Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Shrewsbury verslag

Het verslag

    

 

De zoon van God was terug op aarde en Gus was zijn naam

 

Alweer de vierde trip naar Engeland dit jaar. Dit keer met 6 mensen, waaronder twee nieuwe: SanMark en Stretford End. De trip ging naar het liefelijke plaatsje Shrewsbury, ergens bij de grens met Wales. Maar sinds de trip naar Swansea is alles dichtbij, dus ook Shrewsbury. Tegenstander was Wycombe Wanderers, inderdaad het team van Gus Uhlenbeek. Helaas was whiskeyliefhebber Tony Adams eerder dit seizoen opgestapt als manager van de Swans, anders had DG nog zijn held kunnen zien.

 

Voor een iemand zou deze trip drie dagen duren, de non-driving Dutchman TeeZee. Dit keer kon Armand hem niet ophalen en SuperJohn is natuurlijk wel Super, maar om helemaal naar dat verschrikkelijke Zoetermeer te rijden ging zelfs hem te ver. TeeZee dreigde daarna om mij te bannen als hij niet bij mij mocht overnachten. Met grote tegenzin stond ik het toe, hopende dat de katten hem de hele nacht zouden vervelen. TeeZee zelf was wel een beetje bang. Hij moest het veilige Zoetermeer verlaten en in het donker naar de grote stad vertrekken. Het lukte hem echter wel om de AH te bereiken waar ik hem zou oppikken. Dit keer stond er geen verwarde man tegen de winkelwagentjes aan te schoppen. Gelukkig maar, want anders zou TeeZee gillend weer terug zijn gegaan naar zijn dorp.

 

Vroeg slapen heeft altijd weinig zin, hoewel SanMark daar anders over denkt, dus gingen we maar naar het favoriete programma van Evelien kijken: Jambers. Eindelijk snap ik waarom er ondertiteling onder staat. Westerlingen verstaan geen Vlaams. Het was weer een mooie aflevering over 13-jarige meisjes die zich lieten ontmaagden. Je hoorde opwinding in de (vieze) stem van Jambers. Heel akelig allemaal. Daarna was het tijd om te gaan slapen, wat natuurlijk niet lukte. Ongeveer een halfuurtje heb ik dit keer gehaald. Het irritante is dat je weet dat je moet gaan slapen, omdat je vroeg moet opstaan en dan lukt het juist niet. Het zuurste was nog wel dat de katten, TeeZee niet hebben verveeld.

 

Om 3:45 ging de wekker en ging ik op weg naar de douche. TeeZee was ondertussen naar Tonproaters op televisie aan het kijken en hard aan het lachen (en maar zeggen dat hij Carnaval en Brabant niets vindt). Nadat ook TeeZee zich verschoond had gingen we op weg naar het Willem II-stadion waar SuperJohn ons zou gaan oppikken. Sinds SJ in Brabant is gaan wonen heeft hij ook de gewoonten overgenomen. Hij was dus te laat. TeeZee was ondertussen helemaal onder de indruk van de façade van het stadion. Hij zag overeenkomsten met zijn favoriete façade, de Stevenage Road façade van Fulham. Helaas was het te donker voor een foto, maar hij ging achter een hokje staan om zichzelf af te trekken. Gelukkig was hij snel klaar, want SJ wacht niet op rukkers. Uiteindelijk kwam SJ eraan met de auto met de QPR-plaatsen achterin. SE stapte uit en meteen merkte iedereen een spanning tussen ons. SE denkt namelijk dat hij de gekste is, terwijl het duidelijk is dat ik dat ben.

 

TeeZee zorgde er dit keer voor dat hij voorin zat. Een heel naar mannetje is het. SJ trapte zijn Pimpcar op z’n staart en we gingen richting Hazeldonk. Daar zouden we DG en SanMark ontmoeten. DG was er al. SE was verbaasd, hij had via-via gehoord dat DG een neger was en wat hij zag was de blanke zoon van D’n Blauwe (de beruchtste Den Bosch-hooligan). Nu was het wachten op SanMark. Niemand wist hoe hij eruit zag, daarom dachten we dat iedere eenling die binnenkwam SanMark was. Uiteindelijk kwam er een reus binnen van 2 meter, met piercings en blauwig haar. Dat kon hem zeker niet zijn, want dat zou nooit geaccepteerd worden in Koekange. We zaten fout, het was SanMark. Na een Hitlergroet te hebben gebracht aan hem gingen we op weg naar Shrewsbury. DG en SanMark zaten in de feestwagen met snoeiharde hardcore, maar in de pimpcar van SJ was het ook goed toeven.  

