iebac pupillen

Voorwoord 

Het wordt snel gezegd, maar uitvoeren is nog iets anders. Tussen wedstrijden door vraagt wel eens iemand hoe het allemaal begonnen is, wat er zoal gebeurde in het verleden en velen opperen daarbij de vraag om eens de historiek van VK Iebac neer te schrijven. Een hele klus, maar belofte maakt schuld. Ik ben er dus aan begonnen. Niet met tegenzin natuurlijk, maar ook niet zo echt enthousiast omdat ik weet welke zware taak het is om meer dan dertig jaar BBC VK Iebac neer te pennen. Over de hele periode alles en nog wat vertellen zal moeilijk kunnen zonder de hulp van anderen. Zij die er bij aanvang bij waren en zij die gedurende vele jaren mee de club hebben gemaakt : spelers, coaches, bestuursleden en supporters kunnen hun steentje bijdragen. Ik vraag dan ook aan iedereen om mij informatie te verstrekken over feiten, anekdotes en verhalen de ze zelf beleefden of hoorden vertellen. Alles zal worden nagegaan om slechts echte geschiedenis te behouden. Want daar gaat het om : de echte historiek van BBC VK Iebac.

We gaan terug naar de jaren zestig. De tijd van die onvergetelijke basketavonden in Ieper. Alle grote namen van toen passeerden de revue in de sporthal in de Crescendostraat. Allen kwamen ze naar Ieper met een klein hartje want in Ieper spelen was geen sinecure.
Urenlang, want om plaats te hebben moest je twee uur voor aanvang aanwezig zijn, genoten honderden supporters van iedere basketwedstrijd. Jarenlang ieder weekend supporteren en genieten tot de kriebels om zelf wat basket te spelen de bovenhand haalden. Aanvankelijk werd het spelen en het supporteren gecombineerd. Maar stilaan werden die ontelbare spannende en enerverende wedstrijden vervangen door zelf te trainen en zelf te spelen. Beiden combineren werd te moeilijk.
In 1970 werden diverse vriendenwedstrijden gespeeld door studenten tegen amateurploegen en zelfs tegen ploegen die aantraden in kompetitie. In de vele wedstrijden genoten we van overwinningen en trachtten wij ons te herpakken na de nederlagen.
Heel stiekem groeide in de groep het idee te starten met een eigen club. Een club die in kompetitie zou aantreden om zo regelmatig wedstrijden te kunnen spelen. Iedere week een tegenstander uitnodigen om te spelen, vereiste te veel zoekwerk. De ijver, de inzet en een groeiend enthousiasme en geloof in eigen kunnen bevorderden het stichtingsproces van een nieuwe basketclub.
Op een zaterdagnamiddag in september was het zover : in de Sint-Jakobsstraat viel bij het genieten van geurige koffie in Delfts blauwe tassen de beslissing met een club van start te gaan. Op dat moment had niemand er enig idee van welke lange weg nog zou moeten worden afgelegd om een ploeg competitieklaar te krijgen. Zowel administratief als sportief. Maar de stap was nu eenmaal gezet...
Terwijl twee maal per week in een stofferige turnzaal werd getraind, zetten andere initiatiefnemers het opzoekingswerk verder. Langzaam maar zeker opende zich het basketwereldje : bestaande clubs werden bevraagd en vele statuten werden bestudeerd tot er eigen statuten tot stand kwamen. Leden van diverse comités en
clubs hielpen vele handjes mee zodat eind maart 1971 alles kant en klaar was om de stap te wagen.
Alleen... de nieuwe club had nog geen naam.

Naam en voorzitter.

Een kind een naam geven is zelfs niet altijd makkelijk. Laat staan een club. Met zijn allen moet je nadenken en uiteindelijk moet iedereen zich in die naam terugvinden. Moet iedereen er voor honderd procent achterstaan. Het duurde dan ook een tijd vooraleer het basketkind een naam kreeg. Na veel wikken en wegen in langdurige debatten opteerden wij toen voor Iebac : Ieperse Basketbal Club. Sommigen associeerden ons toen met een bestaande bankinstelling. Iets wat misschien voor handen lag, maar er is daar nooit sprake van geweest.
Kleuren kiezen voor de club was iets makkelijker : we kozen voor zwart-wit omdat er toen in derde provinciale niemand aantrad in die kleuren en wij het seizoen zouden kunnen uitspelen met één stel truien. Zwarte truien met rode letters en een witte short.
Op talloze bierviltjes en andere hoekjes papier werden vlaggen ontworpen die als voorbeeld konden dienen voor schildjes, zelfklevers... en een klubvlag. Uiteindelijk werd gekozen voor een diagonale witte streep van onder links naar recht boven op een zwarte achtergrond. In de witte band stond de naam VK Iebac gedrukt.
In die begin periode bestond het bestuur uit negen leden : Pol Pattyn werd de eerste secretaris, hij werd bijgestaan door Walter D’haveloose, Patrick Vanhoutte werd penningmeester en Erik Coulembier kreeg te taak van materiaalmeester toegewezen. Verder bestond de raad van negen uit Dirk Schaut, Bernard Louf, Albrecht Vanroose, Paul Dejaegher en Jan Vandenhove.

