Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Standard

Het verslag

 

Feest in de Vurige Stede

 

Dankzij een berichtje van Dokkie was het dan zover. Eindelijk zou ik mijn favoriete topclub in België gaan bezoeken: Standard de Liège. Buiten dat was de wedstrijd ook nog een heel aantrekkelijk, namelijk de halve finale van de Beker van België tegen Anderlecht. Standard had de eerste wedstrijd in Brussel al gewonnen en de ploeg had dus aan een gelijkspel genoeg om naar het lelijke Koning Boudewijnstadion te mogen. De winnaar van de finale zou mogen aantreden tegen Club Brugge, wat met deze finale een verloren seizoen goed zou kunnen maken. Ook voor Standard was de finale erg belangrijk, de club zou dan namelijk voor het eerst sinds 1993 weer een prijs (destijds ook de beker, na en 2-0 tegen Charleroi) kunnen pakken. Het stadion was daarom ook afgeladen vol om Anderlecht een zware avond te bezorgen.

Toen ik las dat Standard voor het laatst in 1993 een prijs had gepakt was ik wel verbaasd. Ik dacht namelijk dat het veel korter geleden was. Dat de titel in 1983 de laatste was, was me wel bekend, maar dat de de club al zolang zonder beker zat verbaasde me. Clubs als La Louvière, Westerlo, Zulte-Waregem en wijlen Germinal Ekeren hadden dus korter geleden nog wat op hun palmares bijgeschreven dan topclub Standard Luik. Eigenlijk een schande voor die club, maar logisch als je ziet wat er allemaal gebeurd bij die club. Iedere zomer is het weer een duiventil met transfers van spelers. Bijna traditioneel is er een slechte start en trainers vliegen ook met regelmaat op de keien in Luik. Het is de meest onrustige club in België en dat terwijl ze niet eens zo’n opvallende voorzitter hebben als diverse andere Belgische clubs.

 

Maar alle ellende zou wel eens vergeten kunnen worden als de beker zou kunnen worden gepakt. Daarvoor moest eerst deze avond Anderlecht opzij worden gezet. De hoofdstedelijke club wilde namelijk graag de dubbel halen. Er was dit seizoen weinig sprankelend voetbal te zien onder Franky Vercauteren, maar de titel werd wel binnengehaald. In de Champions League was het weer dramatisch, maar door die titel was er volgend jaar weer een kans voor Sporting. Deze avond telde alleen het rechtzetten van de nederlaag in Brussel. Een niet eens zo’n onverwachte nederlaag, want Standard was na een valse start aan een sterke serie bezig. Met name het piepjonge middenveld, met de 3 tieners Defour, Felliani en Witsel, maakte veel indruk. Het is jammer dat, Standard kennende, ze dat middenveld volgend jaar niet meer bij elkaar hebben, maar tot aan het einde van het seizoen was dit nog wel intact.

 

Zelf was ik erg benieuwd hoe het deze avond zou zijn. Ik had al veel foto’s gezien van Sclessin, maar het is altijd spannend hoe zo’n stadion er dan daadwerkelijk uitziet. Ook over de sfeer had ik al veel goeds gehoord (blijkbaar is het sfeertechnisch de beste van de BeNeLux), maar dat is ook iets wat je het liefste zelf wilt ervaren. Samen met Dokkie gingen we Erkaa ophalen in Nederweert en vanuit daar werd de weg naar het Luikse ingezet. Eenmaal daar wist Dokkie een goede parkeerplek en na de blazen te hebben geleegd begonnen we aan de tocht naar Sclessin. In de verte zagen we het al liggen, mooi aan het uiteinde van een troosteloos straatje. Een pluspunt was dat er een café was dat vernoemd was naar de legendarische Italiaanse voetballer en ex-Europese voetballer van het jaar Gianni Rivera. Logisch, want in Luik wonen ontzettend veel Belgen met Italiaanse roots.Het was wel mooi om dat straatje door te lopen. Er waren ontzettend veel mensen en, heel opvallend, het stikte er van de bussen van de diverse supportersclubs. Standard is, ondanks zijn gebrek aan prijzen, ontzettend populair in heel het land. We hoorden ook ontzettend veel Vlaams om ons heen. Volgens Dokkie is slechts 2% van de seizoenskaarthouders afkomstig uit Luik. De meeste Luikenaars geven de voorkeur aan Club Luik, die nu in de 3e Klasse anoniem meedraaien.

