Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

West Ham verslag

Het verslag

        

 

The Tilbury Firm on Tour


Dankzij het vroege tijdstip van de wedstrijd (12:00), was het vroeg opstaan. Om half 5 ging de wekker in huize Matthews. Ik was zo lam dat ik er niet uit kwam. De dag ervoor had ik de hele dag fysiek zwaar werk moeten doen en mijn lichaam sputterde wat tegen. Flienemans ging, als echte vrouw, zeuren dat ik eruit moest. Met veel pijn en moeite stond ik op. Ik voelde mijn oude knoken kraken na het zware werk van de dag ervoor, maar kwam er toch uit. De East-London derby stond namelijk op het programma. De hele week was ik al aan het uitkijken naar deze wedstrijd. Met Utrecht-Hammers had ik ook wat ge-sms’t over deze wedstrijd om de spanning nog wat meer op te bouwen. Ik checkte nog een keer alles; paspoort, tickets, routebeschrijving van BV, boekingsnummer voor de tunnel. Alles was in orde. Nu was het wachten op Maus en De Nederlander. Ik had expres afgesproken om half 6, want dan was ik er zeker van dat ze er om kwart voor 6 zouden zijn. De Nederlander voldeed aan de verwachtingen en was er om kwart voor 6. Op hem lag vandaag de zware taak om te rijden. Hij was nog nooit in Engeland geweest, dus voor hem was het de ontgroening voor het linksrijden. Daarna begon het lange wachten. Maus woont in de Reeshof (de uithoek van Tilburg) en is nogal eens te laat. Hij gaat vaak ’s avonds naar vage nachtclubs, dus verslaapt zich nogal eens. Het was kwart voor 6 en ik ging maar eens bellen. Maus nam niet op. Ik ging er dus vanuit dat hij al onderweg was en zijn telefoon niet hoorde. Na nog een kwartiertje wachten besloot de NL hem te bellen. Eindelijk nam Maus op. Hij was verbaasd dat hij werd gebeld. Hij dacht namelijk dat het pas 5 uur was, want zijn telefoon stond nog op wintertijd. Dit was wel een van de slechtste smoezen die ik ooit had gehoord. Waarschijnlijk had hij gewoon geen zin om te fietsen. We besloten hem op te pikken in De Reeshof. Daarna kon het tripje beginnen: op naar East-Londen.

 

De reis verliep heel soepel. Het was ook bekend terrein. In de zomer zijn we vaak naar Oostende gegaan, dus het kon zelfs met de ogen dicht gereden worden. Eenmaal in Calais aangekomen zagen we de douanier al gemeen lachen. Hij zou die drugssmokkelende Nederlanders wel eens te grazen gaan nemen. Gelukkig hadden we De NL bij. In vlekkeloos Frans kon die uitleggen wat we gingen doen. Daarna gingen ze over Paturain en Vin praten en we mochten zo doorrijden. Ik voelde me een echte expert toen ik van alles over de tunnel ging uitleggen. De tunnel vrij vol, in tegenstelling tot andere keren. Gelukkig waren niet alle wc’s bezet, want ik moest weer eens pissen als een stier. Er waren veel Belgen in de tunnel, waarvan er ook naar West Ham v Millwall gingen. De Belgium Irons hadden deze trip georganiseerd en ik hoorde achteraf dat ze 160 man hadden meegekregen.Van deze mannen staat er trouwens een verslag van deze wedstrijd geschreven op voetbalkrant.com. In Engeland was het even opletten dat er links werd gereden, maar daarna zat de snelheid er weer goed in. Aangezien Maus nogal een grof iemand is (hoewel niet te vergelijken met SuperJohn) zat hij te navigeren. Ik had enkele routebeschrijvingen, maar na overleg besloten we die van BlauwVinger te volgen. Ondanks enkele grof taalgebruik van de kamelenman leek dit toch de meest betrouwbare. De Nederland is politieman, dus rijdt hij heel asociaal. Enkele Engelsen werden vakkundig van de weg gedrukt. Het mooiste is dat ze dan de bijrijder boos aankijken. Ik had het wankergebaar snel in de auto geïntroduceerd en gelukkig werd het door mijn medepassagiers snel overgenomen. Al wankend reden we de A20 af. Het begin van de weg kon ik wel dromen. Je gaat erop bij Folkestone, dan Ashford volgen, daarna Maidstone. Bij Maidstone gingen we er even af, want ik was er niet zeker van of we nog langs Thurrock zouden komen. Het kwam me ook goed uit, want mijn kleine blaas speelde weer eens op. Bij Maidstone hadden meer mensen last van dit probleem. Een groep luidruchtige, bierdrinkende Belgen stond gezamenlijk te wildplassen in de struiken en tegen sommige auto’s. Ik keek per ongeluk een van die gasten langer aan dan 1 seconde en kreeg daarop beledigende teksten naar mijn hoofd. Ik verstond er geen reet van, want het waren West-Vlamingen, het enige Belgenaccent wat ik niet machtig ben. De gast had geluk dat hij niet verder ging met roepen tegen mij, want ik was “packed” en had hem zonder nadenken koud gemaakt als een dolle hond.

