bialik

אין שחיטה שטאָט                                                          

 

  

שטאָל און אייזן, קאַלט און האַרט און שטום,

שמיד אױס אַ האַרץ פאַר זיך, דו  מענטש – און קום!

קום גײ אין שחיטה־שטאָט, זאָלסט זען מיט דיינע אױגן,

זאָלסט אָנטאַפּן מיט דיינע סלופּעס, טױערן און װענט,

אױף שטײנער פון דער גאַס, אױף אַלע העלצער,

דאָס שװאַרץ־פאַרטריקנט בלוט מיט די געהירן

פון דיינע ברידערס קעפּ און העלדזער.

און אומבלאָנדזשען זאָלסטו צװישן חורבות

דורך װענט צעברכענע מיט אױסגעקרימטע טירן,

פאַרביי צעשטירצטע אױװנס, האַלבע קױמענס,

אַנטבלױזטע שװאַרצע שטײנער, האַלב־פאַרברענטע ציגל,

וואו פייער, האַק און אייזן האָבן נעכטן

אױף דער בלוט־חתונה אַ װילדן טאַנץ געשפּילט;

און קריך דורך בױדעמער, דורך לעכעריקע דעכער,

און קוק זיך איין אין אַלע לעכער –

דאָס זענען אָפענע, שװאַרצע, שטומע וואונדן,

װאָס װאַרטן מער אױף קײן רפואה אין דער װעלט...

אין גאַסן װעסטו גײן, מיט פעדערן פאַרפלײצטע –

דו באָדסט זיך אין אַ טייך, אַ װייסן טייך,

װאָס האָט זיך אױסגעלאָזט פון מענטשנס בלוטיקן שװײס;

דו טרעטסט אױף גאַנצע בערג צעפליקטע האָב־און־גוטס  –

דאָס זיינען גאַנצע לעבנס, גאַנצע לעבנס,

צעבראָכענע אױף אײביק װי אַ שאַרבן!

דו גײסט, דו לױפסט, דו פּלאָנטערסט זיך אין חורבן,

מעש, זילבער, פוטער, שמות, זייד און אַטלעס,

צעריסענע, צעפליקטע אױף פּיץ־פּיצלעך,

מיט די פיס צעטראָטענע שבתים, ימים־טובים, נדנס,

טליתים, תפילין, פּאַרמעט, שטיקער תורה,

יריעות הײליקע, קלאָר־װייסע װיקעלעך פון דיין נשׁמה,

זע, זע, זײ װיקלען זיך אַלײן אַרום דיין פוס

און קושן דיר די טריט פון מיסט אַרױס

און װישן אָפּ פון דיינע שיך דעם שטױב...

דו לױפסט? צו ליכט און לופט אַנטלױפסטו?

אַנטלױף, אַנטלױף – דער הימל לאַכט פון דיר!

די זון װעט דיר מיט שפּיזן אױסשטעכן די אױגן,

אַקאַציען, מיט פרישע גרינס־און־װייס באַצױגן,

װעלן סמ'ען דיך מיטן ריח פון בלוט און בליטן,

דיין קאָפּ מיט בלימעלעך און פעדערן באַשיטן,

און שטיקלעך גלאָז פון מיטן גאַס מיט טױזנט גלאַנצן

װעלן דיר אַנטקעגן אױף דיין בײז־וואונדער טאַנצן...

דען גאָט האָט דיר מיט מילדער האַנט געשענקט אַ צװילינג:

אַ שחיטה מיט אַ פרילינג;

דער גאָרטן האָט געבליט, די זון געלױכטן

און דער שוחט האָט געשחטן ...

דער חלף האָט געגלאַנצט, און פון דער וואונד

האָט בלוט מיט גאָלד געפליסט ...

 

אַנטלױפסט? באַהאַלטסט זיך אין אַ הױף? – אומזיסט!

אָט איז אַ בערגל מיסט!