 

Het lukte me om maar een keer te hoeven pissen tussen Hazeldonk en Calais, een nieuw record. SE ging me dissen met mijn kleine blaas. Hij had geluk dat ik niet packed was, anders had hij wel anders gepiept. DG parkeerde zijn wagen bij de Shuttle op z’n Bosch. Met zijn Tigra bezette hij 3 parkeerplaatsen. SE en ik hadden er veel respect voor, maar het viel tegen toen hij hem uiteindelijk toch nog goed parkeerde. DG is dus duidelijk niet de gekste. Het was duidelijk dat het tussen SE en mij zou gaan aangezien diverse andere geksten zichzelf van het leven hebben beroofd. Bij de tunnel hadden we geluk. Uiteraard nam SJ weer de shortcut, zodat we niet lang in de rij hoefden te staan en we mochten doorrijden bij de douane. Zelfs het schorriemorrie achter ons mocht doorrijden, terwijl we toch duidelijk hadden aangegeven dat die wagen vol drugs zat. Het tweede gelukje was dat we eerder met de trein mochten. Dat was fijn, want dan konden we langer genieten van Shrewsbury. Vlak nadat we de trein uitreden bij Folkestone ging TZ SJ weer proviceren door te zeggen dat hij nu links moest gaan rijden. SJ werd bijna link, maar hij bleef rustig en TZ heeft zijn tanden dus nog.

 

In Engeland kwamen we langs het mooie plaatsje Tilbury. Ik kreeg het even moeilijk, maar vermande me uiteindelijk, want ik wilde niet laten zien dat ik toch wel een beetje heimwee had naar de moderne industriestad. SE ging daarna opscheppen dat hij eigenlijk beter was dan Van the Man, net als het broertje van Babangida en Hennie Cruijff. Hij had alleen het nadeel dat hij een mening had en dan red je het niet. Daar komt ook nog eens bij dat hij continue Mexicaanse grillworst zat te eten. Echt walgelijk. Al mijn vooroordelen over Manyoo-fans zijn bevestigd, het zijn allemaal nare mannetjes met veel grootspraak. Ik moest zo zeiken van die sterke verhalen dat ik blij was dat we ergens gingen stoppen. Bij dat servicepunt waren volop andere supporters. Vooral Seagulls die op weg waren naar de club van Elly the Elephant. Ook waren er redelijk wat Blades, Spurs, DG hield zich opvallend rustig, en enkele verdwaalde Leeds-fans uit het zuiden van Engeland. Bij ons had niemand clubtekens aan, behalve SanMark. Die durfde zich te vertonen in een Vitesse ’63 jack, maar omdat hij zo gigantisch is durfde geen van de daar aanwezige Engelse hooligans hem aan te pakken voor deze wel zeer provicerende daad. Daarna vertrokken we weer naar Shrewsbury. Er werd nu niet meer gestopt, ik probeerde zo min mogelijk te drinken, omdat ik anders weer moest pissen.

 

Het hele stuk had SJ op gevoel gereden, maar nu moest er een stukje genavigeerd worden. Maar het nadeel was dat TZ navigator was. Het resultaat was niet verrassend, we reden verkeerd. Gelukkig waren we ruim op tijd in Engeland, zodat we dit konden hebben. Gelukkig herstelde SJ het en we waren weer op de goede weg. Langzaam kwam Shrewsbury dichterbij. Nog 16 miles, nog 10 miles, en uiteindelijk zagen we het bord “Welcome to Shrewsbury, the city of flowers”. We werden wat angstig, want dit klonk wel wat homofielerig. Daar kwam nog  eens bij dat het stadion Gay Meadow heet. We hadden de rectale onderzoeken dan wel gemist bij Calais, maar dit was toch ook wel eng. Uiteindelijk vonden we een mooi plekje bij het stadion. Een heel lelijke rooie steward wees ons de weg. Er stond op het bord dat het 1 pond zou kosten, maar uiteindelijk werden we afgezet en bleek het 2 pond te zijn. We hadden verwacht dat SJ weer zijn krachten zou gebruiken om er een voordeeltje uit te slepen, maar 2 pond was te doen. We zetten de auto weg op een modderige parkeerplaats en gingen op weg naar de stad. Wat er daar gebeurde komt in deel 2. Om alvast een tipje van de sluier te lichten wat steekwoorden: de bijna-verdrinkingsdood van TZ, SJ de bergbeklimmer, glazen cola van 10 liter gevuld met een tuinslang en een lekker sletje bij het uitzicht op de Severn en Gay Meadow.

