Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

WBA verslag

Het verslag

   

 

Fowler is still God

 

Het verkeer in Chesterfield stond vrij vast, maar aangezien we ruim een uur speling hadden was er weinig reden voor paniek. Nadat we eenmaal op de snelweg kwamen schoot het ook meteen op en het was wederom genieten toen we langs de koeltorens van Nottingham reden. Het gebied rondom Nottingham heeft eigenlijk nog steeds het idyllische uit de tijd van Robin Hood. Birmingham was ondertussen aan het naderen en het leek erop dat we ruim op tijd zouden aankomen. Nu was het hopen dat het zou lukken met de kaartjes. We waren al smoezen aan het verzinnen. De Nederlander leek het een goed idee om net te doen alsof we grote fans waren van Kanu en hem overal (Ajax, Inter, Arsenal) hadden zien spelen en dat we hem nu in actie wilden zien in een West Bromshirt. Ik dacht er zelf aan om als Bassie te gaan huilen met z’n vieren. We oefenden alvast op die gezamenlijke huil die misschien wel noodzakelijk zou zijn.

 

The Hawthornes lag heel simpel gesitueerd. Het was de snelweg afgaan en daar lag het eigenlijk al. Toch lag het wel degelijk tussen de huizen. De wijk was erg slecht; dat zag je aan het prikkeldraad, de graffiti en de kansloze jongeren die er rondhingen. Ook was het er al erg druk met West Bromsupporters die richting het stadion trokken. We probeerden opnieuw de tactiek van de niet-begrijpende Nederlanders en wilde de auto op de parkeerplaats van de VIP’s neerzetten. Helaas werd er niet ingetrapt door de dienstkloppers aldaar en moesten we doorrijden. Daar kreeg ik een Pompey-gevoel. Bijna voor het stadion was nog een plekje vrij. Neef parkeerde de auto soepel in en we stonden bijna perfect. Voor ons stond een loeigroot bord met daarop de prijs van deze parkeerplek, 5 pond, maar we deden net alsof onze neuzen bloeden en we liepen weg. Stel we zouden 5 pond moeten betalen en dan niet eens naar binnen mogen. Dat zou zeker een flink aantal punten opleveren voor de EE-trofee.

 

Het begin opnieuw heel hard te regenen (ik heb tijdens deze trip meer regen in mijn bek gehad dan alle voorgaande trips samen). Ik probeerde wat foto’s te schieten van de mooie hekken voor The Hawthornes, maar dat was toch wel erg lastig met al die mensen daar. Buiten de hekken is het stadion niet echt mooi van de buitenkant. Dankzij de bakstenen East Stand is het nog wel iets, maar de rest bestaat uit staal. Via een gast van het forum van Duncan Adams had ik gehoord dat ik moest proberen om bij de East Stand aan kaartjes te komen. Dat deden we dus maar. Ik kocht nog geen programmaboekje of sjaaltje, want het was nog steeds onzeker of het lukte om binnen te komen en dan hoef ik die meuk niet. De Nederlander dacht ondertussen dat ze buiten het stadion allemaal kaartjes aan het verkopen waren, maar dat was duidelijk een loterij, want er stond duizend pond op die kaartjes. Het is nog altijd onbekend of hij nu daadwerkelijk die prijs heeft gewonnen.

 

We gingen naar binnen bij de ticketoffice en zagen daar in een hoekje de twee figuren zitten die de gereserveerde kaartjes aan het uitdelen waren. Dit waren dus de personen die ons dwars hadden gezeten. Nu zagen we pas goed wat voor non-valeurs het waren; het meisje was erg lelijk en bleek en had de uitstraling van een broodrooster en de jongen die erbij stond bestond uit botten, vel en puisten. We gingen even overleggen of we ze de kanerk moesten slaan (en definitief geen kaartjes zouden hebben) of dat we het zouden doen nadat ze ons de kaartjes hadden geweigerd. We besloten om het laatste te doen en ondertussen oefenden we nog even de gezamenlijke Bassie-huil, waarbij De Nederlander en Neef het erg lieten afweten. Zo lukte het dus nooit om kaartjes te krijgen. We hoopten erop dat we een vrouwelijke ticketverkoopster zouden krijgen, zodat we haar zouden kunnen manipuleren met onze mannelijkheid en charmes. Helaas leek er een slecht voorteken op deze wedstrijd te zitten en kregen we de enige mannelijk verkoper van de 8. De Nederlander zag ondertussen dat de mensen voor ons allemaal een soort pasje lieten zien aan de verkopers. Dit beloofde dus weinig goeds. Ik vroeg quasi nonchalant aan de verkoper of we 4 kaartjes voor de Smethwick End konden krijgen (ik wilde namelijk dicht bij de Liverpoolfans zitten, want dat was erg gezellig tijdens Luton v Liverpool), maar dat bleek onmogelijk. Daarna vroeg ik of er kaartjes waren voor de Birmingham Road End en er bleken inderdaad nog wat kaartjes over te zijn. We zouden alleen verspreid zitten, maar dat maakte niets uit, zolang we maar binnen waren. Het waren restricted view plaatsen en we hoopten dat het maar zou meevallen. Gelukkig vroeg die gast niets van een pasje of iets dergelijks (daardoor is hij nu ook ontslagen door zijn baas). Nadat Maus had afgerekend vertrokken we weer uit de ticket office, een wankergebaar makend naar die twee non-valeurs van de pre-sale.

