hondengedragstherapie

Op 22 januari 2008 is hij geboren, mijn ierse terrier reu.

Op dit item kunt u zijn verhaal volgen;

Vandaag 6 februari helemaal naar s'Hertogenbosch gereden om onze nieuwe huisgenoot te zien. De gemaakte foto's zijn te zien bij optie foto's. De 3 reutjes lagen rustig te slapen. Hun oogjes bijna open toen ze merkten dat er aan hen gefriemeld werd. Ze zien er gezond uit en alles zit erop en eraan. Het is te vroeg nog om meer te vertellen. We hebben pa en ma gezien en waren er helemaal weg van. Ook een broer en een zus uit de vorige zelfde combinatie gezien. Erg mooie honden en vooral speels, vriendelijk en open karakters. Als 'de onze' zo wordt ....

17 maart 2008. De grote dag want Angus is thuisgekomen. Het kiezen van mijn hond bleek niet zo simpel, had moeite tussen de 2 grootste. De dikste was wat schuchterder en dus gaf de ander nemen de doorslag. Eigenlijk heb ik de middelste grootte, de middelst gekleurde en de middelste van karaktereigenschappen gekozen. Niet te druk, niet te rustig, niet te dominant, niet te bedeesd. Ik moet zeggen, een mooi nest waar weinig verschil in zat, vandaar dat de keuze niet zo gemakkelijk was. De rit is spoedig verlopen, dat was even eng maar na een half uur lag dat hoopje hond op mijn knieën te slapen. Nadat ik Nicole had afgezet heb ik hem het laatste half uur alleen in het laadgedeelte van mijn jeep gezet en ik begon te twijfelen of ik hem wel mee had genomen, ik heb geen kikje gehoord. Bij het tanken lag hij lekker te slapen.  Thuisgekomen heb ik hem eerst laten rondsnuffelen in huis, toen de begroeting met Ace. Die ging natuurlijk baasje spelen. Het pupje maakte zich klein, was best bang en bewoog zich niet. Nadat Ace zijn voorstelling had laten zien begon er voorzichtig wat spel te komen. Echter Angus mocht nog niet te wild doen. Femke erbij, die snuffelde wat en trok zich terug om te drinken. Ik moest weg en heb Angus een uur in de bench gedaan met zijn eten en een kluifje. Terug thuis lag hij te slapen, eten niet aangeroerd. Dan heb ik de hele bubs gepakt om te wandelen. Fem wilde niet en Angus vond die riem ook nog niks. Ace kon het allemaal niet snel genoeg gaan. Het verliep wat slordig maar na het loslopen een stuk verder liep alles weer netjes aan de riem mee terug. Thuisgekomen had Angus echt honger, hij had blijkbaar gezien waar ik zijn bakje had gezet want hij ging eronder zitten piepen. Eten gegeven en zelf ook maar gegeten. Nu is het stil hier, alles ligt te snurken.

24 maart. Ondertussen is Angus een week bij ons. Het gaat ontzettend goed. Hij heeft wel veel wormpjes gepoept, is goed ontwormd. Eet en drinkt goed. Het is een slim hondje, hij kent zijn naam al, kijkt veel nu en komt wanneer ik hem roep. Het enige waar ik nu echt mee bezig ben is hem in veel verschillende situaties brengen. Hij heeft al veel dieren gezien; katten,paarden, koeien, geiten, andere honden. Hij is al in de drukte geweest, heeft auto's, fietsers en brommers gezien. Hij heeft thuis en elders in de bench samen met Ace geslapen. In de auto is hij erg graag. De bench is vertrouwd en hij herkend wanneer hij thuiskomt na enkele dagen weg te zijn geweest. De zindelijkheidstraining gaat vrij goed. Omdat hij goed in de bench is laat ik hem er om de 2 uur uit om of te wandelen, of in de buitenren te gaan of in de speelweide. We spelen met vanalles en al het speelgoed vind hij leuk. Hij eet in de bench en toch voer ik hem ook regelmatig uit mijn hand want daar moet de beloning straks vandaan komen. Als ik Angus met Ace vergelijk is Angus meer timide, hij kijkt eerst de kat uit de boom. Als ik 2 x een woord herhaal lijkt hij het te herkennen een slimme jongen dus.