דאָ האָט מען צװײ געקעפּט: אַ יידן מיט זיין הונט ...

אין מיטן הױף האָט נעכטן זײ אײן האַק געקעפּט

און היינט האַט זײ אַהער אײן שװיין פאַרשלעפּט,

געשנאָרט, געגריבלט זיך אין זײער אױסגעמישטן בלוט.

שאַ, מאַרגן װעט אַ פרישער רעגן קומען

און אָפּשװענקן דאָס בלוט אין רענשטאָק, ס'זאָל ניט שרייען

צום הימל גװאַלד פון מיסט אַרױס, און אפשר

איז שױן דאָס איינגעזונקען אין דער תהום דעם שטומען

און זייגט די דערנער אָן דאָרט ביי אַ פּלױט אַ קרומען,

און מאָרגן װעט די זון, װי היינט, װי נעכטן,

װי אַלע טאָג, אַ ליכטיקע אַרױסגײן

פון מיזרח זייט, געמינערט ניט אַ האָר ניט,

און שאַ, און שטיל, און גלייך װי גאָר נישט ...

 

און װילד, משוגע װילד, פאַרקריכסטו אױף אַ בױדעם

און בלייבסט דאָרט שטײן אין פינצטערניש אַלײן;

דו פילסט? דאָ שװעבט נאָך איצט אַרום דער טױטשרעק

און פאָכעט מיט אַ קאַלטן שװאַרצן פליגל

און פרירט די װאָרצלען פון די האָר אין קאָפּ;

און דאָ און דאָרט, פון אַלע שװאַרצע לעכער –

זע אױגן, אױגן, שטומע אױגן קוקן ...

דאָס קוקן די נשמות פון די קדושים,

פאַרװאָגלטע, פאַרשטױסעננע נשמות,

װאָס האָבן זיך אינאײנעם דאָ אין װינקל

צונױפגעפּרעסט דערשראָקענע –  און שװייגן ...

אָט־דאָ האָט זײ די שאַרפע האַק געפונען

און אָט אַהערצו קומען זײ אַ קוק טאָן,

צום לעצטן מאָל אין זײערע שװאַרצאַפּלען

פאַרחתמענען פון זײער סוף דעם אָפּשיין,

די גאַנצע שרעק פון זײער װיסטן לעבן ...

און ציטערנד, װי טױבן פאַר דער שחיטה,

דאָ טוליען זײ זיך צו דעם דאַך אינאײנעם

װאָס מאָנען נאָר און פרעגן דיך אָן לשון

און טענהן שטומערהײט אַלץ יענע אַלטע טענה,

װאָס האָט נאָך קײן מאָל ניט דערגרײכן:

“פאַרװאָס, פאַרװאָס? און נאָך אַ מאָל פאַרװאָס? “...

 

און דו פאַררייסט דעם קאָפּ – ניטאָ קײן הימל!

אַ דאַך, אַ שטומער דאַך, מיט שװאַרצע שינדלען

אָט הענגט אַ שפּין – גײ, פרעג דעם גרינעם שפּין!

ער האָט געזען אַלצדינג, ער איז אַן עדות,

אײן לעבעדיקער עדות אױף דעם בױדעם,

לאָז ער זשע דיר דערצײלן אַלע מעשות:

אַ מעשה פון אַ בויך מיט פעדערן געפילט,

פון נעזלעכער מיט נעגל, קעפּ מיט האַמערס,

פון מענטשן נאָכן קױלען קאָפּ־אַראָפּ, װי גענדז,

צום באַלקן פון דעם בױדעם אױפגעהאַנגען,

און פון אַ קינד אַן איינגעשלאָפנס מיט זיין מאַמעס

צעשפּאַלטענע און טױטע ברוסט אין מיילכן,

און נאָך אַ קינד אַ לעבעדיקס צעריסן,

אינאײנעם מיט זיין לעצטן שריי אױף צװײען  –

אַ האַלבער “מאַ ...!”  און “מאַמע” נישט געענדיקט ...

