolking Voor de kenners: het gaat op 19 februari niet om een officiële marathon van de Koninklijke Nederlandse Atletiek Unie (KNAU). Vrancken: ,,Nee, het gaat ons puur om het goede doel.''

13-2-2005 Soerendonk. Na carnaval gevierd te hebben was het nu tijd voor de 50 km van Soerendonk als vervanging voor de 50 km van Zolder, die dit jaar niet kon doorgaan. Het weer was de dagen na de carnaval zeer slecht geweest en overal stonden poelen met water. Anton had het parcour gewijzigd maar we moesten toch nog een flink stuk door het bos, dus door de modder. In totaal moesten we 7 ronden lopen maar na 1 ronde begon het al te hagelen en het deed pijn aan je gezicht. gelukkig had ik mijn rugzak weer om en ik had er een fleece mutsje inzitten. De hagel werd erger en af en toe afgewisseld door sneeuw. Het was zo koud dat ik mijn buff voor mijn gezicht deed en de muts tot ver over de ogen. Na 3 1//2 ronde begonnen mijn benen zich te verzetten. Ze waren stijf van de koude en wilden niet meer vooruit. Aan de andere lopers zag je dat ze hetzelfde probleem hadden. De rugzak begon ook pijn te doen, hij schuurde van de vocht. in de woestijn droog je maar hier bleve we steeds nat of werden nog natter. Om een lange lijdensweg kort te maken, ik kon hem uitlopen en finishde uiteindelijk in 5 u 3 min en 4 seconden. De laatste 1 1/2 ronde had ik weer redelijk kunnen lopen maar het tempo was er helemaal uit. Een slechte tijd maar onder deze omstandigheden, met rugzak en dan nog vlak na de carnaval, mag ik toch wel tevreden zijn. dit was mijn laatste wedstrijd met rugzak. En wat voor een............

foto 's rechts : op weg naar de start, toen moest het nog beginnen.

Voor vergroting, klik op krantenknipsel.

Ik en de Mestreechter Vastelaovend.

29-01-05 Midwinter Marathon Apeldoorn. Met Henry Okkersen en Pierre na Apeldoorn gegaan. Het weer was prachtig. Henry en ik gingen voor de marathon en Pierre voor de Asselronde. Ik vertrok rustig en kon onderweg nog praten met verschillende mensen die vroegen waarom ik met rugzak liep. Steeds had ik genoeg reserves, tot het einde van de eerste ronde, 27,5 km. De Asselronde lopers gaan dan finishen en wij gaan bergop en het bos in. Met de rugzak is dit ontzettend zwaar. Na een 15 minuten ging het weer. ik vond mijn tempo weer en het ging goed. Ben Mol was ook weer aanwezig na lange tijd van afwezigheid. Later werd het fris maar ja dat motiveert om door te lopen. Ik finishde uiteindelijk in 3 u 58 min en 1 seconde. Ik rende nog terug naar de kazerne en ik hersteld snel. Missie geslaagd. Volgende week geen marathon, ik heb even genoeg van wedstrijden na er 6 gedaan te hebben achtereenvolgend. Henry liep 3 u 24 min. Die is niet kapot te krijgen. Jo Schoonbroodt was er ook en liep uitstekend 2 u 43 min. De enige domper was dat toen hij terug in de sporthal kwam, zijn tas was doorzocht en hij miste zijn trainingsjack met broek en een paar nieuwe hardloopschoenen die hij vorige week had gekocht. Als ik zo iemand in mijn handen krijg dan .............

Volgend week tijd voor carnaval, mijn tweede hobby.

