Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Swansea verslag

Het verslag

     

 

De Zwanenzang van The Vetch

 

Portsmouth was heel leuk, Barnet ook, maar mijn derde tripje naar de UK was wel een heel bijzondere. Nog altijd kan ik echt genieten als ik hieraan terugdenk. Voor het eerst ging ik namelijk een club bezoeken die bij mij echt een mythe was: Swansea City. Swansea zou aan het eind van dit seizoen namelijk The Vetch verlaten en dat moesten we natuurlijk van te voren een keer zien. Buiten dat het een geweldig stadion was speelde ook mee dat Swansea City enorm tot de verbeelding sprak door de documentaire van Tom Egbers & Kees Jongkind over de degradatiestrijd in League Two in het seizoen 2002/2003. Waar ik vooraf meer naar Exeter neigde, was ik na de docu helemaal om. Swansea City had werkelijk alles: een schitterend stadion, fanatieke fans en een rauwe omgeving.

 

Daarbij komt nog dat ik altijd al meer heb gehad met de Keltische landen dan met Engeland. Na die documentaire restte mij dan ook nog maar één levensdoel: ik moest ooit nog naar The Vetch Field. Helaas kende ik niemand in mijn omgeving die van Engels voetbal hield, maar daar kwam dankzij het internet verandering in. Na de trip naar Barnet, waar ik voor het eerst met drie anderen naar Engels voetbal was gegaan, was de koorts definitief aangewakkerd. Zenuwachtig overlegden we de dag van terugkeer uit Londen dan ook al meteen over een volgend tripje. Snel kwamen we tot overeenstemming dat we de maand erop naar Swansea zouden gaan. Nu is het bijna niet meer voor te stellen, maar de week voor die trip sliep ik erg slecht door de zenuwen. Wat had ik zin in deze trip.

 

De samenstelling voor dit reisje was net iets anders dan de maand ervoor. Ditmaal ging ArmandV mee in plaats van SJ, aangezien die ging verhuizen. Dit was nog in de tijd dat we jong waren en er geen problemen mee hadden om in één dag op een neer te rijden naar een plaats als Swansea. Daar moeten we nu, als 30+ers natuurlijk niet meer aan denken. Maar doordat het een dagtripje was, moesten we erg vroeg opstaan. Het was voor mij pas de tweede keer dat ik via de tunnel ging en meteen een van de meest onaangename keren. De Franse douaniers zagen ons namelijk aan voor een stel drugstoeristen en we mochten de auto in het aparte hokje parkeren. Daar werden zowel wij als de auto binnenstebuiten gekeerd. Goed, bij ons bleef het bij de schoenen uittrekken en vragen beantwoorden. De rubberen handschoenen lagen echter wel sadistisch te grijnzen vanaf een eng tafeltje. Ik voelde me net zo op gemak als in de stoel bij de tandarts voor een wortelkanaalbehandeling.

 

Gelukkig verliep het voor de rest allemaal soepel en voor we het wisten zagen we het te liggen: Wales. Nog nooit was ik in dit land geweest en het gaf toch wel een apart gevoel om over de Severn Crossing Wales binnen te rijden. Ineens zie je overal borden met daarop teksten in het Welsh. Het is zo’n aparte taal, daar kun je geen chocolade van maken. Momenteel ken ik nog steeds drie woorden Welsh: Hedlu (politie), Croeso (welkom) en Cymru (Wales). Ik kan daar ver mee komen, vermoed ik. Goed ik weer ook nog wel wat de Welshe namen zijn voor Cardiff (Caerdydd) en Swansea (Abertawe), maar daarna houdt het echt op. Wel opvallend dat Welsh de enige Keltische taal is die nog erg levend is. Het Iers en Schotse Gaelic is veel en veel kleiner. Misschien heeft het er wel mee te maken dat de Welshmen lang geïsoleerd hebben geleefd. In ieder geval geeft het me altijd een apart gevoel als ik in Wales ben. Ik kom er graag, alleen jammer dat alle leuke stadions daar nu bijna verdwenen zijn.