 

Via een van die Vlamingen, kwamen we aan kaartjes voor de wedstrijd. Aan de manier van handelen zagen we duidelijk dat Dokkie vaker met het tout-bijltje heeft gehakt. Erkaa en ik zaten bij elkaar, terwijl Dokkie tussen de tifosi ging zitten. Het binnenkomen was een horror. Zoveel chaos heb ik nog nooit gezien voor een wedstrijd. Vlamingen en Walen hebben duidelijk een verschillende opvatting van organiseren. Gelukkig waren we naar een minuut of 20 binnen en probeerden we een broodje worst te bemachtigen. Dit ging ook weer erg sloom en zonder enige logica. Dan maar niet, en we gingen Sclessin maar eens binnen. Van buiten is het trouwens erg leuk. Die vale rode platen en die onafgewerkte delen aan de buitenkant hebben toch wel iets. Je merkte ook totaal niet dat het stadion voor Euro 2000 nog gerenoveerd was, want het zag eruit alsof er al tientallen jaren niets aan veranderd was.

 

Eenmaal boven hadden we een schitterend uitzicht vanuit de promenade. We keken uit over Luik en veel rokende schoorstenen. Dit was precies wat we van Luik hadden verwacht. Binnenin was het ook erg imponerend. Enorm stijle tribunes en dicht op het veld. Het overtrof zelfs mijn verwachtingen. Een mooi element was ook het uitzicht op de staalfabrieken van Cockerill-Sambre. Heel leuk, want bij Seraing zag ik die juist vanaf de andere kant. De schoorstenen braakten veel luchtverontreiniging uit. Ik was diep van binnen erg gelukkig. Zo hoort iedere voetbalomgeving eruit te zien. Niets stadions met daken en steriel van binnen, weg met de Ufo’s, dit is precies zoals een stadion hoort te zijn. Rauw en puur.

 

Voordat de wedstrijd begon werden we flink opgehitst door de muziek. Toen de spelers opkwamen ging het publiek ook flink uit z’n dak. Links van ons had de harde kern van Standard een gigantisch spandoek gemaakt, wat over de hele lengte kon. Ik ben niet zo van de tifo-acties (vooral niet van die fakers uit Nederland), maar dit was erg imponerend. Ook vocaal lieten de Roches zich erg horen. De Anderlecht-spelers werden zowat van het veld geblazen. Mijn Frans (en dat van Erkaa) is niet echt geweldig, maar er werd een anti-Brussellied ingezet. Volgens mij ging het erover dat het valsspelers zijn, maar zeker weten doe ik dat niet. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat er werd gezongen dat Anderlecht zo’n sympathieke club is, maar dat lijkt me weer erg onwaarschijnlijk. Vooral omdat een mannetje in de buurt de spelers van Anderlecht wangkèrs noemde en de club zelf Wangkèrlech. Ik denk dus dat er op de tribunes in Luik weinig sympathie is voor de club uit de hoofdstad.

 

Op het veld was het vooral erg rommelig. Standard was iets sterker, maar ook Anderlecht kreeg zo nu en dan een kans. Vooral Jovanovic van Standard was een aantal keer dicht bij een doelpunt, maar het lukte hem niet om hem daadwerkelijk te maken. Duidelijk was dat beide ploegen met veel spanning speelden; Anderlecht wilde persé de dubbel winnen en Standard was nu zo dicht bij een prijs, dat ze nu wel moesten doorgaan. De finale tegen, het uit vorm zijnde, Club Brugge was ook erg aantrekkelijk voor beide ploegen. De winnaar van vandaag zou de favoriet zijn tegen de zwalkende Bruggelingen, die in de competitie aan het strijden waren voor een intertoto-ticket. In de rust was er echter nog niets beslist, want met 0-0 gingen de ploegen de kleedkamers weer in.