 

Binnen kon ik lekker gaan pissen, terwijl de rest kon gaan pinnen. Als ware provincialen hadden ze geen idee hoeveel ze moesten pinnen. De NL had 80 pond gepind en Maus 70 pond. Wel handig voor mensen die nooit naar Engeland gaan. Dit moet dus weer een nieuw tripje worden. Nadat ik ook gepind had konden we verder gaan. Nu was het vertrouwen op de routebeschrijving van BV. We moesten een heel ingewikkelde afslag hebben en moesten ons niet laten afleiden door afslag 13. Het lukte allemaal heel goed. Daar in de verte doemde afslag 13 op, wat zou het zijn? Zou er Upton Park op de borden staan? Of Boleyn Ground? Het mysterie werd snel opgelost. Op de borden stond namelijk “Tilbury”. Even werd het stil in de auto. Iedereen (behalve onze nac’er) werd overmand door heimweegevoelens. Daarna werd er het spreekkoor “TILBURY, TILBURY, TILBURY” ingezet. Tilbury FC moet een keer bezocht worden. Thuis zocht ik op waar ze nu precies spelen. Dat is in de Southern Division South. Ze staan nu op de 22e en laatste plaats en zijn al gedegradeerd. Zuur, maar Tilbury zal terugkomen, net zoals Tilburg deed na het ineenstorten van de textielindustrie. We kwamen langzaamaan Londen in en toen leek het ingewikkeld te worden. We moesten ergens een U-turn maken en dan een straatje ingaan waar een garage op de hoek zat. Deze garage bestond uiteraard niet meer, maar daar kwamen we pas achter nadat we dit straatje al gepasseerd hadden. Nu hadden we een probleem, maar dit probleem werd snel opgelost door de NL die zijn auto op een asociale manier van de ene baan op de andere stuurde. Dit leverde diverse claxonnerende mensen op. Dit werd beantwoord met enkele wankergebaren. Nobody fucks with the Tilbury Firm. Ze wisten nu dat we echt gek waren en hielden op met toeteren.

 