 

Nadat we waren uitgestapt op de parkeerplaats werd de Japanner in TZ wakker. Als een gek ging hij foto’s maken. Van ons, de modder, de parkeerplaats, van reclame’s, eigenlijk van alles. Toen zag TZ iets waar hij direct een erectie van kreeg: een heuveltje met een perfect uitzicht op Gay Meadow. Daar moesten we naartoe. We moesten een stuk omlopen, want er ligt een rivier in de weg. Dat zorgde er wel voor dat we wat van het stadje zagen. Een mooi stadje met veel Beierse invloeden. Alleen de mannen in lederhosen ontbraken helaas. SJ kreeg het ondertussen zwaar op de heuvels en begon bang te worden dat hij teveel calorieën zou verbranden. Gelukkig vond SE een shortcut en daardoor kwamen we uit op het heuveltje. Mijn babe-alarm  ging meteen af op het heuveltje, want bij de deur van een huis daar stond een lekker sletje van 14. Ik kon me gelukkig inhouden, want TZ is zo’n mannetje dat zoiets meteen doorvertelt. TZ ging enkele foto’s maken van het stadion. Het was een schitterend uitzicht. Een heel mooie ligging, misschien wel een van de mooiste van Engeland. Alleen SE was het er niet mee eens en vond Old Tartford een betere ligging hebben. Daarnaast ging hij ook nog eens de patser uithangen met z’n telefoon. Wat een naar mannetje is het toch.

 

Na de foto’s gingen we weer terug naar Gay Meadow. SJ was blij dat het nu weer bergafwaarts ging. In Shrewsbury bezochten we enkele winkels, waar TZ en SJ enkele zeer perverse literatuur kochten die verboden was in Nederland. Daarna werd de afdaling verder ingezet. We zagen een mooie abdij met twee zwervers ervoor. Het is dus duidelijk dat de kerk voor iedereen openstaat, zolang ze maar geen zwervers zijn. Iets verderop waren aantrekkelijke jonge dames en SE wilde ze versieren door te zeggen dat hij de broer van Van the Man is. Het maakte echter weinig indruk, want de held van die meisjes is de aanvoerder van Shrewsbury. Op dat moment kende wij die nog niet, maar na de wedstrijd was het heel begrijpelijk dat hij het idool was van die meisjes, wat een voetballer is dat.

 

Bij het stadion aangekomen kochten we een programmaboekje en gingen we wat spullen in de clubwinkel kopen. Deze container was groter dan die in Boston en er was allerlei verschillende merchandise te koop. DG was zo enthousiast dat hij gelijk 2 sjaals kochten. Gelukkig voor TZ hadden ze een vaantje, zodat we niet weer op zoek moesten gaan in de stad. SJ en SanMark kochten Shrewsbury-koffie en SE kocht de club. De vrouw van de clubwinkel vroeg of wij de groep Nederlanders waren die ieder jaar naar Shrewsbury kwamen. Er is dus een groep Shrewsbury-aanhangers in Nederland. Ik zei dat we die groep niet waren en vertelde dat we een groep waren die allerlei stadions aandeed, met name oude stadions. Daarop vroeg ze of we wel voor Shrewsbury waren in deze wedstrijd. Nu stond ik voor een dilemma. Moest ik nu eerlijk zeggen dat we voor Wycombe waren (aangezien Gus daarvoor speelde) en daarna met een ratel in elkaar geslagen worden of moest ik liegen en zeggen dat we voor Shrewsbury waren? Als een echte laffe hond koos ik voor het tweede en zei dat we Shrewsbury-fans waren voor deze wedstrijd.

 

Enkele mensen hadden honger, dus trokken we weer het stadje in. Aangekomen bij de brug ging TZ lastig doen. Hij wilde niet mee en besloot af te dalen naar de rivier beneden hem en daar enkele foto’s te maken. We gingen verder naar de heuvel op, op zoek naar eten. SJ kreeg het zwaar en dreigde ermee niemand mee terug te nemen als we niet meteen naar iets toe zouden gaan. Daarop gingen we meteen een zijstraatje in, waar een pub zat. Helaas voor SJ hadden ze er weinig eten, alleen wat zwarte dingen in een oventje. Die zagen er zo onaantrekkelijk uit (vergelijkbaar met Ma Tokkie in lingerie) dat we alleen wat te drinken gingen pakken. We kozen allemaal cola, maar de barman verstond bier. Ik snap niet hoe hij daarbij kwam, maar blijkbaar had hij een hoorprobleem. Uiteindelijk kwam het toch nog goed en begon hij de megaglazen te vullen met een tuinslang. Nog nooit heb ik zo’n groot glas cola op. Enkelen lukte het niet eens om het op te krijgen. Ondertussen was Soton v Pompey bezig op de televisie. De wedstrijd kwam ineens tot leven toen wij gingen kijken (en DG zijn kraslot winst in de fruitautomaat aan het gooien was). We zagen een doelpunt van Soton en daarna een penalty voor Pompey die erin ging. Daarna werd er ook nog een prachtig doelpunt van Soton afgekeurd. Het was leuk om te volgen, maar aangezien er geen eten was besloten we TZ te gaan ophalen en junkfood in het stadion te gaan halen. Ze hadden namelijk “the delicious, famous chicken balti pie” en dat is het juweeltje onder de pies.