29 maart. Alle hondjes zijn bij de dierenarts geweest. Fem was deze keer gelukkig zodanig dement dat ze geen angst had en dus ging het bij Angus ook goed. Ace liet alles gelaten over zich komen. Angus gedroeg zich voorbeeldig, natuurlijk wel even piepen bij de prik maar ach daar is ie ook een terrier voor. We zijn afgelopen week ook op het strand geweest, wat zo leuk was is dat Angus naar alle mensen toeloopt en vergeet dat hij met ons mee is. Dan stuur ik Ace; 'ga Angus maar halen' en dan rent Angus met Ace mee terug naar mij, prachtig! Voor andere honden is hij wat bang, hij wil weg. Ondertussen heeft hij in gezinsverband al 4 rottweilers en 2 maltesers gezien, de rest nog meer op afstand. Het lijkt of hij de grootte toch te eng vind want met de kleintjes werd er na kennismaking direct gespeeld. Angus heeft in ieder geval wel veel respect voor een 'hogere'; één snak of grom is genoeg. Ook thuis. Hij heeft ook kennis gemaakt met de tandenborstel en tandpasta voor honden, leuk vond hij het niet maar lekker wel. Nageltjes geknipt, was ook gekke ervaring maar met wat rust en geduld is het prima verlopen. De dagelijkse borstelbeurt met dit vieze weer ging vanzelf en ook de pootjes schoonmaken is een veelvuldig terugkomend gebeuren. Het zindelijk maken verloopt goed, we letten goed op dat hij na iedere maaltijd en slaapje gaat plassen of poepen. Sinds enkele dagen vinden we zelfs geen plasje meer in huis. Soms word je er wel moe van, je kan hem geen seconde uit het oog verliezen en je moet goed kijken wat zijn plannen zijn. Iedere schijnbeweging doet ons hier rechtspringen. Beter nu goed aanpakken dan wekenlange ellende, toch?

7 april 2008. Het moeilijkste met Angus is zijn aandacht vangen, maar als ik die eenmaal heb dan luistert hij heel goed. De wereld is zo groot en intressant, een blad dat wegwaait, een haan die kraait, noem maar op, allemaal afleidend. Als hij mij aankijkt, dan is mijn zitgebaar voldoende om hem te laten zitten. Waar dan ook. Daar ligt momenteel ook mijn nadruk. Hij moet mij daarbij aankijken, nu al zonder beloning. Ik besef weer met het in huis hebben van een nieuwe pup hoe belangrijk het 'kijken'  is. Ook dat je een pup niets kunt leren als zijn socialisatie nog niet voldoende is. Voor zijn eten (nog steeds 4 x per dag) en voor de riem aan doen anticipeert hij al vanzelf, hij gaat zitten en kijkt mij aan. Dat zegt toch maar weer hoe slim honden zijn, onderschat ze niet. In deze periode zijn ze zo ontzettend gevoelig voor het aanleren van gewilde dingen maar ook voor dingen die we liever niet zien. Het is nu vooral te doen om een goede basis te leggen en de grenzen te bewaken. Het aan de riem lopen gaat vlot, zowel alleen als in groep. Het is belangrijk elke hond regelmatig apart te nemen, dit vraagt veel tijd maar levert een goede band op.

