Receita para fazer um herói
Tome-se um homem,
feito de nada, como nós,
e em tamanho natural.
Embeba-se-lhe a carne,
lentamente,
duma certeza aguda, irracional,
intensa como o ódio ou como a fome.
Depois perto do fim,
agite-se um pendão
e toque-se um clarim.
Serve-se morto.
Reinaldo Ferreira
A cidade apareceu ocupada e radiosa. Deparámos com colunas militares inundadas de sol; e povo logo a seguir, muito povo, tanto que não nos cabia nos olhos, levas de gente saída do branco das trevas, de cinquenta anos de morte e de humilhação, correndo sem saber exactamente para onde mas decerto para a liberdade!
[José Cardoso Pires – Alexandra Alpha, 6ª ed. Lisboa, Publicações Dom Quixote, 1999, p. 340]
Sidade ne’e mosu nakonu no naroman daudaun. Ami hetan koluna militár sira-ne’ebé nabilan iha loro laran; no povu tuir kedas, povu barak, barak to’o la bele tama iha ami-nia matan, ema lubun wa’in ne’ebé sai husi nakukun laran, sai husi tinan limanulu ne’ebé nakonu de’it ho mate no haraik-an, halai hela la hetene loos ba ne’ebé maibé konserteza ba liberdade!
[José Cardoso Pires – in Alexandra Alpha, testu-pedasuk ida-ne’e mosu iha artigu ida kona-ba “25 de Abril” ne’ebé publika iha Esperança, João Paulo et al – Saida maka luzofonia. Dili, Instituto Camões, 2005, p. 18]
I don’t want them forgotten: Rosa, Osvaldo, Raoul, Maria, Martinho, Arsenio. It would be easy to say in the glib way of those who can lead uninterrupted lives in placid places that such oblivion would be a fate worse that death. No fate is worse than death.
[Timothy Mo – The redundancy of courage. London, Paddleless Press, 2002, p. 7 (1st ed: Chatto and Windus 1991)]
Não quero que eles sejam esquecidos: Rosa, Osvaldo, Raul, Maria, Martinho, Arsénio. Seria fácil dizer da forma superficial daqueles que podem levar vidas ininterruptas em lugares plácidos que tal esquecimento seria um destino pior que a morte. Nenhum destino é pior que a morte.
[Timothy Mo – A redundância da coragem. Lisboa, Puma Editora, 1992, p. 9]
Ha’u lakohi ema haluha sira: Rosa, Osvaldo, Raul, Maria, Martinho, Arsénio. Sei fasil atu dehan, ho jeitu laseriu hanesan ema ne’ebé hala’o sira-nia moris ho kalma no dame iha fatin hakmatek, katak haluha sira hanesan ne’e sei sai destinu aat liu duké mate. La iha destinu aat liu duké mate.
[Timothy Mo – The redundancy of courage. London, Paddleless Press, 2002, p. 7 – tradusaun ba tetun husi JP Esperança ho Fernanda Correia]
A bra’is atu bligu ro’o: Rosa, Osvaldo, Raul, Maria, Martinho, Arsénio. Fasil desi atu dale, los jeitu tetseriu megees atu mane punsole ro’o-si’i mori los kalma los dame her hati tenega, ke bligu ro’o megees kede’e heki sai destinu klao desi duké mate. Tet dia destinu klao desi duké mate.
[Timothy Mo – The redundancy of courage. London, Paddleless Press, 2002, p. 7 – tradusaun la tokodede pe JP Esperança los Fernanda Correia]
There’s no such thing as a hero – only ordinary people asked extraordinary things in terrible circumstances, and delivering.
[Timothy Mo – The redundancy of courage. London, Paddleless Press, 2002, p. 448 (1st ed: Chatto and Windus 1991)]
Não há uma coisa a que se chama herói – apenas pessoas vulgares pediam coisas extraordinárias em circunstâncias terríveis – e entrega.
[Timothy Mo – A redundância da coragem. Lisboa, Puma Editora, 1992, p. 543]
Os heróis não existem – apenas pessoas vulgares a quem são pedidas coisas extraordinárias em circunstâncias terríveis, e que as fazem.