Het is snel gezegd “ we beginnen er aan”, maar als de puntjes op de i moesten worden gezet, voelde de jonge garde zich wat onwennig. Al snel werd duidelijk dat het zonder routine op bestuurlijk vlak erg moeilijk zou worden. Er moest immers ook nog worden gestudeerd. Het was duidelijk dat andere mensen moesten worden aangetrokken om de club echt goed te kunnen leiden. Maar het was niet eenvoudig mensen te vinden met een klare kijk op de zaken, mensen te vinden met zin voor beleid, of mensen warm te maken die organisatorisch een meerwaarde zouden betekenen voor de club.
Er kwam steeds meer kijken bij het beleid en de organisatie van de nieuwe club. De nood aan een voorzitter kwam steeds meer naar voor. Uit eigen rangen iemand aanduiden leek niet opportuun. Het probleem hierbij was iemand te vinden die zich belangeloos zou engageren om de ‘eendagsvlieg’ zoals Iebac werd afgeschilderd, te leiden. Wie zou zich aan het hoofd van die jonge initiatiefnemers willen plaatsen ?
Ten einde raad trok een jeugdige delegatie op voorzitterszoektocht. Van gegadigden of kandidaten was geen sprake. Met de moed der wanhoop, aarzelend en zenuwachtig belden we ergens in de stad aan. De man opende en hij zorgde voor een geruststellend onthaal. We voelden ons op ons gemak en dat was al een heel grote geruststelling. Al snel klikte het tussen de ‘kandidaat’ en de delegatie. Toen we uren later de deur achter ons voelden dichtklappen, had VK Iebac een voorzitter. Het dynamisme en de onverzettelijkheid, de ervaring en de kunde van Jan Polfliet om met jeugdig temperament om te gaan gaven de doorslag. Met Jan Polfliet werd de basis gelegd om Iebac uit te bouwen tot een sportieve en financieel gezonde club. Zijn enige eis willigde hij zelf in : hij vond in Carlos Vandenhove een onder-voorzitter die deze functie voorlopig levenslang zou aanvaarden.
Meteen kon op bestuurlijk vlak degelijk werk worden geleverd. In de eerste bestuursvergadering in het lokaal ‘ du Commerce ‘ werd de clubnaam definitief vastgelegd : VriendenKring Ieperse Basketbal Club. Kortweg VK Iebac. Die VK was een eis van Carlos Vandenhove om als onder-voortzitter te fungeren. En die VK is in heel de geschiedenis van de club erg belangrijk gebleken en gebleven.
Zowel sportief als administratief was de club na moeilijke maanden klaar voor de echte start. Op één mei 1971 vierde VK Iebac de start met een tornooi waaraan Wytewa Roeselare, JSP Ieper, BBC Gullegem en VK Iebac zelf deelnamen.
Dit tornooi bereidde VK Iebac voor in het Noord-Franse Ronchin, even over Lille. Met een bus van de lijn trok de hele club de Franse grens over om er deel te nemen aan het gerenommeerde tornooi van A.S. Ronchin. Op een grandioze manier won VK Iebac dit prestigieuze tornooi en zowat alle bekers verhuisden mee naar de Kattestad. Het optimisme voor het eigen tornooi was groot en de meegereisde lokaalhouder deed de bus halt houden aan de Franse grens. Hij liet er de grootste beker vullen met picon... Pas in de vroege uurtjes belandde het hele gezelschap in Ieper.
Het eigen tornooi - tevens de officiële start van de club - verliep vlekkeloos op de speelplaats van de H. Familie. Na de schiftingswedstrijden in de voormiddag trok de nieuwe club in stoet onder leiding van de Scherminkelharmonie van het Sint-Vincentiuscollege van het lokaal in de Mk. Haiglaan naar de H. Familie waar later de finale wedstrijden werden gespeeld.
Dat kompetitie heel andere koek zou worden, konden de Ieperse jonge spelers zelf ervaren in dit tornooi. VK Iebac eindige laatste in een tornooi waarin VK Iebac voor het eerst ook kennis maakte met de andere kant van de medaille : JSP-speler Vandenberghe moest met een zware kwetsuur naar het hospitaal worden gevoerd.
Iedereen was er na dit tornooi van overtuigd dat er nog heel wat werk te doen was. Er werd duchtig verder getraind in de basketstille periode. Administratief werden de puntjes op de i geplaatst na de algemene vergadering van de Westvlaamse clubs. Op die vergadering werd VK Iebac als nieuwe club voorgesteld en hartelijk ontvangen. En op 11 september 1971 was het zover : de eerste competitiewedstrijd van VK Iebac in derde provinciale.

Met welke ploeg trad VK Iebac voor het eerst in kompetitie ?

Paul Dejaegher, Willy Goethals, Bernard Louf, Marc Vandenhove, William Sinnaeve, Johan Vanroose, Jaak Devos, Johnny Vandekerckhove, Albert Milleville, Ignace Forrez, Albrecht Vanroose, Edwin Van Eecke, Guy Platteeuw, Martial Feys, Jef Bode, Martin Priem, Francis Clarysse, Bernard Bode, Lode Schotte, Patrick Vanhoutte, José D’Haeyer en Geert Moerman.
Coach : Jan Vandenhove.

