's Avonds gaat plots mijn alarm van mijn gsm af. Ik dacht eerst dat iemand me opbelde, maar wanneer ik het schermpje van mijn samsung openklapte stond er niets minder dan "Merry WHITE Christmas". Zelfs ikzelf kon het niet laten om mezelf nog es hardop in het gezicht uit te lachen. Alle, maar dan ook alle Finse mensen met wie ik mijn hoop op een witte kerst gedeeld had, hadden me verzekerd dat ze nog nooit kerstmis vierden zonder sneeuw. Global warming ... je kan er dus niet meer omheen en zelfs in Finland kan ik mijn kleine-meisjes-droom niet verwezenlijken. Vanmiddag stond er wel een lekkere kerstmaaltijd op het menu en ons flatje werd heel even omgetoverd in lonely-hearts-central. Ik had namelijk Emanuel uitgenodigd, een Duitse jongen die voor vier weken samen was met een Amerikaans meisje dat nu ook voorgoed terug naar de States is. Als opener waren er aperitiefhapjes, als hoofdmenu mals elandvlees (gelukt!) met champignonsaus en een variatie aan groentjes en als dessert: ijs met cloudberry. ZALIGE KERST IEDEREEN!xxx Julie (en haar papa)Nog even ter informatie (geen finfo), mijn site blijft nog wel even online. Er volgt zeker nog een sentimenteel sluitstukje en een verslagje van Katrien en mij als tourguides van de Canadese Marilyn. En wie weet schrijf ik daarna in het Engels over mijn dolle avonturen in Gent om mijn vrienden in Oulu op de hoogte te houden ... We zien wel!
Papa, die nog eeuwig Oeloe zal zeggen tegen Oulu (geen respect :p), is hier nu in Finland. Een opluchting, ook al ben ik af en toe niet te luchten, dat ik hier niet moederziel alleen ben. Nu vind ik de gedachte dat ik destijds zo enthousiast was om hier zo lang te blijven absurd, maar wie had ooit gedacht dat Oulu zo zou leeglopen en dat iedereen geld genoeg heeft om met kerst en nieuw naar huis te reizen.
Gisteren om 9 uur 's morgens heeft papa dus de helft van het A-blok van mijn appartement wakkergeklopt. Ik had hem, op zijn vraag, nog es alle gegevens doorgestuurd, maar meneer had gewoon het oude(foute) adres mee. Na een laatste afscheid voor mij en een etentje in de unief zijn we daarna naar het centrum getrokken met de bus. Ik zal waarschijnlijk vaker op de bus zitten tijdens de komende dagen dan tijdens een volledig semester. Altijd ben ik mijn fietsje op gesprongen.
Vandaag zijn we dan met Piet en Irene naar het Riistapolku gaan wandelen. Het was een mooi tochtje, maar het naderende schemerduister transformeerde Piet eventjes in een paranoïde tochtleider. Hij spurtte bijna het laatste eind van de wandeling af. Daarna heb ik nog een laatste keer het Piet en Irene heiligdom mogen betreden voor ... een lekkere makkara maaltijd met heerlijke mashed potatoes. Simpel en typisch. Het afscheid viel me minder zwaar dan vele afscheidsmomenten in het verleden, omdat ik gewoon weet dat ik hen nog tegen het lijf zal lopen. Dat moet gewoon!
Daarnet zijn we dan samen naar de sauna hier in het gebouw geweest. Na 4 maanden training kan ik al serieus wat hitte verdragen, dus mijn sauna met papa was ... koeltjes ;). Hij kan tegen niet veel hoor. Na zijn uiteindelijke vertrek uit de sauna heb ik zeker 5 grote lepels water op het stoofje gekapt om de temperatuur goed te krijgen. Volgende keer beter, hoop ik :).
Marco Borsato is zo fout fout fout! Oulu is een stuk kouder en leger na het vertrek van mijn beste vrienden. Gelukkig zijn er tot de aankomst van mijn pa nog steeds Daniel, Monika en Piet en Irene. Het is echter moeilijk en velen onder jullie weten al waarom. Op mijn hart ligt nu een klein laagje sneeuw. Oulu was alles voor mij van september tot en vooral in december ...... maar, ik ben een beetje opgefleurd door een dolle fotoshoot bij Piet en Irene. Zie de foto's voor ons experiment :).
