Ismet ALIU

   Faqen e mirëmban Kushtrim Aliu

 ..

 

 

Faqet ndryshohen herëpasherë

 

 

 

Prozë

 

 

  V D E K J A   E   P O E T I T(*)

 

 

            Më vonë, ndërsa po jepte shpirt,  mes Flatrave të Fjalës u pa një Korb... “O Zot, ç’ mallkim i që moçëm!”, pati  menduar poeti, tek po nënvizonte diçka mbi një libër të B. Paskalit

 

 

 

 

1

 

...

Poeti në vegullinë e vetmisë madhështore e puthi Ëndrrën. E ndjeu pipëtimën e saj si ajër që u fut nëpër atomet e shpirtit, duke u shtrirë në trupin që disi ndjehej i papeshë. Ndjehej njëlloj si reja e bardhë, që ecën kuturu nëpër shkretëtirën gri të askundit.

Gjithçka u zgjua...    

Poeti kujtoi  peizazhin lirik të asaj buzëmbrëmje dhe dashurinë me Rinën, zjarri i së cilës kish ngelur përjetshëm në vargje. Dielli qe zhytur në liqen. Se si i qe bërë atë çast se bashkë me diellin qe zhytur edhe ai e Rina. Midis asaj pamje lirike dhe fine si qielli pa asnjë re,  iu bë se qenë bërë një me kuqësinë larë në ar, që ngeli në pamjen e cila do të shëtisë në pafundësi kohe pa fizikumin e poetit. Qe pamja që pjesa e pavdekshme e mori me vete që ta mundte mërzinë.

Nuk e di nëse u fundos në sytë e Rinës a në liqe, kur u zhyt në Dritën e thellë të kujtesës, që vetëtiu para se t’ i lëshonte perdet e territ u shfaq me dritën e përndritjes astrale.

 

2.

 

Tri ditë e tri net, para se të ikte nga kjo botë, ndenji mbyllur.

Muza i trokiti në derë. Ai qeshi, si qesh një copë qiell pas shiut...

Nëpër Hartën e Shpirtit, me durim alkimisti, i jepte fjalës flatra.

Përmes Shpirtit të tij, aureolë kristali, e pa qiellin dhe dëgjoi tingujt e përkryer të qetësisë. Diçka shkroi në një fletë.  Një ritëm i lëvizjes së tingujve me butësi të një mëngjesi plot mashtrim, prekte butë këndet e trekëndëshit: JetëVdekja, Toka, qielli. Midis të triave ishte ai: poeti që po jepte shpirt...

Ritmi i shpërbërë i shpërndahej nëpër gjithë atomet e shpirtit, për të kaluar pastaj në materien që e përbënte qenien e tij; qenie që ndizej këndshëm në flakën e mrekullueshme të frymëzimit për të fundmen herë. E puthte Ëndrrën  atë fytyrë dritëHënë... mes lotëve që s’ pushonin.

Dridhej...

Mrekullohej tek shihte Fluturat e fundit që dilnin nga i gjithë trupi  i tij, pa e kuptuar plotësisht se në atë mori fluturash ishte gjithçka e tij përveç trupit që kotej poshtë.

Ishte përgjumja  që udhëtonte mbi Kalin e Varreve.

 

 

3.

 

Në mëngjes, si brenda një kohe të trilluar, u zgjua gati i lumtur, edhe pse ndjeu një të therur që ia terroi sytë. Pa vetëm ca shkëndija që i dolën bebëzash, pastaj imazhin e fluturave... Sërish u mrekullua, derisa dhimbja e ktheu brenda trupit. Me dorën e djathtë e shtrëngoi zemrën. Bëri një  “oh!”, pastaj pa gishtërinjtë e verdhë që pafuqishëm mundoheshin të shtypnin atë pjesë  kraharori, që i qe dukur se qe hapur si gojë bishe. “Po vdes!” mendoi. Pasi e mbushi kraharorin frymë, i shkoi buza në  gaz. Qe një gaz jetëprerë. E pyeti veten: “Vallë, a s’ vdiqa në atë pamjen me flutura dhe qetësi madhështore...

 

4.