Uitslagen van VK Iebac in het jaar dat de kompetitie vooraf ging...

Uitslagen op zich zijn niet belangrijk. Heerlijk in dit overzicht is vooral het feit dat vele ploegen bereid werden gevonden wedstrijden te spelen tegen een ‘groep vrienden’. Opmerkelijk ook dat toen vele scholen met een ploeg aantraden. Het overzicht maakt tevens duidelijk dat Ieper een echte basketstad is.

VK Iebac - VTI Ieper 53 - 45 Athlon Scholieren - VK Iebac 39 - 34
VK Iebac - JSP Ieper 48 - 62 Globetrotters - VK Iebac 36 - 44
VK Iebac - VTI Ieper 50 - 32 SV College - VK Iebac 42 - 44
VK Iebac - Studax Ieper 40 - 25 HTI Oostende - VK Iebac 31 - 60
VK Iebac - R. Langemark 56 - 53 VK Iebac - Rapid Langemark 38 - 37
AS Ronchin - VK Iebac 30 - 39 Ieperse Selectie - VK Iebac 61 - 46
VK Iebac - Ieperse Sterren 51 -58 Veteranen JSP - VK Iebac 39 - 54
VK Iebac - Veteranen JSP 51 - 45 VK Iebac 1 - VK Iebac 2 66 - 57
R. Langemark - VK Iebac 38 - 43 AS Ronchin - VK Iebac 31 - 42
VK Iebac - BBC Gullegem 52 - 67 VK Iebac - Wytewa Roeselare 64 - 73
VK Iebac - Wibac 72 - 34 Globetrotters - VK Iebac 34 - 66

Een stand na 22 wedstrijden... 22 16 00 06 1113 969 32
Zestien wedstrijden werden gewonnen. Geen enkel gelijkspel zoals dat in die tijd nog mogelijk was. Er werden 144 punten meer gescoord dan geïncasseerd.


De beginjaren : 1971 - 1975.

Ik reisde zowat overal mee met VK Iebac. Je mag me gerust supporter nummer één noemen. Lief en leed deelde ik met bestuursleden, spelers en supporters. Op alle terreinen, buiten of binnen, was ik present om de nieuwe club met het stamnummer 1586 aan te moedigen. Voor het gemak noem ik mezelf gewoon Pierre. Alle wedstrijden verslaan, zal ik niet doen, maar de voornaamste gebeurtenissen en evenementen wil ik toch vertellen.
Ik trok dus ook mee met de bus voor die eerste verplaatsing naar SV Roeselare. Coach Jan startte met Willy Goethals, Devos Jaak, Marc Vandenhove, Guy Platteeuw en Johan Vanroose. Na het overwinnen van de begrijpelijke zenuwen in de aanvangsminuten herstelden de gretig spelende Ieperlingen het evenwicht om zelfs nog makkelijk deze wedstrijd te winnen.
Na de partij was het meteen feest : wie had ooit durven dromen dat de eerste kompetitiewedstrijd met duidelijke 22-49 cijfers door VK Iebac zou gewonnen worden. En dan nog op verplaatsing ! De reserven hadden eerder het goed voorbeeld gegeven door te zegevieren met 26-27.

Van die wedstrijd onthield ik enkele gegevens...
De eerste kompetitiepunten werden gescoord door Marc Vandenhove : drie korven op rij zorgden voor een 0-6.
De refs van dienst ( één van hen was L. Deforche ! ) floten achttien fouten.
Paul Dejaegher was er wegens pinkbreuk niet bij. Meteen de eerste gekwetste Iebacspeler.

Al vroeg was ik in de turnzaal van het VTI, waar VK Iebac de wedstrijden speelde, voor de eerste thuiswedstrijd van mijn ploeg. Tegen BBC Izegem werd het een desillusie. Zwart-Wit verloor voor eigen publiek met 38-42 na een stevige pot basket met zeer veel fouten. De reserven wonnen vroeger op de avond met 33-31. We hadden toch een reden om te vieren tot in de vroege uurtjes.

Ik noteerde enkele markante feiten uit die partij...
Jacques Vanstaay ( een naam die menige keren zal opduiken in dit overzicht ) van Izegem werd topscorer.
Ik noteerde de eerste uitsluiting : Willy Goethals werd uitgesloten voor onnodige commentaar en wegtrappen van de bal. Meteen het eerste bezoek aan de provinciale tuchtraad. Voor deze uitsluiting kreeg de speler een blaam.

Andere notities uit deze kompetitie wil ik niemand onthouden :

- Het honderdste competitiepunt werd gescoord door William Sinnaeve op Rozenbeka waar de Ieperse ploeg verloor met 46-43. Eén van de refs uit die wedstrijd vergeet ik nooit : Sylvain Deprez.
- De eerste keer dat mijn club honderd punten scoorde in een wedstrijd. Het gebeurde op een frisse zondagmorgen bij La Brugeoise : 42 -103. In die makkelijke wedstrijd situeerde het moeilijkste moment zich even voor affluiten : wie zou het honderdste punt scoren ? Dat zou een duur grapje worden en onderlinge afspraken tussen spelers verhinderden bijna dat de bezoekers het 100ste punt scoorden. Uiteindelijk nam William Sinnaeve de eer en de kosten op zich...