14 april 2008. Het zitten en volgen gaat fantastisch in veel verschillende situaties en op verschillende plaatsen. Nu heb ik het 'blijf' geintroduceerd. Daar Angus een rustige hond is blijft hij vanzelf zitten en wachten wat de volgende opdracht is. Mijn nadruk ligt op blijven maar gedurende de wandeling met en zonder Ace erbij leert Angus ook een hoop bij. Als ik een stok weggooi komt hij hem brengen en zeg automatisch 'los' en 'vast' en 'neem mee' . Hij draagt de stok, brengt hem en lost hem zo spelenderwijs. Wat me opvalt is dat een ierse terrier zoveel rustiger is dan een jack russell terrier, soms maak ik me zorgen of Angus wel in orde is. Toch heeft Angus ook wel drukke momenten, vooral 's avonds lijkt hij een 'klieruurtje' te hebben. Druk onderzoeken, mij en de andere honden uitdagen. Meestal maak ik daar direct gebruik van om daar een leermoment van te maken. Regelmatig zet ik ook de geluids-cd op zodat hij op de achtergrond al rare geluiden hoort zoals huilende baby's, auto's, vuurwerk enz. Hij reageert daar op normaal geluidsniveau niet op, maar je moet dan wel beseffen dat hij ook weet dat hij veilig thuis is. Deze week weer dierenarts plannen voor rabiësenting, zijn definitieve enting parvo, ziekte van Weil en hondenziekte. Ook even naar zijn poot laten kijken (we hebben op een skelter gereden met de hondjes in de laadbak en Angus sprong eruit! piepen, drama, daarna bleef ie braaf zitten!, Afijn hij lijkt af en toe pijn te hebben) Ook piept hij van de jeuk, en hoor ik hem 's nacht piepen en krabben, hij eet Hill's puppy voer en is vorige week ontvlooid met frontlinepup, ik zie geen uitslag of beestjes. Kleine pupjes, grote zorg, ze zijn zo afhankelijk van ons.

22 april 2008. Dierenarts bezocht. Angus was hangerig en moeilijk te onderzoeken. Hij piepte bij alles, waarschijnlijk ernstig beledigd na de rabiësenting, die prikt een beetje. Zijn pootje is beter. De jeuk echter niet en er was ook niets aan de huid te zien. Ik heb besloten om voorlopig voor hem te gaan koken. 100 gram vlees per dag, groente, fruit, aardappelen of rijst of pasta en vitaminepreparaten (die zitten al in volledig hondenvoer maar niet in vers gekookt eten). Ik kook voor enkele dagen, weeg porties af en stop dat in de diepvriezer. Een dag voordien haal ik het eruit en verdeel het in 4 x per dag. Ik moet zeggen dat Angus een totaal andere hond is geworden. Levendiger, ik heb meer contact, ook mijn dochter is het opgevallen. Ik hoop wel over 6 weken terug op Hill's puppybrokken te kunnen. Hij groeit erg hard en is al groter dan mijn beide russells. Het wandelen aan de riem gaat lekker, zitten ook, en het blijven ook op enkele meters. Ben nu voorzichtig begonnen met het liggen op commando, zonder commando eigenlijk want hij moet eerst op mijn lichaamstaal reageren en bedenken wat de bedoeling is. Dit doe ik enkel nog in huis en zonder druk. Hij is nog maar 13 weken. Als je ziet wat zo'n klein hondje allemaal moet verwerken dan heb ik alweer enorm veel bewondering voor honden. Onderschat ze niet!

30 april 2008. Vandaag zag ik een vrolijke Angus, niet meer zo bang van alles. Nee hij begint de wereld leuk te vinden. In de drukte lopen gaat best goed. Natuurlijk wil hij naar kinderen en andere honden begroeten. Soms laat ik dat ook toe maar soms vind ik het welletjes en ook dan heb ik hem snel terug op mij gericht. Op een terras ging hij ook snel liggen, zelfs op mijn commando (mijn vinger naar beneden en 'down') Als hij eenmaal in slaap valt is het erg rustig. Het eten koken gaat goed en hij groeit lekker hard. Slungel om te zien. Zijn oren beginnen een beetje krom te staan dus het wisselen zal spoedig beginnen. Omdat gekookt eten niet zo goed voor de tanden is geef ik regelmatig een kong of een bot. Laatst had ik een mooi botje met nog veel vlees aan voor Angus. Jeetje hij heeft hem echt verdedigd. In veel gevallen zouden mensen hier echt bang van worden. Dus heb ik er even tijd in moeten stoppen om hem te leren dat hij heus wel mag knagen maar niet zodanig verdedigen dat je niet meer in de buurt kan komen.Tot op het moment dat hij accepteerde dat ik met mijn handen in de bench kon en hij stopte met grommen ben ik doorgegaan. Hij had een harde les maar begreep het wel. Bij een volgend bot zal ik dit gedrag nog zien maar hoop wel dat het afgezwakt is. Het contact met Fem gaat goed zolang er geen eten in de buurt is (bij dementie zijn de eerste levensbehoeften sterker ontwikkeld) de vriendschap met Ace is echt heel mooi om te zien. Ze kruipen samen in het kleinste mandje, dat zie je op de foto's.

