  Teksten
                                    pagina's: 1

        home

        about...

        nieuws

        vroeg werk

        04 - 05

        2005

        2006

        teksten

        andersmans veren

        updates

        links

        sitemap

        contact

        gastenboek

note: onderstaande tekst is niet geheel aan de waarheid verleend
en mag dus niet als waarheid worden beschouwd.

Perfect Date

Ken je dat, dat je bij een date met een heel leuke jongen, er een voorstelling van maakt hoe het zal verlopen, hoe het zal zijn en wat hij zeggen gaat. Dit het liefst met het idee erbij van je favoriete zwijmelfilm waarin twee geliefden elkaar met alle gemak van hun liefde voor elkaar weten te overtuigen.

Je ziet jezelf al fietsend met je favoriete nummer op je mp3 speler al swingend en met een big smile naar de plek waar het allemaal staat te gebeuren. In je gedachten speel je de scène af van die ene zwijmelfilm waarin je ziet dat ze in een horizontale lijn, precies op de zelfde breedtegraad naar elkaar toe fietsen. Met een mooi shot van de camera zie je ze steeds dichter naar elkaar toe fietsen. In werkelijkheid sta je gewoon voor paal en zit iedereen je met een scheef gezicht aan te staren, omdat je luid met de muziek mee zit te blèren met de muziek. Verder zie je alleen de weg die je net zo saai is als alle andere dagen van het jaar dat je langs deze weg fietst. In de zwijmelfilm zou je precies op het zelfde moment aan moeten komen of hij net iets eerder. Jammer…door je enthousiasme en opgewekte humeur ben je veel te vroeg en zit je een lange tijd op je date te wachten.
Eindelijk na een geruime tijd wachten komt hij dan eindelijk traag aangefietst. In de film die zich sneller dan ooit afspeelt, klets je honderd uit over van alles en nog wat en is er geen enkel moment van stilte. Want wat jij en hij zegt, is natuurlijk de beste mop aller tijden die je nog nooit hebt gehoord en heeft hij de beste humor, maar in werkelijkheid zit je met je gedachten totaal ergens anders en wanneer je hem wel hoort praten lach je ontzettend veel. Niet dat hij nou de beste humor heeft of een onwijs goed verhaal aan het op hangen is, maar omdat je stijf van de zenuwen staat en je geen idee hebt wat je anders tegen hem zou moeten zeggen.
De date speelt zich verder af in de bioscoop en de film begint zich na lang wachten al op het witte doek af te spelen. In de zwijmelfilm pakt hij nog voor de pauze begint je hand en beginnen ze spontaan een zoenpartij en zeggen smoorverliefd dat ze elkaar al een hele tijd erg leuk vinden. Eigenlijk zit je gewoon met je hand zo dat hij gemakkelijk bij je hand kan, maar zit hij zo dat hij met geen mogelijkheid jou hand vast kan pakken. Dan de pauze. Je hoopt dat je dan je eindelijk de langverwachte met liefde overspoelde woorden tegen je begint te praten maar begint doodleuk met zijn mobiel te kloten en gaat in op de eerste helft van de film.
Tweede kans. Na de pauze zit je nog steeds op zijn hand te wachten.
Eind van de film. In een goede zwijmelfilm had jij je hand al lang gepakt en hadden jullie al lang verkering. Dan zou na afloop de afscheidszoen volgen, zijn laatste kans.
Maar tegen alle verwachtingen in zegt hij nog welke scènes hij de leukste vond en lacht hier ook zo bij en pakt dan vrolijk zijn fiets. Natuurlijk hoop je dat hij van zijn fiets af stapt en je vertelt dat hij je al een hele tijd leuk vind. De zwijmelfilm begint nu toch echt heel ergens op te lijken dan wat hier gebeurt en hij blijft maar met zijn mobiel kloten, terwijl hij nog steeds op zijn fiets zit. Hij vraagt je waar je langs moet fietsen en fiets met je mee. Laatste kans dan op een mooi eind. Helaas…hij stopt bij de dichtstbijzijnde kruising en zegt dat hij rechts afslaat, omdat hij anders een heel eind om moet fietsen. Ik sla links af en kijk niet meer achterom. De zwijmelfilm valt inmiddels goed uiteen en lijkt er niet eens meer op.