Een ander staaltje van ‘beroepsernst’ wil ik je ook niet onthouden. De kompetitie was al in een beslissend stadium getreden toen VK Iebac aan huis de topper moest spelen tegen Rozenbeka. Het duel om de eerste plaats werd voorbereid in...De Hollemeersch. Van vrijdagavond vertrok de ploeg in afzondering : tactiek bespreken, fysiek bijschaven in de bossen, tussendoor rusten, kaarten en gezellig eten. De ‘baas’ van De Hollemeersch deed zijn uiterste best om de ploeg te ‘soigneren’. Het mocht helaas niet baten. In een bomvolle VTI-zaal verloor VK Iebac de topper met 25-30. Het was de eerste en laatste afzondering... Maar met zijn allen hadden wij toch echt genoten van een ‘uitje’ in het Heuvelland...

Mijn notaboekje vertelt over die match...
supporters stonden met vlaggen hoog op de verwarmingsinstallatie.
twee supporters werden uitgesloten en uit de zaal gezet. Even later verschenen de twee supporters opnieuw in de zaal zonder dat de scheidsrechters iets hadden opgemerkt : ze hadden gewoon hun kledij verwisseld...

Nog enkele opmerkelijke zaken uit dat eerste competitiejaar dat met een promotie werd bekroond.

Na een met 45-49 gewonnen testwedstrijd in de zaal van Damiko Kortrijk tegen het gevaarlijke Izegem promoveerde VK Iebac na het eerste seizoen naar tweede provinciale. In een bomvolle zaal zag ik hoe J. Vanroose Vanstaay uit de match hield en hoe alle spelers vochten voor die onmogelijke zege. Dat er nadien gevierd werd, moet ik niet vertellen.
De reserven speelden dat eerste jaar kampioen !

Op Coberate moest worden gespeeld op zondagmorgen. Het vroor dat het kraakte, het was glad en de refs besloten de partij uit te stellen. De reserven speelden niet, maar daar de zon verscheen, wilden de refs nog wachten tot kwart voor elf om dan te oordelen of de wedstrijd kon doorgaan. De secretaris zette om 10.40 een kommetje warm water buiten. Uiteraard bevroor dit niet en in een ijzige temperatuur werd de partij afgewerkt. Dankzij een nachtje doorduwen en een koudewerende fles Vat 69 voelden de Ieperse spelers de koude niet en wonnen ze na een glijpartij de wedstrijd.

Op het buitenpleintje van Duinbergen gierde een ijzige noordenwind over het terrein. De Ieperse delegatie had de bus naast het terrein geplaatst zodat de spelers beschut de partij konden volgen als ze niet speelden. De coach zat warm ingeduffeld naast de bus. Met één punt achterstand op drie seconden van het einde scoorde Willy Goethals bijna de winnende korf. Een duwfout op Willy verhinderde die korf. De ref zag die fout, maar floot niet. Hij dacht aan zijn mosselsouper en floot een ingebeelde loopfout...

In Ruddervoorde, ook in de buitenlucht, moest de wedstrijd worden stilgelegd omdat een bejaarde parochieherder zijn auto uit de garage moest halen. Daarvoor moest hij vanuit zijn garage het terrein oversteken zodat de match minuten stil lag.

Toen wij naar Izegem trokken, moesten wij dit noodgedwongen doen met een bus wegens één van die autoloze zondagen in die periode. Samen met de bus vertrekken, was evident. Maar samen terugkeren leek voor één persoon heel moeilijk. Hij bleef maar sociale contacten leggen en miste zo zijn bus naar Ieper. Uren later arriveerde hij in de Kattestad met een...taxi ! Nooit heeft hij nog een bus gemist...

Topscorers bij VK Iebac na één seizoen : Marc Vandenhove 349 punten
Willy Goethals 312 punten

Eindstanden seizoen 1971 -1972 : 2. VK Iebac 24 18 00 06 1410-956 36
1. Reserven 20 18 01 01 725-525 37

Graag vermeld ik er nog bij dat op het slot van het seizoen Mevr. Suzanne Criel, uitbaatster van De Drie Koningen op de Grote Markt aanvaardde ere-voorzitster te worden. En hieraan hebben wij zeer veel deugd beleefd.
Ik ving ook het gerucht op dat er in de stad een supportersclub zou worden opgericht. Ergens in De Gouden Appel. Voorzitter zou de heer Gilbert Vaneecke worden. Ik wachtte verdere berichten af.