8 mei 2008. Heerlijk met mijn beide jongens naar het strand geweest. Angus vind het water nog eng en ik vond het te koud om hem er mee in te nemen. Het viel me wel op dat Ace, en die is nu 4 jaar, voor het eerst echt ging apporteren vanuit het water. Wat concurentie al niet doet bij onze viervoetertjes! Natuurlijk heb ik Angus wel gelokt in het water, hij doet alles heel rustig en dat ben ik niet echt gewend van de jack russells. Hij groeit lekker en heeft veel energie. Toch kan hij ook heel rustig zijn. Hij heeft niet veel correctie nodig, is snel onder de indruk. Als hij wat fout doet buig ik om, geef hem een bot als hij met mijn slipper ervandoor gaat. Hij komt alles lief brengen dus ruilen werkt goed. Gisteren een koe in de wei gezien en ineens kan Angus daar weer bang van zijn, hoewel hij al veel koeien, ook van dichtbij heeft gezien, rare jongen soms. Hij vangt al wat vliegt ook, ook best eng want er zijn ook stekende insecten. In de auto is Angus erg rustig, en Ace nu ook, die was nooit zo gek op autorijden. Met Angus moet ik wel uitkijken als een auto vlak naast ons rijdt, uit schrik schiet hij soms achter me, om dan vlug de auto te volgen. Het zijn maar minieme reacties, maar toch, beter vroeg in de kiem smoren dan een hond die auto's najaagt. De riem is kort en ik krijg snel zijn aandacht, dus meer kan ik nog niet doen. Word vervolgd.

21 mei 2008. Angus is morgen 4 maanden oud.  Jong eigenlijk want ik vind hem nu pas echt toe aan leren, hij is vrij rustig, timide en gemakkelijk in de omgang. Ik had graag al mijn kennis en kunde toegepast op deze jongen en stiekem had ik een moeilijk hondje willen trainen. Maar het is gemakkelijk, heel gemakkelijk. Ik kom tot de conclusie (leer elke dag nog steeds veel bij) dat als je al het ongewenste gedrag in de kiem smoort het niet tot uiting kan komen en dus de gehele opvoeding als vanzelf lijkt te gaan. Hij leert niet stelen want ik zie alles, hij trekt niet aan de riem want ik stop met wandelen, hij loopt niet te klieren als ik zijn riem aan wil doen want dan doe ik gewoon zijn riem niet aan, enz enz. Dat uitschieten naar auto's doet ie niet want ik heb hem leren zitten als er een auto of fietser kwam. Dat vraagt veel tijd want soms was het wel erg druk in ons wandelstraatje. Hij krabt nog vaak en hij is erg kleinzerig. Ik denk niet dat hij iets mankeert (maar ga toch nog even door met zelf koken tot de vitaminepillen op zijn) maar dat het een super sensibel hondje is. Mijn les is dus zacht zijn met hem, dat vraagt zeker inzet van mij! Angus is druk aan het wisselen, al 5 snijtandjes gewisseld op 1 week. Zijn oortjes zijn nu ook wat uit model, hopelijk komt dit weer goed na de wisseling.