 

Ndezi një cigare. U kollit dy-tri herë. I dërrmuar pagjumësie, u ul në karrige dhe shikoi Vetminë. Tek po zhytej  në honin e saj,  ndjeu një mall të largët. Dëgjoi një trok. E ndjeu se zonja vdekja po i vinte bashkë me Mjegullën. Lotët i rrodhën faqeve. Muza deshi t’ i pëshpëriste diçka në një notë të përvajshme lyre. “Vonë, tepër vonë, muzë!” tha. Ia vuri veshin trokut, pastaj nën bebëzat e turbullta të arsyes, pa Kalorësin që mundohej të gjente rrugët nëpër Mjegullën e kësaj bote.

U mundua të qesh, por iu drodh buza. Deshi ta injorojë çastin, por e përshkoi një dridhje. Qe një dridhje si ato që lëvizin tokën.  Një lot, në mes atij rrëmeti, i rrëshqiti mbi vargje.

“Prapë MUZA!” tha. Kur ia nguli sytë mallshëm u habit. Në fytyrën e saj qe shkrirë edhe diçka tjetër. Ai e pa!...

 

5.

 

Pasmesnatë.

Poeti u shtri në kopsht, nën hijen e drurit degëgjerë të kujtesës. 

Edhe pse qe një natë plot vapë gushti, ai përthekoi këmishën. Ndjeu të ftohtë. Preku ballin dhe hetoi sumbullat e djersës akull në gishtërinj. Nuk ua vari veshin, por vazhdoi ta kundronte qiellin; atë qiell, që për herë të parë, prej kur dinte për vete, i qe dukur i huaj, i mjegullt dhe me një  Vrimë të Zezë, që po ulej poshtë si një mallkim, që është ngjizur qysh në gjenezë...                

      

6.

 

Pas një përpjekjeje të gjatë  e kuptoi  se ende kotej brenda trupit.  Vështronte lart. Iu bë se dora po shtynte një re të mos i futej në kraharor. Kot! Nuk ia doli. Të therurat qenë të padurueshme. Aq të padurueshme, sa sytë iu terruan dhe flatrat e vargjeve të fundit iu përcëlluan dhembjesh.  Për një grimë kohe, e pa hënën si një flegër pjepri të nxirë, që i ngjante fytyrës së tij të mavijosur.

“Yjet nuk janë në anën time -  tha; dhe mundimshëm i ngopi mushkëritë ajër dhe shtoi:- si mund të jenë në anën time, nëse syri im i turbulluar, hënën e sheh si flegër të kalbur pjepri!...

 

7.

 

Nata qe e qetë, dhe megjithatë mund të quhej madhështore, po të mos qenë ato të flamosura dhimbje dhe ajo pamje tepër prozaike, me flegrën e hënës pjepër të kalbur.

 

Prapë i shkoi mendja te vdekja. E pa fytyrën e saj se si rrëshqiste nëpër mjegull. “Ah, s’ qenka MUZA!”, tha. S’ pati frikë; veçse ajo fytyrë iu duk e shpërbërë, e paqartë, thua se gjithë mendimin mjegullor të kozmosit e kishte brenda vetes...

Në një çast, ndërsa e talli Fytyrën e Vdekjes, duke nxjerrë gjuhën, i tha vetes: “mbase meritoj një vdekje më madhështore?!...”

 

8.

 

Brenda një grimce kohe u zhyt në Dritën verbuese të zbulimit të një kodi të fshehtë për kohën, hapësirën dhe Jetën matanë Murit të Qelqtë. Matanë atij Muri që ndan botët.  “Që nga fëmijëria jam munduar të gjej këtë fshehtësi!”, tha dhe qeshi me përpjekjet e tij.

“ Alkimia e një Etjeje!”, mendoi.

Drita e frymëzimit, për të parë diçka matanë. Sall një çast para se të ikte, qe e papërballueshme. Shikimi përsëri i humbi në Mjegull. “Ja, sërish kjo Mjegull!...”  tha dhe mbushi mushkëritë me ajër e mjegull bashkë.        

“Pas Mjegullës... po, po, gjithsesi pas Mjegullës... duhet të jetë Kodi... Udhët! Por, me gjasë s’ kam ymër  të arrij!

“Ç’ mëkat bëmë?!” e pyeste vetën, mjegullën apo asgjënë.

Mbase gabimin e bënë Eva dhe Adami dhe kështu Udhët humbën në Mjegull...

Nuk kam Ymër t’i gjej Udhët...

 

9.