און נאָך, און נאָך פיל מוראדיקע מעשות,

װאָס לעכערן דיין קאָפּ, װאָס עקבערן דיר דעם מוח

און טױטן דיר אױף אײביק דיין נשמה.

און דו דערשטיקסט אין קעל דיין װילדן בריל

און שפּרינגסט אַראָפּ און לױפסט אַרױס אין גאַס –

און נאָך אַ מאָל פאַר דיר אַ װעלט װי נעכטן,

און אומפאַרשעמט גיסט אױס די זון, װי תמיד,

פאַר יעדער שװעל, פאַר יעדער טיר, איר שפּיל־ליכט

און װאַרפט אַרױס איר גאָלד פאַר די חזירים ...

 

נאָך װייטער גײ, אַנטלױף פון ליכט, באַהאַלט זיך,

אין דר'ערד אַריין פאַרקריך, אין שװאַרצן קעלער,

און פּרעס דאָרט אױף דיין שטאָלנהאַרץ פאַר װײטיק:

דו זעסט? דאָ האָבן אומרײנע ערלים

די רײנע טעכטער פון דיין פאָלק געשענדעט.

אױף אײנער צען, אױף אײנער צען, די מוטער –

דער טאָכטער אין די אױגן, און די טאָכטער  –

דער מוטער אין די אױגן, פאַרן קױלען,

בעתן קױלען, נאָכן קױלען ... נעם זשע,

בן־אָדם, נעם טאַפּ־אָן מיט דיינע הענט די פלעקן

פון בלוט מיט עפּעס אַנדערש אױף דער קישן,

וואו מיט זיין האַק, װאָס טריפט נאָך װאַרעם  בלוט,

האָט זיך אַ װילדער חזיר־מענטש געװאַלגערט ...

און זע בן־אָדם, זע: אין יענעם װינקל,

דאָרט אונטער יענער פאַס, ביי יענעם קאַסטן,

פאַרשטעקט אָן אַטעם זענען זיך געלעגן

חתנים, ברידער, מענער, זין און טאַטעס

און צוגעקוקט פון זײער לאָך, װי ס'צאַפּלען

און װאַרגן זיך מיט אײגן בלוט און עקל

די הײליקע, די רײנע, פרומע לייבער,

געדראָשענע פון טמאן גױ און אייזן –

דאָס צוגעקוקט, אין דר'ערד געלעגן און געשװיגן,

און ניט די אױגן זיך אַרױסגעריסן,

דעם קאָפּ זיך ניט צעקלאַפּט און ניט אַראָפּ פון זינען ...

און אפשר האָט נאָך יעדערער פון זײ באַזונדער

פאַר זיך געפליסטערט שטיל מיט זיינע לעפצן:

“טו, גאָטעניו, אַ נס, פאַרבלענד זײ, גאָט, די אױגן,

זײ זאָלן מיך, דיין קנעכט, נישט זען ...” און נאָך דעם,

װען אײנע האָט זיך יאָ דערװאַכט צום לעבן,

פון בלוט און שמוץ אַרױס צום װיסטן לעבן,

פאַראומרײניקט פאַר זיך, פאַר גאָט, פאַר בײדע װעלטן  –

איז ער, דער מאַן, פון לאָך אַרױסגעקראָכן,

צו גאָט אין שול געלאָפן בענטשו “גומל”

און פרעגן דאָרט ביים רב אַ פרומע שאלה:

“צי מעג ער מיט זיין אשה װייטער לעבן?...

 

אַרױס קריך, מענטש, קום װייטער כ'װעל דיר װייזן

באַהעלטענישן – שטאַלן פון חזירים,

און זע מיט דיינע אױגן אַלע מיסטן,

וואו דיינע ברידער, חשמונאימס יורשים,

די אײניקלעך פון אײביקע קדושים,

אין יעדער לאָך צו דריי מנינים האָבן

אין יענעם שחיטה־טאָג זיך אױסבאַהאַלטן

און גרױס געמאַכט צװישן מיסט מיין נאָמען ...

