Als Haringen in een ton bij de Garnaaltjes tegen Zwaantjes
Pasen betekent al een paar jaar niet meer eieren zoeken, maar een tripje maken naar Engeland. Ditmaal stak er een wedstrijd bovenuit: Barnsley v Sheffield United, de Yorkshire Derby. Aangezien dit wel er ver rijden is voor een dagtrip werd er even gekeken wat er op goede vrijdag te doen was. Er was een heel leuke combinatie mogelijk van AFC Wimbledon v East Thurrock op de middag en MK Dons v Peterborough op de avond. Extra leuk was dat beide ploegen nakomelingen zijn van het ter ziele gegane Wimbledon, ooit berucht om zijn “Crazy Gang”. Met het oude Wimbledon had ik eigenlijk weinig. Ik was blij dat ze degradeerden uit de Premier League. Het initiatief van de fans om een nieuwe club, na de verhuis naar Milton Keynes, op te richten vond ik wel sympathiek. Met de MK Dons heb ik helemaal niets. Er is wel een kentering gaande om nu voor die club te zijn, maar ik vind het nog steeds helemaal niets. Laat ze maar helemaal weg degraderen. De antipathie tegen die club is alleen maar groter geworden, doordat ze weigerden ons kaartjes te verkopen. Je moest persé een MK of LU postcode hebben. Toevallig zit in mijn Nederlandse postcode de letters MK, maar dat telde niet. Chagrijnige klootzakken daar. Ook Chocovla ving bot, toen hij belde. Hij werd erg onbeleefd behandeld, zodat wij nu hopen dat Osama een vliegtuig richting Milton Keynes stuurt.
De “Wimbledon-dubbel” ging dus niet door en we moesten naarstig op zoek naar alternatieven. Southend United sprong meteen in het oog. Die club gaat binnenkort zijn stadion verlaten en de wedstrijd tegen Swansea (koploper in League One) was natuurlijk wel aantrekkelijk. Vooral ook doordat Southend op plek vijf stond en dus volop meedeed om de playoffs. Enige nadeel was dat de wedstrijd op een zéér onchristelijk tijdstip werd gespeeld (13:00). Ondanks dat Southend-on-Sea relatief dichtbij was, moesten we toch nog vroeg opstaan. Voordeel was dat we wel wat keuze hadden uit verschillende wedstrijden die later op de dag werden gespeeld. We besloten voor Stevenage v Ebbsfleet te gaan, een wedstrijd tussen twee subtoppers uit de Conference. Maar eerst stond de clash in Southend op het programma. Er vielen al wel wat slachtoffers voordat we met deze trip konden starten. Vinckie mocht niet mee van moeder de vrouw en ging in plaats daarvan op een bootje zitten in Friesland. Satan laat zich zien in veel gedaantes, dat bleek hieruit wel. SJ was nog ziek van de pizza die hij een week eerder in Stoke had gegeten, en ging ook niet mee. Als vervanger werd Fokkie opgetrommeld, evenals Chocovla een stugge Groninger. Het zou dus een stugge reis gaan worden deze dag.
Uiteindelijk viel het allemaal mee en kwamen ongeveer een uurtje voor kick-off aan. Daarna was het even zoeken naar de ticketoffice en de ingang, maar uiteindelijk waren we een half uurtje voor aanvang binnen. Om de hongerklop voor te zijn, besloten we iets te gaan halen bij de ranzige vreettenten in het stadion. De rij was zo enorm dat we de aftrap zagen vanaf de wachtrij. Het fijnste was dat het eten niet te vreten was (de hamburgers waren gemaakt van overreden katten en de hotdog was fijn geperst zaagmeel) en er mensen op onze plek zaten. Fokkie besloot daarop een rijtje naar voren te gaan en zat mooi achter een paal, maar hij had tenminste beenruimte. Chocovla en ik kregen ondertussen trombose van het opgevouwen zitten. Het waren zowat de slechtste plekken die ik ooit had gehad in Engeland. We zaten ook een stuk onder het veld, dus keken recht tegen de schoenen aan van de spelers. Was er dan niets positiefs te vertellen over onze plekken? Jawel, want recht voor ons zaten de zangers van Modern Talking, de überfoute band uit de jaren 80. Ze hadden nog steeds getoupeerde kapsels en foute vrouwen bij zich die roken naar een goedkope marktparfum annex toiletspray. Ze zouden deze middag nog voor veel entertainment zorgen, dus dat was zeker positief te noemen.