 

Mbështeti kokën në trupin e drurit degëgjerë, ngase iu duk se në kokërr shpine po i zihej fryma. Një e prerë, si prerje thike, ia përshkoi gjoksin. Prapë ndjeu të ftohtë. Një të ftohtë që derdhej në përgjumje. E pa Fytyrën e Vdekjes. Bukurinë e saj të zezë, Aq pranë e pati sa e preku me dorë. Qe si Mjegull e trishtë . “Të njoha. E pashë se nuk ishe MUZA! T’ i pashë ngërdheshjet e mashtrimit!”, s’ di nëse  i tha vetes apo asaj.  Tek e vështroi atë Fytyrë, ndjeu erën e qelbur të pemës së kalbur dhe llucës... Deshi  sërish të mendojë diçka rreth Kodit të Fshehur matanë. Arriti t’ i thotë Etjes, asaj etjes gërryese, vetëm fjalën: “vonë!”  Buza i shkoi edhe njëherë në një  gaz të çuditshëm. I pa Flatrat e Fjalës që binin si cifla bore të zezë dhe krijonin një si perde që Zoti i tyre të mos tmerrohej me pamjen.

Qeshi dhe guximshëm u fut në Portalin e Vrimës së Mjegulluar Qiellore.

E zgjidhi arsyen lidhur nyje. Deshi të kthehej edhe një herë si Konstandini... Deshi ta kryente poezinë që e pati  lënë të papërfunduar... Deshi t’ i puthte sytë e bukur të Rinës, që tani më, nuk ishte i sigurt, nëse ishte matanë apo këtej... Nuk u kthye dot. Një hukamë i doli përmes flegrave të hundës.

S’ qe sall afshi, fryma që doli, por edhe Fluturat...

Qetësi.

Tash... sall zukama e një mize dhe shushurima e gjetheve rrëshqet mbi qetësinë e natës, e cila  tulatet brenda trupit të saj sterrë.

...

Errësirë...

Vetmi...

Dhe Sy të gapërruar hiqi... derdheshin mbi tekstin e nënvizuar të një libri:

“...Në të gjitha anët shoh hapësirën e pafund që më rrethon si ndonjë hije si ndonjë atom... E di qartë se së shpejti më duhet të vdes e më së paku e njoh atë vdekje të cilës s’ mund t’ i ik...”

 

                               

10

 

Të nesërmen e varrosën poetin.

Shiu binte litar... Qielli gjëmonte  bubullimash. Medet, fjalët kishin mort...

Tek e varrosnin, gjithnjë, kujtoj se dikush pati thënë: “më bëhet se Ai po na shikon, ndërsa ne po e mbulojmë me dhe  pjesën e tij të vdekshme!...

                                       

                                    *  *   *

11.

 

“Shumë vjet më vonë, më bëhet se e kam parë në Panairin e Librit në Frankfurt”, pati thënë një disident, poet bohem, i cili pikëllimin e përmjerrke udhëve të Evropës!

Thonë se e paskësh pyetur atë,  tek po pinin një shishe Uiski, për fatin e librit të  lënë dorëshkrim...

 

 

12.

 

Mbase e ka kaluar gjithë Vrimën e Zezë Qiellore...

Atë Vrimë... hata të madhe!

Sa i madh malli i poezisë, o Zot!...

 

 

13.

 

“Është e pamundur!!!” , kishte thënë dikush...

“Ai Mur, miliona vjet i lartë, i ndan botët!” Kishte shtuar tjetri

 

 

14.

 

“Kushedi!”, - kishte shtuar një i tretë,

“Ai ishte poet!”

...

 

(*)

 

Ky tregim është botuar në revistën Ars Poetika nr. 17                

                                                                                            

 

                

                                               NATË HUTINËSH

           

      Fragment tregimi nga libri

        "Vrasja e indiferencës"

                     

 Hapi sytë. Instinktivisht ngriti duart dhe preku kokën. Fshiu djersët dhe ofshani thellë “Oh nënë, nënë...!” pëshpëriti me zërin e tij të mbytur. Hutinët ende i fluturonin në fushën e ëndrrës. Nën qiellin e syve të mjegulluar nga lotët pa se diell i verdhë i vjeshtës po ngjitej në horizont.

       Iu bë se dëgjoi zërin e Padronit, i cili i tha: “Sot do të hapësh tri varre!”

       “Oh Zot, po unë sonte tërë natën kam hapur varre!" tha, dhe pështyu duke zbrazur neverinë mbi fatin e tij motlig. 

        Nisi ta kujtonte ëndrrën: