Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Watford verslag

Het verslag

       

 

Een bezoekje aan Elton John: Watford v Man City en de karrevracht Nederlandstaligen

 

Een van de eerste dingen die werd geregeld na de wedstrijd Ipswich v Norwich, was het vastleggen van Norwich v Ipswich. Omdat het wel eens druk zou kunnen worden mailde ik de club met de vraag of ik al ticket kon bestellen (bij Ipswich was dit ook gelukt). De vrouw van het secretariaat schreef terug dat ik me geen zorgen hoefde te maken, want het zou wel tot een general sale komen. Dit bleek tegen te vallen en al voordat het tot een general sale kwam, was het uitverkocht. Omdat er op zondag voor de rest alleen de wedstrijd Wolves v Birmingham City werd gespeeld, besloten we er maar een dagtrip van te maken. Wolves v Brum klinkt wel leuk, maar wordt minder als je een paar weken van te voren al een daverende Wolves v WBA hebt meegemaakt. Op het menu stonden nu Charlton v Sheffield United (voor SJ) en Watford v Manchester City (voor Chocovla en mij).

 

Via Eindhoven-Tilburg-Teteringen kwamen we aan in Calais. Na even in de tunnel te hebben gezeten kwamen we weer aan in Engeland. De auto werd neergezet in Njorth Greenwich en daar splitsten onze wegen. Chocovla en ik hadden pech dat de metro deze dag niet tot aan Watford ging. Uiteraard waren er net op deze dag werkzaamheden aan het noordelijk deel van het metrostelsel. We waren dus aangewezen op de trein. Na een stukje lopen kwamen we aan bij de pub waar de contactpersoon van Chocovla wel eens kon zitten. We werden meewarrig aangekeken door de pubbezoekers, want we waren de enige zonder clubkleuren. De contactpersoon bleek hier niet te zitten waardoor we verder gingen richting het stadion. Twee hulpvaardige Watfordianen liepen een stukje mee in de goede richting zodat we, als ware provincialen, niet zouden verdwalen. Ondertussen kreeg Chocovla het fijne bericht dat zijn contactpersoon zijn kaartje al had doorverkocht. Voor mij zou het dus waarschijnlijk een dagje tussen de Watford-fans worden. Ook niet erg, aangezien City een van de 2 PL-clubs is waar ik sympathie voor heb, maar wel jammer.

 

We besloten echter wel naar de pub te gaan en te kijken of er nog mensen waren die kaartjes overhadden. Bij de pub aangekomen zagen we een kind wat op Steven Gerrard leek en een Belg. Dat bleek “D’n B.I.B.” te zijn, een Engelse Man City-fan die al jaren in België woont. Chocovla kende hem via een City-forum. Erg toevallig dat we die tegenkwamen daar, maar het zou niet de enige Nederlandstalige persoon zijn die we deze dag zouden tegenkomen. Qua roddelen moesten we het dus erg rustig aan doen. Eenmaal binnen bleek er nog een City-fan te zijn die jaren in Rotterdam had gewoond en dus ook een beetje Nederlands sprak. Buiten het hoge Nederlandstaligen gehalte, was er ook nog een kaartje over. Ik nam het kaartje over voor de kostprijs (daar kunnen de Manure-fans nog wat van leren) en kon bij de Citizens gaan zitten tijdens deze wedstrijd.

 

Na wat social talk gingen we richting stadion. Het rondje moest erg snel, en er was niet zoveel te zien, en daarna was het tijd om het stadion binnen te gaan. Vicarage Road vind ik persoonlijk een van de leukste PL-stadions. Ondanks erevoorzitter Elton John en de wat rare kleurencombinatie heeft het stadion een mooie, authentieke uitstraling. Twee hoge tribunes achter de goal, een soort “Franse” tribune tegenover de Main Stand en een nostalgische hoofdtribune met nog wat afgesloten terracing. Dit stadion ademde echt voetbal uit. Op weg naar onze plaatsen hoorde iemand ons Nederlands praten, dit bleek weer een Engelsman te zijn die een tijd in Nederland had gewoond. Hij was getrouwd geweest met een Groningse, vandaar dat hij de taal nog een beetje kon. Erg toevallig allemaal. Na deze ontmoeting zochten we ieder onze eigen plek op en zagen het stadion volstromen. Ik had een uitstekende plek, naast het gangpad en met extra ruimte voor me. Nu kon ik tenminste onder de wedstrijd makkelijk eruit om te gaan zeiken of een pie te gaan halen. Ideaal.