 

We kwamen bij de rivier aan, maar er was geen TZ te zien. DG vond een handschoen en dacht dat die van TZ was. We hadden ons er dus bij neergelegd dat TZ was verdronken. SE en ik waren daar best blij mee, want nu hadden we eindelijk meer plaats in de pimpcar van SJ. Met goede moed liepen we verder. SanMark had ineens een briljante ingeving en dat zie je niet vaak bij Drenten. Hij legde ineens de link tussen Gay Meadow, de city of flowers en de verdwijning van TZ. TZ was niet verdronken maar verkracht door grote negers. We gingen dus nog niet binnen bij Gay Meadow, maar wachten op TZ. Het bleef echter duren en DG ging TZ bellen. Die nam niet op. Zou TZ dan toch verdronken zijn? Uren later was hij er nog niet en we besloten toch om naar binnen te gaan. Het vervelende was dat we geen kaartjes kregen. Dat was een tegenvaller, omdat de meeste van ons wel een plakboek bijhouden. Binnengekomen zagen we ineens TZ. Het nare mannetje was gewoon naar binnen gegaan zonder iemand te bellen. Hij kwam met een zwaktebod, door te zeggen dat hij DG een sms’je had gestuurd. Die zag echter niets op zijn telefoon. TZ blijkt een echte charlatan te zijn. In deel 3 komen de volgende onderwerpen aan de orde: racistische Nederlanders, Bouaouzan tackles, een grensrechter in de hoofdrol en Gus “God” Uhlenbeek…

 

Als een stel uitgehongerde wolven vielen DG, SE, SJ, SM en TZ de voedselkar aan. Je zag duidelijk dat het verstand uit Tilburg komt, want ik had broodjes meegenomen, zodat ik niet die zwarte hamburgers hoefde te eten. Een iemand zou zichzelf later vervloeken, omdat hij daar niet aan had gedacht. SanMark had een lekker cheeseburger besteld. Uiteraard zat er geen kaas op, maar wel lekkere aangebrande uien. Het Engelse stadionvoedsel maakte zijn naam weer eens waar. Ook de aankopen van de rest zagen er niet echt smaakvol uit, hoewel TZ wel genoten had van zijn kipding. Ook SJ schijnt een liefhebber te zijn van verbrand, naar karton smakend voedsel, want hij ging zelfs nog een keer terug. Terwijl het langzaamaan vol liep waren we ons al aan het verkneukelen op de wedstrijd. De teams waren een lekkere warming-up aan het doen en een walgelijke mascotte was kinderen aan het paaien. Wycombe had niet zoveel aanhangers meegenomen, maar voor de rest zat het aardig vol. In principe leek het of we op de harde kern tribune stonden, maar dat zou dus het stiltevak blijken te zijn. Nu was dat niet zo erg voor aanhangers van clubs als Ajakkes, PiSVee en Stillem II, maar een fanatieke hooligan als DG wil natuurlijk amok maken op de tribune en baalde er wel een beetje van. Wat moest hij nu tegen D’n Blauwe gaan zeggen? Die verwachtte op z’n minst een massale knokpartij van zijn zoon.

 