Dankzij deze actie, die niet had misstaan in Blik op de Weg, konden we opnieuw de U-turn maken. Nu was het even zoeken naar een geschikte parkeerplek. Achterin de straat zagen we er eentje. De NL reed een stukje door om hem er makkelijk in te kunnen rijden. Ineens kwam er een rode wagen en die reed zo de plek op. We waren te verbouwereerd om wankergebaren te maken. Uit de wagen kwam een yup met een kekke rugzak en zonder naar ons te kijken zette hij het op een lopen richting metro. Gelukkig was er verderop nog een plekje en daar werd onze auto in geparkeerd. Nu was het tijd om wraak te nemen op de yuppenwagen. Helaas zat er alarm op, dus kon hij niet op z’n kop worden gezet. Wat rochels op de moterklep was het enige wat gedaan kon worden. Flienemans keurde het natuurlijk af. Zij was duidelijk bezig de Femke Halsema van deze trip te worden. Nu was het op weg gaan naar het metrostation. We kochten een dagkaart voor de metro, want we waren nog van plan om Londen onveilig te maken na de wedstrijd. In het begin was het nog vrij rustig in de metro, maar hoe dichter we bij Upton Park kwamen, hoe meer Rooney’s er in de metro kwamen. De buurt ging er ook steeds verpauperder uitzien. Dat was dus een goed teken. Na nette stadjes als Shrewsbury, High Wycombe en Cambridge, was het weer eens tijd voor een echte voetbalbuurt. Bij station Upton Park stapte al de Rooney’s uit. We besloten, als ware kuddedieren, dit ook te doen en niet te blijven zitten tot East Ham. Wat opviel was dat er bijna niemand clubkleuren droeg. Met de grote groep liepen we richting het stadion. Onderweg zagen we veel politie. Die pikten er ook mensen tussenuit om te ondervragen en sommige moesten hun kaartjes laten zien. In de buurt van het stadion wonen veel mensen uit voormalig Brits-Indië. Overal zag je ze lopen, vooral op de markt bij het stadion. Verderop doemde het op: Upton Park. Onbewust ging ik steeds sneller lopen, tot men ging klagen dat ik te snel ging. Eindelijk kon ik de MDF-torentjes zien. Het stadion maakte indruk op me. Upton Park was hoger dan ik had verwacht. Ook de omgeving ademde voetbal uit. Er stonden volop kraampjes met West Ham spullen, eetkraampjes en heel veel West Ham-supporters.

 

Ik wilde een sjaaltje gaan kopen bij een van die kraampjes, maar besloot het toch in de clubwinkel te doen, aangezien je daar een echt West Ham-tasje zou krijgen. Op weg naar de clubshop werden we lastig gevallen door allerlei mensen die ons een West Ham-creditcard wilden aansmeren in ruil voor een West Ham-petje. Natuurlijk trapten we hier niet in. We zijn toch geen provincialen. Met onze West Ham-petjes op zetten verder koers richting de clubshop. U-H had al gewaarschuwd dat de keuze in de shop beperkt was. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Je kon maar kiezen uit 60% van alle artefacten die ooit gemaakt zijn, uiteraard bedrukt met West Ham-logo. Ik kon geen keuze maken tussen de 6 verschillende soorten sjaaltjes en besloot weer naar buiten te gaan. Na de wedstrijd zou ik nog wel terugkomen in de shop of bij een van de kraampjes om een sjaaltje te kopen.

 

We besloten om het stadion binnen te gaan. De turnstiles waren makkelijk te vinden en we waren een van de eerste die in het stadion waren. Ik prees de pies aan, maar niemand nam er een, de mietjes. Van binnen ziet het stadion er ook leuk uit. Je ziet duidelijk dat er een tribune niet bijhoort, de East Stand. Dit is een wat oudere stand en stond op de nominatie om ook vervangen te worden. Doordat het financieel niet zo florissant gaat met de Hammers is dit nog niet gebeurd. De Dr. Martens Stand (waar wij op stonden) zag er imponerend uit. Het was een dubbeldekker, met skyboxen in het midden. In die skyboxen zaten vrij volkse mensen, viel ons op. Waar waren de bobo’s met grote sigaren en cognacglazen? Ik had ondertussen door hoe de camera werkte en besloot wat plaatjes te gaan schieten van het stadion. Er was nog bijna niemand, dus ik kon goed doorlopen. Alleen de zon was vrij vervelend om foto’s te maken.

 

Langzaamaan begon het stadion vol te lopen. Op het veld zag ik niet 1, niet 2, maar liefst 3 mascottes lopen. Natuurlijk Herbie the Hammer, de mascotte met de hamerkop. Daarnaast het beertje Bubbles. Die kon er ook nog wel mee door, gezien het clublied. Maar de 3de was een walgelijk commercieel gedrocht. Het was een mascotte van een sponsor. Deze mascotte werd dan ook opzichtig genegeerd door de andere twee. Niet meer dan terecht natuurlijk. Nadat de mascottes waren uitgewalgd kwamen de spelers op. De meest controversiële was natuurlijk Teddy Sheringham. Als ex-Millwall man werd het natuurlijk niet gewaardeerd dat hij nu in het claret & blue speelde. Toen de spelers opkwamen werd, uiteraard, het “I’m forever blowing bubbles” ingezet. Op het veld stond een machine die bellen blies. Mooi was dat het hele stadion meedeed, dus niet alleen de harde kern, maar ook de bobo’s. Millwall had er volgens mij een parodie op gemaakt, maar die kon ik niet verstaan doordat ik aan de andere kant zat. De wedstrijd zelf was van een heel matig niveau. Bijna geen pass kwam aan. Wonder boven wonder kwam Millwall toch nog op 0-1. De criminelen werden helemaal gek. Na dat doelpunt ging West Ham iets beter spelen, wat in de 35e minuut werd beloond. Harewood maakte de 1-1. Millwall leek wel tevreden te zijn met dat punt en lieten vanaf toen helemaal niets meer zien. West Ham bleef doorgaan met aandringen, maar het spel was heel rommelig.