23-01-2005 Stein-Kotem Nl-B. De Border -Bridge marathon. georganiseerd door Han Frenken en vrienden van de 6-uursloop in Stein. Dit alles ter ere van de marathon verjaardag van Han. Hij werd 42 jaar en 195 dagen. Met bussen werden we naar de startplaats gebracht in België alwaar Han gehuldigd werd. Horst Preisler (69 jaar) was er ook. Hij liep er zijn 1000-ste echte marathon en komt nu met de Ultra 's op 1309. Een onvoorstelbaar aantal. Het was een rondje van 3,6 km met aanloop stuk. Elke ronde moesten we via trappen de brug op, erover, een flinke steil afdaling en dan weer bergop en over de brug en er weer rustig af. NA 2 ronden voeld ik al dat de rugzak bij de trappen een echte belasting was. Zodra ik boven kwam na 2 rondes dus al, kwam ik maar moeilijk weer op gang. Het eerste uur was de brug ook nog erg glad maar het weer was goed en bijna geen wind. GELUKKIG. Hortst Preisler moest na 3 ronden al wandelen, zijn energievoorraad was op zei hij. Marc was er natuurlijk ook weer en hij ging als een trein. Lambert Schuurs, ook Mali-ganger, war er ook en we stelden ons voor aan elkaar. Hij liep prima maar zonder rugzak. Jos Vrancken liep met rugzak en bleef tot ronde 7 op gelijke afstand achter me maar daarna liep hij in. Dit waren ook de rondes dat het erg zwaar voor mij was. Han liep zijn rondjes in de voor hem, kenmerkende steil. Elke ronde passeerden we de jurywagen met Wim Verlinden als speaker en bijna elke ronde had hij een goed en leuk woordje voor je. Na 4 u 5 min finishde ik dan eindelijk. ik was blij want de motivatie was deze keer erg ver te zoeken en zaterdag was ik een beetje ziek geweest maar al met al mag ik niet ontevreden zijn. Na de finish werden we met busjes naar de auto 's gebracht om onze tassen op te halen en dan bracht het busje ons weer naar de douches. Dan weer terug naar het Socio-centrum alwaar we op pasta en vlaai werden getracteerd. Na het eten volgde de prijsuitreiking en nog een huldiging door de Gemeente Stein voor Han. Tevens werd de cheque overhandigd voor de Syndroom van Down stichting. Horst Preisler kreeg ook nog een herinnering ter ere van zijn 1000-ste marathon. Hij had hem toch uitgelopen, maar met veel moeite. ik ken Horst al lang en ik wil nog even een van zijn spreuken herhalen:

Jeder Lauf ist eine Geschichte! Jeder Lauf ist eine Begegnung mit einer Landschaft und deren Menschen! Jeder Lauf ist ein treffen von Freunden!

Het leek bijna een feest voor ons, gezien de goede verzorging en alles, dan voor Han.

Han proficiat en bedankt voor alles ( natuurlijk de medewerkers niet te vergeten)

foto: met ijsmuts Horst Preisler

16 januari Genk (B) de Louis Persoons Memorial Marathon. Alweer de derde marathon/ultra van deze maand. Het herstel gaat steeds beter. Nu gelukkig weer een vlakke, asfalt ondergrond. Na de start vertrok ik iets harder dan normaal maar het ging prima. We moesten eerst een aanloopstuk van 195 mtr en daarna 7 ronden van 6 km. Dit vind ik zeer prettig, het lijkt of dit soort lopen veel sneller gaat dan een marathon van een ronde. Na 3 ronden kreeg ik problemen met een van de bidons die losser ging zitten en na 2 pogingen kreeg ik hem weer goed vast en kon gerust doorlopen. Alweer iets geleerd voor Mali. Voor dit soort dingen heb ik altijd reserve koord bij me. Je weet maar nooit. Op het laatst begon het heuveltje aan het begin van elke ronde me op te breken maar als ik boven kwam hersteld ik vrij snel. Na afloop kregen we soep en een broodje. Heerlijk. Dit is weer zo 'n marathon VOOR de lopers en niet VAN de lopers voor de winnaar. Mark Papanitikas won weer. Hij haalde me geloof ik 2 maal in en hij heeft steeds een opbeurend woord voor je. Hij is weer goed bezig. Ben benieuwd wat dit gaat brengen bij zijn volgende grote uitdaging op het ultragebied.

