Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Wrexham verslag

Het verslag

 

Ouwehoerende Stewards in Wrexham

Na een slechte nachtrust, een verdieping lager was het de hele nacht disco en geschreeuw en ook buiten was het veel kabaal, was het tijd om op te staan. Met veel geklaag en gesteun stond ik op uit mijn smalle bed en ging richting de badkamer. Ik hoopte dat een fijne douche een verkwikkend effect zou hebben, maar het tegendeel was waar. De douche was of ijskoud of gloeiende heet en ik moest hem vasthouden, omdat de Poolse beunhazen niet echt hun best hadden gedaan. Ik koos ervoor om toch maar mezelf te laten bevriezen en nuilend ging ik daarna maar Match of the Day kijken, waar Liverpool v Tottenham bezig was. Ik wilde graag het doelpunt van Kuijt nog zien, maar dat lukte niet omdat we om 8:15 hadden afgesproken in de foyer. SuperJohn was er al en Chocovla volgde snel. Een paar minuten later kwam het nare mannetje TeeZee eraan. Die maakte even duidelijk dat hij zeker niet de EE-trofee zou winnen dit weekend. Meneer had namelijk als enige een twee-persoonsbed, een goede warme douche en had het minste last gehad van de disco (wij vermoedden dat TeeZee daar zelfs de voetjes van de vloer heeft gedaan en een lekker mokkel heeft geschaakt). Het was ondertussen tijd geworden om te gaan ontbijten. Voor de 4e keer, van de 5 keer dat we daar hebben gegeten werden, we aan de nare wiebeltafel gezet die onder de obers het Siberië van de eetruimte wordt genoemd. Het zal wel iets van doen hebben met onze boeventronies dat we daar iedere keer terecht komen. We waren de enige die zo vroeg uit de veren waren, samen met 2 fossielen. Het ontbijt was, zoals gewoonlijk in Widnes, weer erg goed. Nadat we onze buikjes rond hadden gegeten was het tijd om richting Wales te gaan.

In een recordtempo (zo’n 2,5 uur voor de aftrap) waren we er, mede dankzij SSM alias de Supernavigator. Omdat het nogal hard regende bleven we laf in de auto zitten. De naargeestige SJ dacht grappig te zijn door mijn raam open te doen, zodat ik nat werd. Gelukkig namen de mannetjes achter in de auto het voor me op en maakten SJ duidelijk dat dit geen leuke grappen waren. Gelukkig ging het wat minder regenen en konden wij richting het stadion gaan. Het zag er allemaal nog erg gesloten uit en er was, buiten enkele stewards, weinig leven in en rondom het stadion. De pub was helaas dicht, zodat we ons niet konden volgieten met bier. We besloten daarom maar een rondje rondom het stadion te maken. Na nog 3 rondjes trok SJ de stoute schoenen aan en maakte een steward duidelijk dat hij, de grote SuperJohn, wat foto’s wilde maken van de grote terrace achter het doel. De steward deed meteen de deur open en gaf SJ ook meteen een paraplu zodat hij niet nat werd. Als een stel Japannertjes gingen we fotograferen. TeeZee en ik probeerden een stukje weg te gaan van de stewards tot aan de andere kant van de stand, maar een vrouw (die thuis zeker de broek aan heeft) floot ons terug. SuperJohn was ondertussen aan de praat geraakt met een oudere steward. Die had nogal sterke verhalen, wat zeer positief is. Hij had wat nieuws over het stadion en was niet zo te spreken over de nieuwe stand. Volgens hem was dat “fancy design” niet nodig geweest, want dan hadden er veel meer mensen opgekund. Als groundliefhebbers waren we het hier uiteraard niet mee eens. Ook bleek hij bij Bangor v Sartid aanwezig te zijn geweest, dezelfde wedstrijd waarbij TeeZee en Hgrm werden gedist door Welshmen, omdat die dachten dat ze Joegoslaven waren. Ook was er een speler die ooit met de vrouw van deze steward had liggen krikken. Hij had hem betrapt en een schroevendraaier in zijn reet gestoken. Na dit onaangename verhaal bood hij ons aan om ons rond te leiden in het stadion. Helaas was “hij” daar weer. “Hij” is een persoon die je bij iedere club hebt en die vaak, zoniet altijd, een negatieve hoofdrol opeist. “Hij” is namelijk de NSB-steward. Met een zeurderige, nasale stem maakte hij duidelijk aan de steward met de sterke verhalen dat wij weg moesten gaan en zeker niet gratis naar binnen mochten. Dit was overigens nooit de intentie, want wij wilden een kaartje hebben. Nadat de NSB-steward zag dat zowel de steward met de sterke verhalen als wij het jammer vonden dat er geen rondleiding kwam, verscheen er een bobbel in zijn broek. Hij had zijn macht kunnen laten gelden, zijn doel in dit leven.