Vermoeid en teleurgesteld fiets je in volle vaart naar huis, want hij zou nog op msn komen en hebt hem beloofd er ook te zijn. Hier kan geen zwijmelfilm tegenop, want wat is er nou euker dan een afspraak op msn…
Thuis, onder het zweet wacht je tot hij online komt en zet je status na een tijdje wachten van offline naar online. Meteen begint hij een gesprek. Na een standaard gesprekje over de film en al dat vele huiswerk dat hij al lang af had moeten hebben, zie je plotseling iets in zijn chatnaam staan en eerder had je ook al een hartje zien staan. Ondeugend, nieuwsgierig maar toch ook bang voor het antwoord vraag je voor wie dat bedoeld is en of hij misschien verliefd zou zijn.
Had je deze vraag nou maar niet gesteld, want hij antwoord opgewekt dat het voor zijn vriendin is. Verbaasd vraag je of dat zijn vriendin, dé vriendin is en of hij daar verkering mee heeft. Blij vertelt hij je dat hij sinds gisteravond een vriendin heeft. Na een kortstondig en alleraardigst kort antwoord dat lijkt op iets van ow… vraagt hij je wat er is, want zo goed als hij je kent, merkt hij precies wanneer je niet in de stemming bent. Als je die vraag met niets beantwoord weet hij zeker dat er wel iets is en antwoord teleurgesteld dat hij het jammer vind dat je niets wilt zeggen. En antwoord daar zo treurig op, dat het jou niets meer uitmaakt, dat zich nog meer genegeerd gaat voelen.

Na lang denken, met trillende handen en een hart dat in plaats van in je borstkas met de grootst mogelijke versnelling in je keel klopt, typt je de woorden dat je het je spijt dat je niets meer zei, omdat jij hem leuk vond en dat het misschien maar beter is dat jullie even niets meer tegen elkaar zeggen en dat dat je spijt en gaat vervolgens misselijk als je bent zo snel mogelijk offline.

Nog steeds met trillende handen en een hart dat in je keel klopt, ga je aangeslagen naar bed. Natuurlijk slaap je voor geen meter en ben je blij dat je ver na middernacht eindelijk met datzelfde rotgevoel slaapt.
Vroeg word je weer wakker en gaat aangeslagen, met de herinneringen aan gister achter de computer zitten. Gister had je geen zin meer en gooide je de computer zo uit, maar was vergeten zijn foto’s van je site te verwijderen. Later wis je al de andere foto’s van je computer die je aan de hand van zijn persoonlijke site had opgeslagen.

Na lang klooien en wachten ga je met een humeur van heb ik jou daar naar school. Je had van te voren aan al je vriendinnen verteld dat je met die ene leuke jongen naar de bioscoop zou gaan en verwachten een uitgebreid verslag van de date.
Aangeslagen en absoluut niet in de stemming vertel je dat je het in de bioscoop wel leuk vond, maar dat dat het bij msn ophield. Je hebt het er liever niet meer over en vertelt ze dat je het later misschien wel zal vertellen.

Tot zo ver mijn perfect date….

19 en 20 juni 2005

Perfect Date ( vervolg )

Dagen ben in zo met veel vragen en een dubbelgevoel van woede en verdriet blijven mokken en dagdromen. Nooit had ik kunnen denken dat dit zo’n impact op me zou hebben en het me zo zou aangrijpen.
Eerder had ik me proberen voor te stellen hoe het zou zijn wanneer ik iets dergelijks mee zou maken en zou dan ik huilen uitbarsten. Dit kon ik nu niet en snapte hier dan ook niets van.

Ik wist na een tijdje mokken dat ik toch met hem er over wilde praten. Ik verwachte er niets van en had geen idee hoe het eindigen zou. Ik voelde me toch al slecht en was misselijk, had dagen niet geslapen en had niet gewoon kunnen eten.
Ik begon maar met zijn chatnaam die nogal droevig over kwam, omdat hij een rotdag had en de rest van de dagen nog niet wist wat hij daar van gaan vinden moest en vertelt dat hij via een vriendin hoorde wat me dwars zat. Verdriet en boosheid vochten met elkaar en was eigenlijk op dit moment alleen maar boos. Hij was zich op dat moment van geen kwaad bewust en dacht dat hij zo goed gehandeld had. Na wat gepraat wist hij zo vaak sorry weten te zeggen, dat ik hem toch op een manier vergeven kon, maar toch nog met dat dubbel gevoel.
Even later kwam ik er achter dat mij al eerder leuk vond, maar omdat we elkaar nog niet goed kenden en we elkaar nooit zagen, kon het naar zijn idee, nooit wat worden. Ik had hem wel vaker willen zien en beter willen leren kennen, maar omdat ik wist van de afspraak met een vriendin dat hij als verrassing langs zou komen, had ik niets met hem afgesproken. Had k maar gedaan wat ik zei, dan was het allemaal heel anders gelopen, want na één week wachten op de verrassing die het te druk had om langs te komen, zei ik dat, wanneer het mij te lang zou duren, zelf wel wat met hem afspreken zou. Had ik dit maar gedaan, had ik maar…
Op dit punt kon in me wel zo voor m’n kop slaan, omdat wanneer ik gewoon had gedaan wat ik zei, het anders had kunnen gaan. Ik voelde me ontzettend stom en hij bleef zich maar verontschuldigen.