09-01-2005 Valkenburg. De tweede Grotten marathon. In Valkenburg aangekomen hetzelfde ritueel. Je treft er bijna alleen maar bekenden. Marc Papanitikas was er ook en was goed gehumeurd. Vandaag zou Janus Bogar uit Hongarije zijn grote tegenstander worden. hij zou de halve en de hele marathon lopen en op beide afstanden wilde hij het parcourrecord aanvallen. Op de halve was het mislukt. Geestelijk klopt het dan al niet meer en dat zet de mens aan het denken ( en niet lopen). ik zou weer met de rugzak lopen. Na de start even een beetje rustig aan zodat iedereen zich over het parcour kan verspreiden. Marc lag al meteen voorop en dat vond ik leuk voor hem. hij doet er veel voor en is ontzettend sympathiek. Ik had alweer meteen last van de oneffen bodem. Hetzelfde als vorig jaar. Je ziet de bodem niet ondanks je hoofdlamp en je moet steeds opletten want het zijn ontzettend veel bochten. ik werd regelmatig ingehaald maar mijn doel was : finishen met rugzak in een acceptabele tijd. Met 8 kilo op je rug moet je je niet gaan meten met mensen zonder. Na ronde 18 werd het moeilijker maar ik had besloten niet te wandelen zoals vorig jaar. Ik dronk weer een lekkere beker koffie en dan knap je weer even op. dit deed ik 3 maal en het hielp..... denk ik. Ik kreeg kramp in mijn linker onder-arm maar verder ...... het ging. ik werd door velen aangemoedigd en ze riepen mijn naam. Dat geeft de burger moed ( en kracht). ik ging door, er werd veel geapplaudiseerd voor me. ik denk dat de mensen kunnen voorstellen hoe zwaar zo 'n grotten marathon kan zijn met 8 kilo op je rug.

Ik finishde in 4 u 11 min, een stuk sneller dan vorig jaar en Kees Punt was ook gefinishd. Vorig jaar nog een van de uitvallers in de Grotten marathon maar nu gefinished. Hij was blij, ik ook. Hij had gelukkig mijn tas uit de auto gehaald en na een lekkere douche en 2 pilsjes terug naar huis.

02-01-2005 De 50 km van Schinnen. Eergisteren had ik de Silvestermarathon gelopen na mijn nachtdienst en dat was me slecht bekomen ( zie artikel Laatste Nieuws 2004 ). Ik had gisteren nog last van mijn kniëen maar vandaag ging het beter. Het was een geweldige opkomst bij Nadja en Ger. Henry en Christine Okkersen overreikten Nadja nog een cheque t.w.v. Euro 750,00. De loop wordt gehouden om een weeshuis in Kenia, waar Nadja vaak op trainingsstage gaat) te ondersteunen. Henry is afgelopen jaar met pensioen gegaan en heeft toen gevraagd om op de afscheidsreceptie geen cadaues te geven maar een gift voor dit weeshuis. GEWELDIG.

We startten ongeveer met 24 mensen. Nadja rende als een jonge hinde van ons weg, ze zou 25 km lopen. Elke keer weer is het een lust voor het oog haar te zien lopen, maar ja ze is ook een prof en Nederlands beste dame op de marathon. De eerste 2 ronden bleef ik bij Jos Vrancken maar zocht daarna mijn eigen tempo en dat ging perfect. Het is moeilijk om met rugzak een ander te volgen daar je natuurlijk toch die ballast meesleept. De ronde was ongeveer 4,17 km en dat 12 maal. Elke ronde was 2 km bergop met op het laatst vals plat en dan 2 km bergaf. Het lijkt of zo 'n wedstrijd sneller gaat dan een gewone marathon of 50 km. Onderweg viel af en toe een spatje regen of een beetje hagel. Voor ik het wist was ik aan de finish (alhoewel). Tijd 4 u 49 min. De rugzak wordt steeds meer een met mij maar ik weet ook dat de 2 of 3 kilo die er nog bijkomen erg bepalend zijn voor het lopen in Mali. Bijna iedereen was tevreden. Edwin Lennaets won in 3 u 45 en Han Frenken liep mooi onder de 4 uur. Na afloop nog een kop soep een een Palmpje en maar weer naar huis.