We besloten, tot vreugde van SuperJohn, nog een paar rondjes rond het stadion te maken. Uiteindelijk hadden we besloten dat we op de nieuwe stand gingen zitten en we gingen kaartjes kopen. De vrouw achter de balie wilde ze echter niet geven, want je moest betalen bij de turnstiles. Nadat SJ even heel boos keek, kregen we ze toch. De verzameling is wat dat betreft nog steeds compleet. Als een van de eerste gingen we de Racecourse Ground binnen. Terwijl SJ en TeeZee al de tribune op gingen besloot ik nog even de aardappels af te gieten. Daar stond echter steward met sterke verhalen II. Hij riep naar me dat het wel erg vroeg was voor een wedstrijd. Ik ging even naar hem toe en ineens begon hij met verhalen over Wrexham en het stadion. Chocovla kwam er ondertussen ook bij en haalde nog een bruine arm door tegen de steward te zeggen dat hij vond dat Wrexham minstens op Championship-niveau thuishoorde, maar in principe een Premier League club was. De steward was het met hem eens en begon over een speler van Wrexham te vertellen die volgens hem bij de beste van de wereld behoorde; Steve Evans. Deze Evans was echt een geweldenaar volgens hem. Hij was begin dit seizoen overgenomen van TNS uit de Premier League van Wales en werd in het begin niet geaccepteerd door de rest van de groep. Dat verdween echter toen ze zijn voetballende kwaliteiten hadden gezien. Als we de verhalen van deze steward moesten geloven zouden we een mengeling zien van Moore, Passarella en Beckenbauer. We waren benieuwd. Uiteraard ging het ook nog even over het stadion. Deze steward was wel erg te spreken over de nieuwe stand; hij vond het design ook erg mooi. Toen het gesprek over Hamilton (de ex-voorzitter van Wrexham die de club alleen had gekocht om de grond te verkopen) ging hoorde je een ingehouden woede in zijn stem. Hij vertelde over de protestmars en dat de supporters de brievenbus van de Hamilton hadden vernield. Hij voegde er aan toe dat hij geluk had dat hij geen voorzitter was van een club in een bananenrepubliek, want dan was het slechter met hem afgelopen. In zijn stem hoorde je duidelijk dat deze steward graag had gezien dat Hamilton een kopje kleiner was gemaakt.

