Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Sheff Wednesday verslag

Het verslag

 

The Steel City Derby: “Waar zijn die vlaaien nou?”

Even een sprongetje terug in de tijd. We schrijven de zomer van 2005. Met een paar man hadden we een meeting in Schevingen over de fixturelist van het komende seizoen. Echte afspraken hebben we niet gemaakt, want daarvoor hadden we teveel gemalen plant met water op (ik word nog weleens zwetend wakker en droom dan dat ik de hele menukaart van “Plek Zat” moet proberen). Een paar dingen sprongen er echter wel uit: een wedstrijd van Carlisle bezoeken, Cardiff en Doncaster bezoeken, 25 maart met zijn vele leuke wedstrijden en de Steel City Derby. Eindelijk werd die weer eens gespeeld. Het zou wel lastig worden om die wedstrijd te bezoeken, maar wie niet waagt wie niet wint.

Op een koude januaridag besloot Chocovla Sheffield Wednesday maar eens een mailtje te sturen. Je moest namelijk 2 van de laatste 3 wedstrijden voor de derby bezocht hebben, anders kon je onmogelijk aan kaartjes komen. Wij, leden van de fanclub “The Dutch Owls”, zijn natuurlijk niet in staat om 2 van de 3 laatste wedstrijden te bezoeken. De receptioniste was er erg vatbaar voor en ze zou kaartjes klaarleggen voor ons. Heel mooi. De fixture die bij veel van ons op 1 stond zou bezocht gaan worden. De week van tevoren gingen er 3 van ons al naar Hereford v Halifax en SJ ging zelfs de dinsdag tussen de twee fixtures in naar Palarse. Het zouden dus drukke weken worden. Een overkill aan SJ ligt nog steeds op de loer, want na deze wedstrijd ga ik komende zaterdag ook nog eens met SJ naar Beveren v Lokeren. Gelukkig gaan we daarna pas weer 10 maart. Dan kan ik even herstellen van het genuil van SJ. Het mooiste van deze trip was dat Joost ons ging trakteren op een echte Limburgse vlaai. Hij had vooraf bij ons geïnformeerd welke vlaai we graag lusten. Dat werd dus genieten geblazen deze trip.

Relatief laat spraken we af bij het Willem II Stadion. Achteraf bleek dat Joost de inchecktijd en de werkelijke tijd door elkaar had gehaald waardoor het nogal krap zou worden. Als echte zuiderling was ik op tijd. Omdat het nogal lang duurde met de rest ging ik even naar de voorkant van het stadion waar homo’s zakdoekjes hadden gedumpt. Omdat er geen spandoek bij was gehangen had ik niet door of het nu afval was of een ludieke actie. Pas later hoorde ik dat dit een actie was van de homo’s. Niet echt heel geslaagd dus. Na een minuut of 10 kwam eindelijk SJ aanrijden met Joost. Die waren verbaasd dat de auto met de mannen die samen hadden gedoucht nog niet was gearriveerd. Met een gelukzalige glimlach kwamen ze uiteindelijk aanzetten. Nadat SJ een opmerking maakte over het samen douchen lachten ze slechts schaapachtig. Gelukkig ging we daarna snel de Pimpcar jr. weer in. Met een enorme snelheid gingen we richting Calais. Ondertussen informeerden SJ en ik bij Joost over de vlaai. Daarna kregen we de slechtste smoes ooit te horen: de vlaaien in Limburg waren op. Dat is net zoiets als dat de bollen op zijn in Den Bosch of de koeken in Deventer. We waren dus zeer sceptisch over de verklaring van Joost.

In de tunnel hadden we geluk dat de douchewagen (ook wel de Gouden Gids wagen genoemd) op een andere verdieping stond dan Pimpcar jr. (ook wel de Eredivisie wagen genoemd). Geen last van genuil over hoe mooi het noorden van Nederland wel niet en hoe lekker Beerenburg is bevalt uitermate goed. De tunnelrit verliep vlot, ondanks een heel vervelende groep mensen die constant langs ons moesten omdat ze gingen pissen. Daarna was het doorrijden tot Thurrock waar we even gingen tanken en ontspannen. Daarna kon koers worden gezet richting Steel City. Yorkshire is een leuk gebied om rond te rijden, want op bijna alle borden langs de weg staan plaatsen waar een voetbalclub speelt. We zagen ook in de verte een stadion liggen maar konden het niet plaatsen. Het leek wel het stadion van Rotherham, maar kon ook een rugbystadion zijn. Het zal altijd een mysterie blijven.