 

In de rust kwam er meer entertainment dan tijdens de wedstrijd. Er kwamen 8 geile wijven het veld op in West Ham-shirts. Deze besloten ze uit te trekken, hèhè. Daarna gingen ze een heel slecht dansje doen, maar dat het geen goede danseressen waren maakte natuurlijk niets uit. Alleen Flienemans was over ze aan het zeuren. Laten we het houden op jaloerzie. Een goede halftime entertainment dus. De beste die ik tot nu toe heb gezien in Engeland. Helaas vertrokken de Hammerettes op een gegeven moment en kwamen de voetballers weer het veld op. De tweede helft was van West Ham-kant iets beter dan de eerste helft. Je zag bijvoorbeeld aan Sheringham dat hij wel voetbalintelligentie heeft. Helaas voor hem hebben de meeste van zijn teamgenoten dat niet. Millwall liet in de tweede helft nog minder zien dan in de eerste helft. Helaas werd Millwall niet afgestraft voor zijn matige spel en bleef het 1-1. De Millwall-supporters vierden dit gelijkspel gek genoeg. Heel raar, want als ze hadden gewonnen had Millwall nog een klein kansje gehad op de playoffs. De West Ham-supporters waren natuurlijk teleurgesteld. In de catacomben zag ik dat Arsenal met 1-0 voorstond tegen Blackburn. Ik ging even pissen en toen ik terugkwam zag ik dat het al 2-0 was geworden. Later werd het zelfs 3-0. Dokkie had een goede dag, BRFC_1875 waarschijnlijk een iets mindere. Nu was het op zoek gaan naar Utrecht-Hammers die zich ergens bij de clubshop aan het ophouden was.

 

Utrecht-Hammers was zo gevonden. Hij zag er stoer uit, maar was een stuk kleiner dan ik had verwacht. Hij wilde nog even de clubshop ingaan. Ik vond dat wel oké, want ik moest zelf nog een sjaaltje hebben. Er stond een wachtrij voor de clubshop, doordat er veel Belgen waren. Utrecht-Hammers mocht nog wel naar binnen, maar ik werd tegen gehouden door een gorilla. Het was wachten tot er weer wat mensen uit waren. Achter ons hoorden we ook Nederlanders praten. Een gast zei (met een stem als Big Brother Ruud): “deze clubshop is wel wat groter dan die bij ons Nac”. Flienemans was meteen gelukkig en moest natuurlijk laten blijken dat ze ook voor Nac was. De Tilbury Firm pakte alvast zijn ploertendoders om op de vuist te gaan met die Bredanezen, maar juist op dat moment mochten we naar binnen. Het was er heel erg vol, maar ik had voor de wedstrijd al gezien waar de sjaaltjes lagen. Ondanks het enorme assortiment bleken ze geen sjaaltje te hebben met de naam van West Ham United erop. Buiten had ik die wel gezien, dus besloot ik naar buiten te gaan. Ik kon U-H even niet vinden in de shop en ging dus naar buiten. Daar hadden ze wel het sjaaltje wat ik zocht, maar helaas geen tasje :-( Ondertussen waren we Maus kwijtgeraakt. U-H had mij gebeld, maar dat was er teveel aan voor de telefoon. Die stopte ermee. Maus kon mij nu ook niet meer bellen, maar die had gelukkig het telefoonnummer van Flienemans ook. Hij was alvast doorgelopen en was nu op een markt. Er was daar veel politie. Ik bedacht me dat nu weer teruggaan naar U-H niet slim zou zijn en we besloten naar Maus te gaan.