אַנטלאָפן, װי די מייז, באַהאַלטן זיך, װי װאַנצן,

און װי די הינט, געשטאָרבן... און צומאָרגנס

איז פון זיין שטוב אַ זון אַרױס און האָט געפונען

אין מיסט זיין טאַטנס פּגר... װאָס זשע װײנסטו, מענטש?

צו װאָס פאַרדעקסטו מיט די הענט דיין פּנים?

קריץ שטאַרקער מיט די צײן און פּלאַץ פאַר װײטיק!

 

איצט גײ אַראָפּ אין טאָל, דאָרט גרינט אַ גאָרטן,

אין גאָרטן שטײט אַ שטאַל, די טױטע שטאַל;

וואו אַיינגעשלאָפענע אױף זײערע קרבנות,

טױט־שיכורע פון בלוט, װאַמפּירן װילדע –

זע, ליגן דאָרט אין שטאַל צעװאָרפן רעדער

צעבראָכענע, מיט בלוט און מאַרך פאַרשפּריצטע,

מיט שפּיצן אָפענע און אױסגעשטרעקטע,

װי פינגער מערדערשע צו עמעצנס אַ האַלדז.

װאָרט אױס, פאַרנאַכט, װען פייערדיק און בלוטיק

װעט אונטרגײן אין מערב־זייט די זון –

זאָלסטו זיך שטיל אַריינגנבענען אין שטאַל –

און װער פאַרפאַלן דאָרט אין תהום פון שרעק...

אַ שרעק, אַ שרעק! זי שװעבט דאָ אין דער לופטן,

זי רוט אױף אַלע װענט, איז איינגעפּרעסט אין שטילקײט...

שאַ, הער זיך איין: סע רירן זיך די רעדער...

דאָס צאַפּלען דאָרט פון אונטן שטיקער אברים,

זײ װאַרפן זיך אין אײגן בלוט און גוססן...

אַ שטילער קרעכץ, אַ כאָרכלען פון אַ האַלדז

אַ ניט דערקױלעטען, אַ לעצטער זיפץ,

אַ צוגעשטיקטער רוף, אַ קריץ פון צײן...  –

דאָס אַלעס וּאַלגערט זיך דאָ ערגעץ אונטער רעדער,

און שלאָגט זיך אָן אַ שפּיצן, אָן די העלצער,

און שפּאַרט זיך דורך פון לעכער און פון שפּאַלטן

און בלייבט פאַרגליװערט הענגען אין דער לופטן,

אַ שװאַרצע חופּה אױף דיין קראַנקן קאַפּ.

אַ װײ, אַ שטומער װײ, אַ צער, אַ גרױסער צער...

יסורים שטומע פלאַטערן... – שאַ, שטילער,

ס'איז נאָך דאָ עמעצער מיט דיר, ער בלאָנדזשעט

מיט צוגעמאַכטע אױגן אין דער פינצטער,

פאַרטיפט אין אָפּגרונטן פון גרױס אומעט,

שטרעקט אױס פאַר זיך צװײ דאַרע הענט צום שװאַרצן

מיט שטומע אַנגסטן אָנגעפילטן חלל

און טאַפּט די פינצטערניש מיט בלינדע פינגער,

ניט זוכנדיק קײן אױסװעג פאַר זיין טרױער  –

ס'איז ער, ס'איז ער אַלײן, דער גרױסער שמערצגייסט,

װאָס האָט זיך זעלבסט פאַרשלאָסן דאָ אין תפיסה

און אָן רחמנות זיך אַלײן פאַרמשפּט

אױף אײביקע, אײף גרױסע שטומע ליידן;

און ערגעץ דאָ אין שטאַל, אַרום אייך בײדע,

איז נע ונד, און שװעבט אַרום און רוט ניט,

און קאָן פאַר זיך קײן װינקל ניט געפינען,

אַ מידע, אַ טױטמידע, שװאַרצע שכינה.