Uitslagen 1971 - 1972 :

SV Roeselare - VK Iebac 22 - 49
VK Iebac - BBC Izegem 38 - 42
Rozenbeka - VK Iebac 46 - 43
VK Iebac - Rac. Janssen 58 - 20
Zwevezele - VK Iebac 37 - 79
VK Iebac - Coberate 45 - 53
Scarphout - VK Iebac 50 - 73
VK Iebac - Duinbergen 66 - 50
VK Iebac - SV Roeselare 67 - 31
BBC Wervik - VK Iebac 58 - 74
VK Iebac - Nieuwpoort 65 - 36
VK Iebac - Ruddervoorde 58 - 52
La Brugeoise - VK Iebac 42 - 103
BBC Izegem - VK Iebac 35 - 50
VK Iebac - Rozenbeka 25 - 30
Rac. Janssen - VK Iebac 32 - 58
Coberate - VK Iebac 38 - 47
VK Iebac - Scarphout 67 - 44
Duinbergen - VK Iebac 44 - 43
VK Iebac - BBC Wervik 83 - 42
Nieuwpoort - VK Iebac 57 - 56
Ruddervoorde - VK Iebac 55 - 71
VK Iebac - La Brugeoise 20 - 00


Even wat verduidelijking bij sommige ploegnamen. Rozenbeka is de ploeg van Oostrozebeke, Racing Janssen was de startnaam van Racing Brugge, Coberate en La Brugeoise waren fabrieksploegen uit Brugge en Scarphout speelde in Blankenberge.

1972 - 1973 : Een reeks hoger !

In het tussenseizoen werd er niet alleen aardig wat gefeest in VK Iebacmiddens, maar na het eerste seizoen werd ook hard gewerkt. Het tweede paastornooi werd een echt succes. Na hoogstaande wedstrijden tussen JSP Ieper, Harelbeke, Wytewa Roeselare ( kampioen in eerste provinciale ) en VK Iebac zelf won de Roeselaarse ploeg het tornooi.
De geruchten over een supportersclub werden bewaarheid in het tussenseizoen. Het bleef niet bij geruchten. Gelukkig maar...
In ‘De Gouden Appel’ hadden de eerste contactvergaderingen plaats om er een supportersclub op te richten. Deze gesprekken werden positief afgerond en op 27 mei 1972 was de start van de supportersclub een feit. Natuurlijk werd ook ik uitgenodigd op die stichtingsvergadering. Voorzitter Vaneecke Gilbert huldigde VK Iebac voor de prestaties van het eerste levensjaar met een promovering als toetje. Op het einde van de avond overhandigde Jef Geerits aan ere-voorzitter Doyen de eerste supportersvlag. En... de eerste lidkaarten vlogen als broodjes de deur uit. Het zouden wondermooie avonden worden met die enthousiaste supportersclub.
In het tussenseizoen werd ook de eerste transfert van VK Iebac geregeld : Fabien Wintein kwam over van Athlon Ieper. Ook Ignace Serruys deed dezelfde overstap van Athlon naar stadsgenoot VK Iebac. Verder noteerde ik bij de nieuwe inschrijvingen namen als Jef Geerits, Luc Cousyn en Geert Claeys.
In mijn notities staan ook de eerste afhakers genoteerd : Moerman Geert, Francis Clarysse, Edwin Vaneecke en Albert Milleville.
Tussen het bijwonen van de harde trainingen, waarop alle spelers telkens aanwezig waren, vulde ik mijn eerste pronostiekje voor VK Iebac in. Dit initiatief van de supportersclub werd aangewend om de bussen te bekostigen voor de verplaatsingen. Want in het eerste jaar betaalden spelers, coach en bestuursleden zelf hun busvervoer...
Ik vulde fanatiek een één in voor de eerste wedstrijd van VK Iebac. Moedig want zo evident was dit niet. In die eerste thuismatch bekampte mijn ploeg kampioen Rozenbeka. ‘Pierre’ won net als VK Iebac. Domper op de vreugde nadien was het nieuws over het dodelijk autoongeval van Rozenbekaspeler L. Devolder op zaterdagavond na de wedstrijd. In die match had hij nog negen punten gescoord...
Op het buitenterrein van Flash Ieper leed zwart-wit op de tweede speeldag de eerste nederlaag. Tegen Vandermeersch, Buckhurst en co had VK Iebac niets in de pap te brokken maar in de terugwedstrijd won VK Iebac in een bomvolle zaal met 68-58. Eens te meer een denderend feest na de eerste derbyzege.
Het werd al met al een doodgewoon seizoen zonder veel hoogtepunten. Een seizoen ook waarin VK Iebac voor het eerst in de Beker van Belgie speelde. Tegen Olbak werd deze spannende partij met 56-58 verloren.

Merkwaardigheden uit dit seizoen...
Het eerste ernstige basketletsel bij VK Iebac in kompetitie : een polsbreuk voor Marc Vandenhove.
Het eerste clubblad verscheen onder de naam VK Iebac Magazine op 7.10.1972 ter gelegenheid van de thuiswedstrijd tegen Sint-Paulus Wevelgem.
Er werd gestart met een eerste jeugdploeg : kadetten. In hun eerste wedstrijd verloren ze met 14-28 van BBC Wervik. De kadetten werden getraind door spelers Willy Goethals en Johan Vanroose.
Namen van de eerste kadetten ? Packet M., Torreele L., Duprez G., Lepla P., Ollevier J., Vandenbroucke M., De Meyere P., Dehaene E., Claerhout, Vanbost Ph., Victoor P., Lepla F., Blanckaert J.
Tijdens de terugwedstrijd van het stedelijk derbij vond tijdens de rust een vrijworpenwedstrijd plaats voor...dames. Sonja Tankrey won de wedstrijd en de juiste pronostiek leverde Jean-Paul Bultinck - de eerste soigneur - een kalkoen op.
Ik schreef ook het eerste gelijkspel op uit de geschiedenis van de toen jongste Ieperse club : in de laatste seconde scoorde William Sinnaeve met een prachtige korf de gelijkmaker in en tegen Sint-Paulus Wevelgem : 61-61.
Na een tumultueuze wedstrijd in Beveren trok VK Iebac voor het eerst wegens voorbehoud naar de tuchtraad. Ik citeer de pers uit die tijd :