[Timothy Mo – The redundancy of courage. London, Paddleless Press, 2002, p. 448 – a tradução para português é minha]
Buat ida naran erói la eziste – iha de’it ema baibain ne’ebé tenke halo buat estraordináriu iha situasaun aat tebetebes, maibé konsege halo duni.
[Timothy Mo – The redundancy of courage. London, Paddleless Press, 2002, p. 448 – tradusaun ba tetun husi JP Esperança ho Fernanda Correia]
Lapar iso gala erói tet eziste – dia mesa atu normál mane tenke punu lapar estraordináriu her situasaun klao lobaloba, mas konsege punu riko.
[Timothy Mo – The redundancy of courage. London, Paddleless Press, 2002, p. 448 – tradusaun la tokodede pe JP Esperança los Fernanda Correia]
Paciência quer dizer conter-se. Existem sete emoções, neh? Alegria, ira, ansiedade, adoração, pesar, medo e ódio. Se um homem não cede perante elas, é paciente.
[James Clavell – Xógum]
“Para aquele que furta um livro ou o pede emprestado e não o devolve ao seu dono, que se transforme o livro em serpente nas suas mãos e o ataque. Que seja acometido de paralisia e os seus membros definhem. Que se mortifique com dores, clamando em altos gritos por misericórdia, e que não tenha parança a sua agonia até que se desfaça. Que as traças dos livros lhe corroam as entranhas como sinal do Verme que não morre. E quando, por fim, comparecer ao castigo final, que as chamas do Inferno o consumam para sempre.”
[Praga escrita na biblioteca do Mosteiro de São Pedro, em Barcelona, citada em “Uma História da Leitura”, de Alberto Manguel (Lisboa, Editorial Presença, 2ª edição, 1999, p. 249. Depósito Legal nº 134 627/99 [tradução do inglês “A History of Reading” por Ana Saldanha]) . ]
“Ba ema ne’ebé na’ok livru ruma ka husu empresta no la fó fila fali ba ninia na'in, livru ne'e sei nakfila sai samodo iha ninia liman no sei ataka nia. Nia sei sai isin-matek no ninia liman ho ain sei namlaik. Nia sei terus paramate ho moras, enkuantu nia hakilar maka'as hodi husu sadi'a, no nia sei la hakmatek, iha agonia nia laran, to'o nia rebenta. Livru nia kutun sei han ninia isin-laran nu'udar sinál husi Ular ne'ebé moris rohan-laek. No bainhira, ikusliu, nia to'o iha justisa finál hodi hetan kastigu, ahi Infernu nian sei han nia ba nafatin.”
[Malisan ne'ebé hakerek iha biblioteka iha Mosteiru Saun Pedru nian, iha Barselona, ne'ebé temi iha “Uma História da Leitura”, husi Alberto Manguel (Lizboa, Editorial Presença, edisaun daruak, 1999, p. 249. Depózitu Legál nº 134 627/99) – tradusaun ba tetun husi JP Esperança ho Fernanda Correia]
“La atu mane mana'o livru seri ka negi empresta i tet nee glelu hali la u-ni'i ubu, livru kede'e heki likis a la samoro her u-ni'i limu i heki ataka u. U heki sai isi-mate i u-ni’i limu los koe heli belele. U heki terus paramate los gro’a, enkuantu u krisa huru odi negi mizerikórdia, i u heki tet tenega, her agonia ni’i lara, rata u rebenta. Livru ni’i kutu heki a’a u-ni’i isi-lara megees sinál pe Ula mane mori tet dia nuba. I aipíl, hermori, u rata her justisa finál odi eto kastigu, api Infernu ni’i heki a’a u la nahati.”
[Matara mane kero her biblioteka her Mosteiru Saun Pedru ni’i, her Barselona, mane dima her “Uma História da Leitura”, pe Alberto Manguel (Lizboa, Editorial Presença, edisaun segunda, 1999, p. 249. Depózitu Legál nº 134 627/99) – tradusaun la tokodede pe JP Esperança los Fernanda Correia]
Create a free website at Webs.com