 

In Swansea aangekomen was er volop verbazing. Meisjes in korte rokjes met lelijke roze schoenen van bont, allerlei chavs en een pauperige binnenstad. Het was eigenlijk mijn eerste kennismaking met deze kant van de UK. Heel apart om te zien destijds. Nu is het eigenlijk normaal, maar voor mijn gevoel behoorde Swansea wel bij de top op dit gebied. Bij het stadion aangekomen was het genieten geblazen. Ik had al wel wat gezien van op foto’s en “That Final Day”, maar dit overtrof mijn verwachtingen. Vooral de oude Main Stand waar “Welcome to Swansea City AFC” op stond gekalkt was geweldig om van buiten te zien. Eigenlijk klopte alles van de buitenkant. Het blijft toch zonde dat ze dit stadion hebben verlaten voor dat nieuwe ding, hoewel dat ze weer wel successen heeft gebracht. Een club moet nu eenmaal vooruit, maar voor een nostalgist wordt het niet snel beter dan op deze koude novemberdag in 2004.

 

Van binnen was het zelfs nog beter. We zaten lekker hoog op de East Stand, waardoor we een uitstekend overzicht hadden. We zagen de zee, de gevangenis en de heel veel huisjes die tegen een heuvel aangebouwd waren. Qua uitzicht staat The Vetch bij mij nog altijd erg hoog aangeschreven. Goed, qua tribunes hadden we beter bij de Rovers kunnen gaan staan. Dat vond ikzelf namelijk de minste van de vier. Een lelijk wit dak zorgde ervoor dat er toch nog een minder element was. Voor de rest was het puur genieten. De Main Stand met zijn reclame op het dak en de gable was een klassieker, terwijl de North Bank op dat moment nog een van de – zo niet dé – grootste overgebleven terrace in het Britse voetbal was. Daar zat ook de harde kern, die flink aan het provoceren was tegen de meegereisde Rovertjes. Leuk aan deze wedstrijd was niet alleen dat het een Engeland-Wales clash was, maar ook dat Bristol relatief dichtbij Swansea ligt. Het was voor de Swans dan ook de derby dat seizoen.

 

Zoals vaker bij derby’s was de wedstrijd dramatisch slecht. We zaten dan ook meer te genieten van het uitzicht en alle nieuwe indrukken die we opdeden rondom ons heen, dan van het voetbal. Zelfs cultheld Lee Trundle kon het verschil niet maken. Hij was voornamelijk bezig met provoceren. Ook leuk, maar voetballend was het niet veel. Voor de fans maakte dat niets uit, want die droegen hem op handen. Het blijft eeuwig zonde dat hij niet bij Swansea City is gebleven, want hij had kunnen uitgroeien tot misschien wel een van de grootste spelers ooit van de club. Tegenwoordig verpieterd hij op de bank of tribune bij Bristol City. Het hoogtepunt vond pas plaats in de rust, toen “Cyril the Swan” zijn opwachting maakte. Deze mascotte, die graag zijn vuisten laat spreken tegen andere mascottes, vermaakte het publiek uitstekend in de rust. Eigenlijk hoeft Cyril daar weinig voor te doen, want zijn charisma alleen is al genoeg om een hele tribune euforisch te maken. Samen met Trundle is Cyril toch wel dé held van Swansea.

 

Na de rust bleken de spelers niet geïnspireerd te zijn door het optreden van Cyril. Het spel bleef bagger. Mijn eerste 0-0 in de Engelse Leagues leek al vrij snel plaats te gaan vinden. Gelukkig vond die pas tijdens wedstrijd 14 plaats en niet deze dag. De reden daarvoor? Twee woorden: Lee Trundle. Swansea kreeg namelijk in de laatste minuten van de wedstrijd een pingel. Trundle miste hem in eerste instantie, maar met een keeper die zo vroeg bewoog dat zelfs Grobbelaar zich ervoor zou schamen, was het niet meer dan logisch dat Trunds opnieuw een kans kreeg. Ditmaal schoot hij hem onberispelijk erin. Even provoceren richting de uitfans en wij werden gek. Als echte gloryhunters waren wij namelijk voor Swansea en juichten net zo hard mee als de thuisfans, al was het maar alleen omdat de 0-0 was voorkomen.