De topwedstrijd in Beveren werd ontsierd door dubieuze beslissingen van de scheidsrechters. Toen speler Johan Vanroose door de lokale supporters in het bouwvallige kerkje door supporters aan de trui werd getrokken bij een aanval, grepen de refs niet in. Johan incasseerde warempel enkele klappen van de terreinafgevaardigde uit Beveren... VK Iebac verloor de klacht want de scheidsrechters hadden niets gezien en de bekende Beverense afgevaardigde ging vrijuit. Zelfs geen blaam.

Topscores dit seizoen waren Willy Goethals ( 246 p ), Ignace Serruys ( 233 p ) en Johan Vanroose ( 213 punten ). Bij de reserven nam Albrecht Vanroose 215 punten voor zijn rekening. Hiermee werd hij in die reeks topscorer.
In het derde paastornooi traden VK Iebac, Teba Wevelgem, Ploegsteert en Sobeka Zwevegem aan. Teba Wevelgem, met Freddy Neyt in de rangen, won de finale van Sobeka waarbij Chevaillier M., Karpati en A. Descamps aantraden.


Uitslagen van het tweede kompetitiejaar :

VK Iebac - Rozenbeka 35 - 29 Rozenbeka - VK Iebac 55 - 52
Flash Ieper - VK Iebac 58 - 46 VK Iebac - Flash Ieper 68 - 58
VK Iebac - Gullegem 45 - 52 Gullegem - VK Iebac 80 - 63
Nemea - VK Iebac 69 - 59 VK Iebac - Nemea 61 - 64
VK Iebac - Sint - Paulus 71 -66 Sint-Paulus - VK Iebac 61 - 61
R. Harebeke - VK Iebac 62 - 61 VK Iebac - Harelbeke 45 - 52
VK Iebac - Deerlijk 54 - 46 Deerlijk - VK Iebac 77 - 51
Wikings - VK Iebac 83 - 64 VK Iebac - Wikings 57 - 61
Beveren - VK Iebac 63 - 60 VK Iebac - Beveren 49 - 53
VTS Kortrijk - VK Iebac 68 - 67 VK Iebac - VTS Kortrijk 68 - 58
Wibac - VK Iebac 65 - 55 VK Iebac - Wibac 105 - 61

Wat uitleg over ploegen :
Nemea en Wikings kwamen uit Kortrijk, Sint- Paulus uit Wevelgem en Wibac uit Sint-Eloois-Winkel...

Tweede provinciale B in 1973 -1974.

In de ‘dode’ seizoensperiode zat het provinciaal comité niet stil. Op de algemene vergadering werd beslist na dit seizoen de twee reeksen van tweede provinciaal te versmelten tot één reeks. De vijf eerste uit iedere reeks zouden in tweede blijven. De twee zesdes zouden onder mekaar uitmaken wie mocht blijven in tweede en de rest zou zo maar degraderen naar derde. Kwestie van een piramidesysteem op te zetten...
Voor alle ploegen was deze verandering dus een extra motivatie om er van bij de start keihard tegenaan te gaan.
VK Iebac wilde zich indekken tegen deze reconstructie van het provinciaal basket en keek uit naar versterking. Ik zelf keek vanuit mijn zetel geïnteresseerd toe hoe mijn club het zou aanpakken, heel goed wetende dat VK Iebac geen stommiteiten zou doen. Ik bleef hoopgevend wachten. Vertrouwen zat natuurlijk, want ik wist wat zwart-wit van plan was.
In eerste instantie werd de basketroutinier Dirk Turck binnengehaald. Insiders uit de voetbalwereld kenden hem als Krid Kcrut, maar in basketmiddens werd Dirk echt geapprecieerrd voor zijn basketvaardigheid, zijn shot en zijn stielkennis. Een serieuze versterking, vond ik. Verder vervoegden Filiep Claeys, Jean-Paul Decorte en Dirk Vandenbussche de club. In laatste instantie sloten Johny Platteeuw en Yvan Terryn zich aan bij de steeds populairder wordende club.
Supportersontdekking Géry Trioen hield het slechts heel even vol bij VK Iebac. Die naam is bij velen in het gehuegen gebleven omdat deze ‘grote’ speler door enkele trouwe supporters werd ontdekt en aan de club als het ware als een geschenk werd aangeboden. Helaas...hij was groot -ook al speelde hij op zijn schoolturnsloffen - en zou allicht beter als kogelstoter aan zijn trekken zijn gekomen.

Drie spelers hielden het voor bekeken. Jaak Devos en Martial Feys stopten met de basketkompetitie en José D’Haeyer vertrok naar Marke waar hij werkzaam was. Over José nog dit. Tijdens een wedstrijd werd hij plots ingezet. Hij leek verbijsterd en aangedaan. Hij ontving de bal, controleerde deze stylistisch en dribbelde met de bal naar de korf. Naar zijn eigen korf ! Dit tot verbazing van vriend en tegenstander. Veel geroep en getier op en naast het terrein. Zo luid en zo treffend dat zijn inlegger naast rolde...