Nadat de spelers weer terugkwamen kon de partij beginnen. Wycombe nam meteen het initiatief. Het werd al snel duidelijk dat Shrewsbury voetballend gezien een heel zwakke ploeg was. Ook wel logisch, want tegenstander Wycombe had enkele grote namen erin staan. Uhlenbeek, Guppy en Claridge misstaan bij geen enkele League One-ploeg, laat staan een League Two-ploeg zoals Wycombe. Eigenlijk raar dat the Chairboys zo laag staan, want voetballend was het zeker niet verkeerd. In de eerste helft hadden we pech dat Uhlenbeek precies aan de andere kant stond, maar de tweede helft zou hij recht voor onze neus gaan spelen. Daarom gingen we nu maar alvast genieten van Gus in de verte. Hij had enkele prachtige acties. Het was duidelijk dat hij de voetballer was van Wycombe. Combinatievoetbal, een-twee’tjes, kaatsen, niets was Gus te dol. Jammer dat hij rechtsback stond en niet meer naar voren, want daar was hij gevaarlijker geweest. Maar Wycombe wilde het eerlijk spelen, met Gus als nummer 10 zouden ze iedere wedstrijd winnen met 6, 7-0 en dat is natuurlijk ook niet leuk. Het bleef echter lang 0-0 staan en toen was Gus het zat. Hij pikte de bal op en speelde 5 man uit, daarna gaf hij een perfecte pass op Mike Tyson die de linksback van Shrewsbury het bos instuurde. Tyson ging nu het strafschopgebied in om te scoren. Hij legde de bal voor zijn goede voet en stond op het punt om uit te halen, toen een doldrieste anti-voetballer hem onderuit kegelde. Een duidelijke penalty. Eigenlijk zou Gus hem moeten nemen, maar bescheiden als deze jongen is, liet hij het over aan Tyson zelf. Er was ooit een ongeschreven regel dat de penaltyuitlokker hem niet zelf moet nemen. Tyson, gehard door het leven in de cel, deed het wel en zette Wycombe verdiend op voorsprong. Shrewsbury probeerde het daarna nog wel, maar verder dan een terecht afgekeurde goal kwamen ze niet.

 

Het was nu rust en in de tweede helft zouden we Gus voor onze neus zien spelen. Dat vooruitzicht deed ons spinnen van plezier. Het enige wat nu nog kon gebeuren was dat hij gewisseld zou worden. Weinig halftime entertainment. Alleen krakerige muziek uit de speakers uit het jaar blok en uiteindelijk de tussenstanden. Arsenal was goed bezig, 0-0 tegen de Wolves, en Charlton, de übercupfighter, stond met 1-0 voor tegen het altijd lastige Yeovil. Er was dus volop tevredenheid op de tribune. We gingen ook verder naar voren staan, zowat op het veld. We moesten Gus namelijk goed zien. De Wycombe-mannen kwamen een voor een naar buiten, maar waar was Gus? Hij was toch niet door de hond der honden gewisseld? Als dat zo zou zijn, zou zijn laatste uur hebben geslagen. Eerst Tony Adams vervangen en nu Gus wisselen. De eerste die daar ongestraft mee wegkomen is, moet nog geboren worden. Maar dat het John Gorman niet zou zijn was wel duidelijk. Ik voelde aan mijn binnenzak of ik nog packed was, DG pakte zijn stiletto, SE trok de pin al uit zijn granaat, SJ laadde zijn bazooka en SM sleep zijn werpsterren. Alleen TZ bleef redelijk en zei: “daar komt hij al aan jongens”. Onze wapens werden weer weggestopt en de kelen werden geschraapt voor het aanmoedigen van onze Gus. De tweede helft kon beginnen. SJ en TZ zagen de bui al hangen en gingen uit schaamte wat verder achterruit staan. Nadat de spreekkoren begonnen ging ook DG weg, die als Den Bosch-hooligan toch wel wat gewend moet zijn. Ieder balcontact van Gus werd begeleid met een hartstochtelijk “Gus, Gus, Gus”. Gus waardeerde het wel, hij vond het alleen raar dat het vanuit een Shrewsbury-vak kwam. Ook het “Gus in Oranje” rolde van de tribunes. Gus voelde zich er goed bij en ging nog beter spelen dan hij al deed, hoewel dat schier onmogelijk is. Maar ineens hoorde we gekraak en gerochel vanuit de luidsprekers. Een schijndood fossiel riep de Wakeman End op om op te houden met de racistische spreekkoren. Aangezien het vrij stil was in het stadion moest dit op ons slaan. Achteraf kwamen we erachter dat het echt voor ons bedoeld was, omdat de Wakeman End onze tribune was. Zwaar onterecht was dit, want Gus was juist onze held. Het rare was dat niemand ons erop aansprak, dus met het zelfcorrigerend vermogen van het Shrewsbury publiek is het ook slecht gesteld.  De oproep werd met veel applaus begroet. De enige keer dat we ooit van zoveel man applaus hebben gehad. Dat is ook wel mooi.