De bijna onbestaanbare beenruimte daargelaten, is Roots Hall best een aardig stadion. Ik vond het op het eerste oog wat weg hebben van Kenilworth Road, het stadion van Luton Town. Dat ligt ook ingeklemd in de buurt (wel wat extremer dan bij Roots Hall) en ook qua structuur had het wel wat van elkaar weg. Ze hadden ook stoeltjes op de terracing geplaatst, terwijl daar eigenlijk geen ruimte voor was. Het mooiste aan Roots Hall vond ik de ronde daken van asbest, die zowel boven ons als het uitvak waren gebouwd. Om een of andere reden spreekt me dat erg aan. Daarom wil ik ook al een tijdje heel graag naar Aldershot, die ook een tribune hebben met een rond dak. Groot nadeel aan Roots Hall waren de belabberde faciliteiten. De toiletten en eetkramen waren zo goed als onbereikbaar. Tel daarbij op de beperkte beenruimte en het is heel logisch dat de Southenders niet kunnen wachten tot ze gaan verhuizen naar een nieuw stadion. Misschien dat het nieuwe stadion Southend ook een boots kan geven, zodat ze een vaste club in de Championship kunnen worden. Momenteel is dat slechts incidenteel mogelijk, zoals afgelopen jaar.
De wedstrijd zelf was van een matig niveau. De bal vloog regelmatig van links naar rechts en van voetbal was weinig sprake. Verrassend, want ik had met name van Swansea City meer verwacht. Ze hebben een continentale manager en schijnen volgens de media de “passing game” te spelen. Daar dus weinig van te zien en ook Ferrie Bodde, volgens de VI de Haagse Roy Keane, bleek minder te zijn dan de media wil doen geloven. Er was een speler die er bovenuit stak en die speelde bij de Shrimps, ene Robson-Kanu. Met zo’n naam is het natuurlijk ook lastig om een slechte voetballer te zijn. Ik verwacht hem nog wel ooit op een hoger niveau terug te zien. Het mooie was dat hij ook nog scoorde deze dag. Vlak voor rust maakte hij de 1-1, nadat Swansea eerder via een penalty op 0-1 was gekomen. Op zich een terecht ruststand, want geen van beide ploegen maakte aanspraak op een voorsprong.
De tweede helft was van ongeveer hetzelfde niveau. Veel “dom” voetbal, weinig overleg. Een van de leden van Modern Talking werd wel helemaal gek. Hij vond dat de scheidsrechter een Welshmen was en sprong bij iedere beslissing in het nadeel van Southend op van zijn stoel en ging schelden op de scheidsrechter. Zijn getoupeerde kapsel bleef gelukkig wel goed in model zitten, anders was de ramp niet te overzien geweest. Op het veld gebeurde ondertussen een actie die evenveel spektakel in zich had als een normale wedstrijd. Een schot van Swansea belande schitterend op de deklat, de terugkaatsende bal werd met een omhaal opnieuw richting doel geschoten en nadat die bal was tegengehouden volgde er een hakje op doel. Ook dit werd tegengehouden en was meteen de laatste serieuze kans van de wedstrijd. Het bleef 1-1 waardoor Swansea langzaamaan steeds zekerder is van promotie en Southend op de playoff plekken blijft staan. Het was een leuk voorafje geweest en de wedstrijd Southend v Colchester (als Southend tenminste niet promoveert) lijkt me erg aangenaam om in een dagtripje te gaan bezoeken. Roots Hall verdient namelijk nog wel een bezoekje voordat het plat gaat.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