 

De markt was geweldig. Heel veel paki’s daar. Hoe verder we de markt op waren gegaan, hoe misselijker de geur werd. Het leek wel of er iets aan het rotten was. De oorzaak van deze zieke lucht werd snel gevonden. Er was een soort slagerij daar. Buiten stond een man ons als een propper naar binnen te lokken. Hij zei dat ze daar “Fresh and nice meat” hadden. Ik stond op dat moment te kokhalzen. De geur was te ziek. Binnenin speelde zich een extreem onhygiënisch tafereel af. Er stonden heel veel illegalen met bijlen op vlees in te hakken. Overal hingen kadaver. Na deze slagerij kwamen er nog 2 van deze, verderop in de markt. We waren blij dat we er uit waren op een gegeven moment. We besloten achter de markt om te lopen richting het metrostation. Daar stonden nu ook politieagenten. Hopelijk konden we er nog langs. Achter de markt zagen we een nog onsmakelijker tafereel dan in de markt. Het vlees lag daar gewoon in onafgedekte dozen te rotten in het waterige zonnetje. Ik denk dat de Keuringsdienst van Waren in Nederland een hartverzakking zou krijgen van dit beeld. Bij de agenten werden we inderdaad tegen gehouden. Iemand in de rij zei dat we het beste konden doorlopen naar het volgende metrostation. Dat besloten we dan maar te doen. Het was leuk om een stukje door de wijk te lopen. Er wonen in de wijk heel veel Pakistani en Indiërs. Ik zag weinig West Ham-fans. Wel een kind in een shirt van Manure [kotssmiley]. Wat ook typisch was, was dat er kinderen cricket aan het spelen waren. Schijnbaar is dat populairder dan voetbal.

 

Bij het andere metrostation bleek dat de man ons een poets had gebakken. Via een agent kwamen we erachter dat ook hier voorlopig geen metro’s zouden rijden. Eerst moesten de Millwall boefjes worden afgevoerd. Gelukkig konden we op het metrostation lekker chillen en we hadden wat entertainment, want zo nu en dan kwam er een metro met Denzil’s langs. Diverse wankergebaren over en weer zorgden ervoor dat we uitstekend vermaakt werden. Eindelijk konden we ook mee en vertrokken we richting Londen centrum. De Nederlander was nog nooit in Londen geweest en we besloten langs de hotspots van Londen te gaan. Als echte toeristen fotografeerden we de Big Ben, de Tower en Buckingham Palace. Het kwam helemaal goed uit dat het uitverkoop was in Lilywhites. Ik zag zoveel voetbalshirts voor weinig ponden dat ik er wel 5 wilde kopen. Gelukkig was mijn geweten erbij in de vorm van Flienemans en ik besloot alleen het Celtic-shirt te kopen. Ik kreeg geen preek dat het al mijn 5de van Celtic was, want dit was een speciale editie. Achteraf baalde ik dat ik ook niet de shirt van Hearts en Hibs heb gekocht, want mijn Schotse verzameling is wat povertjes. Na nog wat te hebben gegeten in Londen en ik erachter kwam dat als je orange besteld je sinaasappelsap krijgt en geen sinas, besloten we op ’t gemakje terug te gaan.

 