In de Groundsguide stond als advies dat je het beste om Sheffield heen kon rijden omdat je dan niet door het centrum van de stad hoefde te rijden. Wij namen dit advies graag aan. In de Gouden Gids wagen zagen we lichtelijk paniek ontstaan toen we niet de afslag Sheffield namen. SJ was ondertussen aan het nuilen over Sheffield. De stad was veel te heuvelachtig voor hem en hij hoopte dicht bij het stadion te kunnen parkeren, want hij had absoluut geen zin in een Shrewsbury-achtige wandeling. Uiteraard begon hij weer over onze wandeltocht aldaar. Verrassend genoeg kwam hij dit keer niet met de anekdote over het rennen naar het vliegtuig tijdens een trip naar Charlton. In de Groundsguide las ik dat je het beste bij een winkelcentrum kon parkeren, want bij het stadion kon het nogal druk zijn naar de wedstrijd. SJ had daar geen boodschap aan en parkeerde de auto naast het stadion. Hillsborough zag er van buiten al heel mooi uit. Doordat het open hoeken heeft konden we de gable al goed zien. Het stadion zaag er imponerend en oud uit. Het leek wel of er niets was veranderd sinds de jaren-80.

Na het kopen van het programmaboekje was het tijd om de kaartjes op te halen. Het zou nu nog mis kunnen gaan als ze bij de receptie geen kaarten voor “The Dutch Owls” hadden klaargelegd. Gelukkig was dit niet het geval en kreeg niemand punten voor de EE-trofee. De kaartjes hadden tenminste een fatsoenlijke prijs (17 pond). Voor een pond minder zaten we ongeveer een jaar geleden bij Cambridge United v Wycombe Wanderers. Daarna was het tijd voor het, nu al klassieke, rondje om het stadion. Hillsborough is toch wel een erg imponerende ground. Het straalt echt ouderdom uit. De blauwe kleur zit er wat vaal uit, het staalwerk lijkt ook al meer dan 100 jaar oud, het beton is een beetje aan het afbrokkelen en de omgeving lijkt wel een buurt die gebouwd is ten tijde van de industriële revolutie. Mooie elementen zijn het riviertje die naast het stadion stroomt (wel heel naar als je moet wateren), het feit dat je onder de South Stand kunt doorlopen en natuurlijk dat het stadion grenst aan achtertuintjes. Nadat we onder de South Stand waren gelopen kwamen we aan bij de beruchte Leppings Lane End. Hier was het waar in 1989 veel te veel Liverpuldians naar binnen werden gelaten. De Stand ziet er van buiten ook heel erg oud en onsympathiek uit. Toch een vreemde plaats om te zijn. Hierna gingen we weer verder rondom het stadion. We liepen langs de huizen die echt tegen het stadion aan staan. Vreemd genoeg kun je gewoon door de poortjes lopen en dan sta je in iemands achtertuin. Erg leuk allemaal. Daarna was het rondje gemaakt en besloten Chocovla, SJ en ik naar binnen te gaan. Chocovla en ik moesten pissen en SJ had, na de teleurstelling over de vlaai, zin in een pie. De blaas leggen was een enorme opluchting. SJ was erg positief over de chicken-mushroom pie, ondanks het ontbreken van de champignons. We besloten naar binnen te gaan en te kijken waar onze plaatsen waren. Op het kaartje stond “Row 1”, dus we hoopten maar dat het niet een plaats was waar je niets kon zien. Dat bleek erg mee te vallen. We hadden uitstekende plekken, op de eerste rij achter het doel. Over beenruimte kon niet geklaagd worden dit keer.