 

Na dit korte intermezzo kon de wedstrijd verdergaan. Wycombe bleef sterker en Shrewsbury kon alleen maar lomp voetbal spelen met grove overtredingen. De smerigste was nog wel voor onze neus. Hij leek wel op de overtreding op Niels Kokmeijer. De bedoeling van de Shrewsbury-man was om zijn tegenstander invalide te schoppen. Uiteraard kreeg hij geen gele kaart, alleen een vrije trap tegen. Maar de scheidsrechter was niet de zwakste man van het arbitrale trio. De grensrechter aan onze kant was een clowntje met een zwart pak aan. Die wist het echt allemaal niet meer en vlagde maar wat in het wilde weg. Op een gegeven moment leek het wel of hij versteend was. Minutenlang bleef hij met zijn vlag gestrekt staan. Gelukkig kon hij op een gegeven moment weer bewegen, want anders was de wedstrijd gestaakt en hadden we minder lang kunnen genieten van Gus. De wedstrijd kabbelde wat voort en Wycombe kwam eigenlijk geen moment in gevaar. Shrewsbury ging wisselen en bracht wat echte sturm-und-drang spelers erin. Deze zorgde wel voor wat gevaar, maar echt verontrustend was het niet. Maar wat wil je met Gus in de verdediging. Toch brak op een gegeven moment iemand door op de linkerflank. Gus won het duel makkelijk, maar kreeg een beukie van die voetballer en daarna smeet hij Gus ook nog eens op de grond. De ware racist stond toen op: de scheidsrechter. Hij gaf Shrewsbury een vrije trap en Gus een gele kaart. Zoveel onrecht kon SanMark niet aan en hij wilde het veld bestormen. Maar Gus gaf aan dat het goed was en SM bleef achter de boarding. De scheidsrechter gaf duidelijk aan dat het een indirecte vrije trap was. De Shrewsbury-voetballer, niet gezegend met enige verstand, schoot de bal er echter in een keer in. Uiteraard werd het doelpunt afgekeurd. Gus lachte in zijn vuistje. Wycombe speelde de wedstrijd makkelijk uit, en ging verdiend met 3 punten terug richting Londen. We hoopten nog dat Gus met ons zou komen praten, maar hij verkoos de kleedkamergezelligheid boven zijn grootste fans en zo hoort het ook als je vedette bent. We gingen op weg naar de auto met een voldaan gevoel. Straks deel 4 met als hoofdpunten: Wie is de gekste?, een kotsende DutchGooner, de gezamenlijke klei, en SM, SE en SJ die nog geen genoeg hebben van de hamburgers.

 

Op ‘t gemakje gingen we naar de auto’s toe. Een beetje teleurgesteld omdat Gus niet even was langsgekomen, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was heel druk op de parkeerplaats, dus het kon wel even duren voordat we weg gingen. SJ had hier echter geen zin in en gooide zijn auto voor een boze, oude, norse Engelsman. Die was SJ aan het vervloeken in zijn auto, maar het had weinig zin voor hem. SJ bleef voor hem zitten. Voor SE kwam toen het hoogtepunt van de dag; hij zag een auto rijden met op de achterruit mini-dresses van Scholes en Van the Man. Langzaam maar zeker reden we Shrewsbury uit, op weg naar Birmingham. We waren DG en SM even kwijt, maar snel sloten die ook aan. DG was wat beroerd geworden van de hamburger en reed dus niet meer.

 

De gesprekken in de auto gingen nu over wie de gekste was en wie de ander het best kon dissen. Het is duidelijk dat ik de gekste ben, maar SE dacht daar anders over. TZ distantieerde zich hiervan. Het is duidelijk dat hij zeker niet de gekste is, hoewel bijna verdrinken in de Severn toch aardig gek is. Op de terugweg kwamen we onder andere langs Coventry. Dat is toch maar een peulenschilletje als je kijkt naar de afstand die we deze dag af hebben gelegd. Misschien is op een gegeven moment alles dichtbij, zelfs Carlisle. Shrewsbury is op papier echter de verste tot nu toe, hoewel Swansea verder leek. SJ had er aardig de snelheid in en we leken ruim op tijd in Folkestone aan te komen. De Hakkûhwagen haalde ons echter in en ging eraf bij een Service langs de weg. SJ was verbouwereerd. De snelheid was eruit, zouden we Folkestone nog halen of zaten we voor eeuwig vast in Engeland? DG kwam even naar onze wagen. Boerend kwam hij vertellen dat hij ziek was en dat SM nog even wilde rusten in de pimpcar van SJ. SE of ik moesten daarom het stuur overnemen. Aangezien het niet aantrekkelijk is om bij iemand in de wagen te stappen die moet kotsen besloten we te loten. SE pakte een munt en natuurlijk verloor ik de loting. Niet vreemd als je bedenkt dat de munt aan beide zijden hetzelfde was. Ik kon dus niet winnen. De walgelijke mannetjes hadden dit samen bekokstoofd. Gelukkig duurde het oponthoudt niet al te lang.