האַרצרייסנד! װײנען װיל זי – און זי קאָן ניט,

כאָטש אײן געשרײ טאָן – און זי שװייגט...

שטיל װאַרגט זי זיך מיט אירע טרערן,

פאַרשפּרײט די פליגל איבער די קדושים,

פאַרלײגט דעם קאָפּ אַרונטער און פאַרגײט זיך

און װײנט, און װײנט אין זיך אָן אַ לשון...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

שאַ, גײ פּאַמעלעך צו, פאַרשליס די טיר

און אױג־אױף־אױג בלייב איבער דאָ מיט איר.

און לאָז זיך אָנזאַפּן אױף אײביק דיין נשמה

מיט אירע שטילע, ברענענדיקע ליידן;

און װען אין דיר װעט אַלעס אָפּשטאַרבן און שװייגן  –

און גײ אַװעק, צעטראָג זײ אין דיין שױס

אין אַלע עקן פון דער גאַנצער װעלט

און זוך, נאָר ניט געפין, פאַר זײ קײן נאָמען...

איצט גײ אַרױס פון שטאָט, װען קײנער זעט ניט,

און שלייך זיך שטיל, פּאַמעלעך צום בית־עלמין,

און שטעל זיך אױף די פרישע קדושימס קברים,

און שטײ, און קוק, און לאָז אַראָפּ די ברעמען –

און װער פאַרשטײנערט!

דיין האַרץ זאָל אױסגײן, חלשן אַ טרער

נאָר טרוקו, װי אַ שטײן אין מדבר, בלייבט דיין אױג;

און שרייען װעסטו װעלן, רייסן קברים,

און ברילן װי אַן אָקס צום שחיטה־באַנק געבונדן  –

נאָר שטום, װי די מצבות, בלייבסטו שטײן.

נעם קוק זײ אָן, דאָ זיינען זײ די קדושים,

דאָ ליגן זײ געשחטענע, װי קעלבער,

און האָסט פאַר זײ קײן טרער, װי איך – קײן לױן...

איך בן אַהער געקומען, טױטע בײנער,

איך בין אַהער געקומען, טױטע בײנער,

ביי אייך מחילה בעטן: זייט מיר מוחל!

זייט מוחל אייער גאָט, איר אײביקע פאַרשעמטע,

פאַר אייער ביטערן פינצטערן לעבן זייט מיר מוחל,

פאַר אייער צען מאָל ביטערן טױט.

אַז איר װעט קומען מאָרגן אונטער מיינע טירן

און אָנקלאַפּן ביי מיר און מאָנען לױן

װעל איך אייך עפענען, קומט זעט – איך האָב נישט!

אַ גאָטס רחמנות איז אױף אייך – נאָר כ'האָב ניט!

אַ יורד בין איך, גלייך מיט אייך פאַראָרעמט...

און װײ, און וואונד און װײ איז אַלע װעלטן!

און לאָזן אַלע הימלען ברומען פאַר רחמנות!

אַזעלכע קרבנות – און אומזיסטע!

אומזיסט אַזױ געלעבט, אַזױ געשטאָרבן,

ניט װיסנדיק צו װאָס, פאַר װאָס, פאַר װעם?

אין װאָלקן איינגעהילט איר קאָפּ װעט אײביק

מיין אַלטע שכינה װײנען שטיל פאַר בושה,

און נאַכט אױף נאַכט װעל איך אַראָפּ פון הימלען

באַװײנען זיך אױף אייער קבר...

די שאַנד איז זײער גרױס, און זײער גרױס דער װײטיק  –

און װאָס איז גרעסער? –  זאָג שױן דו, בן־אָדם!