Als ware Japannertjes schoten we onze kaartjes vol. Ondertussen waren er Chavs gaan staan op de plekken van Dokkie en SuperJohn die daar erg onzeker van werden. Vanaf de tribune was al wat pre-match banter bezig. Het beloofde een heet middagje te worden. Wat opviel was dat er enorm veel roodharigen in Sheffield waren. Pas geleden las ik een stukje van een wetenschapper die voorspelde dat rood haar binnen 100 jaar zou zijn uitgestorven, maar hier in Sheffield lijkt me dat niet te gaan lukken. Chocovla, als semi-roodharige, voelde zich hier erg thuis. Ondertussen kwam er een zeer sympatieke mascotte langs. Het was een uil (zeer verrassend als je club de bijnaam “The Owls” heeft). Omdat we vooraan stonden kon ik een mooie foto van hem maken. Hij ging zelfs poseren. Ik wilde ook een foto van ons twee samen maken (een echte Dutch Owl moet met Ollie the Owl op de foto staan). Ollie wenkte echter dat ik wel over de balustrade mocht klimmen om naast hem te staan. Even twijfelde ik, want er stond voor ons een heel groot bord met daarop dat je nooit over de balustrade mocht klimmen. Als je dat wel deed kon je een aantal jaar gaan brommen in een kerker in Sheffield. Dit was een erg naar vooruitzicht. Ollie oogde wel erg sympathiek, maar misschien zat de Engelse Anton Mussert wel in dat pak en lokte hij me over de balustrade heen om me dan snel aan te geven en de kanerk te laten slaan door opgefokte stewards die al klaar stonden. Ondanks mijn twijfel besloot ik om mijn gevoel te laten spreken en dat gevoel zei dat ik Ollie wel kon vertrouwen. Ik klom erover heen en ging poseren met Ollie. Hij bleek inderdaad te vertrouwen, want er sprongen geen einsatztruppen in mijn nek. Na dit hoogtepunt van de dag ging ik weer terug naar de tribune. Mijn dag kon niet meer stuk. De EE-trofee ging dit keer zeker aan mij voorbij. Nadat de eerste uil lang was geweest, kwamen er nog meer uilen. Er waren er in ieder geval drie in totaal. Belangrijk voor het geval Cyril the Swan volgend jaar langskomt. Dat is nogal een agressieve mascotte.

De tribunes begonnen langzaamaan steeds voller te worden. De Leppings Lane End was deze keer wel helemaal uitverkocht, i.t.t. de keer dat Erkaa is geweest. Wat me opviel was dat het deel waar de ramp plaatsvond zo klein was. In mijn herinnering was het vak een stuk groter. Ook onze tribune vulde zich goed. De laatste keer dat de derby op Hillsborough werd gespeeld waren er iets meer dan 32.000 toeschouwers. Door de restricties was het niet mogelijk om het stadion uit te verkopen, maar het was wel voller dan de laatste keer. De zijkanten van de lange zijdes waren de enige plaatsen waar nog mensen konden zitten. Achteraf bleken er 33.500 mensen (waaronder 7.000 Blades) te zijn gekomen. De wedstrijd stond op het punt van beginnen dus was het tijd voor het Uilen-mannenkoor om in te zetten. Favoriete liedjes van de mannen waren “Warnock’s a wanker”, “Wednesday (op de melodie van Hey, Jude)”, “Shit on the Blades”, “Wednesday til I die” en “Barmy Army”. De stembanden waren dus al goed gesmeerd toen de gladiatoren opkwamen. Er was een goed opkomstnummer gekozen, namelijk 2Unlimited. De 3 uilen waren lekker op de melodie aan het dansen. De wedstrijd kon beginnen.

