Time to say goodbye: Torquay's laatste League match
De laatste trip van het seizoen zou een bijzondere worden. Niet alleen was er de mogelijkheid om op zondag Stoke City playoff-voetbal te zien halen, we zouden ook getuige zijn van de laatste League-wedstrijd van Torquay United na 80 jaar. In 1927 debuteerde de sympathieke club uit Devon in de League. Meteen eindigden ze op de laatste plek. Dankzij een herverkiezing mochten ze het jaar erop opnieuw uitkomen in de League. Torquay United heeft in die 80 jaar vooral gebivakkeerd in de laagste divisie, slechts 10 jaar kwam men niet uit op het laagste niveau. Die tien jaar die niet op het laagste niveau werden doorgebracht waren één divisie hoger. Alleen eind jaren-60 was er een reële kans op hoger. In de Third Division eindigde Torquay respectievelijk als 7e, 4e en 6e. Het dieptepunt, buiten de huidige degradatie, waren de midden jaren-80. Zowel in 1985 als 1986 eindigde de club als 92e en laatste in de League. In 1987, het eerste jaar van rechtstreekse degradatie, had de club geluk dat ze 91e eindigde. En dat nog wel dankzij een politiehond die de boel flink in de war gooide (voor de liefhebbers van dit verhaal, google op Bryn the Policedog), waardoor Torquay net in de League bleef.
Ook in 1996 had de club weer mazzel; ze werden weer 92e in de League, maar Conference kampioen Stevenage Borough had een stadion wat niet aan de eisen voldeed. Daardoor mocht Torquay opnieuw in de League blijven. Ook in 2001 zag het er somber uit voor de kustjongens, maar dankzij de corrupte scheidsrechter Richard Beeby won Torquay met 2-3 bij Barnet en vlogen de Londenaren eruit en niet Torquay. Daarna leek de weg omhoog ingezet die resulteerde in promotie in 2004. De promotie bleek echter een vergiftigd geschenk. Voorzitter Bateson had weinig zin meer in de club en pompte er geen geld meer in. Vandaar dat Torquay in League One met een zwakker team aantrad dan het jaar ervoor in League Two. Wonder boven wonder had de club het nog bijna gered, maar op de laatste speeldag verloor de club in Colchester (waar ik bij was), terwijl concurrenten MK Dons en Oldham wonnen. Torquay speelde het jaar erop weer dramatisch en degradeerde bijna voor de tweede keer op rij. De wonderdokter die ze erin hield was Ian Atkins. Deze Atkins mocht echter afgelopen seizoen na een serie slechte resultaten vertrekken. De opvolgers lukte het echter ook niet om het tij te keren en Torquay werd keihard laatste.
Toch leek het me wel wat om tijdens deze laatste wedstrijd aanwezig te zijn. Vergezeld door mijn broertje, een Nederlandse Torquay-fan en een Nederlandse Exeter-fan zou ik naar deze wedstrijd gaan. De Vla(ai) was al vooruit gereisd om Exeter in de playoffs te zien verliezen van Oxford. Wij gingen de dag erop met de auto. De reis verliep redelijk soepel, hoewel het onderweg even paniek was. We stonden bijna zonder benzine en uiteraard waren er geen pompen. Gelukkig werden we gered nadat we een rondje Slough hadden gedaan. In deze uiterst mooie stad vonden we een pomp en konden we wildplassen. Vanaf toen verliep de reis helemaal soepel en we kwamen ruim op tijd aan in Torquay. Na een langdurige geschiedenis bij het hotel en een aantal keer verdwalen op weg naar Plainmoor, kwamen we een uurtje voor de wedstrijd aan. De Vla(ai) pikten we op in de Boots & Laces, het café in Plainmoor, waar hij flink aan het juichen was toen Man City een penalty miste te Man United. De voorkeur van deze “neutral” was dus duidelijk. Na wat genuil over de onterecht overwinning van Oxford te hebben aangehoord, konden we naar binnen. Ik vond het een stuk kleiner dan verwacht. Wij stonden op de lange terrace aan de lange zijde, die maar een paar treden hoog was. De meegereisde Stiertjes mochten ook staan op een kleine terrace achter de goal. Tegenover hen was de family stand, een vrij nieuw ogende zittribune. Weinig bijzonders dus, maar dankzij de geweldige, oude Main Stand werd het toch nog een aardige ground. Helaas was de Main Stand aan de overkant van ons, maar die zouden we na de wedstrijd eens grondig gaan inspecteren.