 

Het was erg druk in de clubshop, dus ik zou na de wedstrijd wel een sjaaltje gaan halen. Bizar genoeg was er nergens meer een programmaverkoper te vinden, ondanks dat het nog een halfuur was tot de aftrap. Er leek toch een beetje ongeluk op deze wedstrijd te zitten. Het stadion zag er van binnen erg vreemd uit. De Main Stand was erg klein in vergelijking met de andere stands. Ook het staal in de hoeken, wat een beetje een Vitessegevoel gaf, was niet echt mooi. Het vogeltje in een van die hoeken was dan wel weer een leuk element, hoewel het grote spandoek van T-Mobile het wel weer wat minder maakte. Het viel trouwens op dat T-Mobile erg goed was vertegenwoordigd in en rondom het stadion. Alleen bij Wigan had ik dat meegemaakt dat een sponsor zo prominent aanwezig was. Neef en ik gingen wat rondlopen om de Japanner uit te hangen. Beneden zat je wel erg dicht op het veld. De Smethwick End aan de overkant, die voor de helft voor de Liverpoolfans was, vulde zich al erg goed. Ik hoopte erop dat ze zich vocaal weer goed zouden laten gelden. Ik besloot maar even naar de wc te gaan (nare wc waar alleen maar koud water uit de kranen kwam) en tot mijn verbazing stond daar ineens een programmaverkoper. Ik kocht een programmaboekje en mijn verzameling was weer compleet. Het was een erg goed programmaboekje want er stond een column in van Richard Sneeks (mijn reisgenoten kenden hem niet meer) en op de volgende pagina een reclame voor het Italiaanse restaurant van Richard Sneeks gelegen in Sutton Coldfield. Ik stelde voor aan de anderen om daar te gaan eten, maar die waren niet enthousiast. Het zou dus wel weer de Little Chef worden.

 

De wedstrijd stond op het punt om te beginnen en naast me zaten twee kleine kinderen. Ik vreesde ervoor dat ze de hele wedstrijd zouden gaan zitten schreeuwen met schelle stemmen, maar dat viel achteraf wel mee. Ook het beperkte zicht viel erg mee. Degene die naast me zaten konden de cornervlag niet zien, maar ikzelf had nergens last van. Ikzelf vond het erg leuk om Robbie Fowler in actie te zien voor Liverpool en natuurlijk om Sami Hyypiä weer terug te zien. De Willem II-held stond uiteraard in de basis in tegenstelling tot twee andere spelers met een connectie met Nederland (Dudek en Kromkamp). West Bromwich Albion speelt tegen degradatie en Liverpool zal waarschijnlijk derde worden. Ik verwachte dus een spannende wedstrijd waarin WBA alles op alles zou zetten om Birmingham City en Portsmouth op achterstand te zetten. Dat viel tegen, bleek nadat de scheidsrechter had gefloten. Liverpool was heer en meester en speelde WBA helemaal weg. Het was wachten op doelpunten van The Reds en een wonder dat WBA de eerste 5 minuten goed doorkwam. Het doelpunt viel uiteindelijk een minuut later en het was Fowler die hem maakte. Ik had moeite om niet te gaan juichen, want Fowler zien scoren in een Liverpoolshirt is toch erg mooi. De spelers van WBA reageerde apathisch op dit doelpunt en bleven lam spelen. Liverpool tikte de ploeg helemaal weg en WBA had geluk dat Crouch niet zijn dag had, want anders had het er heel somber uitgezien voor de ploeg en was misschien de 0-7 van iets verderop wel evenaart. Toch werd het nog 0-2 voor de rust door Cissé nota bene, de man die enorm aan het schutteren was tijdens mijn vorig wedstrijd van Liverpool. Dit doelpunt was wederom de schuld van de waardeloze verdediging van WBA, die als een soort clowntjes aan het acteren waren. In het Liverpoolvak was het al de hele wedstrijd erg gezellig en ik baalde dat het niet was gelukt om voor dat vak kaartjes te krijgen. De scheidsrechter floot voor het rustsignaal en WBA mocht van geluk spreken dat het slechts 0-2 was.