Het verschil op de ranglijst (Sheffield United staat 2e en Sheffield Wednesday 21e) kwam duidelijk tot uitdrukking op het veld. The Blades speelden The Owls helemaal weg. Toch konden ze hun overwicht niet uitdrukken in de score. De mannen van Wednesday bakten er niet veel van. Vorig week speelden de spelers van Hereford een stuk beter dan deze gasten. Sheffield United was ook niet echt een heel bijzonder ploeg. Ik verwacht, als ze promoveren, dat ze kansloos zijn in de PL. Echt een typische Championship-ploeg, net zoals Sunderland vorig seizoen: goed in Championship, maar veel tekort komen op het hoogste niveau. Een minuut of 10 voor de rust kreeg United dan toch een goede kans. Op de rand van het strafschopgebied kreeg United een vrije trap. Michael Tonge, al tijden een groot talent samen met zijn maat Jagielka, draaide hem er schitterend in. Voetbaltechnisch was de wedstrijd niet zoveel, maar dit was toch wel een wereldgoal. De 7.000 man, die tot nu toe compleet werden weggezongen door de uilen op de tribune, lieten zich ineens horen. Gloryhunters tot en met. Het doelpunt was geen sein voor Wednesday om iets beter te gaan voetballen. United bepaalde alles op het veld, wat vlak voor rust resulteerde in een tweede wereldgoal. Akinbiyi, die wij van tevoren nog hadden uitgelachen, nam de bal perfect aan op de borst en snoeide hem langs Adamson. 0-2 en de wedstrijd leek over. In de rust kocht ik voor het eerst in mijn leven een pie. SJ was zo positief over de Chicken-Mushroom pie dat ik hem eindelijk eens wilde proberen. Ik moest ook wel een pie eten, want ik had geen brood meegenomen, omdat ik plaats moest maken voor de vlaai van Joost (dat hij die niet had meegenomen was dus een grote tegenvaller). SJ had niets teveel gezegd; hij smaakte uitstekend. Chrissie genoot ondertussen van zijn Kidney-Liver pie. Die leek mij een stuk minder smakelijk. In de rust was er een optreden van een stuk of 15 mascottes. Als echte mascotte liefhebber leek Hillsborough wel een paradijs deze dag. Chocovla, liefhebber van rariteitenkabinetten, werd ook op zijn wenken bediend. Het lijkt wel of clubs expres een blik raar ogende mensen optrekken als wij langskomen, want ook deze dag waren er weer volop rariteiten te zien. 

We gingen weer richting onze plaatsen en hoopten dat Wednesday in de tweede helft meer zijn best wilde doen voor The Dutch Owls. Wij zaten namelijk aan de kant waar ze de tweede helft naartoe speelden. Wednesday liet in de tweede helft iets meer zien, maar een 0-3 hing meer in de lucht. Entertainment hadden we wel genoeg, deze tweede helft. Naast Chocovla waren twee Chavs komen te zitten en deze waren de hele tweede helft bezig met het uitschelden van keeper Paddy Kenny. Paddy Kenny oogt wel wat fors, maar niet echt dik. Toch vonden deze Chavs dit wel en bleven schelden tegen hem. Kreten als “Fat bastard”, “fat keeper”, “fatty”, “fat cunt”, etc.. volgen in het rond. Je zag aan Dokkie dat hij dit gescheld niet op prijs stelde. Dokkie heeft de filosofie dat schelden een teken van zwakte is. Op de tribune heerste dus genoeg agressie, maar we vonden ook dat de Wednesday-spelers iets meer agressie mochten tonen. Ze lieten het nogal gelaten over zich heen komen, met Alex Bullen als uitzondering. Die wilde er nog weleens onder kletsen. Het duurde ook erg lang voordat de eerste gele kaart viel in deze wedstrijd. Pas op het einde van de wedstrijd vielen er twee gele kaarten (beide voor Wednesday). In deze eindfase kwam Wednesday ook eindelijk een keer druk zetten. Paddy Kenny hield zijn kooi echter goed schoon en wierp grijnsende blikken op de scheldende Chavs. Deze werden hierdoor alleen maar kwader. In de 80ste minuut hadden de Chavs dan toch een reden om te juichen; Sheffield Wednesday kreeg een onterechte penalty. Nu begon de hele tribune, inclusief enkele Dutch Owls, Kenny uit te schelden. Als ware Japannertjes hielden we ook onze camera’s paraat. MacLean schoot de bal erin en de Wednesday-aanhang ging er weer in geloven. Ook de spelers gingen er weer in geloven en gingen de druk op het doel van United erg opvoeren. Kenny moest ze een aantal redden. Wednesday kreeg ook nog een vrije schietkans vanaf de 16, maar Brunt maaide enorm over die bal heen. Wij scholden hem uit, want een 2-2 zou natuurlijk fantastisch zijn. In de blessuretijd zat Kenny een keer mis en leek de 2-2 erin te gaan. Helaas werd de bal net voor de lijn weggekopt en bleef het 1-2. Voor Wednesday wordt het nog een hele klus om erin te blijven. Raar dat een club met zo’n achterban niet in de PL speelt. Het nadeel van Wednesday in de PL is dat ze dan waarschijnlijk Hillsborough gaan renoveren en dat zou zonde zijn, want het is echt een voetbaltempel.

