Interculturele en transculturele hulpverlening

4.1.1. Interculturele communicatie

Interculturele communicatie vraagt eveneens specifieke vaardigheden die bij de weinig mensen aangeleerd en ontwikkeld zijn.

“In elke communicatie zit een psychologische, een sociologische en een antropologische component. Enkel de cultuur centraal stellen in de interculturele communicatie is telkens een miskenning van onder andere de individuele geschiedenis van een persoon (psychologisch component) en van de hiërarchische posities en verhoudingen ( sociologisch component). Een vaardigheid ontwikkelen om deze drie domeinen te kennen en empathie te hebben in een situatie is dan ook niet te onderschatten.” (Ghequiere, 2003)

Bij interculturele communicatie doen hulpverleners afstand van eigen westerse referentiekader. Ze gaan meer relativeren en zullen met hun eigen transculturele kennis veel betere diagnoses stellen en de behandeling en de begeleiding beter afstemmen op de cliënt in kwestie. Transcultureel vaardigheden en intercultureel communicatie lijken een centraal element te zijn.

Wij kunnen besluiten dat de transcultureel begeleiding bij GGZ en andere maatschappelijke organisaties noodzakelijk geworden omdat men moet erkennen dat cultuur en geestelijk gezondheidszorg en de psychosociale hulpverlening niet meer los van elkaar te zien zijn. Als gevolg van de migratie, is de populatie in maatschappelijke en psychiatrische instellingen ook fors veranderd.

Een analyse van de geestelijke gezondheid en psychosociale hulpverlening dringt zich op. Specifieke interculturele vaardigheden zijn daarom ook vereist. Religieuze en culturele verschillen dienen overbrugd te worden. Dit is niet vanzelfsprekend, maar de laagdrempelijk in-en uitstroom poort kan een grote hulp zijn.