נײן, שװייג בעסער, און זיי אַ שטומער עדות,

אַז דו האָסט מיך אין אָרעמקײט געפונען

און צוגעזען מיין עלנט און מיין טרױער.

און גײענדיק צוריק – נעם מיט,  בן־אָדם,

אַ טײל פון צער מיינעם, פון שטילן װײטיק,

און מיש אים אױס מיט צאָרנגיפט און װאַרף אים

אין שױס פון די נאָך־לעבעדיקע מתים...

 

װילסט גײן צוריק – פאַרקוקסטו זיך אױף גרעזלעך.

אַ פרישע יונגע בשׂורה פון אַ פרילינג

פילט אָן דיין האַרץ, באַהױכטדיר דיינע אױגן

מיט שטילן באַנג נאָך װייטן, נייעם לעבן,

ס'איז קברים־גראָז, סע שמעקט מיט טױט,  בן־אָדם!...

רייס אױס אַ הױפן גראָז, פאַרװאַרף דאָס הינטער זיך

און זאָג דערביי, צומאַכנדיק די אױגן:

“מיין פאָלק איז אָפּגעריסן גראָז – צי קאָן דען

אַן אָפּגעריסנס נאָך לעבן?...

און קוק זיך מער ניט אום – אַנטלױף פון דאַנען,

צו די נאָך־לעבעדיקע לױף, ס'איז היינט אַ תענית,

און פאַל אַריין צו זײ אין שול, און װער פאַרפאַלן

אין זײער ברענענדיקן ים פון טרערן...

דו הערסט? יללות, װילדע, שרעקלעכע יללות,

דורך מיילער אָפענע, דורך צײן פאַרקלעמטע,

צערייסן זיך אױף טױזנט לעבעדיקע שטיקער,

פאַרמישן זיך און גיסן זיך צונױףאין אײן פאַרצװײפלטן און מוראדיקן יאָמער,

װאָס װאַרפט זיך װי אַ קראַנקער, אין דער לופטן

אױף קעפּ, פאַרריסענע צום פייכטן באַלקן,

אױף פּנימער, פאַר װײטיק אױסגעקרימטע...

אַ גרױל, אַ גרױל! –  אַ פראָסט נעמט דורך דיין לײב!

אַזױ קלאָגט נאָר אַ פאָלק, װאָס איז פאַרלױרן,

װאָס אַש און רױך איז זיין נשמה, און אַ מדבר,

אַ װיסטער מדבר, איז זיין האַרץ געװאָרן;

קײן אײנציק גרעזל האַס, קײן קערנדל נקמה!

דו הערסט? זײ קלאַפּן זיך אין ברוסט “אָשמנו!”,

זײ בעטן, איך זאָל זײ די זינד פאַרגיבן...

צי זינדיגט דען אַ שאָטן אױף די װענט  –

אַ שאַרבן אַ צעבראָכענער, אַ טױטער װאָרעם? –

װאָס בעטן זײ? װאָס שטרעקן זײ די הענט?

אַ פױסט וואו איז? וואו איז אַ גרױסער דונער,

װאָס זאָל זיך אָפּרעכענען פאַר אַלע דורות,

און איינלײגן די װעלט, צעריסן הימלען,

מיין שטול, מיין כסא־כבוד, איבערקערן! ..

 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

און הער, בן־אָדם!

                       צעשרייט דער חזן ביים עמוד:

“טו, גאָט, פאַר די געשחטענע קרבנות!

פאַר די צדיקים טו, פאַר פּיצלעך קינדער!

און נאָכשרייען מיט קולי־קולות װעט דער עולם,

אַזױ אַז אַלטע װענט און זײלן פון דעם הױז

מיט דיר אין אײנעם װעלן ציטערן פאַר פּחד  –

װעל איך אױף דיר אַן אכזר זיין, אַ גרױסער אכזר

מיט זײ װעסטו ביי מיר ניט װײנען!