5 juni 2008. Mijn grote jongen groeit hard, hij weegt nu 10 kg (worden ongeveer 14 a 16 kg) Is druk aan het wisselen en momenteel staan zijn oortjes weer goed. Hopelijk blijft het zo. Angus krijgt meer vertrouwen in de wereld, is veel minder bang en dat wil zeggen dat hij ondertussen ook al meer durft. Hij komt slecht naar mij als ik hem roep. Je kan dan niets meer met hem aanvangen. Meestal doet hij als hij onder druk is gezet. Tijdje aan de riem moeten lopen of vaak moet zitten bij verkeer aan de weg. In de tuinen van de buren is het nu ook intressant. De buren vangen mollen en gooien de dode gewoon op hun pad. Angus ruikt dat haalt ze en komt ze naar mij brengen. Dan vinden ze het raar dat mijn hond in hun tuin loopt! Ik neem het gewoon af, en reageer er niet te blij mee. Het karakter van Angus word me nu wat duidelijker, het is alles of niets met hem, hollen of stilstaan, net als het vrouwtje eigenlijk. Angus is ook al een beetje getrimd, ging goed en hij knapt er van op, mooie hond. Vandaag laatste kookdag, kan niet zeggen dat de jeuk; krabben en daarbij piepen, weg is. Hij kreeg vorige week enkele dagen brokken omdat ik weg was en daar heeft ie toch iets meer jeuk van heb ik het idee. Toch stap ik over op brokken want zijn leven lang koken zie ik niet zitten (kook niet graag voor mezelf, laat staan voor de hond!) Mijn beide jongens hebben gisteren voor het eerst echt gevochten. Omdat Angus alleen met ons in de keuken was voor een fotosessie is Ace jaloers geworden en greep hem in zijn oor en ging echt schudden. Honden uit elkaar, Ace en Angus tegelijkertijd naast elkaar laten zitten en liggen en blijven. Ging goed. Later kwam er nog spanning in de buurt van een mand en een speeltje. Angus heeft genoeg respect voor Ace om af te druipen maar ik zag wel dat Angus zich niet zomaar laat afschudden door kleine Ace, zijn ogen veranderden ook. Niet teveel tussenkomen is hier het motto, k heb alle vertrouwen dat hun relatie duidelijk is en anders zorg ik daar wel voor.

10 juni 2008. Misschien hoort dit niet in het dagboek maar ik vond dat ik het moest vermelden. Femke is overleden vandaag. Jammer genoeg heb ik zelf moeten beslissen. Femke was bijna 15 jaar en was dement geworden waardoor ik vond dat ze geen hondwaardig bestaan meer had. Ze hoeft nu geen rondjes meer te lopen, ze wordt niet meer gestoord door Angus die geen respect had voor haar, ze kon zich niet verdedigen. Ze hoeft zich niet meer af te vragen waar haar eten is terwijl ze zat te eten, waar water voor dient. Ze hoeft niet meer te schrikken. Het afscheid van de andere honden na overlijden was ontroerend. Niet zozeer Angus die snuffelde en rond bleef springen. Ace daarentegen rook, keek weg, rook weer, liep weg, kwam terug en draaide z'n koppie dan weer. Alsof hij het niet kon geloven. De begrafenis in de tuin op een zonnige plek was mooi. Beide honden en beide geiten keken toe als ook de paarden van de buren stonden met zijn 3en over de heg mee te kijken. We zullen haar missen, vergeten het laatste moeilijke jaar en denken terug aan wat ze met ons allemaal heeft meegemaakt...

25 juni 2008. Angus is druk aan het wisselen. Alle snijtandjes zijn volwassen. Zijn onderste hoektanden zijn er net uit sinds afgelopen weekend (dat zag ik aan Ace want die had bloed in zijn nek) Op die ene plek komt al een volwassen hoektand. Vraag is even of hij voor de bovenste hoektanden gaat komen zoals het hoort. Vandaag hoorde ik dat Angus op iets hards beet, was het een melkscheurkies. Er stond een stukje volwassen kies door en een wondje er vlak naast. Hij spuugde zn melkkies uit. Had ik nog nooit eerder zo gezien. Verder is Angus een hele lieve hond. Snel onder de indruk. Toch kan hij van dat rebels gedrag hebben. Hij springt dan brutaal heen en weer, je ziet dat hij op dat moment echt stout wil zijn. Meestal laat ik hem ff maar soms kan het niet in een bepaalde situatie dan heeft hij een flinke stem nodig om terug rustig te worden. Elke dag loopt hij even in de tuin bij de buren, niet leuk maar dat is hun eigen schuld. Ze leggen de mollen die in de klem zaten op hun pad, dat ruikt Angus en die brengt hij me braaf. Hij is dan echt trots. Tamara vind het vies en loopt mopperend weg, dan zie je Angus echt kijken van???? vind je dit niet goed van mij????? Zodra hij zijn prooi heeft afgegeven komt hij snel mee naar huis. Het 'hier' komen gaat stukken beter, hij heeft de verleiding nodig, druk op de ketel werkt averechts bij mijn jongens.