 

Tijdens de warming-up werden de City-spelers toegezongen vanuit ons vak. Het mooie was het commentaar om me heen toen Distin werd toegezongen. Men was niet echt heel tevreden dat hij niet had bijgetekend en dat werd kracht bijgezet door enkele scheldwoorden. Ook Samaras bleek niet een van de polulairste spelers bij City. De minst populairste speler zat echter bij Watford en was Ben Foster. Hij is dan ook een “Munich” en dat werd hem ingewreven. Zelf reageerde hij laconiek door het publiek van City een applaus te geven. De meest populaire man, aan de gezangen te horen, was echter geen speler maar de manager. De onder vuur liggende Stuart Pearce werd hartstochtelijk toegezongen en reageerde ook erg enthousiast op de gezangen. Als het aan de fans zou liggen, zou Pearce wel mogen blijven (het bestuur dacht er anders over en zou hem aan het eind van het seizoen ontslaan). Er was echter nog iemand die nog meer enthousiasme veroorzaakte bij de City-fans. Geen werknemer van de club, maar een fan, Noel Gallagher. Hij kwam via de hoofdtribune richting ons vak gelopen en kreeg een hard applaus. Hij reageerde door te zwaaien en kreeg het “Who are you?” over zich heen. Hilariteit alom.

 

De wedstrijd zelf was erg matig. Van beide kanten gebeurde er niet veel. Het was ook eigenlijk een wedstrijd om des keizers baard, hoewel Watford virtueel nog een kans had op handhaving. Aan de andere kant was City veilig, dankzij de dubbele overwinning in noordoost Engeland. Eigenlijk was het heel raar dat de wedstrijd nergens meer om ging, want een paar weken hiervoor leken we naar de kraker der krakers te gaan. Die werd nu echter een aantal kilomter zuiderlijker gespeeld op The Valley. Daar bleek het spel niet veel beter te zijn dan hier en bij beide wedstrijden was de ruststand 0-0. in de rust zag ik nog twee mannen met tattoo’s van AA Gent, dit waren nummer 6 en 7 van de Nederlandstaligen kliek in het City-vak deze middag. Erg bizar.

 

In de rust was het even het programmaboekje doorspitten en wat foto’s maken en daarna hoopte ik me op te maken voor een mooie tweede helft. Die kwam er niet echt, hoewel het doelpunt van City wel mooi was. Er ging namelijk een blunder van de “Munich” Foster aan vooraf die de bal perfect in de voeten van Vassell passte. Die twijfelde geen moment en bracht City op 0-1. Watford was nu officieel gedegradeerd, maar het leek de fans weinig uit te maken. Geestelijk hadden die de degradatie al verwerkt. Het was dan ook niet gek dat vooral de City-fans waren te horen op Vicarage Road. City leek de wedstrijd daarna rustig uit te spelen, maar Watford rechtte nog een keer de rug en kwam op 1-1. Met die uitslag waren beide ploegen tevreden en de wedstrijd werd rustig uitgespeeld. Bij Charlton bleek het ook 1-1 te zijn geworden en Watford was officieel gedegradeerd. Opnieuw lukte het de ploeg maar om ee seizoen in de Premier League te blijven. Toch hadden ze het niet eens zo slecht gedaan en helemaal niet als je bedenkt dat de ploeg 2 jaar geleden dé kanshebber was op degradatie uit the Championship.