We namen afscheid van de steward (anders waren we waarschijnlijk nooit meer weggekomen) en gingen de tribune op. We zagen dat TeeZee en SJ VIP-plaatsen hadden gevonden. We zaten op een plaats waar je zwom in de beenruimte. Dit was wel wat beter dan die krappe ruimte in Burnley. De mascotte viel, net als een dag eerder, erg tegen. Enige pluspunt was dat de draak zijn tong eruit had hangen. Het leek wel of hij erg geil was van iets. Wat dat was werd ons een paar minuten later duidelijk. Als entertainment had Wrexham namelijk een optreden van enkele corpulente cheerleaders geregeld. Het leken wel een paar worstjes die daar aan het dansen waren. Na dit hoogstaande amusement kon de wedstrijd beginnen. Deze begon erg spectaculair met snel voetbal en een paar goede kansen. Verbaal waren het alleen de stiertjes die zich lieten horen. Opnieuw viel het thuispubliek van een Welshe club me erg tegen (na eerder teleurstellende ervaringen bij Swansea en Cardiff). De speler die we speciale aandacht gaven. Stevie Evans, viel erg tegen. Dit was geen nieuwe Bobbie Moore, maar een nieuwe Robin Wijngaarde (erg matige verdediger van Willem II). Hij kon werkelijk geen pepernoot raken en was alleen fysiek sterk. Hereford was in het begin van de wedstrijd duidelijk sterker, maar kon het overwicht niet in doelpunten omzetten. Het enige punt waarin Wrexham sterk was, waren dode spelmomenten als er enkele genetisch gemanipuleerde reuzen naar voren gingen. Een van die momenten was bij een corner voor de Welshmen. Deze corner van Darren Ferguson (de zoon van de hond uit Manchester) belande op de plaat van Evans en die kopte hem op doel. Of hij helemaal over de lijn was weten we nu nog niet, maar het feest was er niet minder om; 1-0 voor Wrexham. De steward die zo hoog over hem had opgegeven kwam even de tribune op en maakte een gebaar van “I told you so” richting mij. Het was werkelijk ongelooflijk dat deze beperkte voetballer had gescoord. Na dit doelpunt zakte de wedstrijd wat weg en buiten wat kansen voor Hereford, waaronder een schot wat onderkant lat ging, gebeurde er niet veel meer. In de rust moest ik weer pissen en ik kwam de babbelzieke steward weer tegen. Hij begon weer met verhalen over Evans en ik miste daardoor de eerste minuten van de tweede helft. Niet dat ik wat miste, want de tweede helft was erg slecht. Er gebeurde amper meer wat. Hereford leek zijn kruit te hebben verschoten in de eerste helft en Wrexham hoefde niet meer zo nodig, want die waren blij met een voorsprong na een serie van 3 nederlagen op rij. Ondertussen kwamen we weer een oude bekende tegen; de NSB-steward. Hij eiste dat de stewards allemaal bij hem kwamen en een levende muur gingen vormen, zodat er niemand het veld op kwam. Waarom deze kleinzoon van Mussert dit deed is niet helemaal bekend, want er had niemand de intentie om het veld op te gaan. Door deze actie had de NSB-steward zo’n harde piemel gekregen dat hij zelf niet meer kon zitten. Dit was het hoogtepunt uit zijn miserabele leven. Eindelijk had hij iets te vertellen. De wedstrijd eindigde ondertussen in 1-0 en als echte voetbalkenners kwamen wij tot de conclusie dat beide ploegen dit jaar in de middenmoot zouden gaan eindigen.

Nadat ik voor de 3e keer had gewaterd in het stadion (een record) gingen we nog een rondje maken rond het stadion met als doel foto’s te maken van de stand waar wij op hadden gezeten. SJ was duidelijk “not amused” en kreeg het Liverpool Airport wolkje weer boven zijn hoofd. Ons doel slaagde echter wel en we konden de tribune aan de overkant betreden. De nieuwe stand werd vanuit allerlei posities gefotografeerd en ook de grote terrace konden we nu vanaf een andere hoek fotograferen. Een paar Japanner sloegen het tafereel gade en maakten foto’s van ons, want zoiets hadden ze nog nooit gezien. Na nog geprobeerd te hebben om een crash barrier als souvenier mee te nemen naar huis vertrokken we uit het stadion. Het wegkomen uit Wrexham was het probleem niet, maar verderop in het land kregen we te maken met veel files. We kwamen zelfs te laat aan bij de tunnel, wat zelden gebeurd. Na het leuke tripje door Belgenland en een stop in Teteringen, waar bleek dat de Spaanse pauperwagen van TeeZee niet verwijderd was, reden we door naar de mooiste stad van Brabant; Tilburg. Daar werd ik afgezet door SJ, die verklaarde hier ook nog ooit te willen wonen. Het was weer een geslaagd tripje geweest, met als enige minpunt de files. Zowel Turf Moor als de Racecourse Ground waren beter dan ik had verwacht. De terrace in Wrexham is nog een van de mooiere elementen in de Engelse Leagues en die nieuwe stand laat zien dat het ook op een originele manier kan ipv altijd maar die standaardtribunes.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