3 juli 2008. Die grote rode duivel van mij is echt een boef. Maar als ik in zijn ogen kijk, smelt ik. Hij is rebels, stuitert alle kanten op...en ik die dacht dat het zo gemakkelijk hondje was! Hij leert snel maar is ook snel afgeleid. Dat zag ik afgelopen zaterdag op de hondenclub waar ik voor de lol een les meeliep. Er lagen te veel brokjes op het gras, Angus had het te druk met zoeken en eten. De beloningen lagen daar zodat mijn beloning niet intressant meer was. Heb zijn favo speeltje boven gehaald en ja hoor, k had zijn aandacht. Pff eindelijk. Sja en eenmaal dat, gaat het erg goed, een jongen om trots op te zijn! De ierse terrier staat bekend om zijn geruzie met andere honden. Angus niet, die heeft eerst wat tijd nodig en is dan meestal de underdog. Speelt leuk en dat is echt genieten. Dinsdag heeft hij voor het eerst echt in de zee gezwommen. Het  water was vrij stil en we hadden een maatje van een maand ouder gevonden. Beide honden zwommen na veel moeite met lokken en verleiden. Leuk!  Weer een ervaring rijker. Ik merk nu echt dat Angus in de puberteit zit, en dat resocialisatie nodig is. Daar gaat het vaak fout bij honden en mensen. De lol is er af en spelen met de hond is vaak niet leuk meer, ze zijn dan groter en geweldadiger en het is dan dat je juist op je strepen moet staan! Ook dat heeft zijn charme, en honden hebben niets liever dan duidelijke regels die consequent opgevolgd moeten worden.

13 juli 2008. Gisteren alweer een probleem gehad met de hond van de buren. De eerste keer was net na de dood van Femke. Mijn honden lopen altijd los op mijn erf waar ook een wegje met recht van overpad loopt voor 3 buren. Angus is gek op de buurvrouw en als zij haar poort uitkomt gaat hij haar altijd ruimschoots begroeten. De mechelse herder van hen is jaloers en blaft veel. Hij ontsnapte en vloog Angus aan. Hij leek voor dood aan te vallen maar Angus had gek genoeg geen schrammetje. Hij ging later niet meer die kant uit, ook niet om de buuf te begroeten, wat zij erg jammer vind. Gisteren dus, heb ik de honden aan de riem om naar het dorp te gaan en zocht poepzakjes aan het weggetje, einde van mijn schuur. De buurhond is alweer ontsnapt en voor ik wist wat er gebeurde werd Angus gegerepen. De jongen kon niet weg, ik had ze aan de riem. Een hoop gebrul, één bonk agressie, Angus piepen, spartelen, schijten, ik telide hem op aan de riem maar kon Lex niet ontwijken. Lex bleef in Angus hangen, de buuf sloeg hem op zijn kop met n emmer, dat was het enige wat ik zag. Ik bleef maar draaien met Angus in mijn armen, we konden geen kant uit. Lex beet in zijn agressie mij ook. Uiteindelijk, het leek zo lang te duren, stopte het en kon ik onze wonden likken. Angus en ik hadden overal krauwen, schaafwonden, en gelijk blauwe plekken. Angus was zoooo bang. Nadat ik hem had nagekeken en bach rescue ingegeven had en op zijn voetzooltjes had gesmeerd, heb ik hem eten gegeven. Hij at gelukkig. Daarna zijn we gaan wandelen om te ontspannen (Ace was toekijker, kon niets doen en was ook niet aangevallen) Om via mijn achteruitgang weg te gaan moesten we langs de plek waar hij de tweede maal is aangevallen en Angus had grote angst, hij bleef in de riem hangen. Met desensitiseren, geleidelijk dichter komen, met gebruik van de juiste stemhoogte als motivatie ging het snel beter. Nu bij het uitlaten, los, naar de tuin toe, loopt hij heel voorzichtig en tegen de bewuste plaats, heel schichtig naar achter toe. Ben niet boos op de buren, dit kan gebeuren, ben wel bang, hoe zal Lex zich verder ontwikkelen? Wat zullen ze doen om gevolgen te voorkomen? Hoe machteloos sta je als je als roedel niets fout doet en in de rug wordt aangevallen. Welk invloed zal dit op mijn lieve zachte Angus hebben?? Tijd zal het uitwijzen.