 

Na nog wat foto’s te hebben geschoten zocht ik Chocovla op. We gingen weer de helletocht maken, terug naar North Greenwich. Eindelijk kwamen we er aan. SJ zat al rustig de krant te lezen in zijn pimpcar. Ik besloot om de achterklep van de auto ineens open te trekken en bijna had SJ een hartaanval gehad. Gelukkig gebeurde dit niet, zodat we lekker in de auto konden gaan parasiteren terwijl SJ de chauffeur aan het uithangen was. Vlot, maar erg moe kwamen we weer aan in Tilburg. De vermoeidheid duidde erop dat het seizoen ten einde liep. Voor mezelf had ik op dat moment nog twee tripjes in de planning staan; de laatste Leaguematch op Plainmoor en een trip naar Wembley. Alleen de eerste is uiteindelijk doorgegaan. Al met al was dit een erg leuk tripje naar een leuk stadion. Ik was blij dat ik tussen de City-fans stond, waardoor het sfeertechnisch ook aangenaam was. Er zijn een aantal stadions in Engeland die me niet zo aanspreken (voornamelijk in de Premier League), maar als die met City worden gedaan kan het toch best leuk worden.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

Een klassiek Engels stadion. De oude Main Stand is echt geweldig. Erg jammer dat die binnen afzienbare tijd afgebroken gaat worden, want het is echt een juweeltje. Ook de Sir Stanley Rous Stand die er tegenover staat is erg leuk. De tribune doet me denken aan Frankrijk, waar je dat soort daken met golven vaker ziet. Erg onengels eigenlijk. Ook de 2 stands achter de goals zijn erg aangenaam om te zien. Beide zijn steile tribunes die dicht op het veld staan. Ik vond het stadion, vooral toen het leeg was, erg historisch aandoen. Net alsof het een stadion uit het verleden was en verdwaald was in de tijd.

De sfeer

Vanuit de Watfordkant erg mat. Ze hadden zich er eigenlijk al bij neergelegd dat ze gedegradeerd waren, ook al waren ze dat officieel nog niet op dat moment. Qua sfeer zat het vanuit de City-kant wel goed. Zowat de hele wedstrijd werd er gezongen en dat terwijl er weinig gebeurde op het veld. Een uitwedstrijd van City meepakken is dus zeker een aanrader.

De wedstrijd

Vrij matig. Er gebeurde weinig op het veld. De twee doelpunten waren de schaarse hoogtepunten van een matige pot voetbal. Toch gek dat 22 miljonairs er in kunnen slagen om niets te laten zien.

De omgeving

Huizen, industrie en wat bomen. Omgeving was wel aardig en het mooie is dat Watford geen plannen heeft om de plek te verlaten. Vicarage Road is dus nog jaren te bezoeken, helaas zonder de oude Main Stand.

Overall

Een leuk uitje naar een leuk stadion. Watford was altijd een club die me niet zo aansprak, maar sinds dit seizoen vond ik ze wel wat hebben. Ik vond het een van de meest "Engelse" clubs dit seizoen. Het stadion is nog erg authentiek en ook het spel oogt als het Engelse spel uit de jaren-80. De kwaliteit van de spelers was te laag om echt een rol van betekenis te spelen dit seizoen, maar ik vond ze echt een toevoeging voor de Premier League.



De foto's

De voorkant van het stadion heette ons welkom

De buitenkant van onze tribune, de Vicarage Road Stand

De buitenkant van de Sir Stanley Rous Stand

De buitenkant van de Rookery Stand waar de "harde kern" van Watford scheen te zitten

En als laatste tribune, de East Stand, had een mooi steegje achter zich lopen

We werden nogmaals welkom geheten. Sympathieke club dat Watford

De adembenemende East Stand. Eeuwig zonde dat die binnenkort plat wordt gegooid

De Rookery Stand aan de overkant was helemaal gevuld deze middag

Opvallend was het flatgebouw/skyboxengebouw tussen de 2 stands in

De Sir Stanley Rous Stand met het opvallende dak

Een lichtblauw vak vol met Citizens

De twee teams stellen zich voor

Een actiemoment uit de matige wedstrijd

De invaliden hadden een mooi plekje op Vicarage Road

Nogmaals de mooie East Stand

De Rookery Stand die ik een heel erge jaren-80 uitstraling vond hebben

De lege Sir Stanley Rous Stand met het "Franse" dak

De trappetjes van Vicarage Road

Een grote mensenmassa zo ver het oog reikt na afloop van de wedstrijd


 

 

© 2005 All Rights Reserved.