Samen met Joost en Chrissie ging ik nog even het Japannetje uithangen door nog wat platen te schieten van een leeg Hillsborough. We konden voorlopig toch nog niet weg, dus er was nog genoeg tijd om dit te doen. Het wegrijden van de parkeerplaats was een hel. Niemand liet ons ertussen en het schoot maar niet op. Chocovla was het beu en gooide zijn wagen er tussen. Dat was buiten een zure Engelsman gerekend die gewoon doorreed. Het gevolg was een botsing, een kapotte Gouden Gids-wagen en een EE-trofee voor Chocovla. De man weigerde een woord te wisselen met Chocovla. Dokkie zat ondertussen een beetje te grienen in de auto. Het bleef maar duren en SJ besloot in actie te komen. Nadat hij was uitgestapt besloot de zure Engelsman toch maar te gaan praten. De politie had weinig zin om te komen kijken. Ze hadden het schijnbaar te druk met het uit elkaar houden van hooligans, de luie honden. Na dit oponthoud konden we eindelijk vertrekken. Het was zeer twijfelachtig of we de tunnel van 22:00 nog konden halen. Als we die zouden missen zou het een hel worden. Dat betekende namelijk wachten in de terminal tot 23:30. SJ beloofde echter om 21:30 in Folkestone te staan en trapte Pimpcar jr. op zijn staart. Met 160 km/ph vlogen we over de Engelse snelwegen. Helaas zaten de mannen voorin even niet op te letten en namen we een verkeerde afslag. Dit was voor de Gouden Gids-wagen het sein om keihard er vandoor te gaan en te hopen dat ze ons konden afschudden. Gelukkig was de fout geen fatale en zaten we zo weer in ons ritme. Ondanks de valse informatie die de borden ons gaven liet SJ zich niet van zijn stuk brengen. 21:30 zou gehaald worden. Hoe dan ook.
 
We zaten goed op schema en besloten, nadat we de GG-wagen eindelijk hadden bijgehaald, nog even naar een services te gaan. Helaas bleek dat bij kwaliteitsketen Kentucky Fried Chicken een te lange rij te staan. De avondmaaltijd zou bestaan uit chips en snoep. Ook lekker en zeer voedzaam. Chocovla deed ook een goede aankoop, zo’n 14 flesjes Cherry Coke Light. De verkoopster keek er wat vreemd van op, maar besloot niet haar baas te informeren. Na dit oponthoud vervolgde we weer onze ratrace. Het zou er toch nog heel erg om gaan spannen. Het gaspedaal werd dus nog iets dieper in getrapt. Snelheden van 200 km/ph waren eerder regel dan uitzondering. Even moest er worden ingehouden toen de sterke arm van de wet op de weg reed, maar daarna kon er weer vol worden doorgegast. Precies 1 minuut voor half 10 waren we in Folkestone. SJ eiste heel veel aandacht op. Hij vond zichzelf geweldig. Achteraf bleek deze dodenmansrit niet goed te zijn geweest voor de GG-wagen. Zonder veel problemen konden we inchecken (alleen de pimpcar jr. werd even onderzocht door de douane) en de trein oprijden. We bespraken tijdens de treinrit de teleurstelling die het ontbreken van de vlaai had opgeleverd. Joost deed net of hij ons niet hoorde en ging verder met het lezen van de “Saturday Sport”. We gingen nog even tanken in Bels en daarna gingen de Eredivisie- en Gouden Gids-wagen uit elkaar. Voor de tweede keer in mijn carrière van Engelandvaren (Boston was de eerste keer) viel ik in slaap. Van het laatste stuk heb ik dus weinig meegekregen. De sympathieke SJ zette me af bij mijn huis en vervolgde zijn rit naar huis. Het was echt een geweldige trip geweest. Hillsborough is een fantastisch stadion. Het ziet er nog echt ouderwets uit en ademt ook jaren-80 uit. Spelen volgende jaar Sheffield United en Sheffield Wednesday nog in The Championship, dan is deze wedstrijd een echte aanrader.