 

Doordat we op de upper tier van de East Stand hadden gezeten, hadden we geen idee hoe onze tribune er eigenlijk uitzag. Tijd om dus naar beneden te gaan en te kijken of we geen andere tribunes konden beklimmen. Ik hield me wat van het domme en liep als een provinciaal het veld op. Even deed er iemand moeilijk, maar de terreinknecht van Swansea greep in. Hij vond het erg mooi dat we helemaal uit Nederland waren gekomen voor zijn club en mochten van hem overal lopen. ArmandV nam meteen van deze gelegenheid gebruikt om voor het bord te poseren, waarop stond “Please keep off the pitch!”. Ondertussen beklommen we al de overige tribunes. Dit was echt geweldig. De terreinknecht werd ook nog eens slachtoffer van onvervalste voetbalhumor. Terwijl hij met ons aan het praten was, trok een van de locale chavs zijn trainingsbroek naar beneden. Lachen natuurlijk, vooral omdat hij een echte ballenknijper aanhad. Later zag ik dat dezelfde terreinknecht ook werd geïnterviewd voor “That Final Day”. Erg grappig om te zien.

 

Nadat we onze rolletjes hadden volgeschoten was het tijd om weer te vertrekken. Nog één laatste blik op The Vetch en daarna was het rechtstreeks met een rotgang richting de tunnel. Doordat we zo lang bij Swansea waren blijven hangen, hadden we onze shuttle gemist en konden we anderhalf uur gaan hangen in de verschrikkelijke terminal (eerlijk is eerlijk, tegenwoordig is het daar een stuk op vooruitgegaan in vergelijking met destijds). Helemaal kapot kwamen we aan in Nederland. Een paar uurtjes slaap en mijn wekker ging weer. Ik mocht namelijk om 11.00 uur gaan voetballen. Waspik uit stond op het programma. Altijd lastig. Terwijl ik slaapdronken op het veld stond keek ik wat om me heen. Het contrast met The Vetch kon eigenlijk niet groter zijn.



Het rapport

Het stadion

Ik heb nu zo'n honderd stadions bezocht in de UK, maar The Vetch blijft een van mijn favorieten. Zowat alles klopte aan dit stadion. Een grote terrace, een hoofdtribune opgetrokken uit hout die ieder moment in elkaar kon storten, een dubbeldekker met zowel zit- als staanplaatsen en nog een grote terracing voor de uitfans. Enige minpunt is eigenlijk dat gruwelijk lelijke dak op datzelfde uitvak. Spuuglelijk was dat. Voor de rest klopte eigenlijk alles in Swansea. Het blijft zonde dat ik er maar één wedstrijd heb gezien. Achteraf gezien had ik ook wel naar de "farewell match" tegen Shrewsbury willen gaan. Niet alleen was er daar een pitch-invasion, maar de club promoveerde ook nog eens uit League Two.

De sfeer

Het was een derby deze dag en er werd flink over en weer geprovoceerd, met name door het Engeland-Wales element. Als The Swans zongen was het goed te horen, maar helaas zaten we te ver van het uitvak af om de banter te horen. Toch kan ik me goed voorstellen hoe het hier gespookt heeft tijdens de South Wales derby tegen Cardiff City. Het stadion leek namelijk wel gebouwd om een goede sfeer te creëren met die geweldige akoestiek.

De wedstrijd

Het was een derby en dat zegt eigenlijk al genoeg. Het voetbal was niet om aan te gluren. In de hele wedstrijd waren er amper kansen en als er die al kwamen werden ze verprutst. Gelukkig zagen we in de dying seconds nog een doelpunt uit een penalty. Dat het juist de cultheld der culthelden Lee Trundle was die hem maakte, zorgde voor extra vreugde.