 

Zonder een kotsende DG bereikte de Hakkûhwagen Folkestone, ook wij kwamen goed aan. Het was weer allemaal vrij rustig en dicht in het Kanaalcentrum. SJ, TZ en DG besloten iets te gaan doen wat wij vroeger op vakantie deden, de gezamenlijke klei. Die waren we dus even kwijt. SM besloot daarop om maar een lekker hamburgertje te gaan eten. De zwarte hamburgers uit Shrewsbury hadden de honger opgewekt, want ook SE en SJ besloten nog junkfood te verorberen. Na dit smakelijke tafereel gingen we op weg naar de auto’s. Ik ging nu rijden in de Hakkûhwagen, DG was echter zo beroerd dat er geen hakkûh opkwam. Zijn auto is alleen wel heel moeilijk in z’n achteruit te zetten. Daardoor zaten we niet meer achter de pimpcar van SJ. Die dachten dat we waren gepakt bij de douane, maar als je geld hebt laten ze je daar wel door.

 

In de trein zaten we niet in hetzelfde treinstel als de rest, maar achteraf was dat een goede keus. Terwijl ze het daar over auto’s hadden, kwamen er twee Fulham-fans uit België bij ons staan. Van origine waren het Engelsen, maar ze woonden nu in Brussel. Het was een vader met zijn zoon. Ze hadden allebei een seizoenskaart van Fulham (vrij prijzig) en kwamen nu net terug van de wedstrijd Derby County v Fulham. Voor Fulham had Hollands Glorie, Collins John, gescoord. De Belgische club van beiden was KV Oostende, toevallig ook mijn favoriete Belgische club. Het slechte nieuws was dat ze met 7-3 hadden verloren. Dat wordt volgend seizoen 2e Klasse voor ze. Van de man kreeg ik een e-mailadres, want ik ben van plan om dit jaar nog naar Fulham te gaan. Hij wist een goede parkeerplaats, want bij Craven Cottage is het wat lastig parkeren. TZ zal wel gebaald hebben, want nu had hij de kans om het over de Stevenage Road façade te praten. In plaats daarvan had hij het over GTI’s, velgen, dubbele uitlaten en neonlichten onder de wagen bevestigen.

 

In Frankrijk kreeg ik de Hakkûhwagen onder de knie en ging het lekker. Ook met DG leek het goed te gaan, want hij had nog praats genoeg. Bij Gent ligt echter een heel vervelende afslag. Daar is het net of je in een achtbaan zit. Voor DG was dit er teveel aan en hij vroeg of ik kon stoppen. Daarna ging hij maar liefst 5x kotsen. De mindersociale Pimpcar reed gewoon door. Na dit kotsfestijn konden we verder. DG had het echter helemaal gehad en viel in slaap. In de andere wagen probeerden ze mij te bellen, maar dat was lastig aangezien mijn telefoon in de Pimpcar lag. In de buurt van de windmolens (met de leuke lampjes waar je door afgeleid wordt en wat vaak ongelukken tot gevolg heeft) haalden we de rest weer in. Gelukkig was alles goed gekomen. Bij Hazeldonk ging ik weer terug in de Pimpcar, ging SanMark naar zijn LPG-wagen en ging DG terug naar Den Bosch (of ’s Hertogenbosch, zoals DG zelf altijd zegt). Na een snel ritje kwamen we in Tilburg aan. SJ en SE waren weer aan het genieten van het Willem II-stadion. Voor mij is dat gewoon, maar ik kan me voorstellen dat buitenstaanders geïmponeerd raken, vooral als je stadions als Old Tartford, The Valley en het PiSVee-stadion gewend bent. Na een emotioneel afscheid reden ze weg. Nu was ik nog maar alleen met dat nare mannetje TZ. Ik kon natuurlijk hard wegrennen en hem aan zijn lot overlaten, maar dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Zodoende kon TZ weer gezellig bij de katten gaan slapen en stiekem naar Tonproaters kijken. De volgende dag was het weer vroeg op, want Evelien ging iets onbegrijpelijks doen: naar Nac v Heerenveen gaan. Dat is een nog lager niveau dan het tweede team van Shrewsbury, maar ieder zijn pleziertje. Na TZ te hebben buitengewerkt kon het nagenieten en evalueren beginnen.