Het rapport

1. Een krakkemikkig stadion (liefst met 4 verschillende tribunes):
Geweldig stadion. komt met stip binnen in mijn top-3. Zowat alles klopt aan Hillsborough. Een 9.

2. Mensen met kinkhoest:
Niet gehoord. Een 3.

3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven:
Vooral veel roodharige mensen daar. Heel typisch. Bleke huid was er natuurlijk ook. Een 7.

4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league:
Jammer dat Wednesday niet meer gelijk maakte op het laatst. Daarom een 6.

5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel:
De twee Chavs waren volop aan het schelden, helaas waren ze geen vrouw en hadden ze geen ratel. Een 6 daarom.

6. Miezerig weer/Mist:
Viel wat tegen. Het was vrij frisjes, maar geen miezer of mist gezien. Een 4.

7. Smerig stadionvoedsel:
Ik heb een heerlijke pie op. Een 2 dus, want het was erg lekker.

8. Technisch waardeloos voetbal:
Technisch was het inderdaad niet hoogstaand. Vooral Wednesday was erg matig. Een 7 dus.


De statistieken

Sheffield Wednesday v Sheffield United 1-2 (18/02/2006)

38. Michael Tonge 0-1

45. Ade Akinbiyi 0-2

80. Steven MacLean 1-2 (pen.)

Ground: Hillsborough, Sheffield

Visits: 1

Season: 2005-2006

Competition: Championship

Position Sheffield Wednesday: 21

Position Sheffield United: 2

Gate: 33439

Match Number in England: 23

Goals: 68

Line up Sheffield Wednesday:

Adamson, Simek, Gilbert, Coughlan, Bullen, Whelan, O'Brien,  Folly (63. Partridge), Brunt, MacLean, Best (59. Tudgay)

Line up Sheffield United:

Kenny. Morgan, Kozluk, Armstrong, Collins, Jagielka,  Ifill (85. Geary), Montgomery, Tonge, Akinbiyi (90. Flitcroft), Dyer (82. Horsfield)

Yellow Cards:

Tudgay, Simek (Sheffield Wednesday)



De foto's

Hillsborough; een begrip in het Engelse voetbal.

Het mooiste affice van dit seizoen.

 

Vanaf de parkeerplaats kon je al mooi naar binnen gluren.

Een mooi, nauw steegje. Deze ligt echt naast Hillsborough.

De turnstiles van Hillsborough, De smalste tot nu toe.

De gedenkteken ter nagedachtenis van de slachtoffers die in 1989 vielen.

De buitenkant van Leppings Lane End. Hier gingen de slachtoffers binnen in 1989.

Hier lagen onze kaartjes. Sympathieke club, die ook aan hun Nederlandse fans dacht.

De Gable, een van de mooiste elementen van Hillsborough.

Leppings Lane is nu nog leeg, maar zou helemaal vol komen te zitten met Blades deze dag.

De North Stand. Dit vond ik de minste stand.

Ook the Kop zou helemaal vollopen.

De South Stand; de mooiste tribune van Hillsborough.

De North Stand zat aardig vol deze dag.

De volle Kop maakte erg veel indruk.

Toch nog een aantal mannen in blote basten vandaag. Hier een van de mooiste exemplaren.

Zo sympathiek. Dit is geen mascotte, maar een vriend.

Het hoogtepunt uit mijn leven: op de foto met de mascotte van The Owls.

De drie sympathiekelingen deden een leuk dansje op de muziek van 2Unlimited.

Zoveel mascottes had ik nog nooit bij elkaar gezien.

Sheffield Wednesday komt terug in de wedstrijd, maar kan helaas niet meer gelijk komen.

Kenny was niet blij met het tegendoelpunt en wilde wat tijd rekken door een uil te vermoorden.

De foto van de BBC waar wij opstaan.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.