De omgeving

Een stadion dat in een arbeiderswijk ligt naast een gevangenis met uitzicht uitzicht op zee kun je eigenlijk niet anders dan een tien geven voor het onderdeel omgeving. De lokatie van The Vetch was echt uitstekend, zo lekker midden in de stad. Helaas daarom ook erg interessant voor projetontwikkelaars. Verrassend genoeg schijnt het stadion er nog steeds te staan, hoewel bulldozers er binnenkort toch een einde aan gaan maken.

Overall

Het was een van mijn vermoeiendste tripjes die ik heb gemaakt, maar het was het dubbel en dwars waard. Niet alleen was dit eigenlijk een beetje te ver voor een dagtrip, maar door alle indrukken die we opdeden sloeg de vermoeidheid nog eens extra toe. Toch ben ik erg blij dat ik The Vetch nog heb gezien. Ik had het mezelf nooit vergeven als ik wel de kans had gehad om er een wedstrijd te zien en ik dat niet had gedaan. Misschien kom ik nog ooit eens in dat nieuwe ding, maar ook al is dat tijdens de derby tegen Cardiff dan nog denk ik niet dat het deze ervaring kan overtreffen.



De statistieken

Swansea City v Bristol Rovers 1-0 (06/11/2004)

88. Lee Trundle 1-0 (pen.)

Ground: The Vetch Field, Swansea

Visits: 1

Season: 2004-2005

Competition: League Two

Position Swansea City: 3

Position Bristol Rovers: 5

Gate: 8778

Match Number in England: 3

Goals: 9

Line up Swansea City:

Gueret, Ricketts, Austin, Monk, Gurney, O'Leary, Martinez, Britton, Forbes (81. Maylett), Trundle, Connor (64. Nugent)

Line up Bristol Rovers:

Miller, Hinton, Burns, Edwards, Ryan, Hunt, Lescott, Campbell (90. Walker), Trollope (90. Gibb), Thorpe, Agogo (75. Forrester)

Yellow Cards:

Forbes, Gurney, Martinez, Nugent (Swansea City), Lescott, Thorpe, Ryan (Bristol Rovers)



De foto's

Daar ligt hij dan tussen de heuvels: The Vetch Field, een van de mooiste stadions in de UK

Lopende langs de gevangenismuur. Hier zitten een flink aantal Swansea-fans wasknijpers te vouwen

Een clubshop met tralies is altijd goed

Heel aparte floodlight

Prachtige buitenkant daar in Swansea

Turnstiles, zoals turnstiles bedoeld zijn

Wasgoed in de achtertuintjes. Deze vink kan alvast gezet worden

Vanuit onze plaats een goed uitzicht over de stad, de gevangenis en het water

De hoofdtribune met daarop de opvallende reclame

Actiemomentje uit de nogal matige wedstrijd

De East Stand, bestaande uit een zittribune en een terrace daaronder

Legende Cyril the Swan. Wat dat rode ding voor iets is, is tot op de dag van vandaag onbekend

Eigenlijk is er niets mooiers dan een volle terrace. Wat een imponerend gezicht blijft dat toch

Ik ben tegen de doodstraf, maar die idioot die dit dak heeft ontworpen mag worden opgehangen

Langzaamaan werd het steeds donkerder en kouder in Swansea

De East Stand na de wedstrijd. De kleur van de stoeltjes is vrij lelijk

De North Bank blijft mijn favoriete tribune hier in Swansea. Erg indrukwekkend

De hoofdtribune by night

Niet de mooiste gable in de UK, maar een gable is een gable

Mooie houten bankjes op de Main Stand

De terraces waar de harde kern van Swansea verbleef

Het uitvak met het gruwelijk lelijke dak

De dugout van Swansea. Hier zat Toshack vroeger toen Swansea op het hoogste niveau speelde

Een potentiële toptrainer aan het werk in de dugout


 

 

© 2005 All Rights Reserved.