און הױבט זיך אױף אין דיר אַ בריל און רייסט זיך  –

דערשטיק איך אים צװישן דיינע צײן!

דו זאָלסט דאָס אומגליק ניט װי זײ פאַרשװעכן,

פאַרבלייבן זאָל דאָס אומבאַקלאָגט לדורות...

און דיין ניט־אױסגעװײנטע טרער באַגראָב אין זיך,

אין האַרצן טיף פאַרמױער זי, בױ אױס דאָרט

פון האַס, פון גרימצאָרן און גאַל פאַר איר אַ פעסטונג,

און לאָז זי װאַקסן דאָרט אַ שלאַנג אין נעסט,

און זײגן זאָלט איר אײנער פון דעם צװײטן,

און תמיד בלייבן הונגעריק און דאָרשטיק;

און װען אַ בײזער יום־הדין װעט קומען  –

צעברעך דיין האַרץ, באַפריי די בײזע שלאַנג!

און לאָז זי אָפּ װי אַ פאַרסמטע פּייל,

טױט־הונגעריק מיט ברענענדיקן גיפט,

אין מיטן האַרצן פון דיין אײגן פאָלק...

 

און מאָרגן גײ אַרױס אין גאַס, בן־אָדם,

און זע: אַ מאַרק, אַ מאַרק פון לעבעדיקע בראָכװאַרג!

דערשלאָגענע, האַלב־טױטע  מענטשן־װערעם,

צעבראָכענע און אױסגעקרימטע רוקנס,

פאַרװיקלטע אין שמאַטעס הױט און בײנער,

מיט קינדער װיסטע קאַליקעס, מיט װייבער

צום טױט פאַרמאַטערטע און איינגעדאַרטע,

אַ הײשעריק, סוף־זומערדיקע פליגן,

באַפאַלן טיר און טױער, אַלע פענצטער,

באַלאַגערןדי שװעלן פון די הייזער

און שטרעקן אױס, געלערנטע צו בעטלען, קרומע הענט

מיט אױפגעדעקטע אײטערדיקע וואונדן,

און יעדערער שרייט אױס זיין פּעקל סחורה,

פאַררייסנדיק די לױזע אױגן צו די פענצטער,

װי קנעכט, װי הינט געשלאָגענע צום בעל־הבית!

אַ גראָשן פאַר אַ וואונד, אַ גראָשן פאַר אַ וואונד!

אַ גראָשן פאַר אַ טאָכטער אַ געשענדעטע!

אַ גראָשן פאַר אַן אַלטן טאַטנס טױט

און פאַר אַ יונגן חופּה־זון אַ קדוש!

 

צום בית־הקברות מיט די טאָרבעס, שלעפּער!

אַהינצו גײט, גראָבט אױס די װייסע בײנער

פון אייערע קדושימס פרישע קברים,

שטאָפּט אָן ד טאָרבעס, יעדערער זיין טאָרבע,

און לאָזט זיך אין דער װעלט אַריין, און שלעפּט זיך

פון שטאָט צו שטאָט, וואו ערגעץ אַ יאַריד,

און אונטער אַלע פרעמדע הױכע פענצטער

זינגט הייזעריקע בעטלערשע ניגונים,

און רחמים בעט, און שנאָרערט אױס, און שװינדלט,

װי ביז אַהער, מיט אייער פלײש און בײן.

 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

און איצט גענוג, אַנטלױף, דו מענטש, אַנטלױף אױף אײביק!

אין װיסטן מדבר לױף – און װער משוגע!

צערייס אױף טױזנט שטיקער דיין נשמה

און װאַרף אַרױס דיין האַרץ פאַר װילדע הינט;

און לאָז דיין טרער אַראָפּפאַלן אױף הײסע שטײנער

און דיין געשרײ זאָל איינשלינגען דעם שטורעם...