Uiteindelijk ben ik wel blij dat we er over hebben kunnen praten, voor zo goed en zo kwaad als dat ging, maar het heeft naar mijn idee niet echt geholpen. Ik zal mezelf van alles blijven verwijten en blijf met dat dubbelgevoel rondsjouwen.
Ik kan er nu eindelijk om huilen, maar zelfs dat lucht niet echt op. Ik had er iets aan kunnen doen en had dan gewoon mooi verder mijn dromen werkelijkheid kunnen laten worden. Nu kan ik alleen maar blijven dromen en blijf ik bezig dit ellendige gevoel kwijt te raken.

22 juni 2005

Het meisje zonder verleden
snik- en snijwerk

Ik kende een meisje. Ze was ongeveer even oud als mij. Op zich was er niets mis met haar. Ze was meestal vrolijk, vond het leuk op school, had veel vriendinnen en had zo haar hobby’s.
Toen ik haar leerde kennen vertelde ze me, dat ze geen verleden had. Ze kon het zich niet meer herinneren. Alles wat ze deed was achteraf altijd en vage herinnering geweest. Ze wist alleen dat ze niet achterom wilde kijken en door wilde gaan. En dat zei mij al genoeg.

Ik zag haar rechtop, vrolijk en zelfverzekerd verder door haar leven lopen tot ze een val maakte. Ze stond op, maar was behoorlijk gewond geraakt. Haar val zorgde er voor dat ze het overzicht en vertrouwen voor de tweede keer verloor. Door de eerste val in haar herinneringen, liep ze al mank en daardoor hoefde er niet zo veel meer te gebeuren om haar weer onderuit te halen.
Ze kon makkelijk weer opstaan, maar het verder gaan beviel haar moeilijker dan ooit. Juist omdat er voor haar veel dingen waren die haar overeind hielden, die er nu niet meer voor haar waren.

Ze kon niet meer verder lopen. Het deed haar te veel pijn en verdriet. Ze wilde niet meer en ging er bij zitten en kruipen. Iedere dag ziet zij nog steeds de littekens en maakt ze er zelf nog meer bij. Ze kan de pijn niet goed verwerken en achter zich laten. Deze stap is haar te veel. Ze blijft in de waas van pijn en verdriet hangen. Iedere dag zette ze weer een mes op haar polsen om haar pijn even te doen vergeten.
Later vertelde ze me dat ze er niet meer mee stoppen kon. Ze wende langzamerhand aan de pijn en sneed steeds wat dieper. Ik weet niet of ze me heeft verteld of ze echt door wilde gaan met snijden en of ze echt zelfmoord zou willen plegen. Ik denk ook niet dat ze dat op dat moment kon, omdat haar gedachten nog te vol zaten en ze te verward was.
Langzamerhand werd het haar te veel en dacht ze steeds vaker aan haar toekomstloze toekomst. Ze wilde niet meer.
Ze sneed zich steeds vaker en begon dieper te snijden. Littekens van verdriet en pijn in haar herinneringen, werden littekens op haar polsen.

Ze had veel vrienden en daar probeerde ze ook steun te vinden. Af en toe hielp dit haar echt, maar ze was moe het was vermoeiend om steeds haar ogen weer te openen en weer op te staan. Ze was daarbij bang dat ze anderen ook zou vermoeien en ook mee omlaag zou trekken. Ze wilde niemand anders belasten. Ze wilde niet dat anderen haar als last gingen zien.
Ze vertelden haar ook vaak dat ze gewoon haar gedachten op iets anders moest zetten, maar dat kon ze niet. Anderen begrepen haar niet. Ze kón het niet. Ze wilde zelf ook alles oplossen en zelf een weg zien te vinden. Vaak kostte haar dit te veel moeite en viel ze weer. Vaak kon ze niet meer opstaan. Vaak kon ze het niet meer aan.
Voor haar was deze periode achteraf vaag en snel verlopen, maar op dat moment zelf oneindig en lang. Nu ziet ze alleen nog iedere dag de littekens op haar polsen.