 

In de tweede helft werd er uit een ander vaatje getapt. Standard viel furieus aan en een van de jonge honden, Axel Witsel, scoorde de 1-0. Het was alsof de Vesuvius uitbarstte, toen Sclessin explodeerde na het doelpunt. Ik was bang dat de oudere man, die naast ons op de trap stond, een hartaanval zou krijgen. Maar het tegendeel bleek het geval, want hij begon keihard anti-Brusselliedjes te zingen. Anderlecht was een tijdje verlamd na deze 1-0, want echte kansen kregen ze niet. De 1-1 van Mbokani (volgend jaar spelend voor Standard) kwam dan ook uit de lucht vallen. Op de tribunes werd het ineens erg rustig. Zou de altijd terugkerend pech dan toch weer langskomen? Je hoorde het zweet door de bilnaden van de Standard-fans gutsen. Anderlecht was niet echt goed, maar toch was er iedere keer weer die spanning als de paars-witten aanzette voor een aanval. Slechts een keer was er echt een erg gevaarlijk, maar die ging er niet in. Aan de andere kant kreeg Standard ineens een grote kans via de Portugese schwalbe-koning Sa Pinto. Zitka, eigenlijk de sterkste speler in België dit seizoen, maakte een fout op hem en het was een strafschop. Jovanovic nam een aanloop en schoot onberispelijk in. 2-1 voor Standard met nog een kwartier te spelen. Nu kon er eigenlijk niets meer gebeuren. Het werd weer rumoeriger op de tribune, met name het “Tous Ensemble” begeleid door springen was een favoriet. Uiteindelijk bleef het bij 2-1. Standard was door naar de bekerfinale tegen Club Brugge.

 

Na afloop van de wedstrijd bleef zowat iedereen in het stadion hangen. Op het veld en op de tribune werd een flink feest gevierd. Spelers kwamen het veld weer op om ballen in het publiek te schieten. Het leek wel of de beker al was gewonnen. Na nog een tijdje te zijn blijven kijken, gingen Erkaa en ik richting Dokkie. Die was erg blij en al meteen bezig met kaartjes te regelen voor de finale. Uiteraard lukte dat. Via een rappe terugreis kwam ik weer in Tilburg aan. Het was eem leuk tripje geweest en Scesslin is zeker voor herhaling vatbaar. Ondanks de voelbare spanning hing er een uitstekende sfeer en het stadion en omgeving zijn natuurlijk geweldig. Het blijft onvoorstelbaar dat zo’n grote club met zo’n achterban maar geen prijs kan pakken. Het is een beetje Feyenoord in het kwadraat. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat Standard de finale uiteindelijk met 1-0 van Club Brugge verloor.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



De foto's

Lopend door de lange straat zie je Sclessin al liggen in de verte

In die straat ook het café vernoemd naar de Italiaanse grootheid Rivera

Voor een eethuisje bij het stadion krioelt het van de mensen

De typische buitenkant van Sclessin met het vale, bijna ironische, rood

De zijkant van de Kop Rouches. De enige losse tribune op Sclessin

Op de buitenkant ook de clubnaam, die toch wel wat ontzag inboezemt

Vanuit de promenade zie je de fabrieken CO2 in de lucht spuiten

Ook in het stadion zie je fabrieken. Daar boven de hoek is Cockerill-Sambre zichtbaar

De Kop Rouches, met daarachter de verstikkende rook

De tribune naast ons zat lekker vol. Een mooi gezicht

Evenals de overkant, waar ook de Anderlecht-fans zaten

De harde kern van Standard was ook aanwezig

En had een tifo-actie voorbereid. Wat erop staat is niet precies te zien

Vlaggetjes. Het leek wel Ajax

Een actiemoment uit de wedstrijd

Standard wint met 2-1 en mag naar het Koning Boudewijstadion

De loketten van Stade Sclessin

Nog een laatste blik op het prachtige stadion


 

 

© 2005 All Rights Reserved.