Een erg leuke ground. De grootste, nog bestaande, terrace in de League en een mooie nieuwe tribune zorgden ervoor dat de Racecourse Ground een bijzonder stadion is. Ik was dan ook erg blij dat we vooraf even naar binnen konden, zodat die twee tribunes goed op de plaat werden vastgelegd. Erg jammer dat die grote terrace weggaat aan het eind van het seizoen.

De sfeer

Matig. Vooral in het begin hoorde je Hereford sfeer maken, maar nadat ze achterkwamen viel het stil. Wrexham heeft ook niet echt een zangkoor. Iets wat me sowieso is tegengevallen bij de 3 clubs uit Wales. Het zou kunnen dat we de verkeerde wedstrijden hebben gekozen, maar ook in de mindere wedstrijden zou je verwachten dat de fans uit Wales fanatiek zouden zijn tegen een Engelse tegenstander.

De wedstrijd

Een wedstrijd met twee helften. De eerste helft was erg aardig, met veel kansen. De tweede helft viel erg tegen. Hereford kon niet meer en Wrexham hoefde niet meer. Er ging ook veel mis tijdens de wedstrijd, dus ik verwacht niet dat beide clubs mee zullen doen om de promotie naar League One.

De omgeving

De Racecourse Ground ligt redelijk dicht bij het centrum, maar toch niet echt midden in de wijk. Aan de ene kant ligt het trainingscomplex, aan de andere kant het leuke stationnetje. Al met al toch best een leuke omgeving. Wat dat betreft is het fijn dat Wrexham op deze plek blijft voetballen en niet naar de buitenrand van de stad gaat om daar in een zielloos stadion te gaan voetballen.

Overall

Een leuk tripje. Erg vriendelijke mensen daar in Wrexham en samen met het leuke stadion was het zeker geen verkeerde trip. De wedstrijd en sfeer vielen wel wat tegen, maar over het geheel genomen was het weer geslaagd.



De foto's

De dag samengevat in een foto: regen, crash barriers en een grote staantribune.

Het pittoreske station van Wrexham met de floodlights op de achtergrond.

Het affiche van deze dag.

Welsh is en blijft een duidelijke taal.

De Racecourse Ground geteisterd door de regen.

De terrace vanaf buiten gezien.

De nieuwe Pryce Griffiths stand van buiten gezien en de pub "The Turf" die gesloten bleef.

De turnstiles van de nieuwe stand met de leeuw van Wales in de tegels. Erg leuk gedaan.

De Main Stand van buiten gezien. Bobo's konden hier hun auto's wegzetten.

We werden sympathiek welkom geheten door de Main Stand.

De turnstiles voor de grote terrace. Smal, zoals ze horen te zijn.

Een van de floodlights op de Racecourse Ground.

De Main Stand.

De Robert Builders Stand. Deze zou deze middag voor de Stiertjes zijn.

De Pryce Griffiths Stand met het aparte dak. Voor een nieuwe tribune erg leuk.

De mooiste tribune van de ground; de grote terrace met zijn vele crash barriers.

Een heel mooie tribune, zoals er vroeger heel veel van waren.

De terrace tijdens de wedstrijd. Hoe indrukwekkend moet dit zijn als hij helemaal vol zou staan?

De mascotte van Wrexham; een geile draak.

Stoeltjes op de Main Stand.

De Pryce Griffiths Stand gezien vanaf de grote terrace.

De terrace gezien vanaf de voorkant.

En het zicht vanaf de terrace.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.