Langzaam begon Plainmoor vol te stromen voor misschien wel de laatste League-wedstrijd ooit in dit stadion. Er zijn namelijk al een tijdje plannen om een nieuw stadion te gaan bouwen en op het moment van deze wedstrijd zag het er vrij somber uit, wat direct promotie betreft. Ondanks dat de wedstrijd all-ticket was, kwamen er toch nog zo’n 3.000 mensen op deze wedstrijd af. Ondertussen probeerde een verslaggever van Radio Devon wanhopig iemand te interviewen, maar dat ging hem niet goed af. Weinig mensen wilden iets zeggen over de toestand bij Torquay United, daarvoor deed de degradatie teveel pijn. Erkaa hing zijn Nederlandse Torquay-vlag op en de wedstrijd kon begin.
Toen we het spel zagen van de Torquay-spelers begrepen we waarom ze eruit vlogen. Er zat amper voetbal in de ploeg en ook kansen waren erg schaars. Ook Hereford zette daar weinig tegenover, maar dat was ik wel gewend van die ploeg. Dit was nu mijn vierde keer dat ik Hereford zag in amper een jaar tijd en allevier de keren was de wedstrijd matig te noemen. Het was dan ook niet vreemd dat de wedstrijd in 0-0 eindigde. Het enige wat voor vreugde zorgde bij de Gulls was het feit dat de cheaters van Boston United degradeerden. In een rechtstreeks duel om degradatie met Wrexham verloren de mannen uit Boston met 3-1. Achteraf zou blijken dat Boston United zelfs nog een divisie omlaag moest, wegens de hoge schuldenlast. Torquay United zal dus komend seizoen de enige degradant uit de League zijn die in de Conference gaat spelen.
Na het laatste fluitsignaal probeerden diverse fans het veld op te komen, maar de stewards hielden de eerste mensen tegen. Toen zowat het hele stadion het veld op wilde, lieten ze het maar lopen en mocht iedereen het veld op. Dit was echter buiten een steward gerekend, die fanatiek nog wat mensen probeerde tegen te houden. Die liep zelfs uit op een vechtpartij tussen de steward en een fan. De politie moest zelfs tussenbeide komen. Ondertussen was ik ook het veld opgelopen en nam ik alles in me op. Een echt kippenvelmoment vond plaats toen het Hereford-vak een applaus gaf aan de Torquay-fans op het veld. Die gaven daarop de Stiertjes weer een applaus. Het was duidelijk dat er veel respect voor elkaar was. De Hereford-fans wisten namelijk wat het was om te degraderen. Zij hadden dit een aantal jaar geleden meegemaakt. En ze wisten ook hoe moeilijk het is om te promoveren uit de Conference, vandaar dat ze de Gulls een hart onder de riem staken.
Zelf nam ik van de gelegenheid gebruik om flink wat te fotograferen. Het viel me op dat de Main Stand wel erg mooi was, met veel verschillende soorten stoeltjes. Sommige waren blijkbaar te hard om op te zitten en daar lagen erg kitscherige kussentjes op. Ook de buitenkant van de Main Stand was erg aardig, met ondermeer een muurmozaïek over Torquay United. Nadat ik mijn rolletje had volgeschoten, ging ik met Maus naar de Boots & Laces. Daar kwamen we later Erkaa en De Vla(ai) tegen en bleven we plakken tot een uur of acht. Veel gepraat met locals, Guinnessjes en een bezoekje aan de businessclub van Torquay zorgden ervoor dat de tijd voorbij vloog. Maus probeerde nog aan te pappen met de serveerster, maar dat lukte niet helemaal. Al met al was het een erg leuke dag geweest en heb ik toch wat sympathie gekregen voor Torquay. Ik ga er dan ook graag nog een keer naar terug. Hopelijk tijdens de kampioenswedstrijd van volgend jaar.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