Bij de auto aangekomen, bleek dat de yuppenbak er nog steeds stond. Dit schreeuwde om wraak. Dit keer besloten we de goede kant vol te spugen. That take, wanker. De weg naar Folkestone ging heel soepel, wat scheelt het toch veel als je geen TeeZinho als navigator hebt, en we waren heel ruim op tijd bij de tunnel. Daar kon het ellenlange wachten beginnen. Alles was dicht. De Nederlander was de enige die zich heel goed kon vermaken in de spelletjeshal. Hij draaide zijn ponden er doorheen met diverse schietspelletjes, een voetbalspel en zitten op zo’n kinderding wat automatisch beweegt en waarvan je dan een foto krijgt. Na een uur te hebben gewacht konden we eindelijk inchecken. Uiteraard werden we eruit gepikt bij de douane. We moesten uitstappen en twee mannen gingen met doekjes alles afpoetsen. Wat precies de bedoeling was, was onduidelijk, maar waarschijnlijk had het iets met drugs te maken. De dommeriken vergaten echter de vellingen, daar hadden we het verstopt. Met drugs en al gingen we de trein in. Daar werd iedereen heel lam en vanaf de Franse grens tot een Gent heb ik liggen slapen. Daarna reed Maus, die ook heel lam was geworden, maar het stuur had overgenomen van de nog lammere Nederlander, door een geul. Iedereen schrok wakker, maar we overleefden het ternauwernood. Gelukkig en voldaan kwamen we aan in Tilburg de Gekste. Ik viel in coma en werd pas om half 1 wakker, gelukkig had ik het voetbal afgezegd. ’s Middags zagen we (behalve Flienemans) Willem II voor het eerst in 8 jaar verliezen van PSV. Verderop in de week werd dit echter ruimschoots goedgemaakt met overwinningen op Ajax en Nac. Al met al was dit een trip die zeker voor herhaling vatbaar is. In de auto hadden we het al over Luton. We zullen volgend jaar wel zien.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

1. Een krakkemikkig stadion (liefst met 4 verschillende tribunes)
Helemaal niet. Een heel mooi stadion, met slechts een oude stand. Toch heeft het stadion wel iets. De omgeving van het stadion was natuurlijk geweldig en verpauperd. De torentjes doen inderdaad wel wat goedkoop aan, hoewel ik ze wel grappig vind. Een 7 voor het stadion.

2. Mensen met kinkhoest, mensen die spauwen of overlijden.
We moesten allemaal kokhalzen bij de slagerij. In het stadion zelf zagen we weinig mensen die de kinkhoest hadden. Dit werd wel wat gecompenseerd door Rooney’s met extreem veel puisten, de zogenaamde grindtegelkoppen. Een 7 dus.

3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven.
Niet echt. Een 5, omdat er wel enkele witte mensen waren.

4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league.
Deze wedstrijd was extreem slecht, maar weinig spectaculair. Een 3.

5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel.
Wel vrouwen die wankersgebaren maakten richting de Millwall-aanhang. Dat kon ik wel waarderen. Een 6, daarom.

6. Miezerig weer/Mist of een sneeuwstorm op de terugweg.
Helaas, een waterig zonnetje. Een 2.

7. Smerig stadionvoedsel.
Niet geprobeerd wegens te druk. Geen punt dus.

8. Technisch waardeloos voetbal.
Jazeker. Het was niet om aan te zien en we zijn Willem II en Nac gewend, dat wil dus wel wat zeggen. Een 8 voor dit.



De statistieken

West Ham United v Millwall 1-1 (16/04/2005)

12. Barry Hayles 0-1

35. Marlon Harewood 1-1

Ground: Upton Park, Londen

Visits: 1

Season: 2004-2005

Competition: Championship

Position West Ham United: 8

Position Millwall: 9

Gate: 28221

Match Number in England: 8

Goals: 21

Line up West Ham United:

Walker, Repka, Ferdinand, Ward, Powell, Newton (80. Zamora), Reo-Coker, Noble, Etherington, Sheringham, Harewood

Line up Millwall:

Marshall, Muscat, Phillips, Lawrence, Ward, Livermore, Sweeney, Morris (78. Simpson), Elliott, Dichio, Hayles (63. Ifill)

Yellow Cards:

Livermore (Millwall)



De foto's

Upton Park.

Upton Park van voren gezien met de karakteristieke torentjes.

In de spelonken van Upton Park.

Daar waar urine in verdwijnt.

Bobby Moore Stand, daar waar de harde kern zit.

De East Stand, de oudste tribune van Upton Park.

The Centenary Stand, op de onderste helft zaten de wasknijpervouwers van Millwall.

De Dr. Martens Stand oftewel Rio Stand, hier zaten wij op.

De spelerstunnel, ook Herbie the Hammer zou hieruit te voorschijn komen.

Herbie the Hammer met achter hem een commerciële mascotte van een bedrijf.

Een volle Dr. Martens Stand wacht tot de spelers het veld opkomen.

Wachten in de terminal bij Folkestone is geen pretje.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.