Hoe het met haar afgelopen is, weet ik niet.
Ik weet alleen dat ze zich verstopt om niet gezien te worden. Ik weet alleen dat ze in het donker wil blijven, op de grond blijft liggen, door de regen heen loopt, zich in slaap huilt en snijd.
Maar verder zou ik het niet weten.

Ik kende ooit een meisje. Ze was ongeveer even oud als mij. Ik kende ooit een meisje.
Zoals niemand haar zou kennen.
Hoe het met haar gaat weet ik niet. Ik ben het al vergeten. Ik ben mezelf vergeten, want iemand die op de grond licht en zich verstopt in het donker, valt niet op en word vergeten. Want we zijn allemaal moe. Want we doen allemaal onze ogen dicht. Want we vallen allemaal wel een keer. Want niemand wil het zien. We sluiten allemaal onze ogen en doen of het niet bestaat, of er niet is. Want dat is het makkelijkste wat je kan doen. Vergeten

19 aug. 2005

Brief aan iemand zonder gezicht

Als ik jou ooit zou weerzien, zou ik je denk ik niet eens herkent hebben. De vormen van je gezicht probeerde ik nog altijd met mijn ogen gesloten en mijn armen ondersteunend mijn hoofd jou gezicht weer voor me te halen. Je stond dan voor me. Ik kon je ruiken. De geur die je droeg bleef mijn neus prikkelen en ’s ochtends was dat het eerste waar ik aan dacht. De geur van bladeren die verkleurden in het laatste streepje zonlicht dat zich door de regendruppels van de pasgeboren herfst tevoorschijn wurmde en die zich met een klein zuchtje wind en een druppel die zich met gemak uit de hemel vallen liet, zich losliet van de tak en naar beneden dwarrelde. Samen met de geur van de pas gevallen regenbuien die ze zomer een vaarwel wuifden. Deze geur, zo diep van betekenis. Je droeg hem altijd met je mee en deed me, wanneer ik aan de rand van het bos stond, ja, dat deed me aan jou denken.

De geur was mij bekend, maar de geur deed mij jou lichaam niet vormen. Je lichaam deed met toch al niets, maar hetgeen ik me niet meer herinneren kon en het enige was dat ik wilde herinneren, was je gezicht. Als de zon die je toelacht en je de glimlach van voren aan wilde kijken en je verblind werd door de zon, waardoor een witte vlek op je netvlies werd gebrand, zo kon ik mij jou gezicht niet meer herinneren. Ik heb geprobeerd je recht aan te kijken, maar het enige dat mij aanstaarde was een lichaam, zonder hoofd. Zonder gezicht dat ik herkennen zou. Ik zag alleen een witte vlek, zoals de zon. Je kleren, nog altijd zoals je op het moment dat je verlaten had, je droeg ze op nonchalante manier. Ik haatte dat, maar je gezicht dat ik niet zien kon, trok de aandacht.

De woorden die je me toegezegd had, waren voor mij onleesbaar. Ze waren weggevaagd alvorens ik ze lezen en proberen te begrijpen kon. Er stond niets geschreven dat ik nog herkennen zou. Als een televisie, waarvan het geluid ontbrak, kon ik je niet begrijpen. De woorden zijn mij ontgaan. Ik bezat niet meer de afstandbediening om het geluid ervan aan te zetten. Enkel zag ik jou lippen bewegen en ik begreep ze niet.
Je had het over zwijgen, terwijl je sprak. Je sprak over stilte en rust, terwijl jij de enige was die geluid maakte. Ik had vertrouwen, terwijl jij de enige was met wantrouwen. Je wilde dat ik je aanhoren zou, maar jij was de enige, die een andere taal bezat. Je sprak over tralies, maar jij bent altijd vrij geweest. Hoe kan je daar over spreken? Waarom beval jij altijd en gaf jij mij het idee dat het zo hoorde, terwijl jij de enige was die het andere deed? Jij was jezelf niet, terwijl jij mij beval om mezelf te zijn en te blijven. Hoe kan je spreken over gevangen zijn

Ik heb jou nooit begrepen, terwijl ik het wel probeerde. Jij had alleen je rug al toe gekeerd, terwijl ik nog tegen je praatte. Hoe kon je mij dan nog aankijken en horen wat ik jou te zeggen had? Jij was al ver weg gelopen, toen ik daar achter kwam en ophield met praten.

Ik ken je niet meer zoals ik jou gekend had.
Jij was al weg, niet ik.

23 oktober 2005