Het was ook de periode van Spel zonder Grenzen. In eigen stad nam Ieper deel aan dit Eurovisiegebeuren. Ieper deed het echt goed. Vooral dankzij een reuze prestatie van speler Jef Geerits in de ‘fil rouge’. De Ieperse kranten stonden er vol van...
Speler Albrecht Vanroose hield het eveneens voor bekeken als speler. Fervent basketkiefhebber als hij was ruilde hij het spelersshirt voor het scheidsrechtersfluitje. Meteen de eerste ref voor VK Iebac !

Ik sprong ook hoog op toen ik vernam dat mijn club voor het eerst met een jeugdploeg zou aantreden. Johan Vanroose en Dirk Turck hadden de volgende kadetten om de kompetitie in te zetten : Dirk Allaert, Eddy Billiau, Geert Candeel, Peter De Meyere, Jean-Pierre Dieryck, Filip Vanbost, Martial Vandenbroucke, Curd Devos en Johan Ketels. Deze laatste trad zelfs aan met de reserven dit seizoen : op 28.12.1973 koerste hij enthousiast naar huis om te vertellen dat hij ‘s anderendaags op de bank mocht plaats nemen... Van jeugdig enthousiasme en begrip gesproken ! De kadetten wonnen hun eerste kompetitiewedstrijd in Nieuwpoort met 44 - 45 op 22.07.1972.
De beheerrraad besliste ook een jeugdcomité op te richten om al dat jeugdig enthousiasme in goede banen te leiden. Toni De Meyere werd op 5.10.1973 aangesteld als voorzitter van deze raad gesteund door onder-voorzitter Hugo Allaert.

Op bestuurlijk vlak werden de heren Pol Pattyn - liefde en werk deden hem verhuizen naar Brugge - en Bernard Louf vervangen door Willy Devos en Jacques Santy.
Dirk Schaut werd penning-meester ipv Patrick Vanhoutte die enkel nog de BTW-activiteiten voor zijn rekening nam.

In mei, nog steeds het tussenseizoen speelde het bestuur twee wedstrijden ter gelegenheid van de kermis Ieper Hoekje. Het bestuur deed niet onder voor de seniores en na een gelijkspel bij de reserven ( 34 - 34 ) werd de hoofdwedstrijd gewonnen met 36-37 na verlenging.
De eerste ploeg nam deel in Tourcoing aan het tornooi. In de ghettowijk verloren de wit-hemden de partij tegen USG Brussel.

Terloops wil ik je nog meegeven dat VK Iebac gedurende dit seizoen de eerste zege in de Beker van België behaalde : op Wikings Kortrijk werd verrassend gewonnen met 76 -79. Opnieuw hartverscheurende win-taferelen...En meteen naar de volgende ronde in augustus !

De voorbereiding op het seizoen verliep vlekkeloos : VK Iebac werd tweede in het Gullegems Tornooi en bij toppers als Houtland Torhout en Ploegsteert werd slechts met het kleinste verschil verloren. Hoopgevend, maar zoals meestal is een succesvolle voorbereidingsperiode geen absolute waardemeter.

Ernstige kwetsuren schreef ik op : Fabien Wintein en Geert Claeys waren geruime tijd onbeschikbaar.
Vooraleeer te beschrijven hoe het uiteindelijk afliep voor VK Iebac bij deze plotse hervormingen, geef ik eerst de uitslagen van deze kompetitie.


Sint-Paulus - VK Iebac 68 - 77 VK Iebac - Sint - Paulus 96 - 76
VK Iebac - BBC Izegem 51 - 52 BBC Izegem - VK Iebac 41 - 33
Zenith Ieper - VK Iebac 66 - 64 VK Iebac - Zenith Ieper 51 - 53
VK Iebac - Scheldeburcht 55 - 50 Scheldeburcht - VK Iebac 67 - 54
Sp. Deerlijk - VK Iebac 73 - 68 VK Iebac - S. Deerlijk 68 - 61
VK Iebac - Rozenbeka 60 - 56 Rozenbeka - VK Iebac 66 - 59
Wikings - VK Iebac 75 - 80 VK Iebac - Wikings 67 - 61
Nemea - VK Iebac 75 - 71 VK Iebac - Nemea 69 - 46
VK Iebac - Gullegem 81 - 71 Gullegem - VK Iebac 84 - 79
Harelbeke - VK Iebac 71 - 59 VK Iebac - Harelbeke 72 - 70


Even vermelden dat Scheldeburcht een ploeg is uit Avelgem. Een ploeg waarmee we nog vele ‘zaken’ zouden doen...