 

Tijdens de wedstrijd hadden we gezien dat er nog wat plekken om ons heen vrij waren en we gingen wat bij elkaar zitten, zodat de mensen om ons heen konden gaan raden welke taal we spraken. Robson, waarschijnlijk niet zo dronken dit keer, besloot tot een goede wissel en zette er Zoltan Gera in. Deze gast is de enige van WBA die ik nog wat extra’s vind hebben. Hij stond begin dit seizoen nog in de belangstelling van PSV en die belangstelling maakte hij volledig waar in de tweede helft.  Hij was de man die zorgde dat er nog iets te genieten viel van West Brom. Mooie passes en enkele goede schoten van afstand zorgde ervoor dat Liverpool het soms nog een beetje lastig kreeg. Toch had Liverpool in de tweede helft nog verder kunnen uitlopen, want die verdediging van West Brom was erg matig. Maar, zoals ik al eerder schreef, had Crouch het vizier niet op scherp staan en ook zijn collega-spitsen Cissé (die meer vanaf rechts speelde) en Morientes (die erin was gekomen voor Fowler) konden geen doelpunten maken. Daardoor bleef het uiteindelijk 0-2 en we trokken met z’n vieren de conclusie dat dit WBA eruit zou vliegen. Zo’n zwakke ploeg.

 

In de clubwinkel kocht ik een sjaaltje en dacht De Nederland na over een West Bromshirt. Hij vond de roze T-Mobile reclame echter te lelijk en we vertrokken weer. De auto stond er nog zonder wielklem of bon en na een tijdje in de file te hebben gestaan was het zoeken naar een Little Chef op de weg tussen West Bromwich en Bristol. Gelukkig is deze kwaliteitsketen volop vertegenwoordigd in Engeland en konden we gaan smullen. De chefkok bereidde een uitstekende maaltijd voor ons bestaande uit H5N1 (voor mij), iets dubieus (voor Maus) en stukken schoenzool (voor Neef en De Nederlander) dit alles werd geserveerd met bleke friet en kurkdroge groenten. Het was dus genieten bij de Little Chef en we besloten de volgende morgen ook te gaan ontbijten bij de Little Chef.

 

Na deze uitstekende maaltijd was het tijd om te gaan zingen in de auto. Vooral goude ouwe uit Nederland deden het goed. Door al deze gezelligheid waren we zo bij het Severn View Hotel vlakbij Bristol. Ik had een hotelkamer gereserveerd voor ons vieren, hoewel dat volgens de site niet kon. Het mooie prinsesje achter de balie deed niet moeilijk (maar dacht wel dat we homo’s waren) en we konden richting de kamer gaan. Aangezien De Nederlander en ik rugklachten hebben kozen wij voor het bed. Neef koos de bank en Maus ging op een of ander verrijdbaar ding slapen. Na nog diverse keren naar beneden te zijn gegaan voor extra dekens, lakens en handdoeken waren we ingericht. We hadden echter geen bier, dat is natuurlijk niet best. We besloten even naar Bristol te rijden, maar daar was ook niets verkrijgbaar bij de benzinepomp. Uit frustratie dronken we toen maar Diesel en zat gingen we terug naar het hotel. Het mooie prinsesje was vervangen door een nog mooier prinsesje met een rot gebit. We probeerden haar mee te lokken naar de hotelkamer, maar ze ging niet mee. Na nog even MoTD te hebben gekeken (helaas was WBA v Liverpool al geweest) gingen we slapen (en De Nederlander en Maus kleien). De zware dag zat erop en de volgende dag stond het Millennium Stadium op het programma.



Het rapport



De statistieken

West Bromwich Albion v Liverpool 0-2 (01/04/2006)

7. Robbie Fowler 0-1

38. Djibril Cisse 0-2

Ground: The Hawthorns, West Bromwich

Visits: 1

Season: 2005-2006

Competition: Premier League

Position West Bromwich Albion: 17

Position Liverpool: 3

Gate: 27576

Match Number in England: 27

Goals: 80

Line up West Bromwich Albion:

Kuszczak, Albrechtsen, Watson (62. Clement), Curtis Davies, Robinson, Kamara (45. Gera), Johnson, Wallwork, Greening, Kanu (62. Campbell), Ellington

Line up Liverpool:

Reina, Finnan, Hyypia, Carragher, Riise, Alonso, Sissoko, Kewell, Cisse (78. Kromkamp), Crouch (71. Morientes1), Fowler (65. Luis Garcia)

Yellow Cards:

-



De foto's

De mooie koeltorens van Nottingham. Hier lag Sherwood Forest.

The Hawthornes van buiten.

De achterkant van de East Stand.

De poorten van het stadion zijn erg leuk. Hier het clubteken (kan volgend seizoen vervangen worden).

En hier een poort met Jeff Astle erop. Een clubicoon.

De catacomben van The Hawthornes. Hier vond ik nog een programmaboekje.

Onze stand; de Birmingham Road Stand.

Het vogeltje uit het clublogo zit mooi op zijn plaats. Jammer van de reclame.

De East Stand; de grootste tribune van The Hawthornes.

De Smethwick End waar ik het liefst had gezeten.

De Halfords Lane Stand die een beetje uit de toon viel doordat hij vrij klein was.

De Halfords Lane End waar de bobo's ook zitten.

De spelers stellen zich voor. Op de voorgrond een of andere Nazi-adelaar.

De East Stand was afgeladen vol voor deze wedstrijd.

Ook de Smethwick End zat helemaal vol met de Liverpoolfans aan de linkerkant.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.