18 juli 2008. Advies ingewonnen voor het gebit van Angus. Hij heeft een beugel nodig. Zijn onderste hoektanden groeien in zijn gehemelte. Daardoor sluiten ook zijn kiezen niet over elkaar. Hij eet de laatste tijd erg slecht maar dat kan meerdere oorzaken hebben. Nl. mij testen (puber) Pijn bij het beginnen van eten, of door de stress die hier heerste de laatste week. De buurhond is ingeslapen, niet omdat hij ons heeft gebeten maar omdat hij ernstig ziek was met een slechte prognose. Hij had een dikte in zijn buik, was onstabiel met eten, zat niet lekker in zijn vel. Dat hele gebeuren met die hond en de link van angst met de buurvrouw kan ook wijzen op stress bij Angus. Desalnietemin heb ik een afspraak voor maandag in Oud-Beijerland om een beugel aan te meten onder narcose. Hij zou ongeveer 3 weken moeten zitten, zodat de onderste hoektanden voor de bovenste hoektanden kan vallen. Dit is een fokfout en de reden is dat ze die Ierse terriers steeds langere neuzen willen geven wat ervoor kan zorgen dat de onderkaak smaller wordt. Ik heb de fokker gebeld en gevraagd te stoppen met deze lijn en de andere pupeigenaren in te lichten want dit probleem kan je heel makkelijk over het hoofd zien. Gelukkig werd ik serieus genomen. Mijn Angus mag geen vader meer worden, want mijn kansen wegneemt, maar Angus is voor mij nog steeds mijn lieve hond en daardoor zeker niet minder waard. Na de behandeling zal je niet eens meer zien dat hij in aanleg een verkeerd gebit had, nu maar zorgen dat iedereen zo eerlijk is met het fokken, dat voorkomt een hoop medische problemen. Mensen gaan ver in diergeneeskunde, oorzaak is dat fokkers véél te ver gaan in fokprogramma's. Dacht ik een ras te hebben gekozen zonder genetische problemen!

21 juli 2008. De beugel is geplaatst. Om de bovenste hoektanden en de tand ervoor zit een 8 vormig metaaltje om de tanden heen. Door het middenstuk lopen de hoektanden naar buiten. Ze moeten nog groeien en kunnen met deze constructie niet anders mee dan goed groeien. Er zit wat speling in de onderkaak, en soms schiet de tand nog naar binnen. Ben benieuwd hoe het zal evolueren. Angus zelf gaat goed. Hij sliep snel bij de narcose (heb stiekem zijn edele delen getrimd zodat hij geen pijn heeft als ik het doe in een gewone trimbeurt) Na de behandeling is hij wakker gespoten (antesedan) en kon lopend naar de auto. In de auto heeft hij zowel heen als terug geslapen. Die jongen zit zoooo graag in de auto! Van de beugel zelf heeft hij zo te merken geen last. Hij doet niet raar met zijn bek of tong. Eten heeft hij nog niet gedaan, wel een beetje gal gespuugd bij thuiskomst. Die narcosestoffen zitten in zijn bloed nog. Hij heeft ook heel de avond geslapen (heerlijk rustig!) Word vervolgd...

22 juli 2008. Het zal niet zo simpel zijn met die beugel. Er is iets niet goed gegaan, de hoektanden vallen binnen de beugel, bedoeling om juist naar buiten geduwd te worden. Er zit ook een stukje los. De kliniek gebeld en die schaamde zich dood, was er ook niet gerust in. Het is altijd experimenteren met die beugels, altijd net een iets ander probleem.Ik kan het wel begrijpen hoor maar moet terug. Op zich niet zo erg maar Angus onder narcose weer, dat vind ik wel erg! Maandag retour oud Beijerland!