Merkwaardigheden tijdens het seizoen...
Tijdens het treffen Zenith - VK Iebac kwam het tot een botsing tussen Paul Dejaegher en Milleville. Eerstgenoemde liep hierbij een oorletsel op. ( Het Wekelijks Nieuws )
Pech voor VK Iebac dat Fabien Wintein voor een periode zal moeten missen. Betrokkene werd op Wikings vlak voor de rust het slachtoffer van een voetbreuk. Meteen enkele weken gips... ( Het Wekelijks Nieuws )
Op de laatste speeldag speelde VK Iebac scherprechter in het titeldebat tussen Harelbeke en Gullegem. In een zenuwslopende, spannende wedstrijd haalde VK Iebac Harelbeke met twee puntjes onderuit en meteen kon Gullegem - massaal aanwezig in de zaal - de titel vieren.
Ook toen heerste er een vorm van crisis in het land. Het werd zo erg dat de regering autoloze zondagen inlaste. Daar VK Iebac van oudsher met de bus Vlaanderen doorkruiste trok de club op die autoloze zondag met de bus naar Izegem. Samen vertrekken was makkelijk. Maar toen de bus opnieuw in Ieper arriveerde enkele uren later, bleken twee spelers afwezig. Boze tongen, en die zijn er overal en van alle tijden, beweerden dat ze het opzettelijk hadden gedaan om hun sociale contacten te onderhouden... Uren later arriveerden zij per taxi !
In Oostrozebeke zat het er weer eens bovenarms op. Niet alleen ik had het hard te verduren, maar ook de spelers. het werd een zoveelste thriller. na een veel te hard betwiste partij won VK Iebac met één puntje. Marc Vandenhove werd door de scheidsrechter van het terrein gestuurd. Hij mocht niet opd e bank zetelen en werd door de ref op het kerkhof gezet vanwaar hij de wedstrijd verder kon bijwonen. Nu weten we ook dat je op een buitenterrein ook buiten en helemaal buiten kan worden gestuurd.

Dat kerkje in Beveren aan de Leie...

Het zal een opgemerkt en onvergetelijk oord blijven in de annalen van VK Iebac. Gedurende dit seizoen speelde VK Iebac er een vlijmsterke partij toen in een heuse heksenketel het wonder bijna gebeurde : het voorlaatst geklasseerde VK Iebac won bijna van leider Beveren-Leie en toekomstig titelkandidaat. Maar in de laatste speelminuut deden de thuissupporters hun duit in het zakje ! Speler Johan Vanroose werd bij een doorbraak naar de korf gewoon van het terrein getrokken door de supporters die hem de bal uit de handen klopten. De scheidsrechters hadden niets waargenomen, floten af en Beveren won de partij.
Toen de spelers uit de sacristie ( kleedkamer ) kwamen en hun basketransel uit de doopvont hadden gehaald, hadden ze nog bescherming nodig van de eigen supporters. De terreinafgevaardigde uit Beveren was niet te houden en zelfs buiten de kerk achtervolgde hij onze verzorger met een kasseisteen.
Op de tuchtraad zwegen de refs en VK Iebac mocht na een nachtzitting inbinden. Wel werden ondertussen in café Europe tussen pot en pint alle ruzies tussen beide clubs bijgelegd. Al zal ik die terreinafgevaardigde in blauwe werkerkstenue nooit vergeten...

Door de zege op de laatste speeldag tegen Harelbeke behaalde VK Iebac de zesde plaats in de eindklassering. Gevolg : een testwedstrijd tegen MJA Oostende. Met twee eivolle bussen trok het Iepers gezelschap naar Brugge. Een andere supporter deed het op zijn eentje. Hij vond de zal niet en keerde ontredderd terug naar Ieper : 145 km op zijn teller en geen match gezien !!
VK Iebac was die wedstrijd echt zo sterk dat er van een wedstrijd geen sprake was. De Ieperse pletwals won met 101 - 71 tegen MJA. Meteen kon de ploeg van coach Jan in tweede provinciale blijven. Enkele weken later hield een ploeg het voor bekeken en bleef ook MJA Oostende in tweede provinciale. Een zoveelste maat voor niets dus die testwedstrijd...

Ik herinner me ook nog dat de wedstrijd op Nemea Kortrijk een staartje had. De tuchtraad moest zich over VK Iebac ontfermen. De Ieperse ploeg kreeg geen gelijk, had gelijk en ging in beroep. Gevolg van deze beslissing was een trip naar het bondsgebouw in Brussel. Voor de allereerste keer...
Secretaris Walter D’Haveloose had alles tot in de puntjes voorbereid zodat niets verkeerd kon lopen. Op het plan werd de Paul Spaaklaan met een stift aangeduid.
Tot grote consternatie van de Ieperse delegatie bleek er in die Paul Spaaklaan geen bondsgebouw te staan !
De bijbel indachtig trokken ze de eerste Brusselse kroeg binnen om de weg te vragen. In het ‘Marollois’ vernamen ze dat ze aan de Midi moesten zijn in de Paul-Henri Spaaklaan. Daar aangekomen vernamen ze van de secretaris dat de zaak verdaagd was... De volgende zitting vonden ze de bondsinstanties met de ogen dicht !

In dit seizoen eindigden de reserven vierde en de eerste ploeg zesde.

Om het seizoen 1974 - 1975 voor te bereiden, trok VK Iebac op uitnodiging van enkele Duitse ploegen de grens over om er in Duitsland enkele wedstrijden te spelen. Maar dat is een hoofdstukje apart...


Secretaris, Jan Vandenhove