 

Achteraf gezien is het heel raar dat deze trip nog is doorgegaan. Begin januari stuurde ik mijn ex-reispartners een berichtje met de vraag of iemand zin had om mee te gaan naar Shrewsbury. De eerste twee die terugkwamen waren afmeldingen van DG en Armand. Doordat Armand niet kon, was het voor TZ eigenlijk ook niet te doen. Alleen SJ was meteen enthousiast. Uiteindelijk durfde TZ wel bij mij te gaan logeren. Hij vroeg SE als vierde man erbij. De auto zat dus vol. DG won toen ineens wat geld met een kraslot en kon ook mee. Er was nu nog een plaats over en hij keek of er nog iemand meekon en zodoende kwam SanMark er ook nog bij. Een trip die eerst niet leek door te gaan, werd ineens de grootste trip die ik heb meegemaakt (met 6 man). Het was ook de leukste tot nu toe. The Vetch was een mooier stadion, maar hier was de trip in totaal het leukst (hoewel DG daar anders over zal denken). De reizen, de omgeving van het stadion, de oproep om te stoppen met de racistische spreekkoren en de zwarte hamburgers. Zeker voor herhaling vatbaar om met meerdere auto’s te gaan.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews


Het rapport

1. Een krakkemikkig stadion (liefst met 4 verschillende tribunes):

Stadion was oud en sommige tribunes zagen er versleten uit. Toch was het vooral de omgeving die het hem deed. Zo naast die rivier was het een plaatje. Een 7.

2. Mensen met kinkhoest
Een kotsende DutchGooner is een goede vervanger, maar hij miste het pure van de kinkhoest. Een 4 dus.

3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven
De rooie steward daar bij die ingang geeft wel vaker dan 3x per dag bloed. Hij was witter dan sneeuw. Een 9

4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league.
Gewaarschuwd worden door een schijndood fossiel wegens vermeende racistische spreekkoren komt in de buurt. Een 8

5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel
Wel een dreigende vrouw, die wilde weten of we voor Shrewsbury waren. Een 6.

6. Miezerig weer/Mist
Onderweg was het slecht weer, maar in het stadion en stadje was het heel aangenaam. Een 2 dus. Geen mist gezien, maar wel een wagen die als mistmaker dienst deed. Daarom een 3.

7. Smerig stadionvoedsel

DG is er zelfs ziek van geworden, dus dat zat wel in orde. Ook de smaakloze Delicious and Famous Chicken Balti Pie was er. Opnieuw een pluspunt. Ook SanMark had een lekkere Cheeseburger zonder kaas. Weer heel goed. Alleen TZ zorgde er weer voor dat het geen 10 werd. Hij had iets wat smaakte. Daarom slechts een 9


8. Technisch waardeloos voetbal

Shrewsbury was tot nu toe de slechtste ploeg die ik heb gezien in Engeland. Het was niet om aan te zien. Wycombe speelde wel aardig. Dankzij het voetbal van Shrewsbury een 8.



De statistieken

Shrewsbury Town v Wycombe Wanderers 0-1 (29/01/2005)

29. Nathan Tyson 0-1 (pen.)

Ground: Gay Meadow, Shrewsbury

Visits: 1

Season: 2004-2005

Competition: League Two

Position Shrewsbury Town: 22

Position Wycombe Wanderers: 17

Gate: 3884

Match Number in England: 5

Goals: 14

Line up Shrewsbury Town:

Howie, Moss, Tolley, Tinson, Sedgemore, Challis (70. Ashton), Aiston, Whitehead, Rodgers, Edwards, Langmead (63. Darby)

Line up Wycombe Wanderers:

Talia, Senda, Easton, Williamson, Johnson, Ryan, Burnell, Guppy, Uhlenbeek, Tyson (83. Dixon), Claridge

Yellow Cards:

Challis, Aiston (Shrewsbury Town), Senda, Uhlenbeek (Wycombe Wanderers)



De foto's

Een beetje modderige parkeerplaats daar voor Gay Meadow.

Deze mannen zou ik liever niet tegen komen in het donker. Wat een ruige gang.

Shrewsbury is een leuk en pittoresk stadje. Je kunt er ook goed stappen.

Ook hier in Shrewsbury een grote kerk.

De brug over de Severn, hier nog een klein stroompje.

Vanuit de heuvel hadden we een mooi zicht op Gay Meadow.

Bij terugkomst moest natuurlijk meteen de floodlight worden vastgelegd.

Over sponsors heeft Shrewsbury niet te klagen.

De lange zijde die nog steeds slechts uit terraces bestaat.

Het uitvak met daarin de fanatieke Wycombe aanhang.

 

De hoofdtribune met het asbesten dak.

De tribune waar de rascisten stonden die Gus beledigden. Walgelijk.

Een mooie overview van het stadion.

De hoofdtribune liep langzaam vol.

Helaas speelde Wycombe vandaag niet in hun prachtige shirts, maar in lelijk rood.

Na een zware dag was het als vanouds gezellig in de tunnel.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.